Գնագոյացումը շուկայական տնտեսության պայմաններում

Математика

Աշխատությունը նվիրված է առանց տիպային սահմանափակումների ֆունկցիոնալ ծրագրերի ձևափոխման տեսական հիմքերի և այդ ձևափոխությունների պրոցեդուրային սեմանտիկայի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ծրագրերի այնպիսի փոխակերպումներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է փոփոխել ծրագրի կառուցվածքը՝ պահպանելով դրա հաշվարկային իմաստը և ստացվող արդյունքների համարժեքությունը։ Առանց տիպերի ֆունկցիոնալ ծրագրավորումը դիտարկվում է որպես մաթեմատիկական ձևակերպման համար հարմար միջավայր, որտեղ հաշվարկները կարելի է ներկայացնել ֆունկցիաների սահմանման, կիրառման, փոխարինման և արտահայտությունների հաջորդական պարզեցման միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ծրագրային արտահայտությունների վերագրման կանոններին, ֆունկցիաների կոմպոզիցիային, միջանկյալ կառուցվածքների վերացմանը և հաշվարկների կազմակերպման տարբեր ռազմավարություններին։ Քննվում է, թե ինչ պայմաններում կարող է մի ծրագրային արտահայտություն փոխարինվել մեկ այլ արտահայտությամբ՝ առանց ծրագրի դիտարկելի վարքագիծը փոխելու։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պրոցեդուրային կամ օպերացիոն սեմանտիկան, որի միջոցով ծրագրի իմաստը նկարագրվում է ոչ միայն վերջնական արդյունքով, այլև հաշվարկի իրականացման քայլերի հաջորդականությամբ։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ձևականորեն ներկայացնել արտահայտությունների պարզեցման կարգը, ֆունկցիաների կանչերի իրականացումը և ծրագրի կատարման ընթացքում առաջացող միջանկյալ վիճակները։ Ուսումնասիրվում են տարբեր հաշվարկային ռազմավարությունների առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը ծրագրի ավարտելիության, հաշվարկային քայլերի քանակի ու կատարման արդյունավետության վրա։ Առանձին նշանակություն ունի ծրագրային ձևափոխությունների ճշգրտության հիմնավորումը, քանի որ օպտիմալացման նպատակով կատարված կառուցվածքային փոփոխությունը պետք է պահպանի սկզբնական ծրագրի սեմանտիկական հատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև ֆունկցիոնալ ծրագրերի համարժեքության, նորմալ ձևերի և վերագրման համակարգերի հետ կապված տեսական խնդիրներ։ Նման մոտեցումները կարևոր են ծրագրերի ավտոմատ վերլուծության և օպտիմալացման համար, քանի որ հնարավորություն են տալիս մշակել ծրագրային կոդի վերափոխման ձևականորեն հիմնավորված մեթոդներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ծրագրավորման լեզուների տեսության, ֆունկցիոնալ ծրագրավորման, մաթեմատիկական տրամաբանության և ձևական սեմանտիկայի մոտեցումները՝ ուղղված ծրագրերի կառուցվածքային ձևափոխությունների օրինաչափությունների և դրանց հաշվարկային իմաստի պահպանման սկզբունքների բացահայտմանը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի գերմանական գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Հայնրիխ Բյոլի փոքրածավալ արձակ ստեղծագործությունների գրականագիտական ուսումնասիրությանը՝ դրանց գաղափարական, գեղարվեստական, կառուցվածքային և ոճական առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Հետազոտության առանցքում են գրողի պատմվածքներն ու կարճ արձակ ստեղծագործությունները, որոնցում արտացոլվում են հետպատերազմյան գերմանական հասարակության սոցիալական, բարոյական և հոգեբանական հիմնախնդիրները, անհատի ներաշխարհի հակասությունները, մարդկային հարաբերությունների բարդությունները և հասարակական արժեքների վերաիմաստավորման գործընթացները։ Անդրադարձ է կատարվում Բյոլի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորմանը, նրա գրական ժառանգության զարգացման հիմնական ուղղություններին և գերմանական հետպատերազմյան գրականության մեջ ունեցած նշանակությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի և դրա հետևանքների գեղարվեստական արտացոլմանը, պատերազմի պայմաններում մարդկային արժանապատվության պահպանման, բարոյական պատասխանատվության, խղճի, կարեկցանքի և մարդասիրության գաղափարներին։ Քննարկվում են գրողի փոքր արձակին բնորոշ թեմատիկ առանձնահատկությունները, մասնավորապես հասարակ մարդու առօրյա կյանքը, սոցիալական անարդարությունը, նյութական և հոգևոր արժեքների հակադրությունը, անհատի օտարացումը, հասարակական անտարբերությունը և բարոյական ընտրության հիմնախնդիրները։ Կարևորվում է Բյոլի ստեղծագործություններում ներկայացվող մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների բազմակողմանի պատկերումը, սոցիալական պայմանների ազդեցությունը անհատականության ձևավորման վրա և հասարակական համակարգերի նկատմամբ գրողի քննադատական վերաբերմունքը։ Ուսումնասիրվում են փոքրածավալ արձակի ժանրային առանձնահատկությունները, պատմվածքի կառուցվածքային կազմակերպումը, սյուժեի զարգացման սկզբունքները, կերպարների համակարգը, ժամանակի և տարածության գեղարվեստական ընկալումը, ինչպես նաև պատումի ձևավորման լեզվաոճական միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում Բյոլի արձակին բնորոշ հակիրճությանը, արտահայտչական զսպվածությանը, առօրյա մանրամասների խորհրդանշական նշանակությանը, երկխոսությունների կառուցման առանձնահատկություններին և ենթատեքստի միջոցով գաղափարական բովանդակության բացահայտմանը։ Դիտարկվում են հեգնանքի, երգիծանքի, հակադրության, խորհրդանշական պատկերների և հոգեբանական մանրամասների կիրառման եղանակները, որոնց միջոցով գրողը ներկայացնում է հասարակական հակասությունները և մարդկային վարքագծի բարոյական կողմերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Բյոլի ստեղծագործություններում քրիստոնեական բարոյականության, կրոնական մտածողության, անհատի ազատության և սոցիալական պատասխանատվության գաղափարների արտահայտմանը՝ հաշվի առնելով գրողի քննադատական վերաբերմունքը հասարակական կեղծավորության և ձևական բարեպաշտության նկատմամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել «Ճամփորդ, երբ դու Սպա գաս...», «Իմ թանկարժեք ոտքը», «Ծիծաղողը», «Կամուրջի մոտ» և այլ պատմվածքներ, որոնցում առանձնահատուկ արտահայտչականությամբ ներկայացվում են պատերազմի հետևանքները, մարդկային ճակատագրերը, հասարակության բարոյական հակասությունները և անհատի ներքին ապրումները։ Կարևորվում է նաև գրողի փոքր արձակի կապը նրա վիպական ստեղծագործության հետ, թեմատիկ և գաղափարական շարունակականությունը, ինչպես նաև կարճ պատմողական ձևերի դերը նրա գեղարվեստական մտածողության զարգացման գործընթացում։ Ուսումնասիրվում են Բյոլի ստեղծագործությունների տեղն ու նշանակությունը «փլատակների գրականության» ձևավորման և զարգացման համատեքստում, հետպատերազմյան գերմանական գրականության գեղագիտական որոնումները և գրողի արձակի ազդեցությունը ժամանակակից եվրոպական գրական մտածողության վրա։ Աշխատության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս խորությամբ հասկանալու Բյոլի փոքր արձակի գաղափարական բազմաշերտությունը, գեղարվեստական ինքնատիպությունը, հոգեբանական խորությունը և մարդասիրական ուղղվածությունը։ Այն կարևոր նշանակություն ունի գերմանական գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության, արձակի պոետիկայի և գրական ժանրերի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, գերմանագիտության մասնագետների, թարգմանիչների, ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների, ինչպես նաև XX դարի եվրոպական գրականությամբ, հետպատերազմյան արձակով և համաշխարհային գրականության զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար:

Литература

«Պարոնայք Գոլովլյովները»-ն վերլուծում է ռուսական ազնվական ընտանիքի կյանքի, մարդկային բնույթի բացասական կողմերի և հասարակական անարդարությունների պատկերները։ Վեպը համատեղում է սատիրիկ ու հումորային շերտերը՝ քննադատելով ագահություն, կեղծիություն և բարոյական փլուզում։ Սալտիկով-Շեդրինի ոճը ընդգծված սոցիալական և բարոյական քննադատությամբ է, ինչը դարձնում է ստեղծագործությունը ժամանակակից ընթերցողի համար ևս հետաքրքիր։ Հիմնական թեմաները․ Ագահություն, կեղծիություն և բարոյական խավարը Սոցիալական անհավասարություն և ազնվականության քննադատություն Ընտանիք, հարուստ ու խնամված արտաքինի տակ թաքնված անարդարություններ Մարդկային բնույթի բացասական կողմերի ցուցադրում Սատիրա, հումոր և սոցիալական քննադատություն Գրքի առանձնահատկությունները․ Սոցիալական սատիրա, որը բացահայտում է 19-րդ դարի ռուս ազնվական հասարակության խղճահարությունը Խորությամբ պատկերված հոգեբանություն և մարդկային հարաբերություններ Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, հետազոտողների և ռուսական դասական գրականության սիրահարների համար Միավորում է վեպի, հեքիաթային մոտեցման և սատիրայի տարրերը

Другие предметы

«Մենք եղել ենք, կանք ու կլինենք» արտահայտությունը գաղափարական և ազգային-հասարակական բնույթի խորիմաստ ձևակերպում է, որը խորհրդանշում է ժողովրդի պատմական շարունակականությունը, ինքնության պահպանումը և ապագայի նկատմամբ վստահությունը։ Այն ընդգծում է այն միտքը, որ ժողովուրդը կամ հասարակությունը չի սահմանափակվում միայն անցյալով կամ ներկա վիճակով, այլ ունի պատմական արմատներ, ներկա գոյություն և ապագա զարգացման հեռանկար։ Այսպիսի արտահայտությունները հաճախ օգտագործվում են ազգային ինքնագիտակցության, միասնականության և դիմակայության գաղափարները ընդգծելու համար՝ հատկապես պատմական դժվարությունների կամ մարտահրավերների համատեքստում։ Այն նաև արտահայտում է հավատ սեփական ուժերի, մշակույթի և արժեքների պահպանման նկատմամբ՝ ցույց տալով, որ անցյալը հիմք է ներկայի համար, իսկ ներկան՝ ապագայի շարունակություն։ Այս գաղափարը կարող է ընկալվել որպես հավաքական հիշողության և պատմական փորձի խորհրդանիշ, որը միավորում է սերունդներին և ամրապնդում ինքնության զգացումը։

Литература

«Ժպիտներ և արտասուք» վերնագիրը միավորում է մարդկային ապրումների երկու հակադիր, բայց փոխկապակցված դրսևորումները՝ ուրախությունն ու տխրությունը, երջանկությունն ու վիշտը։ Այս հակադրությունը գրականության մեջ հաճախ ծառայում է մարդու ներաշխարհի բազմազանությունը, կյանքի անկանխատեսելիությունը և զգացմունքների փոփոխականությունը բացահայտելուն։ Ժպիտը կարող է խորհրդանշել ուրախություն, հույս, սիրո ջերմություն կամ ներքին բավարարվածություն, մինչդեռ արցունքը կապված է ցավի, կորստի, հիասթափության, կարոտի և հոգեկան ապրումների արտահայտման հետ։ Այսպիսի վերնագրով գրական երկը կարող է ընթերցողին հրավիրել խորհելու մարդկային հարաբերությունների, անձնական փորձառությունների և այն իրադարձությունների մասին, որոնք ձևավորում են մարդու զգացմունքային աշխարհը։ Հակադրությունների միջոցով գրական ստեղծագործությունները հաճախ բացահայտում են նաև հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը՝ անհատի հույսերն ու սպասումները համադրելով իրականության դժվարությունների հետ։ Միաժամանակ վերնագիրը կարող է մատնանշել տարբեր բնույթի գրական նյութերի ժողովածու՝ ընդգրկելով քնարական, պատմողական կամ խոհական ստեղծագործություններ։ Առանց բովանդակության լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ հստակեցնել հրատարակության ժանրային կառուցվածքը կամ առանձին երկերի թեմաները, ուստի վերնագիրը հիմք է տալիս այն դիտարկելու որպես մարդկային զգացմունքների և կյանքի հակադրությունների շուրջ ձևավորված գրական հրատարակություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրականության, արևմտահայ տպագրության և ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

История

Հայկական ինքնության հիմնաքարերը գիրքը Արմեն Այվազյանի գիտական և վերլուծական աշխատություն է, որը նպատակ ունի բացահայտելու հայ ազգային ինքնության ձևավորման հիմնական պատմական, մշակութային, հոգևոր և քաղաքական հիմքերը։ Ստեղծագործության մեջ հեղինակը ուսումնասիրում է այն գործոնները, որոնք դարերի ընթացքում ձևավորել են հայ ժողովրդի ինքնագիտակցությունը՝ սկսած պետականության վաղ ձևերից մինչև ժամանակակից ազգային և հասարակական խնդիրներ։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվի, կրոնի, պատմական հիշողության, մշակութային ավանդույթների և պետական մտածողության դերին՝ որպես հայկական ինքնության պահպանման և զարգացման հիմնական բաղադրիչներ։ Այվազյանը վերլուծում է նաև արտաքին քաղաքական ազդեցությունները և պատմական ճնշումները, որոնք ձևավորել են հայ ժողովրդի գոյատևման մարտահրավերները՝ ընդգծելով դիմադրողականության և ինքնապահպանման կարևորությունը։ Ստեղծագործությունը ոչ միայն պատմագիտական ուսումնասիրություն է, այլ նաև գաղափարական վերլուծություն, որտեղ քննարկվում են ազգային ինքնության պահպանման ժամանակակից խնդիրները և դրանց հնարավոր լուծումները։ Գիրքը արժեքավոր է պատմաբանների, քաղաքագետների, մշակութաբանների և ազգային ինքնության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ այն համակարգված կերպով ներկայացնում է հայ ինքնության կառուցվածքային հիմքերը և դրանց փոխկապակցվածությունը։