Ազգային ժողովի արձանագրություններ, նիստ Ա (1-ին նիստ)

Литература

Հովհաննես Իսակովը հայ մշակույթի և գրական կյանքի կարևոր ներկայացուցիչներից է, որի գործունեությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել ազգային մտածողության, հասարակական կյանքի և մշակութային արժեքների ձևավորման վրա։ Նրա կյանքն ու գործունեությունը կապված են հայ ժողովրդի պատմության բարդ և կարևոր ժամանակաշրջանների հետ, երբ ազգային ինքնագիտակցության, կրթության և մշակույթի պահպանման խնդիրները առանձնահատուկ նշանակություն ունեին։ Իսակովի ստեղծագործություններում արտահայտվում են հայրենասիրությունը, ժողովրդի ճակատագրի նկատմամբ անհանգստությունը, մարդկային բարձր արժեքների պաշտպանությունը և ազգային ավանդույթների նկատմամբ հարգանքը։ Նրա գրական աշխարհը հարուստ է զգացմունքային պատկերներով, խոր գաղափարական շերտերով և հասարակական խնդիրների վերլուծությամբ, ինչի շնորհիվ նա դարձել է հայ ընթերցողի համար սիրված ու կարևոր հեղինակ։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ հանդիպում են մարդու ներաշխարհի, կյանքի դժվարությունների, պայքարի, արդարության և բարոյականության թեմաները, որոնք ներկայացվում են պարզ, բայց ազդեցիկ լեզվով։ Իսակովը մեծ ուշադրություն է դարձրել նաև կրթության, երիտասարդության դաստիարակության և ազգային արժեքների պահպանման հարցերին՝ իր գրականությամբ փոխանցելով սեր հայրենիքի, ժողովրդի և մշակույթի նկատմամբ։ Նրա գործունեությունը չի սահմանափակվել միայն գրական ստեղծագործություններով, քանի որ նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել հասարակական և մշակութային կյանքին՝ նպաստելով ազգային մշակույթի զարգացմանը և նոր գաղափարների տարածմանը։ Նրա աշխատանքները առանձնանում են լեզվական հարստությամբ, պատկերավոր արտահայտություններով և խոր զգացմունքայնությամբ, ինչի շնորհիվ դրանք մինչ այսօր պահպանել են իրենց արդիականությունը։ Հովհաննես Իսակովի անունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ մշակույթի պատմության մեջ, քանի որ նրա ստեղծագործական ժառանգությունը հանդիսանում է ազգային հոգևոր արժեքների կարևոր մաս և շարունակում է հետաքրքրել նոր սերունդներին՝ նպաստելով հայ գրականության և մշակույթի զարգացմանը։

Право

Գիրքը նվիրված է իրավունքի համակարգում առաջացող բացերի էությանը, դրանց առաջացման պատճառներին, տեսակներին և լրացման իրավաբանական եղանակների ու միջոցների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ իրավական բացը դիտարկվում է որպես այն իրավիճակ, երբ հասարակական հարաբերությունը պահանջում է իրավական կարգավորում, սակայն գործող իրավական նորմերը չեն տալիս դրա ամբողջական կամ ուղղակի լուծումը։ Հեղինակը վերլուծում է իրավական բացերի առաջացման օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառները՝ անդրադառնալով օրենսդրության զարգացմանը, հասարակական հարաբերությունների փոփոխությանը, իրավական կարգավորման անկատարությանը և նոր իրավական իրավիճակների ի հայտ գալուն։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բացերի տարբերակմանը՝ ըստ դրանց բնույթի, ընդգրկման, առաջացման պայմանների և իրավական նշանակության, ինչպես նաև իրավունքի և օրենսդրության բացերի միջև առկա տարբերություններին։ Գրքի կարևորագույն ուղղություններից է իրավական բացերի լրացման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են օրենքի և իրավունքի անալոգիայի կիրառումը, իրավական սովորույթների, դատական պրակտիկայի, իրավական սկզբունքների և այլ իրավաբանական միջոցների նշանակությունը՝ բացերի հաղթահարման գործընթացում։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում նաև այն սահմանափակումներին, որոնց պայմաններում կարող են կիրառվել այդ մեթոդները՝ հատկապես իրավական որոշակիության, օրինականության և անձանց իրավունքների պաշտպանության պահանջների տեսանկյունից։ Համեմատական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են տարբեր իրավական համակարգերում բացերի հաղթահարման մոտեցումները, դրանց ընդհանուր և տարբերակիչ հատկանիշները, ինչպես նաև դատական և օրենսդրական մարմինների դերակատարությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է իրավական համակարգը արձագանքել այնպիսի իրավիճակներին, որոնք ամբողջությամբ կամ բավարար չափով նախատեսված չեն գործող նորմերով, և ինչպես կարելի է պահպանել իրավակարգավորման ամբողջականությունն ու հետևողականությունը՝ առանց իրավակիրառողի լիազորությունների անհարկի ընդլայնման։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավունքի տեսությամբ, սահմանադրական և քաղաքացիական իրավունքով, դատական պրակտիկայով և համեմատական իրավագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, իրավաբանների, դատավորների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և հետազոտողների համար։

Педагогика

Այս աշխատությունը նվիրված է անգլերենի երկրագիտական ենթալեզվի ուսուցման կազմակերպման հիմնախնդրին՝ ուսումնասիրելով օտար լեզվի ուսուցման ընթացքում տվյալ լեզվով խոսող երկրների պատմության, աշխարհագրության, մշակույթի, հասարակական կյանքի և ազգային առանձնահատկությունների վերաբերյալ գիտելիքների ներառման մեթոդական հարցերը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն գաղափարն է, որ օտար լեզվի արդյունավետ տիրապետումը չի սահմանափակվում միայն քերականական կանոնների, բառապաշարի և հաղորդակցական հմտությունների յուրացմամբ, այլ պահանջում է նաև լեզվի կրող հասարակության մշակութային և երկրագիտական միջավայրի ըմբռնում։ Աշխատությունում քննարկվում են երկրագիտական նյութի ընտրության և համակարգման սկզբունքները, դրա համապատասխանեցումը սովորողների տարիքային, լեզվական և ճանաչողական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև ուսուցման նպատակներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեթոդներին և միջոցներին, որոնց միջոցով երկրագիտական բովանդակությունը կարող է արդյունավետորեն ներառվել անգլերենի դասընթացում՝ նպաստելով սովորողների բառապաշարի ընդլայնմանը, հաղորդակցական կարողությունների զարգացմանը, ընթերցանության և բանավոր խոսքի կատարելագործմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածության բացահայտումը, քանի որ մշակութային համատեքստի իմացությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ճիշտ հասկանալ բազմաթիվ բառերի, արտահայտությունների, հաղորդակցական վարքաձևերի և լեզվական երևույթների իմաստն ու գործածությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ դասագրքերի, տեսողական նյութերի, քարտեզների, տեքստերի, տեղեկատվական աղբյուրների և այլ ուսումնական միջոցների կիրառմանը՝ երկրագիտական բովանդակությունը դասապրոցեսում արդյունավետ օգտագործելու նպատակով։ Կարևորվում է նաև սովորողների ճանաչողական հետաքրքրության խթանումը և նրանց միջմշակութային հաղորդակցական կարողությունների զարգացումը, քանի որ այլ երկրի մշակույթի ու հասարակության մասին գիտելիքը նպաստում է օտար լեզվով ավելի գիտակցված և բնական հաղորդակցությանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել անգլերենի ուսուցիչների, օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայով զբաղվող մասնագետների, մանկավարժական բուհերի դասախոսների, ուսանողների և լեզվամշակութաբանությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ երկրագիտական բաղադրիչի նպատակային կազմակերպումը կարող է անգլերենի ուսուցումը դարձնել առավել բովանդակալից, գործնական և մշակութային առումով ամբողջական՝ միաժամանակ զարգացնելով սովորողների լեզվական և միջմշակութային հաղորդակցական կարողությունները։

Экология

Արտադրական թափոնների վերամշակումը և վնասազերծումը կարևոր գործընթացներ են, որոնք ուղղված են շրջակա միջավայրի պահպանությանը, բնական ռեսուրսների խնայողությանը և մարդակենտրոն առողջության ապահովմանը։ Վերամշակումը ներառում է արտադրական գործընթացներից դուրս մնացած նյութերի հավաքումը, դասակարգումը, մշակումը և օգտագործումը նոր ապրանքների կամ էներգիայի արտադրության մեջ, ինչը նվազեցնում է թափոնների ծավալը և նվազեցնում աղտոտման վտանգը։ Վնասազերծումը նպատակ ունի թունավոր, ռադիոակտիվ կամ քիմիական վտանգավոր թափոնների անվտանգ չեզոքացում՝ դրանց ֆիզիկական, քիմիական կամ կենսաքիմիական փոխակերպման միջոցով, որպեսզի կանխվի մարդու առողջությանը կամ շրջակա միջավայրին վնաս հասցնելը։ Այս գործընթացները իրականացվում են սերտ հսկողությամբ՝ կիրառելով հատուկ տեխնոլոգիաներ և անվտանգության կանոններ, ինչպիսիք են այրումը, ինցիներացիան, թաղումը, հերմետիկ պահոցներում պահպանությունը և չեզոքացնող նյութերի օգտագործումը։ Արտադրական թափոնների արդյունավետ վերամշակումը և վնասազերծումը կարևոր է նաև տնտեսական առումով, քանի որ թույլ է տալիս ստանալ նոր նյութեր, էներգիա և ռեսուրսներ՝ նվազեցնելով բնական պաշարների սպառումը։ Միաժամանակ, այս գործընթացները նպաստում են արտադրական համակարգերի կայուն զարգացմանը, թափոնների կառավարման բնագավառում նորարարական տեխնոլոգիաների ներդրմանը և երկրի էկոլոգիական անվտանգությունը բարձրացնելու նպատակին։ Այսպիսով, արտադրական թափոնների վերամշակումը և վնասազերծումը հանդիսանում են ժամանակակից արտադրության և շրջակա միջավայրի պահպանության կարևոր բաղադրիչներ, որոնք միավորում են էկոլոգիական, տեխնոլոգիական և տնտեսական մոտեցումները։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բանկերի հուսալիության աստիճանի բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ բանկային համակարգի կայունության, ֆինանսական ռիսկերի կառավարման և տնտեսության արդյունավետ ֆինանսավորման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում բանկի հուսալիության գնահատման տեսական և գործնական մոտեցումներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել ֆինանսական կազմակերպության դիմակայունությունը ներքին և արտաքին տնտեսական ցնցումների նկատմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում բանկերի հուսալիությունը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված մի շարք ցուցանիշների ամբողջություն, որոնց թվում կարևոր նշանակություն ունեն կապիտալի բավարարությունը, իրացվելիությունը, ակտիվների որակը, վարկային պորտֆելի ռիսկայնությունը, շահութաբերությունը, ֆինանսական կայունությունը և կառավարման արդյունավետությունը։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վարկային ռիսկի կառավարմանը, քանի որ վարկային պորտֆելի որակը և հնարավոր կորուստների ճիշտ գնահատումը բանկի ֆինանսական կայունության առանցքային նախադրյալներից են։ Քննարկվում են նաև շուկայական, արժութային, տոկոսադրույքային, իրացվելիության և գործառնական ռիսկերը, դրանց առաջացման պատճառները և բանկերի կողմից այդ ռիսկերի կանխարգելման ու սահմանափակման մեխանիզմները։ Հետազոտությունը կարևորում է կապիտալի համարժեքության բարձր մակարդակի պահպանումը՝ որպես անսպասելի կորուստները կլանելու և ֆինանսական համակարգի նկատմամբ վստահությունը պահպանելու հիմնական գործոն։ ՀՀ ԿԲ-ի տվյալներով՝ 2024 թվականի վերջում Հայաստանի բանկային համակարգի կապիտալի համարժեքությունը կազմել է 20.2%, իսկ համակարգի կապիտալը՝ 1.701 տրլն դրամ, ինչը վկայում է կապիտալացման համեմատաբար բարձր մակարդակի մասին։