Հայաստանի ազգային գրադարանի 2012 թ. ծրագիրը

Технология

Աշխատությունը նվիրված է ավտոմոբիլների հիդրավլիկական հաղորդակով արգելակային մեխանիզմների շահագործական հուսալիության ուսումնասիրությանը և դրանց աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման տեխնիկական ու կազմակերպական միջոցների մշակմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է արգելակային համակարգի այն հանգույցների և տարրերի վրա, որոնց տեխնիկական վիճակը անմիջականորեն ազդում է ավտոմոբիլի շարժման անվտանգության, արգելակման արդյունավետության և համակարգի երկարաժամկետ անխափան աշխատանքի վրա։ Քննության են առնվում հիդրավլիկական հաղորդակի աշխատանքի սկզբունքները, արգելակային ուժի փոխանցման առանձնահատկությունները, աշխատանքային հեղուկի հատկությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև համակարգի առանձին բաղադրիչների մաշվածության և տեխնիկական վիճակի փոփոխության օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շահագործման ընթացքում առաջացող անսարքությունների պատճառների բացահայտմանը, դրանց զարգացման բնույթին և արգելակային համակարգի ընդհանուր հուսալիության վրա ունեցած ազդեցությանը։ Ուսումնասիրվում են գլխավոր և անիվային արգելակային գլանների, խողովակաշարերի, միացումների, խտացնող տարրերի և այլ բաղադրիչների աշխատանքային բնութագրերը՝ հաշվի առնելով երկարատև շահագործման, ջերմաստիճանային փոփոխությունների, մեխանիկական մաշվածության և արտաքին միջավայրի գործոնների ազդեցությունը։ Կարևորվում են համակարգի հերմետիկության պահպանումը, հիդրավլիկական ճնշման կայունությունը և առանձին հանգույցների տեխնիկական վիճակի ժամանակին գնահատումը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են արգելակային մեխանիզմների հուսալիության քանակական ցուցանիշները, անսարքությունների առաջացման հավանականությունը, ծառայության ժամկետը և տեխնիկական սպասարկման պարբերականության ազդեցությունը համակարգի աշխատունակության վրա։ Փորձարարական և հաշվարկային տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել առավել խոցելի տարրերը և գնահատել դրանց կատարելագործման հնարավորությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում տեխնիկական ախտորոշման մեթոդների զարգացմանը, որոնց կիրառումը հնարավորություն է տալիս ժամանակին հայտնաբերել համակարգի աշխատանքի շեղումները և կանխել արդյունավետության զգալի նվազումը։ Քննարկվում են նաև կառուցվածքային փոփոխությունների, նյութերի ընտրության, տեխնիկական սպասարկման կազմակերպման և շահագործման պայմանների բարելավման միջոցով հուսալիության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել արգելակային համակարգերի տեխնիկական սպասարկման ու ախտորոշման մեթոդների կատարելագործմանը, ավտոմոբիլների շահագործման անվտանգության բարձրացմանը և առանձին հանգույցների ծառայության ժամկետի արդյունավետ օգտագործմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ավտոմոբիլային տրանսպորտի, ավտոմեքենաների տեխնիկական շահագործման, տրանսպորտային միջոցների հուսալիության, տեխնիկական ախտորոշման և ավտոմոբիլաշինության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, ինժեներների, տեխնիկական մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Հայոց պատմության հիմնահարցեր-ը պատմագիտական և վերլուծական ուղղվածությամբ աշխատություն է, որը նպատակ ունի քննարկելու հայ ժողովրդի պատմության տարբեր փուլերում առաջացած առանցքային գիտական և մեկնաբանական հարցերը՝ սկսած հնագույն ժամանակաշրջանների պետականության ձևավորման ու էթնոգենեզի խնդիրներից մինչև միջնադարյան քաղաքական համակարգերի առանձնահատկությունները, օտար տիրապետությունների ազդեցության գնահատումը և նորագույն շրջանի բարդ գործընթացների պատմական մեկնաբանումը, գրքում ուշադրության կենտրոնում են նաև վիճահարույց և բազմատեսակ մեկնաբանությունների տեղիք տվող թեմաները՝ հայկական պետականության շարունակականության հարցը, հարևան քաղաքակրթությունների հետ փոխազդեցությունները, քրիստոնեության ընդունման պատմական հետևանքները, ինչպես նաև XIX–XX դարերի ազգային-ազատագրական շարժումների և պետականության վերականգնման գործընթացների գնահատումը, աշխատությունը բնութագրվում է բազմակողմանի մոտեցմամբ, որտեղ պատմական փաստերի շարադրանքը համադրվում է տարբեր պատմագիտական դպրոցների տեսակետների քննարկման հետ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ ոչ միայն իրադարձությունները, այլ նաև դրանց շուրջ ձևավորված գիտական բանավեճերը և մեկնաբանական տարբերությունները, ինչի շնորհիվ այն ծառայում է որպես հայոց պատմության խորացված ուսումնասիրության և քննադատական մտածողության զարգացման միջոց։

Педагогика

Այս մանկավարժամեթոդական ուսումնասիրությունը նվիրված է էկոլոգիական հասկացությունների ձևավորման գործընթացին կենդանաբանության դասընթացի շրջանակում՝ ինչպես դասապրոցեսում, այնպես էլ արտադասարանական և արտադպրոցական պարապմունքներում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են սովորողների բնապահպանական գիտակցության զարգացման հիմնական ուղիները, կենդանի բնության ուսումնասիրման միջոցով էկոլոգիական մտածողության ձևավորման մեթոդները և ուսուցման գործնական ուղղվածության բարձրացման հնարավորությունները։ Հեղինակը դիտարկում է դասավանդման ինտերակտիվ ձևերը՝ փորձարարական աշխատանքներ, դիտարկումներ, էքսկուրսիաներ, նախագծային ուսուցում և խմբային հետազոտական գործունեություն, որոնք նպաստում են էկոլոգիական հասկացությունների խորքային ընկալմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտադասարանական գործունեության՝ ակումբների, էկոլոգիական արշավների և բնապահպանական միջոցառումների դերին՝ որպես սովորողների ակտիվ ներգրավվածության և պատասխանատու վերաբերմունքի ձևավորման միջոց։ Աշխատությունը համադրում է կենսաբանական գիտելիքները և մանկավարժական մեթոդիկան՝ առաջարկելով արդյունավետ մոտեցումներ դպրոցական էկոլոգիական կրթության կատարելագործման համար։ Այն օգտակար է կենսաբանության ուսուցիչների, մեթոդիստների, մանկավարժների և կրթության ոլորտի հետազոտողների համար։

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է բնակչության կյանքի որակի վերարտադրության կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Լոռու մարզի սոցիալ-տնտեսական իրավիճակի և զարգացման առանձնահատկությունների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես կարելի է պետական, տարածաշրջանային և տեղական կառավարման գործիքների միջոցով ապահովել բնակչության կյանքի որակի կայուն պահպանումն ու բարելավումը։ Կյանքի որակը դիտարկվում է որպես բազմաչափ հասկացություն, որը ներառում է ոչ միայն բնակչության եկամուտներն ու նյութական ապահովվածությունը, այլև զբաղվածության հնարավորությունները, առողջապահության և կրթության հասանելիությունը, բնակարանային պայմանները, սոցիալական պաշտպանությունը, շրջակա միջավայրի վիճակը, ենթակառուցվածքների զարգացվածությունը, համայնքային միջավայրը և մարդկանց ընդհանուր սոցիալական բարեկեցությունը։ «Վերարտադրության» գաղափարն այս համատեքստում ենթադրում է կյանքի որակի այնպիսի պայմանների շարունակական ապահովում, որոնց շնորհիվ բնակչությունը կարող է պահպանել և զարգացնել իր տնտեսական, սոցիալական և մարդկային ներուժը։ Լոռու մարզի օրինակով նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարածաշրջանային անհավասարությունների, զբաղվածության սահմանափակ հնարավորությունների, բնակչության արտագաղթի և ժողովրդագրական փոփոխությունների, գյուղական ու քաղաքային բնակավայրերի զարգացման տարբերությունների և սոցիալական ծառայությունների հասանելիության հետ կապված խնդիրները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կյանքի որակի հիմնական ցուցանիշների համակարգի ձևավորումն ու դրանց դինամիկայի գնահատումը։ Այդպիսի ցուցանիշները կարող են ներառել բնակչության եկամուտների մակարդակը, աղքատության տարածվածությունը, զբաղվածության և գործազրկության ցուցանիշները, կրթական մակարդակը, առողջապահական ծառայությունների հասանելիությունը, կյանքի սպասվող տևողությունը, բնակարանային պայմանները, կոմունալ ծառայությունների հասանելիությունը և շրջակա միջավայրի որակը։ Ցուցանիշների համակցված վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս կյանքի որակը գնահատել ոչ թե մեկ առանձին տնտեսական ցուցանիշով, այլ բնակչության կենսագործունեության տարբեր ոլորտների ամբողջությամբ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև բնակչության կյանքի որակի վրա տարածաշրջանային տնտեսության կառուցվածքի ազդեցությունը։ Արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, ծառայությունների և փոքր ու միջին ձեռնարկատիրության զարգացման մակարդակը ուղղակիորեն անդրադառնում է աշխատատեղերի ստեղծման, եկամուտների ձևավորման և բնակչության սոցիալական կայունության վրա։ Լոռու մարզի համար առանձնահատուկ նշանակություն կարող է ունենալ տեղական տնտեսական ներուժի արդյունավետ օգտագործումը, նոր ներդրումների ներգրավումը, ձեռնարկատիրության խթանումը և համայնքների տնտեսական ակտիվության բարձրացումը։ Միաժամանակ կյանքի որակի բարելավումը չի կարող սահմանափակվել միայն եկամուտների աճով, քանի որ անհրաժեշտ է ապահովել սոցիալական ենթակառուցվածքների և հանրային ծառայությունների համապատասխան մակարդակ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տարածքային կառավարման դերի ուսումնասիրությունը։ Կյանքի որակի վերարտադրության արդյունավետ կառավարումը պահանջում է կենտրոնական և տեղական իշխանությունների գործողությունների համակարգում, ռեսուրսների նպատակային բաշխում և մարզի տարբեր համայնքների առանձնահատկություններին համապատասխան քաղաքականությունների մշակում։ Այս տեսանկյունից կարևոր են սոցիալական ծրագրերի հասցեականությունը, համայնքային ենթակառուցվածքների զարգացումը, կրթության և առողջապահության ծառայությունների տարածքային հասանելիության ընդլայնումը և խոցելի խմբերի սոցիալական պաշտպանության կատարելագործումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև մարդկային կապիտալի զարգացմանը՝ որպես երկարաժամկետ կյանքի որակի ապահովման առանցքային պայման։ Բնակչության կրթական մակարդակի բարձրացումը, մասնագիտական վերապատրաստումը, երիտասարդների զբաղվածության խթանումը և առողջ ապրելակերպի պայմանների ստեղծումը նպաստում են ոչ միայն ներկա սոցիալական վիճակի բարելավմանը, այլև տարածաշրջանի ապագա տնտեսական ներուժի ձևավորմանը։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև ժողովրդագրական գործոնը, քանի որ բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները, միգրացիան, տարիքային կառուցվածքը և ծնելիության մակարդակը կարող են էապես ազդել տարածաշրջանի աշխատուժի, սոցիալական ծառայությունների պահանջարկի և տնտեսական զարգացման հնարավորությունների վրա։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կապված է Լոռու մարզի համար կյանքի որակի բարելավման կառավարչական առաջնահերթությունների բացահայտման և տարածաշրջանային քաղաքականության կատարելագործման հետ։ Առաջարկվող մեխանիզմները կարող են ուղղված լինել զբաղվածության ընդլայնմանը, եկամուտների բարձրացմանը, սոցիալական ծառայությունների մատչելիության բարելավմանը, ենթակառուցվածքների զարգացմանը, մարդկային կապիտալի ամրապնդմանը և բնակչության արտահոսքի նվազեցմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բնակչության կյանքի որակը դիտարկում է որպես փոխկապակցված տնտեսական, սոցիալական, ժողովրդագրական և տարածքային գործոնների արդյունք և ուսումնասիրում է այնպիսի կառավարման համակարգի ձևավորման հնարավորությունները, որը կարող է ապահովել Լոռու մարզի բնակչության կենսամակարդակի ոչ միայն ընթացիկ բարելավումը, այլև դրա երկարաժամկետ, կայուն և շարունակական վերարտադրությունը։

История

Տիգրան Մեծ Հայոց պատմության egyik ամենահիշվող պետական ու ռազմական գործիչն է, որը ղեկավարել է Հայաստանը հզորության, տարածքի ընդլայնման և միջազգային հեղինակության հասնելու ժամանակաշրջանում։ Տիգրան Մեծը ստանձնեց թագավորությունը մոտ 95 թվականին Ք.ա., և իր կառավարման ընթացքում significantly ընդլայնեց Հայաստանի սահմանները՝ ընդգրկելով Միջագետքի, Սիրիայի, Մեծ Հայքի և մի շարք հարևան տարածքներ։ Նրա կառավարման ժամանակ Հայաստանի վրա հռչակվեց որպես տարածաշրջանային գերտերություն, կառուցվեցին նոր քաղաքներ, զարգացան տնտեսական և մշակութային կապերը հարևան երկրների հետ, և ստեղծվեց ազդեցիկ քաղաքական ու ռազմական համակարգ։ Տիգրանի գործունեությունը կարևոր դեր խաղաց նաև հայկական ինքնության ամրապնդման և պետական կառավարման ինստիտուտների զարգացումն ապահովելու գործում։ Նրա օրոք մայրաքաղաքն Արտաշատն ու նոր հիմնադրված Տիգրանակերտը դարձան մշակութային, քաղաքական ու տնտեսական կենտրոններ։ Թագավոր Տիգրան Մեծը հայտնի է նաև իր դիվանագիտական և ռազմական շնորհներով, որոնք թույլ տվեցին պահպանել հայկական պետության ինքնիշխանությունը բարդ միջազգային իրավիճակում։ Նրա կերպարը հայ պատմության մեջ մնում է ուժի, պետականական մտածողության և ազգային հավակնությունների խորհրդանիշ։

Психология

Գիրքը անդրադառնում է ռազմական հոգեբանության ժամանակակից խնդիրներին Հայաստանի պաշտպանության համակարգի համատեքստում՝ ներկայացնելով զինվորական ծառայության հոգեբանական բաղադրիչի դերը մարտունակության, կարգապահության և արդյունավետ կառավարման մեջ։ Հեղինակը վերլուծում է այն հիմնական հոգեբանական գործոնները, որոնք ազդում են զինծառայողների վարքագծի, որոշումների կայացման, սթրեսակայունության և թիմային փոխգործակցության վրա՝ ընդգծելով ինչպես խաղաղ, այնպես էլ մարտական պայմաններում առաջացող հոգեբանական մարտահրավերները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական պատրաստության ընթացքում հոգեբանական ընտրության, ադապտացիայի և վերականգնման գործընթացներին, ինչպես նաև առաջնորդության հոգեբանական առանձնահատկություններին զինված ուժերում։ Գրքում քննարկվում են նաև ժամանակակից պատերազմների պայմաններում տեղեկատվական ճնշման, վախի, անորոշության և բարոյահոգեբանական կայունության պահպանման խնդիրները՝ առաջարկելով մոտեցումներ և մեթոդներ, որոնք կարող են նպաստել պաշտպանության համակարգի ընդհանուր արդյունավետության բարձրացմանը։