Ձեռնարկության միջոցները, դրանց ձևավորման աղբյուրները և օգտագործումը

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում վենչուրային բաժնետիրական ընկերությունների կառավարման մարմինների համակարգի, դրանց իրավական կարգավիճակի և պատասխանատվության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում համակողմանիորեն ներկայացվում են բաժնետիրական ընկերությունների կառավարման կառուցվածքը, կառավարման տարբեր մակարդակների փոխհարաբերությունները, դրանց իրավասությունների շրջանակը և որոշումների ընդունման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վենչուրային գործունեության բնույթին և այն հանգամանքին, որ բարձր ռիսկայնությամբ ներդրումային միջավայրում արդյունավետ կորպորատիվ կառավարումը կարևոր նշանակություն ունի ինչպես ներդրողների, այնպես էլ ընկերության մասնակիցների և այլ շահագրգիռ անձանց իրավունքների պաշտպանության համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են կառավարման մարմինների ձևավորման և գործունեության իրավական հիմքերը, նրանց լիազորությունների իրականացումը, փոխադարձ վերահսկողության մեխանիզմները և կորպորատիվ որոշումների ընդունման գործընթացը։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև կառավարման մարմինների անդամների պատասխանատվության հարցերին՝ ներառյալ իրենց պարտականությունների ոչ պատշաճ կատարման, ընկերությանը վնաս պատճառելու, օրենքի կամ ընկերության ներքին կանոնների պահանջների խախտման դեպքում առաջացող իրավական հետևանքները։ Կարևորվում են նաև ընկերության և նրա կառավարման մարմինների անդամների շահերի հնարավոր բախումները, բարեխղճության և ողջամտության սկզբունքները, ներդրողների շահերի պաշտպանությունը և կորպորատիվ կառավարման թափանցիկության ապահովումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է կառուցվում վենչուրային բաժնետիրական ընկերության կառավարման համակարգը և ինչպիսի իրավական մեխանիզմներով է ապահովվում դրա բնականոն գործունեությունն ու պատասխանատու կառավարումը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավագիտության և տնտեսագիտության ուսանողների, կորպորատիվ իրավաբանների, ձեռնարկատերերի, ներդրումային ոլորտի մասնագետների, ընկերությունների կառավարման մարմինների անդամների, գիտաշխատողների և կորպորատիվ կառավարման իրավական խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Ստեղծագործությունը մանկական ուղղվածություն ունեցող պատմություն է, որի հեղինակն է Նաիրիա Համբարձումյան, և այն կենտրոնանում է բնության, ընկերության և բարոյական արժեքների ձևավորման շուրջ։ Պատմության հիմքում հաճախ ներկայացվում է փոքրիկ հերոսի կամ կենդանակերպ կերպարի՝ Կանաչուկի կերպարը, որը խորհրդանշում է անմեղությունը, բնության հանդեպ սերը և շրջակա աշխարհի հետ ներդաշնակ ապրելու գաղափարը։ Ստեղծագործությունը նպատակ ունի երեխաներին մատուցել պարզ, բայց խորքային բարոյական ուղերձներ՝ կապված հոգատարության, պատասխանատվության և բնության պահպանման հետ։ Վեպի կամ պատմության ընթացքում ընդգծվում են փոքրիկ կյանքի դրվագներ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես է յուրաքանչյուր արարք ազդում շրջապատի վրա, և ինչպես կարող են պարզ իրավիճակները դառնալ ուսուցողական փորձառություններ։ Ընդհանուր առմամբ այն կառուցված է այնպես, որ զարգացնի ընթերցողի զգացմունքային ընկալումը և ձևավորի բնության նկատմամբ հարգալից վերաբերմունք։

Политология

Գիրքը նվիրված է էկոլոգիական անվտանգության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը ռազմավարական գնահատման համատեքստում՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով՝ դիտարկելով շրջակա միջավայրի պահպանության և կայուն զարգացման փոխկապակցվածությունը պետական քաղաքականության և ռազմավարական պլանավորման գործընթացներում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են էկոլոգիական անվտանգության հիմնական սպառնալիքները, բնական ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման սկզբունքները և ռազմավարական էկոլոգիական գնահատման մեթոդաբանությունը՝ որպես շրջակա միջավայրի վրա հնարավոր ազդեցությունների կանխատեսման և նվազեցման գործիք։ Հեղինակը ուսումնասիրում է բնապահպանական քաղաքականության իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերը, ռազմավարական ծրագրերի և զարգացման նախագծերի գնահատման ընթացակարգերը, ինչպես նաև միջազգային փորձի կիրառման հնարավորությունները Հայաստանի պայմաններում։ Գրքում քննարկվում են նաև էկոլոգիական ռիսկերի գնահատման, որոշումների կայացման գործընթացում բնապահպանական գործոնների ինտեգրման և հանրային մասնակցության ապահովման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շրջակա միջավայրի պահպանության, տնտեսական զարգացման և սոցիալական շահերի միջև հավասարակշռության ապահովման հիմնախնդիրներին։ Աշխատությունը համադրում է տեսական և կիրառական մոտեցումները՝ առաջարկելով ռազմավարական գնահատման համակարգի կատարելագործման և էկոլոգիական անվտանգության բարձրացման արդյունավետ ուղիներ։ Գիրքը նախատեսված է բնապահպանների, պետական կառավարման մասնագետների, տնտեսագետների, իրավաբանների, գիտահետազոտողների, ուսանողների և շրջակա միջավայրի կառավարման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Экономика

Ձեռնարկության միջոցները այն բոլոր տնտեսական ռեսուրսներն են, որոնք անհրաժեշտ են նրա արտադրական և տնտեսական գործունեությունը իրականացնելու համար, և դրանք ներառում են ինչպես նյութական ակտիվներ՝ շենքեր, սարքավորումներ, հումք, արտադրական պաշարներ, այնպես էլ ոչ նյութական ակտիվներ՝ արտոնագրեր, լիցենզիաներ, ծրագրային ապահովում և կազմակերպական արժեքներ, ինչպես նաև դրամական միջոցներ և դրանց համարժեքներ, որոնք ապահովում են ընթացիկ հաշվարկների իրականացումը։ Ձեռնարկության միջոցները սովորաբար բաժանվում են հիմնական (երկարաժամկետ օգտագործման ակտիվներ) և շրջանառու միջոցների (կարճաժամկետ օգտագործման և արագ սպառվող ակտիվներ), որոնց համադրությունը ձևավորում է արտադրական գործընթացի նյութական հիմքը և ապահովում է ձեռնարկության գործունեության շարունակականությունը։ Այս միջոցների ձևավորման աղբյուրները բաժանվում են սեփական և փոխառու աղբյուրների։ Սեփական աղբյուրների մեջ են մտնում կանոնադրական կապիտալը, շահույթը, ամորտիզացիոն հատկացումները և այլ ներքին ֆինանսական ռեսուրսներ, որոնք գտնվում են ձեռնարկության լիարժեք տնօրինման տակ, մինչդեռ փոխառու աղբյուրները ներառում են բանկային վարկերը, պարտատոմսերի թողարկումը, մատակարարների պարտքերը և այլ արտաքին ֆինանսավորման ձևեր, որոնք ժամանակավոր են և ենթադրում են վերադարձման պարտավորություն։ Այս կառուցվածքը թույլ է տալիս ձեռնարկությանը հավասարակշռել ֆինանսական անկախությունն ու զարգացման հնարավորությունները՝ ըստ ռիսկերի և եկամտաբերության։

Технология

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ջերմամշակման տեխնոլոգիական ազդեցության վերլուծությանը 585 հարգի նիկել-ցինկային սպիտակ ոսկու համաձուլվածքների կառուցվածքային և ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների ձևավորման գործընթացներում։ Աշխատությունում դիտարկվում են ջերմային մշակման տարբեր ռեժիմների՝ կռման, կոփման և ծերացման ազդեցությունները մետաղի միկրոկառուցվածքի վրա, մասնավորապես հատիկային կառուցվածքի փոփոխությունները, փուլային փոխակերպումները և դիսլոկացիոն խտության վերադասավորումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում համաձուլվածքի մեխանիկական ամրության, կարծրության, պլաստիկության և կոռոզիոն դիմադրության փոփոխությունների փոխկապակցվածությանը կիրառված ջերմային ռեժիմների հետ։ Քննարկվում են նաև նիկել-ցինկային համակարգի առանձնահատկությունները՝ որպես սպիտակ ոսկու ստացման համար օգտագործվող տեխնոլոգիական հիմք, ինչպես նաև դրանց կիրառական նշանակությունը ոսկերչական արդյունաբերության մեջ։ Աշխատությունը ընդգծում է ջերմամշակման օպտիմալ պարամետրերի ընտրության կարևորությունը բարձր որակի և կայուն հատկություններով համաձուլվածքների ստացման համար։

Журналистика

Աշխատությունը նվիրված է հայ սփյուռքի մամուլի ուսումնասիրության, համակարգման, պահպանման և հանրայնացման գործում նշանակալի ներդրում ունեցած մտավորականի գիտական, մատենագիտական և մշակութային գործունեության լուսաբանմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է սփյուռքահայ պարբերական մամուլի նկատմամբ նրա հետևողական հետաքրքրության, մամուլի տարբեր կենտրոններում հրատարակված նյութերի հավաքագրման ու ուսումնասիրության, դրանց վերաբերյալ տեղեկությունների տարածման և այդ հարուստ ժառանգությունն ավելի լայն ընթերցողական ու գիտական շրջանակներին հասանելի դարձնելու աշխատանքների վրա։ Սփյուռքահայ մամուլը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես հայկական համայնքների պատմության, հասարակական կյանքի, մշակութային գործունեության, կրթության, գրականության, ազգային ինքնության և հայրենիք–սփյուռք հարաբերությունների ուսումնասիրման կարևոր սկզբնաղբյուր։ Տարբեր երկրներում և քաղաքներում հրատարակված հայերեն պարբերականները տասնամյակների ընթացքում արձանագրել են համայնքների առօրյան, հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը, մշակութային նախաձեռնությունները, քաղաքական ու գաղափարական քննարկումները, գրական շարժումները և ազգային խնդիրների վերաբերյալ ձևավորված դիրքորոշումները։ Այդ պատճառով դրանց հավաքագրումն ու մատենագիտական նկարագրությունը կարևոր նշանակություն ունեն հայագիտության բազմաթիվ ուղղությունների համար։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում մամուլի գիտակի գործունեությանը՝ որպես պարբերականների պատմությունը, խմբագրական ուղղվածությունը, հեղինակային շրջանակները և հրատարակության պայմանները ուսումնասիրող մասնագետի։ Նման աշխատանքը պահանջում է ոչ միայն առանձին համարների կամ հոդվածների ընթերցում, այլև պարբերականի ամբողջական պատմական համատեքստի վերականգնում։ Ուսումնասիրվում են հրատարակության վայրերը, ժամանակաշրջանները, խմբագիրների ու աշխատակիցների գործունեությունը, պարբերականների գաղափարական և մշակութային ուղղությունները, ինչպես նաև դրանց կապերը տվյալ համայնքի հասարակական կյանքի հետ։ Այս մոտեցմամբ մամուլը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված աղբյուրների ամբողջություն, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել սփյուռքահայ համայնքների զարգացման տարբեր փուլերը։ Կարևորվում է մատենագիտական աշխատանքի նշանակությունը։ Տարբեր երկրներում լույս տեսած հայկական պարբերականների հայտնաբերումը, անվանումների և հրատարակության տվյալների ճշգրտումը, ժամանակագրական սահմանների որոշումը և համապատասխան տեղեկությունների համակարգումը հնարավորություն են տալիս ստեղծել հետազոտողների համար անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմք։ Հատկապես կարևոր են հազվագյուտ, կարճատև կամ փոքր տպաքանակով հրատարակված պարբերականները, որոնց վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են լինել մասնատված և դժվար հասանելի։ Դրանց արձանագրումն ու գիտական շրջանառության մեջ ներառումը նպաստում են հայ մամուլի պատմության ամբողջական պատկերի ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սփյուռքահայ մամուլի աշխարհագրությանը։ Հայկական պարբերականներ հրատարակվել են տարբեր երկրներում և մշակութային միջավայրերում, և յուրաքանչյուր կենտրոն ունեցել է իր պատմական ու հասարակական առանձնահատկությունները։ Մամուլի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հայկական համայնքների ձևավորման ու վերափոխման ընթացքին, ներգաղթի և արտագաղթի հետևանքներին, համայնքային հաստատությունների գործունեությանը և տարբեր սերունդների միջև մշակութային կապերի պահպանմանը։ Պարբերականների բովանդակության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել նաև այն հարցերը, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջնային են եղել տվյալ համայնքի համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մամուլի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունը։ Սփյուռքի պայմաններում պարբերականները հաճախ հանդես են եկել որպես հայոց լեզվի, մշակույթի, պատմական հիշողության և համայնքային կապերի պահպանման կարևոր հարթակներ։ Դրանք հնարավորություն են տվել տարածել գրական և պատմագիտական նյութեր, ներկայացնել կրթական ու մշակութային նախաձեռնություններ և կապ պահպանել աշխարհագրորեն հեռու գտնվող հայկական համայնքների միջև։ Այս տեսանկյունից մամուլի պատմության ուսումնասիրությունը միաժամանակ դառնում է սփյուռքի մշակութային ինքնակազմակերպման պատմության ուսումնասիրություն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հանրայնացման գործունեությանը։ Գիտական կամ մատենագիտական աշխատանքի արդյունքը արժեքավոր է ոչ միայն մասնագետների սահմանափակ շրջանակում, այլև այն դեպքում, երբ կարողանում է հասանելի դառնալ ավելի լայն հասարակությանը։ Մամուլի վերաբերյալ հրապարակումները, ներկայացումները, տեղեկատու նյութերը և ուսումնասիրությունները կարող են ընթերցողին ծանոթացնել քիչ հայտնի պարբերականների, խմբագիրների, լրագրողների ու մշակութային գործիչների գործունեությանը։ Այս կերպ մամուլի պատմությունը դուրս է գալիս միայն մասնագիտական հետազոտության շրջանակներից և վերածվում մշակութային հիշողության պահպանման ու փոխանցման միջոցի։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պարբերական մամուլի և գրական կյանքի փոխհարաբերությանը։ Սփյուռքահայ բազմաթիվ գրողներ, բանաստեղծներ, քննադատներ և հասարակական գործիչներ իրենց ստեղծագործություններն ու հոդվածներն առաջին անգամ հրապարակել են պարբերականներում։ Հետևաբար մամուլի հավաքածուները կարող են պարունակել կարևոր նյութեր գրողների ստեղծագործական ժառանգության, գրական շարժումների, բանավեճերի և քննադատական մտքի զարգացման վերաբերյալ։ Պարբերականների ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել առանձին հեղինակների կենսագրական ու մատենագիտական տվյալները և բացահայտել նրանց գործունեության քիչ հայտնի էջերը։ Քննության է առնվում նաև մամուլը որպես պատմական սկզբնաղբյուր օգտագործելու խնդիրը։ Պարբերականներում ներկայացված տեղեկությունները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական տրամադրությունները և խմբագրական դիրքորոշումները, ուստի դրանց հետ աշխատելիս անհրաժեշտ է աղբյուրագիտական քննադատություն։ Տարբեր պարբերականների նյութերի համադրումը, հեղինակային դիրքորոշումների տարբերակումը և այլ աղբյուրների հետ համեմատությունը հնարավորություն են տալիս ավելի ճշգրիտ գնահատել հրապարակված տեղեկությունների պատմագիտական արժեքը։ Այս հանգամանքը մամուլի գիտակին ներկայացնում է նաև որպես աղբյուրագետի, որը ոչ միայն հավաքագրում է նյութերը, այլև գնահատում դրանց ծագումը, բովանդակությունը և հետազոտական նշանակությունը։ Հատուկ կարևորություն ունի մամուլի պահպանության խնդիրը։ Հին պարբերականների ֆիզիկական օրինակները ժամանակի ընթացքում կարող են վնասվել, իսկ ամբողջական հավաքածուները հաճախ պահպանվում են տարբեր գրադարաններում, արխիվներում և մասնավոր հավաքածուներում։ Դրանց հայտնաբերումը, նկարագրումը, պահպանության պայմանների բարելավումը և հնարավոր թվայնացումը նպաստում են նյութերի երկարաժամկետ հասանելիությանը։ Այս գործընթացում մատենագետի և մամուլի պատմության ուսումնասիրողի աշխատանքը կարևոր կապ է ստեղծում սկզբնաղբյուրների պահպանության և հետագա գիտական օգտագործման միջև։ Թվային տեխնոլոգիաների զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում պարբերականների որոնման, թվայնացման, նկարագրման և առցանց տեղեկատվական շտեմարանների ձևավորման համար՝ միաժամանակ նոր պահանջներ առաջադրելով տվյալների համակարգման և մատենագիտական ճշգրտության նկատմամբ։ Առանձին ուղղություն է հայրենիքի և սփյուռքի մշակութային կապերի ուսումնասիրությունը։ Սփյուռքահայ մամուլը հաճախ տեղեկություններ է հաղորդել Հայաստանի հասարակական ու մշակութային կյանքի մասին, իսկ հայրենիքում գործող գիտական և մշակութային հաստատությունները հետաքրքրվել են սփյուռքի հրատարակություններով։ Մամուլի հավաքագրման ու հանրայնացման աշխատանքը նպաստել է այդ տեղեկատվական կապերի ամրապնդմանը և աշխարհագրորեն տարբեր կենտրոններում ստեղծված մշակութային արժեքների միասնական հայկական ժառանգության շրջանակում դիտարկմանը։ Այս առումով մամուլի ուսումնասիրությունը ձեռք է բերում համահայկական մշակութային նշանակություն։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել անձնական գիտական ու մասնագիտական ճանապարհի ներկայացումը։ Մամուլի նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորումը, գրադարանային և մատենագիտական աշխատանքի փորձը, տարբեր հավաքածուների հետ աշխատանքը և տարիների ընթացքում կուտակված մասնագիտական գիտելիքը հնարավորություն են տալիս բացահայտել, թե ինչպես է ձևավորվում տվյալ ոլորտի մասնագետը։ Միաժամանակ անհատական գործունեության ուսումնասիրությունը ներկայացվում է ավելի լայն մշակութային միջավայրի համատեքստում՝ ցույց տալով գիտական հաստատությունների, գրադարանների, մամուլի խմբագրությունների և սփյուռքահայ կազմակերպությունների հետ կապերի նշանակությունը։ Կարևորվում է նաև կենսամատենագիտական մոտեցումը, որի միջոցով հնարավոր է համադրել անձի կենսագրությունը նրա հրապարակումների, ուսումնասիրությունների, կազմած մատենագիտական նյութերի և հանրային գործունեության հետ։ Այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս ոչ միայն ներկայացնել կատարված աշխատանքների ցանկը, այլև բացահայտել դրանց փոխկապակցվածությունը և ընդհանուր ուղղվածությունը։ Հրապարակումների ժամանակագրական ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ գիտական հետաքրքրությունների զարգացումը, հետազոտական թեմաների ընդլայնումը և սփյուռքահայ մամուլի վերաբերյալ գիտելիքի համակարգման փուլերը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ անհատական գործունեության ուսումնասիրության միջոցով լուսաբանվում է հայ մամուլի պատմության պահպանման և ուսումնասիրման մի ամբողջ ուղղություն։ Մասնագիտական հետևողական աշխատանքի շնորհիվ տարբեր ժամանակաշրջանների և աշխարհագրական կենտրոնների պարբերականների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են միավորվել ընդհանուր համակարգում և դառնալ հետագա ուսումնասիրությունների հիմք։ Նման գործունեությունը կարևոր է հատկապես այն դեպքում, երբ որոշ հրատարակությունների մասին պահպանված տվյալները սահմանափակ են կամ տարածված են տարբեր աղբյուրներում։ Հանրայնացման տեսանկյունից աշխատանքը ցույց է տալիս նաև գիտական գիտելիքը հասարակությանը փոխանցելու կարևորությունը։ Մամուլի պատմության վերաբերյալ տեղեկությունների մատչելի ներկայացումը կարող է հետաքրքրություն առաջացնել սփյուռքի մշակութային ժառանգության նկատմամբ, նպաստել ընտանեկան և համայնքային արխիվների պահպանմանը և նոր հետազոտությունների իրականացմանը։ Այս կերպ մասնագետի գործունեությունը միավորում է գիտական ուսումնասիրությունը, մատենագիտական աշխատանքը, մշակութային ժառանգության պահպանումը և հանրային կրթությունը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հայ սփյուռքի պարբերական մամուլի գիտակ և հանրայնացնող մտավորականի գործունեությունը՝ այն դիտարկելով հայ մամուլի պատմության, մատենագիտության, սփյուռքագիտության և մշակութային հիշողության պահպանման համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ մամուլի պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, հայագիտությամբ, մատենագիտությամբ, գրադարանագիտությամբ և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրադարանավարների, մատենագետների, լրագրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։