Ազգային ընդհանուր ժողովի ատենագրություններ, քսանյոթերորդ նիստ

Экономика

Կորպորացիաները, որպես տնտեսության կազմակերպման ձև, ունեն բազմաթիվ առավելություններ, սակայն դրանց հետ միասին առկա են նաև որոշ թերություններ, որոնք կարող են ազդել արդյունավետության, կառավարման և հասարակության վրա: Նախ, կորպորացիաները հաճախ բախվում են բյուրոկրատիայի և կառավարման ծանր կառուցվածքի խնդրին, ինչը նվազեցնում է արագ որոշումներ կայացնելու ունակությունը և կարող է կարճաժամկետ առումով վնաս հասցնել արտադրողականությանը: Երկրորդ, դրանք հաճախ կենտրոնացնում են հսկայական ֆինանսական և շուկայական իշխանություն, ինչը կարող է հանգեցնել մրցակցության սահմանափակման, մոնոպոլիզացիայի և սպառողների համար գների բարձրացման: Երրորդ, կորպորացիաների որոշմամբ կարող է գերակշռել կարճաժամկետ շահույթը՝ ընդհատելով սոցիալական և էկոլոգիական պատասխանատվության սկզբունքները, ինչը կարող է բացասաբար ազդել շրջակա միջավայրի և աշխատակիցների վրա: Չորրորդ, բաժնետերերի շահերի և ղեկավարության հետաքրքրությունների հակասությունը՝ հայտնի որպես գործառնական հակասություն, կարող է առաջացնել ոչ օպտիմալ կառավարման ռազմավարություններ և կրճատել երկարաժամկետ արժեքի ստեղծումը: Վերջապես, կորպորացիաների գործողություններում կարող են առկա լինել թափանցիկության և հաշվետվության խնդիրներ, որոնք խոչընդոտում են ներդրողների, աշխատակիցների և հասարակության վստահությանը, և անհրաժեշտ է նրանց կանոնակարգել և վերահսկել պետական ու հասարակական գործիքակազմերի միջոցով՝ առավելագույնը նվազեցնելու համար հնարավոր բացասական ազդեցությունները:

Информатика

Численные методы решения экстремальных задач աշխատությունը կիրառական մաթեմատիկայի կարևոր բաժիններից մեկին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը ուսումնասիրում է օպտիմալացման և էքստրեմալ խնդիրների թվային լուծման մեթոդները, այն ներկայացնում է այն հիմնական մոտեցումները, որոնց միջոցով հնարավոր է գտնել ֆունկցիաների առավելագույն և նվազագույն արժեքները բարդ պայմանների և սահմանափակումների դեպքում, ներառելով գրադիենտային մեթոդներ, Նյուտոնի տիպի ալգորիթմներ, կոնվեքս և ոչ կոնվեքս օպտիմալացման խնդիրների լուծման եղանակներ, ինչպես նաև սահմանափակումներով օպտիմալացման մոդելներ, գիրքը բացատրում է հաշվարկային ալգորիթմների կայունությունը, ճշտությունը և կոնվերգենցիայի պայմանները, միաժամանակ ընդգրկում է բազմաթիվ օրինակներ և կիրառական խնդիրներ, որոնք կապված են տնտեսության, ինժեներական նախագծման և համակարգերի վերլուծության հետ, ցույց տալով, թե ինչպես են թվային մեթոդները օգտագործվում իրական աշխարհի բարդ օպտիմալացման խնդիրների լուծման համար։

Литература

«Տատրագոմի հարսը»-ն ներկայացնում է Կոստան Զարյանի վեպային արվեստը՝ համադրելով լիրիկական, սոցիալական և հոգեբանական մոտեցումները։ Գիրքը արտացոլում է հայ գյուղական կյանքի հոգեբանական և սոցիալական կողմերը, մարդու ներսի պայքարը, ընտանիքի ու համայնքի հարաբերությունները, ինչպես նաև ազգային արժեքների պահպանման կարևորությունը։ Հիմնական թեմաները․ Գյուղական կյանքի հոգեբանական ու սոցիալական պատկերը Մարդկային զգացմունքներ և ներքին պայքար Ընտանիք, ավանդույթներ և մշակութային արժեքներ Ազգային ինքնություն և բարոյական արժեքների պահպանում Լիրիկական և սիմվոլիկ մոտեցումներ վեպի կառուցվածքում Գրքի առանձնահատկությունները․ Հուզիչ ու պատկերավոր լեզու, որ ուժեղ է դարձնում բնապատկերը և հոգեբանական ներուժը Սոցիալական ու հոգեբանական շերտերի համադրություն Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, հետազոտողների և ընթերցողների համար Ներկայացնում է ժամանակակից և անցյալի կյանքի, ազգային ու բարոյական խնդիրների միաձուլումը

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի առաջին հանրապետության գոյության սկզբնական շրջանում գաղթականության խնդրի պատմական, սոցիալական, տնտեսական և վարչական կողմերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով 1918 թվականի ամռանից մինչև 1919 թվականի գարունը։ Հետազոտության կենտրոնում զանգվածային տեղահանությունների հետևանքով հանրապետության տարածքում հայտնված գաղթական բնակչության վիճակը, պետական կառույցների առջև առաջացած խնդիրները և մարդասիրական ճգնաժամի հաղթահարման ուղղությամբ իրականացված միջոցառումներն են։ Քննվում են գաղթականական հոսքերի ձևավորման պատմական նախադրյալները, բնակչության տեղաշարժերի հիմնական ուղղությունները, գաղթականների տեղավորման, պարենավորման, կացարանով ապահովման, առողջապահական սպասարկման և սոցիալական աջակցության կազմակերպման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նորաստեղծ պետական համակարգի սահմանափակ նյութական և կազմակերպական հնարավորությունների պայմաններում գաղթականության հարցի կառավարմանը, երբ միաժամանակ անհրաժեշտ էր լուծել պետականաշինության, տնտեսական վերականգնման և բնակչության կենսական կարիքների ապահովման բազմաթիվ խնդիրներ։ Վերլուծվում է պետական և տեղական կառավարման մարմինների գործունեությունը, ինչպես նաև հասարակական, բարեգործական և մարդասիրական կազմակերպությունների մասնակցությունը օգնության կազմակերպմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գաղթականության ժողովրդագրական և սոցիալ-տնտեսական հետևանքների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ բնակչության տարածքային տեղաբաշխման փոփոխությունները, աշխատուժի վիճակը, բնակարանային դժվարությունները և սոցիալական լարվածության առաջացման գործոնները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև որբերի, անապահով ընտանիքների և հատուկ աջակցության կարիք ունեցող այլ խմբերի վիճակին՝ որպես ընդհանուր գաղթականական ճգնաժամի կարևոր բաղադրիչ։ Խնդիրը դիտարկվում է պետական քաղաքականության ձևավորման համատեքստում՝ բացահայտելով համապատասխան կառույցների գործունեության կազմակերպական առանձնահատկությունները, ընդունված որոշումների նպատակները և դրանց իրականացման ընթացքում ի հայտ եկած խոչընդոտները։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այն մասին, թե ինչպես էր լայնածավալ մարդասիրական խնդիրը փոխկապակցվում նորանկախ պետության սոցիալական և տնտեսական կայացման գործընթացների հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքական, սոցիալական և ժողովրդագրական պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով գաղթականության խնդիրը որպես Հայաստանի առաջին հանրապետության վաղ շրջանի կարևորագույն մարտահրավերներից մեկը։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի հատուկ դասարանների երեսնամյա գործունեության հոբելյանին և ներկայացնում է 1872–1902 թվականների ընթացքում այդ կրթական հաստատության զարգացման հիմնական փուլերը։ Նյութում դիտարկվում է ինստիտուտի դերը որպես կարևոր արևելագիտական կենտրոն, որտեղ ձևավորվել են լեզվաբանական, պատմական և մշակութային ուսումնասիրությունների ավանդույթներ՝ ուղղված հատկապես Արևելքի ժողովուրդների լեզուների և քաղաքակրթությունների ուսումնասիրությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական ծրագրերի կառուցվածքին, դասավանդման մեթոդներին, գիտամանկավարժական կազմի գործունեությանը և ուսանողների պատրաստման առանձնահատկություններին, որոնք նպաստել են բարձր մակարդակի մասնագիտական կադրերի ձևավորմանը։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է ինստիտուտի գիտական կապերը և նրա ներդրումը ռուսական արևելագիտության զարգացման մեջ՝ ցույց տալով, թե ինչպես է կրթական գործընթացը համադրվել գիտական հետազոտությունների հետ՝ ստեղծելով կայուն ակադեմիական ավանդույթ։

История

1945–1965 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը թևակոխեց նոր փուլ, որը բնութագրվում էր հետպատերազմյան վերականգնմամբ, գիտական ինստիտուցիոնալացման խորացմամբ և տարբեր ոլորտներում արագ առաջընթացով։ Այս շրջանում գիտությունը դարձավ պետական զարգացման ռազմավարական ուղղություն, և զգալի միջոցներ ուղղվեցին գիտահետազոտական կենտրոնների ստեղծման ու ընդլայնման համար։ Կարևոր դեր խաղաց Հայաստանի գիտությունների ակադեմիան՝ Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիա, որը համակարգեց գիտական աշխատանքները և միավորեց տարբեր ինստիտուտների գործունեությունը։ Բնական և տեխնիկական գիտությունների ոլորտում առանձնանում էին մաթեմատիկայի, ֆիզիկայի, մեխանիկայի և ինժեներական գիտությունների զարգացումը։ Ձևավորվեցին ճանաչված գիտական դպրոցներ, հատկապես մաթեմատիկայի և տեսական ֆիզիկայի ոլորտներում, որոնք հետագայում միջազգային ճանաչում ձեռք բերեցին։ Բժշկագիտությունը նույնպես զարգացում ապրեց՝ կենտրոնանալով առողջապահական համակարգի բարելավման և նոր բուժական մեթոդների ներդրման վրա։ Միաժամանակ առաջընթաց գրանցվեց երկրաբանության և էներգետիկայի ոլորտներում, ինչը կապված էր արդյունաբերական զարգացման և բնական ռեսուրսների ուսումնասիրության հետ։ Հումանիտար գիտությունների մեջ զգալի աշխատանք կատարվեց հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության և գրականագիտության ոլորտներում, որտեղ զարգացան ազգային մշակույթի ուսումնասիրության նոր մոտեցումներ։ Այս տարիներին գիտական կադրերի պատրաստումը ակտիվորեն իրականացվում էր բուհերում և ասպիրանտուրայում, ինչը նպաստեց գիտական նոր սերնդի ձևավորմանը։ Չնայած ձեռքբերումներին՝ գիտությունը գործում էր խիստ կենտրոնացված խորհրդային համակարգի շրջանակներում, ինչը որոշ դեպքերում սահմանափակում էր գաղափարական բազմազանությունը։ Այնուամենայնիվ, 1945–1965 թթ. փուլը համարվում է Խորհրդային Հայաստանի գիտության կայացման և արագ զարգացման կարևորագույն շրջանը, որը հիմք դրեց հետագա գիտական առաջընթացի համար։