Экология, биологические особенности фототрофных бактерий Армении и перспективы их использования

История

Սա պատմագիտական հետազոտություն է, որը նվիրված է 18-րդ դարի վերջին քառորդում հայկական պետականության վերականգնման գաղափարի և քաղաքական նախագծերի ձևավորմանը՝ Ռուսական կայսրության տարածաշրջանային քաղաքականության համատեքստում, որտեղ վերլուծվում են Russian Empire-ի ազդեցությունը Հարավային Կովկասում, ինչպես նաև հայկական քաղաքական-հասարակական շրջանների ձգտումները՝ պետականության վերականգնման կամ ինքնավարության ընդլայնման ուղղությամբ, աշխատանքը ընդգրկում է նաև այդ ժամանակաշրջանի դիվանագիտական գործընթացները, տարածաշրջանային ուժերի՝ Պարսկաստանի և Օսմանյան կայսրության հետ հարաբերությունների բարդ համակարգը, միաժամանակ դիտարկվում են հայկական ազատագրական մտքի զարգացման փուլերը, եկեղեցու և հոգևոր վերնախավի դերակատարությունը, ինչպես նաև Ռուսաստանի հետ համագործակցության հնարավորությունները որպես արտաքին քաղաքական հենարան պետականության վերականգնման գաղափարի համար, ինչը ձևավորեց հետագա պատմական գործընթացների գաղափարական հիմքերը։

Другие предметы

Այս աշխատանքը նվիրված է Քուվեյթում ձևավորված և զարգացած հայկական մամուլի ուսումնասիրությանը՝ որպես ազգային ինքնության պահպանման, հայ համայնքի համախմբման և սերունդների միջև մշակութային կապի շարունակականության կարևոր միջոցի։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է Քուվեյթի հայ համայնքի հասարակական, մշակութային և ազգային կյանքում մամուլի ունեցած դերը, ինչպես նաև հայկական պարբերականների միջոցով լեզվի, պատմական հիշողության, ազգային արժեքների և մշակութային ժառանգության պահպանման գործընթացը։ Աշխատանքում դիտարկվում են հայկական մամուլի ձևավորման նախադրյալները, զարգացման փուլերը, պարբերականների բովանդակային ուղղությունները և դրանց կապը համայնքի առօրյա կյանքի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերեն լեզվի պահպանման և տարածման խնդրին, քանի որ մամուլը սփյուռքյան պայմաններում կարող է կարևոր դեր ունենալ հատկապես այն միջավայրում, որտեղ հայկական համայնքը գտնվում է այլ լեզվական և մշակութային ազդեցությունների ներքո։ Պարբերականներում տեղ գտած հասարակական, կրթական, մշակութային, պատմական և ազգային թեմաների միջոցով ներկայացվում են համայնքի խնդիրները, ձեռքբերումները, կազմակերպությունների գործունեությունը, կրթական նախաձեռնությունները և ազգային կյանքի կարևոր իրադարձությունները։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս նաև, որ մամուլը միայն տեղեկատվության փոխանցման միջոց չէ, այլև համայնքային ինքնակազմակերպման և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման հարթակ։ Այն նպաստում է Հայաստանի և սփյուռքի միջև կապերի պահպանմանը, հայկական պատմության ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների փոխանցմանը և տարբեր սերունդների միջև ազգային արժեքների շարունակականությանը։ Աշխատանքը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ Քուվեյթի հայկական համայնքի պատմության, սփյուռքահայ մամուլի զարգացման և հայապահպանության մեխանիզմների ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է մամուլը գործել որպես ազգային ինքնության պահպանման գործիք բազմամշակութային միջավայրում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ընդգծում է հայկական մամուլի կարևորությունը սփյուռքի հասարակական և մշակութային կյանքում՝ այն դիտարկելով որպես լեզվի, պատմական հիշողության, ազգային գիտակցության և համայնքային միասնականության պահպանմանը նպաստող կարևոր կառույց։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է մեծահասակների մոտ վիրուսային հեպատիտների ընթացքում արյան մակարդման և հակամակարդիչ համակարգերի փոխկապակցված փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ֆիբրինոլիզի վիճակին և հեպարինի՝ տարբեր կենսաբանական բաղադրիչների հետ համալիրներ ձևավորելու առանձնահատկություններին։ Հետազոտության հիմքում լյարդի կարևոր դերն է հեմոստազի կարգավորման գործընթացներում, քանի որ այս օրգանը մասնակցում է մակարդման ու ֆիբրինոլիտիկ համակարգերի բազմաթիվ սպիտակուցների նյութափոխանակությանը և հավասարակշռության պահպանմանը։ Վիրուսային ախտահարման պայմաններում լյարդի ֆունկցիոնալ փոփոխությունները կարող են անդրադառնալ այդ համակարգերի գործունեության վրա և առաջացնել հեմոստազի տարբեր ցուցանիշների շեղումներ։ Քննվում է ֆիբրինի առաջացման ու քայքայման գործընթացների փոխհարաբերությունը, ֆիբրինոլիտիկ ակտիվության փոփոխությունների հնարավոր կապը հիվանդության ընթացքի և լյարդային ֆունկցիայի խանգարման աստիճանի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հեպարինի կենսաբանական հատկություններին և դրա՝ սպիտակուցների ու այլ մոլեկուլային բաղադրիչների հետ փոխազդեցությանը, քանի որ նման համալիրների ձևավորումը կարող է կապված լինել հակամակարդիչ մեխանիզմների և արյան ռեոլոգիական հավասարակշռության փոփոխությունների հետ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տարբեր վիրուսային հեպատիտների դեպքում հեմոստազային ցուցանիշների ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ առանց դրանք դիտարկելու որպես մեկ միասնական գործընթաց։ Կարևորվում է լաբորատոր ցուցանիշների դինամիկ գնահատումը հիվանդության տարբեր փուլերում և դրանց համադրումը կլինիկական ու կենսաքիմիական տվյալների հետ։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել լյարդի ախտահարումների ժամանակ մակարդման, հակամակարդման և ֆիբրինոլիտիկ համակարգերի փոխազդեցության առավել ամբողջական ընկալմանը։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել հեմոստազի փոփոխությունները ոչ միայն որպես առանձին լաբորատոր շեղումներ, այլև որպես փոխկապակցված կենսաբանական համակարգերի գործունեության արդյունք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հեպատոլոգիայի, վարակաբանության, կենսաքիմիայի և հեմոստազի ֆիզիոլոգիայի մոտեցումները՝ մեծահասակների վիրուսային լյարդաբորբերի ժամանակ արյան ֆիբրինոլիտիկ ու հակամակարդիչ մեխանիզմների առանձնահատկությունները բնութագրելու նպատակով։

География

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Cu²⁺ իոններ պարունակող արտադրական կեղտաջրերի արդյունավետ մաքրման համար նոր և արդյունավետ ֆլոկուլյանտների սինթեզին ու դրանց կիրառմամբ մաքրման տեխնոլոգիայի մշակմանը։ Աշխատանքի հիմքում ընկած է այն կարևոր բնապահպանական խնդիրը, որ արդյունաբերական տարբեր գործընթացների արդյունքում առաջացող կեղտաջրերը կարող են պարունակել ծանր մետաղների իոններ, որոնց առկայությունը ջրային միջավայրում վտանգավոր է ինչպես էկոհամակարգերի, այնպես էլ մարդու առողջության համար։ Պղնձի երկվալենտ իոնը՝ Cu²⁺, արդյունաբերական ջրերի աղտոտման տարածված բաղադրիչներից է և կարող է առաջանալ մետաղամշակման, գալվանապատման, հանքարդյունաբերության, քիմիական արտադրության և այլ տեխնոլոգիական գործընթացների ժամանակ։ Ուստի դրա հեռացման արդյունավետ մեթոդների մշակումը կարևոր խնդիր է ջրային ռեսուրսների պահպանության և արդյունաբերական արտադրության էկոլոգիական անվտանգության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության հիմնական գիտական ուղղություններից մեկը նոր ֆլոկուլյանտների ստացումն է։ Ֆլոկուլյացիան ջրի մաքրման ֆիզիկաքիմիական մեթոդ է, որի ընթացքում ջրում առկա մանր մասնիկներն ու լուծված կամ կոլոիդային բաղադրիչները հատուկ նյութերի ազդեցությամբ միավորվում են ավելի խոշոր ագրեգատների՝ ֆլոկների, որոնք այնուհետև հնարավոր է առանձնացնել նստեցման, ֆիլտրացման կամ այլ մեթոդներով։ Ծանր մետաղների հեռացման դեպքում ֆլոկուլյացիան կարող է կիրառվել նաև մետաղական իոնների պարունակող միացությունների կամ նստվածքների ձևավորման և հետագա առանձնացման գործընթացում։ Աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է ֆլոկուլյանտների քիմիական կառուցվածքի և մաքրման արդյունավետության միջև կապի բացահայտումը։ Ֆլոկուլյացիայի արդյունավետությունը կախված է օգտագործվող նյութի բնույթից, մոլեկուլային կառուցվածքից, ֆունկցիոնալ խմբերից, լիցքի բնույթից և մոլեկուլային զանգվածից, ինչպես նաև ջրի քիմիական կազմից։ Այդ պատճառով նոր նյութերի սինթեզը պետք է զուգակցվի դրանց ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և գործնական արդյունավետության ուսումնասիրության հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է Cu²⁺ իոնների հեռացման աստիճանի գնահատումը։ Մաքրման տեխնոլոգիայի արդյունավետությունը կարելի է որոշել ելքային և մաքրված ջրերում պղնձի պարունակության համեմատությամբ, ինչպես նաև տարբեր պայմաններում ստացված արդյունքների ուսումնասիրությամբ։ Այդ պայմանների թվում կարող են լինել ֆլոկուլյանտի չափաբաժինը, լուծույթի pH-ը, խառնման ինտենսիվությունն ու տևողությունը, նստեցման ժամանակը, սկզբնական մետաղական իոնների կոնցենտրացիան և այլ գործոններ։ Այս պարամետրերի օպտիմալացումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ռեագենտների ծախսը և միաժամանակ ապահովել մաքրման անհրաժեշտ աստիճան։ Ուսումնասիրության տեխնոլոգիական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ այն նպատակ ունի ոչ միայն ստանալ արդյունավետ քիմիական նյութ, այլև մշակել դրա կիրառման ամբողջական տեխնոլոգիական սխեմա։ Արդյունաբերական կեղտաջրերի մաքրումը պահանջում է փոխկապակցված գործողությունների ճիշտ կազմակերպում՝ նախնական մշակման, ռեագենտի ներմուծման, խառնման, ֆլոկների ձևավորման, նստեցման և մաքրված ջրի առանձնացման փուլերով։ Տեխնոլոգիայի նախագծման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել ինչպես մաքրման արդյունավետությունը, այնպես էլ գործընթացի տնտեսական և գործնական իրագործելիությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև ստացվող նստվածքի խնդիրը։ Ծանր մետաղների հեռացման արդյունքում առաջացող պինդ ֆազը կարող է պարունակել բարձր կոնցենտրացիայով պղնձային միացություններ, ուստի դրա հետագա մշակումը, պահպանումը կամ օգտակար բաղադրիչների վերականգնումը պետք է կազմակերպվի այնպես, որ երկրորդային աղտոտում չառաջանա։ Այս հանգամանքը ֆլոկուլյացիոն մաքրման տեխնոլոգիայի նախագծման կարևոր մասն է և կապվում է արդյունաբերական թափոնների կառավարման ընդհանուր խնդիրների հետ։ Աշխատության կիրառական արժեքը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ պղինձը նույնիսկ կենսաբանական համակարգերի համար անհրաժեշտ տարր լինելով հանդերձ, բարձր կոնցենտրացիաներում կարող է ունենալ թունավոր ազդեցություն։ Ջրային միջավայրում ծանր մետաղների կուտակումը կարող է բացասաբար անդրադառնալ ջրային օրգանիզմների վրա և խաթարել էկոհամակարգերի բնական հավասարակշռությունը։ Հետևաբար արտադրական կեղտաջրերից Cu²⁺-ի արդյունավետ հեռացումը կարևոր է ոչ միայն ջրի վերաօգտագործման, այլև շրջակա միջավայրի աղտոտումը կանխելու համար։ Հետազոտության մեջ ֆլոկուլյանտների սինթեզի և տեխնոլոգիական կիրառման համադրումը թույլ է տալիս կապել հիմնարար քիմիական հետազոտությունը գործնական բնապահպանական խնդրի հետ։ Նոր նյութի արդյունավետությունը պետք է գնահատվի ոչ միայն լաբորատոր պայմաններում, այլև այն տեսանկյունից, թե որքանով է հնարավոր դրա կիրառումը իրական արտադրական կեղտաջրերի մաքրման գործընթացներում։ Իրական արտադրական ջրերը հաճախ պարունակում են միաժամանակ մի քանի աղտոտիչներ, տարբեր աղեր և օրգանական կամ անօրգանական բաղադրիչներ, որոնք կարող են ազդել ֆլոկուլյացիայի ընթացքի վրա։ Այդ պատճառով տեխնոլոգիայի մշակման ժամանակ կարևոր է գնահատել նաև բարդ բաղադրությամբ ջրերի պայմաններում նյութի կայունությունն ու ընտրողականությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է օրգանական և ֆիզիկական քիմիայի, կոլոիդային քիմիայի, ջրի մաքրման տեխնոլոգիայի և բնապահպանական ինժեներիայի խնդիրները։ Այն կարող է հետաքրքրել քիմիկոսներին, ջրամաքրման տեխնոլոգներին, բնապահպանական ինժեներներին, արդյունաբերական ձեռնարկությունների մասնագետներին, գիտահետազոտական հաստատությունների աշխատակիցներին, ինչպես նաև ծանր մետաղներով աղտոտված ջրերի մաքրման և ֆլոկուլյացիոն գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Информатика

Այս աշխատանքը նվիրված է գերխոշոր ինտեգրալ սխեմաներում (VLSI) արտահոսքի հոսանքի (leakage current) ավտոմատացված օպտիմալացման միջոցների մշակմանը՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել էներգետիկ կորուստները և բարձրացնել միկրոէլեկտրոնային համակարգերի արդյունավետությունն ու հուսալիությունը։ Հետազոտության մեջ արտահոսքի հոսանքը դիտարկվում է որպես հիմնական խնդիր նանոմետրային տեխնոլոգիական հանգույցներում, որտեղ տրանզիստորների չափերի փոքրացումը հանգեցնում է ստատիկ էներգածախսի զգալի աճի՝ պայմանավորված ենթաշեմքային հոսքերով, դարպասային օքսիդի արտահոսքով և ջերմային ազդեցություններով։ Աշխատությունը վերլուծում է այդ երևույթների ֆիզիկական հիմքերը և դրանց ազդեցությունը սխեմաների ընդհանուր էներգետիկ հաշվեկշռի վրա։ Առաջարկվող լուծումները ներառում են ավտոմատացված նախագծման գործիքներ, որոնք կիրառում են օպտիմալացման ալգորիթմներ՝ դինամիկ լարման և հաճախականության կարգավորում, power gating տեխնոլոգիաներ, ինչպես նաև տրանզիստորային մակարդակում կառուցվածքային փոփոխություններ՝ արտահոսքի նվազեցման նպատակով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մոդելավորման մեթոդներին, որոնք թույլ են տալիս կանխատեսել էներգետիկ վարքագիծը տարբեր աշխատանքային ռեժիմներում և նախագծման փուլում գտնել օպտիմալ լուծումներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արտահոսքի հոսանքի ավտոմատացված օպտիմալացումը հանդիսանում է ժամանակակից միկրոէլեկտրոնիկայի կարևոր ուղղություններից մեկը՝ հատկապես բարձր խտության ինտեգրալ սխեմաների նախագծման պայմաններում, որտեղ էներգաարդյունավետությունը դառնում է հիմնական սահմանափակող գործոն։

Педагогика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 19-րդ դարի 30–80-ական թվականներին Արևելյան Հայաստանում ուսուցչի պատրաստման հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի կրթական, հասարակական և մշակութային զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ուսուցչական կադրերի ձևավորման անհրաժեշտությունը, դրանց պատրաստման առկա ձևերը, կրթական հաստատությունների դերը և այն գործոնները, որոնք ազդել են ուսուցչի մասնագիտական կերպարի ու պատրաստության համակարգի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանը կարևոր փուլ էր Արևելյան Հայաստանի կրթական կյանքի համար, քանի որ փոխվում էին հասարակական պայմանները, ընդլայնվում էր դպրոցական կրթության նկատմամբ հետաքրքրությունը, իսկ կրթված մասնագետների պահանջարկը աստիճանաբար մեծանում էր։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել դպրոցների ցանցի ձևավորումն ու զարգացումը, ուսուցչական աշխատանքի կազմակերպումը և կրթական հաստատությունների համար պատրաստված մասնագետների անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի մասնագիտական գիտելիքներին, մանկավարժական կարողություններին, ընդհանուր կրթական մակարդակին և այն պահանջներին, որոնք տվյալ ժամանակաշրջանում ներկայացվում էին ուսուցչի նկատմամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ուսուցչական կադրերի պատրաստման տարբեր ուղիների ուսումնասիրությունը։ Դրանց թվում կարող էին լինել ուսումնական հաստատություններում ստացած մասնագիտական պատրաստությունը, հոգևոր և աշխարհիկ կրթական կառույցների գործունեությունը, ինքնակրթությունը, փորձառու ուսուցիչների ազդեցությունը և արտերկրում կամ այլ կրթական կենտրոններում ստացած կրթությունը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր աստիճանաբար ձևավորվում ուսուցչի մասնագիտությունը որպես առանձին մասնագիտական գործունեության ոլորտ։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև մանկավարժական գաղափարների տարածման և կրթության բովանդակության փոփոխության հարցերը։ 19-րդ դարի ընթացքում հայկական կրթական միջավայրում տարածվում էին նոր մանկավարժական մոտեցումներ, որոնք շեշտադրում էին սովորողի գիտելիքների համակարգված զարգացումը, ուսուցման մեթոդների կատարելագործումը, աշխարհիկ կրթության ընդլայնումը և մայրենի լեզվով ուսուցման կարևորությունը։ Այդ գործընթացները անմիջականորեն ազդում էին նաև ուսուցչի պատրաստության նկատմամբ ներկայացվող պահանջների վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել ժամանակի հայկական դպրոցների և ուսուցչական սեմինարիաների գործունեության վերլուծությունը, ինչպես նաև այն կրթական գործիչների ներդրումը, որոնք նպաստեցին ուսուցչական մասնագիտության զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել կրթական ծրագրերին, դասավանդվող առարկաներին, ուսուցման մեթոդներին և ապագա ուսուցիչների ընդհանուր ու մասնագիտական պատրաստության հարաբերակցությանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն խնդիրներին, որոնք խոչընդոտում էին ուսուցչական կադրերի բավարար պատրաստմանը՝ կրթական հաստատությունների սահմանափակ թվին, նյութական միջոցների պակասին, որակյալ մասնագետների սակավությանը, կրթական անհավասարություններին և դպրոցական համակարգի կազմակերպչական դժվարություններին։ Միաժամանակ ուսումնասիրության մեջ կարող է ընդգծվել հասարակության մտավոր և մշակութային զարգացման գործում ուսուցչի ունեցած առանձնահատուկ դերը։ Ուսուցիչը ոչ միայն գիտելիքներ փոխանցող մասնագետ էր, այլև հասարակական և մշակութային արժեքների տարածող, ազգային կրթության կարևոր գործիչ և նոր սերնդի ձևավորման պատասխանատու։ Աշխատության աղբյուրագիտական արժեքը կարող է պայմանավորված լինել ժամանակաշրջանի դպրոցական փաստաթղթերի, մանկավարժական գրականության, կրթական ծրագրերի, մամուլի նյութերի, հիշողությունների և կրթական գործիչների աշխատությունների օգտագործմամբ։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել կրթության պատմությամբ, հայ մանկավարժության պատմությամբ, 19-րդ դարի հայկական հասարակական ու մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև մանկավարժներին և կրթության ոլորտի մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Արևելյան Հայաստանում ուսուցչական մասնագիտության և մասնագիտական պատրաստության ձևավորման գործընթացը՝ ցույց տալով կրթական համակարգի զարգացման, մանկավարժական գաղափարների տարածման և հասարակական պահանջների փոփոխության ազդեցությունը ուսուցչի պատրաստման հիմնախնդրի վրա։