Գործադիր ժողովի տարեկան տեղեկագիր՝ 1879–1880 թվականների համար

Другие предметы

Այն նախատեսված է այգեգործների, գյուղատնտեսության մասնագետների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ոչ ավանդական և արժեքավոր պտղատեսակների մշակությամբ։ Նյութում մանրամասն ներկայացվում են հոնենու կենսաբանական և էկոլոգիական առանձնահատկությունները, դրա աճի պայմանները, տարածման աշխարհագրությունը և հարմարվողականությունը տարբեր կլիմայական գոտիներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնկարկների հիմնման գործընթացին՝ ներառյալ հողի ընտրությունը և նախապատրաստումը, տնկիների որակի պահանջները և տնկման ճիշտ ժամանակացույցը։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև խնամքի հիմնական ագրոտեխնիկական միջոցառումները՝ ոռոգում, պարարտացում, էտում և ձևավորում, որոնք ապահովում են բույսի կայուն աճ և բարձր բերքատվություն։ Նյութում ընդգրկված են նաև հոնենու բազմացման եղանակները՝ սերմերով, կտրոններով և պատվաստմամբ, ինչպես նաև դրանց կիրառման արդյունավետությունը տարբեր պայմաններում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հիվանդությունների և վնասատուների կանխարգելման միջոցառումներին՝ ընդգծելով էկոլոգիապես անվտանգ մոտեցումների կիրառումը։ Բացի այդ, քննարկվում են բերքահավաքի, պտղի պահպանման և վերամշակման հնարավորությունները, ինչպես նաև դրա տնտեսական նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը համադրում է գիտական հիմքերը և գործնական առաջարկները՝ նպաստելով հոնենու մշակության զարգացմանը և դրա տարածմանը գյուղատնտեսական արտադրությունում։

Экономика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տնտեսական աճի կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով երկրի տնտեսական զարգացման վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, պետական տնտեսական քաղաքականության գործիքները և կայուն աճի ապահովման հնարավորությունները։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է տնտեսական աճի կառավարման արդյունավետության հարցը՝ հաշվի առնելով Հայաստանի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները, զարգացման առկա մարտահրավերները և համաշխարհային տնտեսության փոփոխվող պայմանները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են տնտեսական աճի հիմնական շարժիչ ուժերը, ներդրումների, արտադրողականության, զբաղվածության, մարդկային կապիտալի, տեխնոլոգիական զարգացման և արտաքին առևտրի ազդեցությունը տնտեսական զարգացման գործընթացների վրա։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում նաև պետական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության փոխկապակցվածությանը՝ վերլուծելով հարկաբյուջետային, դրամավարկային, ներդրումային և կառուցվածքային քաղաքականությունների դերը տնտեսական ակտիվության խթանման գործում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Հայաստանի տնտեսության առջև ծառացած այնպիսի խնդիրների ուսումնասիրությանը, ինչպիսիք են տնտեսական կառուցվածքի դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը, արտադրության և արտահանման մրցունակության բարձրացումը, ներդրումային միջավայրի բարելավումը, տարածաշրջանային անհավասարությունների նվազեցումը և աշխատուժի արդյունավետ օգտագործումը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև տնտեսական աճի որակի և կայունության հարցերին՝ ընդգծելով, որ տնտեսական զարգացման արդյունավետությունը պետք է գնահատվի ոչ միայն համախառն ցուցանիշների աճով, այլև բնակչության բարեկեցության, զբաղվածության, եկամուտների, արտադրողականության և երկարաժամկետ տնտեսական կայունության փոփոխություններով։ Հայաստանի օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել փոքր և բաց տնտեսության համար բնորոշ արտաքին կախվածությունները, համաշխարհային շուկաների փոփոխությունների ազդեցությունը, տնտեսական ցնցումների նկատմամբ դիմակայունության բարձրացման անհրաժեշտությունը և զարգացման նոր հնարավորությունների օգտագործումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել տնտեսական աճի կառավարման ավելի արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորմանը և պետական տնտեսական քաղաքականության կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, պետական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության մասնագետներին, հետազոտողներին, բուհերի դասախոսներին, ուսանողներին և Հայաստանի տնտեսական զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է ՀՀ-ում տնտեսական աճի կառավարման բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ կարևորելով տնտեսական ներուժի արդյունավետ օգտագործումը, կառուցվածքային բարեփոխումները, ներդրումների և նորարարության խթանումը և երկարաժամկետ, հավասարակշռված ու կայուն տնտեսական զարգացման ապահովումը։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1877–1930 թվականների սիրիական արաբական պարբերական մամուլում Հայոց ցեղասպանությանը նախորդած բռնությունների, հայ բնակչության տեղահանությունների, 1915 թվականի ցեղասպանության և դրա հետևանքների լուսաբանման, ինչպես նաև այդ իրադարձությունների վերաբերյալ սիրիացի մտավորականների դիրքորոշումների պատմագիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում արաբալեզու մամուլը դիտարկվում է որպես կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել, թե ժամանակակից արաբ լրագրողները, գրողները և հասարակական գործիչներն ինչպես են ընկալել ու ներկայացրել Օսմանյան կայսրությունում հայերի վիճակը։ Ժամանակագրական լայն շրջանակը հնարավորություն է տալիս հետևելու թեմայի զարգացմանը՝ XIX դարի վերջին տասնամյակների հայկական հարցին վերաբերող հրապարակումներից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների իրադարձությունների և հետպատերազմյան շրջանում Սիրիայում հաստատված հայ տարագիրների խնդիրների քննարկումը։ Ուսումնասիրվում են Դամասկոսում, Հալեպում և սիրիական մտավոր ու հասարակական շրջանակների հետ կապված այլ կենտրոններում հրատարակված պարբերականների նյութերը, ինչպես նաև սիրիական սփյուռքի մամուլի արձագանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հրապարակումների բովանդակությանը, օգտագործված եզրաբանությանը, տեղեկատվության աղբյուրներին և հեղինակների մեկնաբանություններին՝ մամուլի նյութերը համադրելով ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների հետ։ Քննվում են նաև սիրիացի մտավորականների, լրագրողների և հասարակական գործիչների վկայություններն ու գնահատականները, որոնց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել հայկական հարցի ընկալումը արաբական հասարակական մտքում։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ Սիրիայի տարածքը դարձավ բռնի տեղահանված հայ բնակչության հիմնական հանգրվաններից մեկը, ինչի հետևանքով տեղի հասարակությունը և մամուլը անմիջականորեն առնչվեցին հայ տարագիրների վիճակին։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայ գաղթականների հետպատերազմյան բնակեցմանը, տեղական բնակչության հետ հարաբերություններին և այդ գործընթացների մամուլի արձագանքներին։ Մամուլի հրապարակումների համեմատական և աղբյուրագիտական քննությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու դրանց տեղեկատվական արժեքը, հեղինակային դիրքորոշումները և ժամանակաշրջանի հասարակական միջավայրի ազդեցությունը ներկայացվող նյութերի վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ցեղասպանագիտության, արաբագիտության, մամուլի պատմության և աղբյուրագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայոց ցեղասպանության և դրա հետևանքների ընկալումը սիրիական արաբական տեղեկատվական ու մտավոր միջավայրում XIX դարի վերջից մինչև XX դարի առաջին տասնամյակները։

Педагогика

Աշխատանքը նվիրված է 1800-1920 թվականների ընթացքում հայ մանկավարժության մեջ բուսաբանության առարկայի բովանդակության ձևավորման և դրա դասավանդման մեթոդիկայի հիմնախնդիրների պատմական ու մանկավարժական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես է տվյալ ժամանակաշրջանում հայ կրթական միջավայրում ձևավորվել բնագիտական գիտելիքների, մասնավորապես բուսաբանական գիտելիքների ուսուցման անհրաժեշտությունը, ինչ բովանդակություն է ներառվել ուսումնական ծրագրերում և ինչ մեթոդներով է իրականացվել դրա փոխանցումը սովորողներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ մանկավարժական մտքի զարգացմանը՝ սկսած XIX դարի սկզբի կրթական գործընթացներից մինչև XX դարի առաջին տասնամյակները, երբ բնագիտական կրթությունը աստիճանաբար ձեռք էր բերում ավելի համակարգված բնույթ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հայ մանկավարժների և կրթական գործիչների հայացքները բնության ուսումնասիրման, բուսաբանության ուսուցման նպատակների և երեխաների գիտական աշխարհայացքի ձևավորման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բուսաբանական նյութի ընտրության և դասակարգման սկզբունքներին, ուսուցման հաջորդականությանը, տեսական գիտելիքների և գործնական գործունեության հարաբերակցությանը։ Կարևորվում են դիտարկումը, փորձը, բնության անմիջական ուսումնասիրությունը, հերբարիումների օգտագործումը, բույսերի ճանաչումը և այլ տեսակի գործնական աշխատանքները, որոնք կարող էին նպաստել սովորողների հետաքրքրության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության զարգացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև ուսուցման մեթոդների կապը տվյալ ժամանակաշրջանի մանկավարժական առաջադեմ գաղափարների հետ՝ հաշվի առնելով աշակերտակենտրոնության, տեսանելիության, մատչելիության և գիտականության սկզբունքների զարգացումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայալեզու դասագրքերի, ուսումնական ձեռնարկների և մեթոդական գրականության ձևավորմանը, դրանց բովանդակությանը և բուսաբանության դասավանդման գործընթացում ունեցած դերին։ Միաժամանակ դիտարկվում է այն խնդիրը, թե ինչպես են ազգային կրթական պահանջները, բնաշխարհի առանձնահատկությունները և հայերեն մասնագիտական բառապաշարի ձևավորումը ազդել բուսաբանական կրթության զարգացման վրա։ Ժամանակաշրջանի կրթական գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես ձեռքբերումները, այնպես էլ առկա դժվարությունները՝ ուսումնական նյութի մատչելիության, ուսուցիչների պատրաստվածության, դասագրքային ապահովվածության և գործնական ուսուցման կազմակերպման ոլորտներում։ Արդյունքում աշխատանքը ներկայացնում է բուսաբանության դասավանդման մեթոդիկայի պատմական զարգացման ամբողջական պատկերը և ցույց է տալիս դրա տեղը հայ մանկավարժական մտքի ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, բնագիտական կրթության զարգացմամբ, կենսաբանության դասավանդման մեթոդիկայով և XIX-XX դարերի հայկական կրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսուցիչների և ուսանողների համար։

История

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Կիլիկիայի հարցի տեղին հայկական հասարակական-քաղաքական շրջանակների և Անտանտի պետությունների քաղաքական ծրագրերում։ Ուսումնասիրվում են 1914–1918 թվականներին ձևավորված քաղաքական ու դիվանագիտական գործընթացները, հայկական կազմակերպությունների և գործիչների մոտեցումները, ինչպես նաև տարածաշրջանի ապագայի վերաբերյալ տարբեր նախագծերն ու ակնկալիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Կիլիկիայի ռազմավարական և քաղաքական նշանակությանը, հայ բնակչության անվտանգության խնդրին և պատերազմի հետևանքով տարածաշրջանում ստեղծված նոր իրադրությանը։ Քննության են առնվում հայկական կողմի նախաձեռնությունները, դիվանագիտական գործունեությունը և Անտանտի պետությունների ներկայացուցիչների հետ հարաբերությունները։ Վերլուծվում են նաև մեծ տերությունների քաղաքական և ռազմավարական շահերը, պատերազմի ընթացքում մշակված պայմանավորվածություններն ու հետպատերազմյան կարգավորման վերաբերյալ պատկերացումները։ Աղբյուրների և պատմագիտական նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական քաղաքական նպատակների ու միջազգային ծրագրերի փոխհարաբերությունները, դրանց համընկնող և տարբերվող կողմերը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել Կիլիկիայի հարցի, Հայկական հարցի միջազգային դիվանագիտական պատմության և Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ուսումնասիրությանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է Դավիթ մարգարեի սաղմոսներին և դրանց շուրջ հոգևոր խորհրդածություններին՝ ներկայացնելով Սուրբ Գրքի այս կարևոր հատվածի կրոնական ու բարոյական նշանակությունը։ Սաղմոսները քրիստոնեական աղոթական ավանդության առանցքային բաղադրիչներից են, որոնցում արտահայտվում են Աստծուն ուղղված փառաբանություն, ապաշխարություն, գոհություն, օգնության խնդրանք և վստահություն աստվածային ողորմության հանդեպ։ Դրանք արտացոլում են մարդկային հոգեվիճակների բազմազանությունը՝ հույսից ու երախտագիտությունից մինչև վիշտ, զղջում և մխիթարության որոնում։ Սաղմոսների շուրջ խորհրդածությունը հավատացյալին հնարավորություն է տալիս խորանալու դրանց իմաստի մեջ, խորհելու հոգևոր կյանքի, բարոյական պատասխանատվության, հավատի ամրության և Աստծո հետ մարդու հարաբերության մասին։ Նման աշխատությունները կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայ եկեղեցական գրականության մեջ՝ ծառայելով անձնական աղոթքի, հոգևոր ընթերցանության և կրոնական ուսուցման նպատակներին։ Դրանք նպաստել են աստվածաշնչյան տեքստերի ընկալմանը և դրանց գաղափարների կիրառմանը հավատացյալի առօրյա կյանքում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել սաղմոսների մեկնությամբ, հայ քրիստոնեական հոգևոր ավանդույթով, աստվածաշնչագիտությամբ և հայերեն կրոնական գրականության պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։