ԵԱՀԿ-Հայաստան-Ադրբեջան

Культура

Ճարտարապետության հիմունքներ-ը ճարտարապետական կրթության հիմքային ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ճարտարապետության տեսական և գործնական հիմունքները՝ սկսած տարածքի ընկալումից և ձևավորման սկզբունքներից մինչև շենքերի նախագծման հիմնական կանոններ, աշխատությունում բացատրվում են կոմպոզիցիայի, մասշտաբի, համամասնության և ձևի կազմակերպման սկզբունքները, ինչպես նաև ճարտարապետական լուծումների կապը ֆունկցիայի և գեղագիտական պահանջների հետ, միաժամանակ դիտարկվում են շինարարական նյութերի և կոնստրուկտիվ համակարգերի հիմնական տեսակները, քաղաքաշինական միջավայրի ձևավորման սկզբունքները և տարածական կազմակերպման մեթոդները, հատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագծային մտածողության զարգացմանը և էսքիզավորման հմտություններին, աշխատությունը նաև ներառում է օրինակներ պատմական և ժամանակակից ճարտարապետությունից՝ օգնելով հասկանալ ճարտարապետության զարգացման տրամաբանությունը և կիրառական մոտեցումները, նպատակ ունենալով ձևավորել ճարտարապետական մտածողություն և նախագծային կարողություններ։

Другие предметы

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է հատուկ դասարաններում սովորող ուսանողների համար նախատեսված կանոնների և կարգապահական պահանջների ամբողջություն՝ կապված Լազարևյան արևելյան լեզուների ինստիտուտում ուսումնական գործընթացի կազմակերպման հետ։ Նյութը արժեքավոր է հատկապես այն առումով, որ արտացոլում է 19-րդ դարի կրթական միջավայրում գործող ներքին կարգապահության, ուսանողների վարքագծի, պարտականությունների և ուսումնական կյանքի նկատմամբ ներկայացվող պահանջները։ Կանոնները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ոչ միայն կրթական հաստատության առօրյայի, այլև այն ժամանակաշրջանի մանկավարժական մոտեցումների ու վարչական մշակույթի մասին։ Հրատարակության մեջ ուշադրություն է դարձվում սովորողների կարգապահությանը, դասերին մասնակցությանը, ուսումնական պարտականությունների կատարմանը, հաստատության ներքին կարգի պահպանմանը և ուսանողի պատշաճ վարքագծին։ Նման փաստաթղթերը կարևոր սկզբնաղբյուր են կրթության պատմության, արևելագիտության զարգացման և Մոսկվայի հայկական կրթական հաստատությունների գործունեության ուսումնասիրության համար։ Դրանք նաև օգնում են հասկանալու, թե ինչպիսի ակնկալիքներ էին ձևավորվում ուսանողների գիտելիքների, աշխատասիրության, պատասխանատվության և հասարակական վարքագծի նկատմամբ։ Հատուկ դասարանների կանոնակարգը կարելի է դիտարկել որպես տվյալ կրթական հաստատության կազմակերպական կառուցվածքն ու կրթական արժեքները բնութագրող պատմական վկայություն, որը միաժամանակ հետաքրքրություն է ներկայացնում ինչպես կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, այնպես էլ Լազարևյան ինստիտուտի և 19-րդ դարի արևելագիտական կրթության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Культура

Այս աշխատանքը նվիրված է Երևանի թանգարանների ինտերիերի դիզայնի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով տարածքի էսթետիկ, ֆունկցիոնալ և կրթական առանձնահատկություններին։ Նյութում վերլուծվում է թանգարանային միջավայրի կազմակերպումը, ցուցադրությունների դասավորությունը, լուսավորության, գույնի, նյութերի և ցուցանակների կիրառումը, ինչպես նաև այցելուների փոխազդեցությունը տարածքի հետ։ Աշխատությունը ներկայացնում է ինչպես պատմական, այնպես էլ ժամանակակից թանգարանների ինտերիերային լուծումների օրինակներ՝ ընդգծելով հայկական մշակութային և ազգային առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այցելուների հոսքի կառավարությանը, տեղեկատվության մատուցման արդյունավետությանը և դիզայնի միջոցով ուսուցողական, մշակութային ու ներգրավող փորձի ստեղծմանը։ Աշխատությունը կարևոր է դիզայներների, ճարտարապետների, արվեստի պատմաբանների և մշակութային կառավարման ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով թանգարանների ինտերիերի զարգացման և ժամանակակից ձևավորման ռազմավարությունների մշակմանը։

Математика

Ստեղծագործությունը ուսուցողական և զարգացնող բնույթի նյութ է, որը ներկայացնում է սորոբանի՝ ճապոնական ավանդական հաշվիչ-աբակուսի կիրառումը որպես մտավոր կարողությունների մարզման գործիք։ Այն կենտրոնանում է երեխաների և դեռահասների տրամաբանական մտածողության, արագ հաշվարկների, հիշողության և կենտրոնացման զարգացման վրա՝ օգտագործելով թվերի հետ մտավոր աշխատանքի հատուկ մեթոդներ։ Նյութում բացատրվում են սորոբանի կառուցվածքը, հիմնական գործողությունների կատարման եղանակները և աստիճանական վարժությունների համակարգը, որոնք օգնում են զարգացնել ինչպես հաշվարկային հմտությունները, այնպես էլ ուղեղի երկկիսագնդային համագործակցությունը։ Ընդհանուր առմամբ այն ներկայացնում է սորոբանը ոչ միայն որպես հաշվիչ գործիք, այլ որպես կրթական մեթոդ, որը նպաստում է մտավոր ճկունության, արագ մտածողության և ուսուցման արդյունավետության բարձրացմանը։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է փշոտ եղևնու (Picea pungens Engelm.) տնկանյութի հիդրոպոնիկ եղանակով աճեցման կենսաբանական և ագրոտեխնիկական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Արարատյան դաշտի բնակլիմայական պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է անհող մշակության տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունների, երիտասարդ բույսերի աճի ու զարգացման օրինաչափությունների և բարձրորակ տնկանյութի ստացման համար անհրաժեշտ պայմանների գնահատման վրա։ Քննության են առնվում հիդրոպոնիկ համակարգերում բույսերի հանքային սնուցման, ջրային ռեժիմի, արմատային համակարգի զարգացման և շրջակա միջավայրի գործոնների փոխազդեցության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում սննդարար լուծույթների բաղադրությանը և դրանցում հիմնական սննդատարրերի հավասարակշռությանը, քանի որ անհող մշակության պայմաններում բույսերի սննդային պահանջների ապահովումը անմիջականորեն կապված է կիրառվող լուծույթի հատկությունների հետ։ Ուսումնասիրվում են տնկիների աճի ինտենսիվությունը, բարձրության և տրամագծի փոփոխությունները, արմատային ու վերգետնյա կենսազանգվածի ձևավորումը և ընդհանուր կենսունակությունը։ Կարևորվում է Արարատյան դաշտին բնորոշ բարձր ջերմաստիճանների, օդի հարաբերական խոնավության, լուսային պայմանների և սեզոնային տատանումների ազդեցության գնահատումը, քանի որ փշատերև բույսերի տնկանյութի արդյունավետ աճեցումը պահանջում է միջավայրի պայմանների համապատասխան կարգավորում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել հիդրոպոնիկ աճեցման տարբեր եղանակներ և ավանդական տնկարանային տեխնոլոգիաներ՝ որոշելու դրանց ազդեցությունը տնկանյութի որակական ու քանակական ցուցանիշների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ջրի և սննդանյութերի օգտագործման արդյունավետությանը, աճեցման գործընթացի վերահսկելիությանը և սահմանափակ տարածքում միատեսակ ու կենսունակ տնկիների ստացման հնարավորությանը։ Դիտարկվում են նաև ստացված տնկանյութի հետագա հարմարվողականության և բաց գրունտ տեղափոխելուց հետո զարգացման հետ կապված հարցերը։ Հիդրոպոնիկ տեխնոլոգիաների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ վերահսկել բույսերի սնուցման և ջրամատակարարման պայմանները, նվազեցնել հողի հատկություններից կախվածությունը և կատարելագործել դեկորատիվ ծառատեսակների բազմացման ու տնկանյութի արտադրության գործընթացները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ քաղաքային կանաչապատման, դեկորատիվ այգեգործության, տնկարանային տնտեսության և անտառային տնկանյութի արտադրության զարգացման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել անտառագիտության, բուսաբուծության, հիդրոպոնիկայի, դեկորատիվ այգեգործության, բույսերի ֆիզիոլոգիայի և կանաչապատման ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևոր երկու աղբյուրների՝ History of the House of Artsruni և Անանունի պատմական երկերի գեղարվեստական առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ ընդգծելով պատմության և գրականության սահմանային բնույթը այդ ստեղծագործություններում։ Հետազոտության մեջ պատմագրական տեքստերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես փաստական տեղեկատվության կրողներ, այլև որպես գեղարվեստական ձևավորման տարրեր պարունակող կառուցվածքներ, որտեղ պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են պատկերավոր լեզվով, խորհրդանշական մտածողությամբ և գաղափարական մեկնաբանությամբ։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Թովմա Արծրունու պատմագրության մեջ նկատելի է բարձր ոճական մշակվածություն, էպիկական ընդգծվածություն և հերոսականության շեշտադրում, որտեղ պատմական անձինք հաճախ ներկայացվում են որպես բարոյական և քաղաքական իդեալների կրողներ։ Անանունի երկերում, հակառակը, ավելի ընդգծված է պարզ շարադրանքը, սակայն նույնիսկ այստեղ առկա են գեղարվեստականացման տարրեր՝ դիպաշարային կառուցվածք, դրամատիկ իրավիճակների ընդգծում և լեզվական արտահայտչական միջոցների կիրառություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական ժամանակի ընկալման առանձնահատկություններին, որտեղ իրադարձությունները հաճախ ներկայացվում են ոչ թե խիստ ժամանակագրական հաջորդականությամբ, այլ գաղափարական և իմաստային կապերով։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը եզրակացնում է, որ միջնադարյան հայ պատմագրությունը միաժամանակ կատարում է և՛ փաստագրական, և՛ գեղարվեստական գործառույթ, իսկ նշված հեղինակների երկերը հանդիսանում են այդ երկակիության վառ օրինակներ՝ ձևավորելով պատմության ընկալման յուրահատուկ գրական մոդել։