Ազգային երեսփոխանական ընդհանուր ժողովի ատենագրություններ, յոթանասունմեկերորդ նիստ

Экономика

Առաջարկի օրենքը տնտեսագիտության հիմնական սկզբունքներից մեկն է, որը բացատրում է վաճառողների վարքագիծը շուկայում։ Դրա էությունը կայանում է նրանում, որ այլ հավասար պայմաններում ապրանքի կամ ծառայության գնի բարձրացման դեպքում դրա առաջարկվող քանակը մեծանում է, իսկ գնի նվազման դեպքում՝ նվազում։ Այսինքն՝ գնի և առաջարկի միջև գոյություն ունի ուղիղ հարաբերակցություն։ Առաջարկը ցույց է տալիս, թե որքան ապրանք են արտադրողները պատրաստ վաճառել տարբեր գների պայմաններում որոշակի ժամանակահատվածում։ Առաջարկի օրենքի հիմքում ընկած է շահույթի ստացման մոտիվը, քանի որ բարձր գները արտադրողներին հնարավորություն են տալիս ավելի մեծ եկամուտ ստանալ և խթանում են արտադրության ընդլայնումը։ Առաջարկի վրա ազդում են նաև ոչ գնային գործոններ, ինչպիսիք են արտադրական ծախսերը, տեխնոլոգիական առաջընթացը, հարկերը, պետական քաղաքականությունը և արտադրողների թիվը շուկայում։ Օրինակ՝ եթե նվազում են արտադրական ծախսերը կամ բարելավվում է տեխնոլոգիան, առաջարկը կարող է աճել նույնիսկ նույն գնի պայմաններում։ Առաջարկի օրենքը կարևոր է շուկայի հավասարակշռության ձևավորման համար, քանի որ այն համադրվում է պահանջարկի օրենքի հետ՝ որոշելով շուկայական գինը և վաճառվող քանակը։ Այս սկզբունքը լայնորեն օգտագործվում է տնտեսական վերլուծության մեջ՝ հասկանալու շուկաների աշխատանքը և կանխատեսելու տնտեսական փոփոխությունները։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է գյուղատնտեսական արտադրանքի որակի գնահատման համար միկրոկոնտրոլերային կառավարմամբ ռադիոմետրիկ համակարգի մշակմանը և ստեղծմանը։ Գրքում ուսումնասիրվում են գյուղատնտեսական հումքի և պատրաստի արտադրանքի որակի վերահսկման ժամանակակից մեթոդները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ոչ քայքայիչ չափումների և ռադիոմետրիկ տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորություններին։ Ներկայացվում են ռադիոմետրիկ չափումների տեսական հիմքերը, չափվող ազդանշանների ձևավորման և գրանցման սկզբունքները, ինչպես նաև գյուղատնտեսական արտադրանքի բնութագրերի գնահատման համար համապատասխան չափման պարամետրերի ընտրության հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համակարգի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ կազմակերպմանը՝ ներառյալ տվիչները, ազդանշանի ընդունման և մշակման հանգույցները, միկրոկոնտրոլերը, կառավարման և տվյալների գրանցման ենթահամակարգերը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են միկրոկոնտրոլերային կառավարման կիրառման առավելությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս ավտոմատացնել չափման գործընթացը, իրականացնել տվյալների նախնական մշակում, վերահսկել սարքի աշխատանքային ռեժիմները և ապահովել ստացված արդյունքների օպերատիվ վերլուծությունը։ Հեղինակը անդրադառնում է համակարգի նախագծման և տեխնիկական իրականացման փուլերին՝ սկսած պահանջների ձևակերպումից և կառուցվածքային սխեմայի ընտրությունից մինչև սարքի հավաքում, ծրագրային ապահովման մշակում, չափաբերման և փորձարկման իրականացում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում չափումների ճշգրտության, կայունության և կրկնելիության գնահատմանը, ինչպես նաև հնարավոր սխալների և արտաքին գործոնների ազդեցության նվազեցմանը։ Ստացված մոտեցումները կարող են կիրառվել գյուղատնտեսական արտադրանքի որակի արագ և օբյեկտիվ վերահսկման, արտադրական գործընթացների ավտոմատացման և լաբորատոր կամ դաշտային չափումների արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Աշխատությունը համադրում է գյուղատնտեսական արտադրանքի որակի վերահսկման խնդիրները, ռադիոմետրիայի, էլեկտրոնիկայի և ներկառուցված կառավարման համակարգերի հնարավորությունները՝ առաջարկելով գործնական ուղղություններ չափիչ սարքավորումների ստեղծման և կատարելագործման համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսական ճարտարագիտության, էլեկտրոնիկայի, ավտոմատացման, չափագիտության և միկրոկոնտրոլերային համակարգերի մասնագետներին, ինժեներներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև գյուղատնտեսական արտադրանքի որակի վերահսկման տեխնոլոգիաներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Другие предметы

Այն նախատեսված է ֆերմերների, այգեգործների, գյուղատնտեսության ոլորտի մասնագետների և ուսանողների համար, ովքեր զբաղվում են բանջարաբուծությամբ կամ ցանկանում են զարգացնել կանաչ զանգվածի արտադրությունը ինչպես բաց դաշտում, այնպես էլ ջերմոցային պայմաններում։ Նյութում մանրամասն ներկայացվում են հիմնական կանաչեղեն մշակաբույսերը՝ աղցան, սպանախ, մաղադանոս, սամիթ, համեմ, կանաչ սոխ և այլ տեսակներ, դրանց կենսաբանական առանձնահատկությունները, արագ աճի փուլերը և սննդային պահանջները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ցանքի ճիշտ ժամկետներին, հողի պատրաստման եղանակներին, ցանքաշրջանառությանը և խնամքի ագրոտեխնիկական միջոցառումներին՝ ոռոգում, պարարտացում և մոլախոտերի վերահսկում։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև ջերմոցային և բաց դաշտային մշակության տարբերությունները, ինչպես նաև արտադրության շարունակականության ապահովման տեխնոլոգիաները։ Նյութը ընդգրկում է հիվանդությունների և վնասատուների կանխարգելման միջոցառումները՝ շեշտադրելով անվտանգ և էկոլոգիապես մաքուր մոտեցումները։ Բացի այդ, քննարկվում են բերքահավաքի, պահեստավորման և շուկա մատակարարման հարցերը, որոնք կարևոր են արտադրանքի թարմության և որակի պահպանման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը համադրում է տեսական գիտելիքները և գործնական խորհուրդները՝ ապահովելով կանաչեղենի արդյունավետ և կայուն արտադրության կազմակերպման ամբողջական պատկերացում։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է տարեց և ծեր տարիքի մարդկանց սննդակարգի առանձնահատկություններին համապատասխան կաթի և կարագի տեխնոլոգիայի մշակմանը՝ կարոտինոիդների խտանյութի կիրառմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են տարեցների համար նախատեսված սննդամթերքի արտադրության տեխնոլոգիական և սննդաբանական պահանջները, ինչպես նաև կաթնամթերքի սննդային արժեքի բարձրացման և կենսաբանական ակտիվ բաղադրիչներով հարստացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կարոտինոիդների խտանյութի հատկություններին, դրա ընտրությանը, կաթնամթերքի բաղադրության մեջ ներմուծման նպատակահարմարությանը և պատրաստի արտադրանքի որակական ցուցանիշների վրա ունեցած ազդեցությանը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են մշակվող արտադրանքի բաղադրությունը, տեխնոլոգիական գործընթացի հիմնական փուլերը, հումքի և պատրաստի արտադրանքի ֆիզիկաքիմիական, օրգանոլեպտիկ և սննդային հատկությունները, ինչպես նաև արտադրանքի պահպանման և կայունության հետ կապված հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այնպիսի տեխնոլոգիական լուծումների որոնմանը, որոնք թույլ կտան ստանալ բարձր սննդային և կենսաբանական արժեք ունեցող արտադրանք՝ միաժամանակ պահպանելով դրա համային և տեխնոլոգիական հատկությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ ֆունկցիոնալ և դիետիկ սննդամթերքի արտադրության զարգացման, տարեցների սննդի որակի բարելավման և սննդակարգում կենսաբանորեն ակտիվ բաղադրիչների նպատակային օգտագործման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել սննդի տեխնոլոգներին, սննդաբաններին, կաթնամթերքի արտադրության մասնագետներին, կենսաքիմիկոսներին, հետազոտողներին և սննդի տեխնոլոգիայի ու դիետոլոգիայի ոլորտներում մասնագիտացող ուսանողներին։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է հանքային և օրգանական պարարտանյութերի կիրառման ազդեցության համալիր ուսումնասիրմանը դդմի աճի, զարգացման, բերքատվության և պտուղների որակական հատկանիշների վրա՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության Գորգանի տարածաշրջանի հողակլիմայական պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում բույսերի սնուցման տարբեր համակարգերի արդյունավետության համեմատական գնահատումն է՝ հաշվի առնելով ինչպես առանձին պարարտանյութերի, այնպես էլ դրանց համակցված կիրառման ազդեցությունը մշակաբույսի կենսաբանական և տնտեսական ցուցանիշների վրա։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բույսերի աճի ինտենսիվության, վեգետատիվ զանգվածի ձևավորման, ծաղկման և պտղակալման ընթացքի, մեկ բույսի վրա ձևավորված պտուղների քանակի, պտղի միջին զանգվածի և միավոր տարածքից ստացվող ընդհանուր բերքի փոփոխությունների վրա։ Պարարտացման տարբերակների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե սննդատարրերի մատչելիության փոփոխությունն ինչպես է անդրադառնում բույսերի ամբողջ վեգետացիոն շրջանի վրա և ինչպիսի պայմաններում է հնարավոր ապահովել սնուցման առավել հավասարակշռված ռեժիմ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազոտի, ֆոսֆորի և կալիումի նշանակությանը, քանի որ այս հիմնական սննդատարրերը մասնակցում են բույսերի կենսագործունեության բազմաթիվ գործընթացների կարգավորմանը։ Ազոտային սնուցումը կապված է վեգետատիվ օրգանների զարգացման, տերևային մակերեսի ձևավորման և ֆոտոսինթետիկ ակտիվության հետ, ֆոսֆորը կարևոր նշանակություն ունի էներգետիկ փոխանակության, արմատային համակարգի զարգացման և վերարտադրողական գործընթացների համար, իսկ կալիումը մասնակցում է ջրային ռեժիմի կարգավորմանը, նյութերի տեղափոխմանը և պտղի որակական հատկանիշների ձևավորմանը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ոչ միայն այս տարրերի բավարար քանակի ապահովումը, այլև դրանց ճիշտ հարաբերակցությունը, քանի որ սնուցման անհավասարակշռությունը կարող է նպաստել վեգետատիվ զանգվածի չափազանց ուժեղ զարգացմանը կամ սահմանափակել պտղակալման արդյունավետությունը։ Օրգանական պարարտանյութերի ազդեցությունը դիտարկվում է ավելի լայն հողային գործընթացների համատեքստում։ Դրանց կիրառումը կարող է նպաստել հողի օրգանական նյութի պաշարների համալրմանը, կառուցվածքի բարելավմանը, ջրի պահպանման կարողության բարձրացմանը և օգտակար մանրէաբանական գործընթացների ակտիվացմանը։ Օրգանական նյութերի աստիճանական քայքայման ընթացքում սննդատարրերը հասանելի են դառնում բույսերին, ինչի շնորհիվ կարող է ձևավորվել սնուցման համեմատաբար երկարատև աղբյուր։ Միաժամանակ օրգանական պարարտանյութերի արդյունավետությունը կախված է դրանց բաղադրությունից, քայքայման աստիճանից, կիրառման չափաքանակից, հողի հատկություններից, խոնավությունից և ջերմաստիճանից։ Հետևաբար դրանց ազդեցությունը գնահատվում է կոնկրետ տարածաշրջանի հողակլիմայական պայմանների հետ փոխկապակցված։ Կարևոր ուղղություն է հանքային և օրգանական սնուցման համակցված տարբերակների ուսումնասիրությունը։ Հանքային պարարտանյութերը հնարավորություն են տալիս բույսերին համեմատաբար արագ ապահովել որոշակի սննդատարրերով, մինչդեռ օրգանական նյութերը կարող են երկարաժամկետ ազդեցություն ունենալ հողի բերրիության և ֆիզիկական հատկությունների վրա։ Այս երկու աղբյուրների համատեղ կիրառման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե արդյոք հնարավոր է միաժամանակ ապահովել բարձր բերքատվություն և պահպանել հողի արտադրողական հատկությունները։ Նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է կայուն գյուղատնտեսության տեսանկյունից, որտեղ արտադրողականության բարձրացումը դիտարկվում է հողային ռեսուրսների պահպանության և պարարտանյութերի արդյունավետ օգտագործման հետ միասին։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել բույսերի բարձրությունը, ցողունների և տերևների զարգացումը, տերևային մակերեսը, արմատային համակարգի վիճակը և կենսազանգվածի կուտակումը։ Այս ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս գնահատել տարբեր պարարտացման տարբերակների ազդեցությունը աճի առանձին փուլերում։ Բույսերի վեգետատիվ զարգացումը կարևոր է հետագա բերքատվության համար, քանի որ բավարար տերևային մակերեսը ապահովում է ֆոտոսինթեզի համար անհրաժեշտ պայմանները։ Սակայն միայն ուժեղ վեգետատիվ աճը չի նշանակում բարձր տնտեսական բերք, ուստի այն անհրաժեշտ է համադրել ծաղկման, պտղակալման և պտուղների զարգացման տվյալների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բերքի կառուցվածքին։ Ընդհանուր բերքատվությունը ձևավորվում է մի շարք փոխկապակցված բաղադրիչներից՝ բույսերի պահպանված քանակից, պտղակալման ինտենսիվությունից, մեկ բույսի պտուղների թվից և դրանց միջին զանգվածից։ Տարբեր սնուցման պայմանները կարող են այդ բաղադրիչների վրա ազդել տարբեր կերպ։ Որոշ պարարտացման տարբերակներ կարող են նպաստել ավելի մեծ թվով պտուղների ձևավորմանը, իսկ մյուսները՝ առանձին պտուղների զանգվածի ավելացմանը։ Այս ցուցանիշների համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ ոչ միայն վերջնական բերքի տարբերությունները, այլև դրանց ձևավորման կենսաբանական պատճառները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պտուղների որակական ցուցանիշների ուսումնասիրությանը։ Բանջարաբուծության մեջ արտադրանքի արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն բերքի քանակով, այլև սննդային, տեխնոլոգիական և ապրանքային հատկանիշներով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել պտղի չափերը, ձևը, չոր նյութերի պարունակությունը, լուծվող նյութերի քանակը և սննդային արժեքը բնութագրող այլ ցուցանիշներ։ Պարարտացման մակարդակի բարձրացումը միշտ չէ, որ բերքատվության և որակի վրա ունենում է միևնույն ուղղությամբ ազդեցություն, ուստի կարևոր խնդիր է այնպիսի սնուցման համակարգի որոշումը, որը ապահովում է երկու ցուցանիշների ընդունելի հարաբերակցություն։ Առանձին ուսումնասիրվում է հողի ագրոքիմիական վիճակը։ Փորձի սկզբում և տարբեր փուլերում հողի հիմնական ցուցանիշների գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել սննդատարրերի սկզբնական պաշարները և հետևել դրանց փոփոխությանը պարարտանյութերի կիրառման պայմաններում։ Հողի թթվայնությունը, օրգանական նյութի պարունակությունը, ազոտի, ֆոսֆորի և կալիումի մատչելի ձևերի քանակը կարող են էապես ազդել բույսերի կողմից սննդատարրերի յուրացման վրա։ Այս տվյալների համադրումը բույսերի աճի ու բերքատվության ցուցանիշների հետ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատել կիրառված պարարտացման համակարգերի արդյունավետությունը։ Հատուկ նշանակություն ունեն Գորգանի տարածաշրջանի բնական պայմանները։ Տեղական ջերմաստիճանային ռեժիմը, տեղումների քանակը, օդի և հողի խոնավությունը, հողերի առանձնահատկությունները և վեգետացիոն շրջանի տևողությունը ձևավորում են այն միջավայրը, որտեղ դրսևորվում է պարարտանյութերի իրական արդյունավետությունը։ Միևնույն սնուցման համակարգը տարբեր տարածաշրջաններում կարող է տարբեր արդյունքներ ապահովել, քանի որ սննդատարրերի լուծելիությունը, հողի կենսաբանական ակտիվությունը, ջրի հասանելիությունը և բույսերի աճի արագությունը կախված են տեղական պայմաններից։ Այդ պատճառով տարածաշրջանային դաշտային փորձերը կարևոր նշանակություն ունեն գիտական արդյունքները գործնական գյուղատնտեսությանը համապատասխանեցնելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող է լինել տարբեր պարարտացման տարբերակներով դաշտային փորձի կազմակերպումը։ Առանձին փորձարարական խմբերում հնարավոր է կիրառել հանքային, օրգանական և համակցված սնուցման տարբեր մակարդակներ՝ դրանք համեմատելով չպարարտացված կամ ընդունված տեխնոլոգիայով մշակվող ստուգիչ տարբերակի հետ։ Փորձերի կրկնությունների կիրառումը և ստացված տվյալների վիճակագրական մշակումը հնարավորություն են տալիս գնահատել տարբերությունների հավաստիությունը և սահմանափակել պատահական գործոնների ազդեցությունը։ Այս մոտեցումը կարևոր է հատկապես դաշտային պայմաններում, որտեղ հողի հատկությունների տարածական տարբերությունները և եղանակային գործոնները կարող են զգալի ազդեցություն ունենալ արդյունքների վրա։ Կարևորվում է պարարտանյութերի օգտագործման արդյունավետության գնահատումը։ Բարձր չափաքանակի կիրառումը կարող է բարձրացնել բերքատվությունը մինչև որոշակի սահման, սակայն սննդատարրերի ավելցուկը կարող է տնտեսական և բնապահպանական խնդիրներ առաջացնել։ Հետևաբար հետազոտության նպատակներից է ոչ թե պարզապես առավելագույն պարարտացման տարբերակի ընտրությունը, այլ այնպիսի մակարդակի որոշումը, որի դեպքում ստացվող լրացուցիչ բերքը համապատասխանում է օգտագործված նյութական միջոցներին և սննդատարրերի յուրացման արդյունավետությանը։ Այս համատեքստում կարող է գնահատվել յուրաքանչյուր միավոր կիրառված սննդատարրի հաշվով ստացված բերքի փոփոխությունը և տարբեր պարարտացման համակարգերի տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնապահպանական գործոններին։ Հանքային պարարտանյութերի ոչ արդյունավետ կամ չափից ավելի օգտագործման դեպքում սննդատարրերի մի մասը կարող է չյուրացվել բույսերի կողմից և կուտակվել հողում կամ տեղափոխվել ջրային համակարգեր։ Օրգանական պարարտանյութերի ոչ հավասարակշռված կիրառումը նույնպես կարող է առաջացնել սննդատարրերի ավելցուկային ներմուծում։ Այդ պատճառով կայուն սնուցման համակարգի ձևավորումը պահանջում է պարարտանյութերի քանակի համապատասխանեցում մշակաբույսի իրական պահանջներին և հողի սննդային պաշարներին։ Հանքային և օրգանական աղբյուրների համատեղ կառավարումը դիտարկվում է որպես հողի բերրիության պահպանման և սննդատարրերի կորուստների նվազեցման հնարավոր ուղղություն։ Հետազոտության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է դդմի մշակության համար տեղական պայմաններին համապատասխան սնուցման համակարգերի գնահատման հնարավորությամբ։ Ստացված արդյունքները կարող են օգնել հասկանալու, թե սննդատարրերի տարբեր աղբյուրներն ինչպես են ազդում մշակաբույսի աճի առանձին փուլերի, բերքի ձևավորման և արտադրանքի որակի վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել հողի բերրիության պահպանման և պարարտանյութերի նպատակային օգտագործման փոխկապակցվածությունը։ Տարածաշրջանային տվյալների հիման վրա ձևավորված գիտական եզրակացությունները կարող են օգտակար լինել հետագա ագրոնոմիական փորձերի, պարարտացման համակարգերի կատարելագործման և բանջարաբոստանային մշակաբույսերի արտադրության արդյունավետության ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է դդմի հանքային և օրգանական սնուցման կենսաբանական, ագրոքիմիական, արտադրական և որակական հետևանքների համալիր ուսումնասիրություն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով տարածաշրջանային հողակլիմայական պայմաններին, բերքի ձևավորման մեխանիզմներին և հողի բերրիության պահպանմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել բանջարաբուծության, ագրոնոմիայի, ագրոքիմիայի, հողագիտության, բույսերի սնուցման և կայուն գյուղատնտեսության ոլորտների հետազոտողների, գյուղատնտեսների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Экономика

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական գույքի մասնավորեցման գործընթացի կատարելագործման հիմնական ուղիների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով մասնավորեցումը որպես շուկայական տնտեսության ձևավորման և տնտեսական արդյունավետության բարձրացման կարևոր գործիք։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են պետական գույքի մասնավորեցման նպատակները, սկզբունքները և իրականացման մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը տնտեսության կառուցվածքային վերափոխումների, մրցակցության զարգացման և ներդրումային միջավայրի բարելավման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնավորեցման գործընթացում առաջացող իրավական, տնտեսական և կազմակերպչական խնդիրներին, ներառյալ գույքի գնահատման ճշգրտությունը, թափանցիկության ապահովումը, ներդրողների շահագրգռվածության բարձրացումը և հանրային շահերի պաշտպանությունը։ Քննարկվում են նաև միջազգային փորձը և դրա կիրառելիությունը Հայաստանի պայմաններում, ինչպես նաև պետական ակտիվների կառավարման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված բարեփոխումների հնարավորությունները։ Աշխատությունը եզրակացնում է, որ պետական գույքի մասնավորեցման գործընթացի կատարելագործումը պահանջում է համալիր և հավասարակշռված մոտեցում, որը կնպաստի տնտեսական աճին, մասնավոր հատվածի զարգացմանը և պետական ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը: