Հայաստանի ազգային գրադարանի 2018 թ. ծրագիրը

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի ձեռնարկություններում մարքեթինգային գործունեության կազմակերպման և կառավարման տնտեսական ու կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում մարքեթինգը դիտարկվում է որպես ձեռնարկության ընդհանուր կառավարման համակարգի բաղադրիչ, որը կապում է շուկայի ուսումնասիրությունը, սպառողների պահանջարկի գնահատումը, արտադրանքի կամ ծառայությունների առաջարկի ձևավորումը, գնային քաղաքականությունը, իրացման ուղիները և հաղորդակցական գործունեությունը։ Քննության են առնվում ձեռնարկությունների շուկայական գործունեության կազմակերպական առանձնահատկությունները, մարքեթինգային ստորաբաժանումների կամ համապատասխան գործառույթների տեղը կառավարման կառուցվածքում և դրանց փոխհարաբերությունները արտադրական, ֆինանսական ու իրացման գործընթացների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շուկայական տեղեկատվության հավաքագրման և վերլուծության նշանակությանը, մրցակցային միջավայրի ուսումնասիրությանը, սպառողների պահանջմունքների բացահայտմանը և դրանց հիման վրա կառավարչական որոշումների ընդունմանը։ Վերլուծվում են ապրանքային, գնային, բաշխման և առաջխաղացման քաղաքականությունների փոխկապակցվածության խնդիրները՝ դրանք դիտարկելով ձեռնարկության միասնական մարքեթինգային ռազմավարության համատեքստում։ Կարևորվում են նաև կազմակերպությունների չափերի, գործունեության ոլորտի, ֆինանսական հնարավորությունների և շուկայի առանձնահատկությունների ազդեցությունները մարքեթինգային կառավարման ձևերի ընտրության վրա։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ մարքեթինգային պլանավորման, վերահսկողության և գործունեության արդյունքների գնահատման մեխանիզմներին՝ բացահայտելով կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ձեռնարկությունների արտաքին միջավայրի փոփոխություններին հարմարվելու կարողության ուսումնասիրությունը, քանի որ սահմանափակ շուկաներում և տնտեսական անորոշության պայմաններում պահանջարկի փոփոխությունների ժամանակին գնահատումը կարող է էական նշանակություն ունենալ կազմակերպությունների գործունեության կայունության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մարքեթինգի կառավարման, ձեռնարկությունների տնտեսագիտության և ռազմավարական պլանավորման մոտեցումները՝ համակարգելով ձեռնարկություններում շուկայական կողմնորոշված կառավարման ձևավորման ու կատարելագործման հիմնական խնդիրները և դրանց լուծման հնարավոր կազմակերպատնտեսական ուղղությունները։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է շենքերի և ինժեներական կառույցների հիմքերի գրունտների ամրացման տեխնոլոգիական մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ ցեմենտացման տարբեր մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում թույլ, անհամասեռ կամ անբավարար կրողունակությամբ գրունտների ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների բարելավումն է, ինչը կարևոր նշանակություն ունի հիմքերի կայունության, կառուցվածքների հուսալիության և երկարաժամկետ շահագործման ապահովման համար։ Քննվում են գրունտային միջավայրի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ծակոտկենությունը, խոնավությունը, ջրաթափանցելիությունը, խտությունը և ամրությունը՝ որպես ամրացման եղանակի ընտրության վրա ազդող հիմնական գործոններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ցեմենտային նյութերի և գրունտային զանգվածի փոխազդեցությանը, որի արդյունքում կարող են նվազել դատարկությունները, ձևավորվել լրացուցիչ կապեր մասնիկների միջև և բարելավվել գրունտի դեֆորմացիոն ու ամրության բնութագրերը։ Համեմատական տեսանկյունից դիտարկվում են ցեմենտացման տարբեր տեխնոլոգիական մոտեցումների կիրառելիության սահմանները՝ կախված գրունտի տեսակից, շերտերի կառուցվածքից, ստորերկրյա ջրերի պայմաններից և կառույցից փոխանցվող բեռնվածքներից։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ամրացման արդյունավետության գնահատմանը՝ մինչև միջամտությունը և դրանից հետո գրունտի ինժեներաերկրաբանական ու մեխանիկական ցուցանիշների համադրման միջոցով։ Ուսումնասիրվում է ամրացված զանգվածի միասեռության խնդիրը, քանի որ նյութի անհավասար տարածումը կարող է հանգեցնել տարբեր հատվածներում մեխանիկական հատկությունների զգալի տարբերությունների։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գոյություն ունեցող կառույցների հիմքերի ուժեղացման խնդիրներին, երբ անհրաժեշտ է բարելավել հիմքի աշխատանքային պայմանները՝ հնարավորինս սահմանափակելով շենքի բնականոն շահագործման վրա ազդեցությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր է նաև տեխնոլոգիական լուծումների ընտրության ինժեներատնտեսական հիմնավորումը՝ հաշվի առնելով աշխատանքի բարդությունը, նյութատարությունը, իրականացման տևողությունը և ակնկալվող տեխնիկական արդյունքը։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել ամրացված գրունտների երկարաժամկետ վարքին, արտաքին բեռնվածքների և ջրային պայմանների փոփոխության նկատմամբ դրանց կայունությանը։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է հիմքերի և հիմնատակերի նախագծման, ինժեներական երկրաբանության, գրունտների մեխանիկայի և շինարարական տեխնոլոգիաների մոտեցումները՝ նպաստելով տարբեր ինժեներաերկրաբանական պայմաններում հիմքերի հուսալիության բարձրացման և գրունտների ամրացման արդյունավետ լուծումների գիտական հիմնավորմանը։

Другие предметы

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում ինքնուրույն կենսաապահովմամբ բնակավայրերի ձևավորման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ բնակավայրը պետք է հնարավորինս արդյունավետ կազմակերպի իր ներքին ռեսուրսները և ապահովի բնակչության հիմնական կենսական պահանջները՝ հաշվի առնելով տվյալ տարածքի բնական, կլիմայական, աշխարհագրական, տնտեսական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են բնակավայրերի տարածական կազմակերպման այն սկզբունքները, որոնք կարող են նպաստել էներգիայի, ջրի, սննդի, կենցաղային և այլ անհրաժեշտ ռեսուրսների տեղական արտադրությանը, օգտագործմանը և վերականգնմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի բազմազան բնական պայմաններին, քանի որ հանրապետության տարբեր շրջաններ էապես տարբերվում են ռելիեֆով, բարձրությամբ, կլիմայական պայմաններով, ջրային պաշարներով, հողային ռեսուրսներով և արևային ու քամու էներգիայի ներուժով։ Այդ տարբերությունները պահանջում են բնակավայրերի նախագծման անհատականացված մոտեցում, որի դեպքում կենսաապահովման համակարգերը պետք է համապատասխանեցվեն տվյալ տարածքի հնարավորություններին և սահմանափակումներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել բնակավայրերի էներգետիկ ինքնաբավության ապահովման, վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների կիրառման, ջրամատակարարման և ջրի կրկնօգտագործման, կենցաղային ու արտադրական թափոնների կառավարման, տեղական սննդամթերքի արտադրության և շրջակա միջավայրի պահպանության խնդիրները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև բնակելի և հասարակական տարածքների, արտադրական գոտիների, գյուղատնտեսական հողերի, կանաչ տարածքների և ինժեներական ենթակառուցվածքների փոխկապակցված կազմակերպումը, որպեսզի բնակավայրը գործի որպես հնարավորինս ամբողջական և հավասարակշռված համակարգ։ Աշխատանքում ինքնուրույն կենսաապահովմամբ բնակավայրը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տեխնիկական ենթակառուցվածքների ամբողջություն, այլև որպես սոցիալական և տարածական կազմակերպման համակարգ, որտեղ բնակչության առօրյա գործունեությունը, տնտեսական զբաղվածությունը և բնական ռեսուրսների օգտագործումը փոխկապակցված են։ Հայաստանի պայմաններում նման մոտեցումը կարող է առանձնահատուկ նշանակություն ունենալ հեռավոր, սահմանամերձ, լեռնային և սակավաբնակ տարածքների զարգացման համար՝ նպաստելով դրանց կենսունակության պահպանմանը, տեղական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը և բնակչության համար կայուն կենսապայմանների ստեղծմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև բնակավայրերի դիմակայունությունը արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ՝ ներառյալ էներգետիկ և ջրային ռեսուրսների սահմանափակությունը, տնտեսական փոփոխությունները, բնական վտանգները և ենթակառուցվածքային խափանումները։ Այս տեսանկյունից ինքնուրույն կենսաապահովումը կարող է դիտարկվել որպես կայուն և երկարաժամկետ տարածքային զարգացման գործիք, որը միավորում է ճարտարապետական, քաղաքաշինական, ինժեներական, բնապահպանական և սոցիալ-տնտեսական լուծումներ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, քաղաքաշինարարներին, ինժեներներին, բնապահպանական մասնագետներին, տարածքային պլանավորման և կայուն զարգացման ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև Հայաստանի գյուղական և փոքր բնակավայրերի զարգացման խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ ինքնուրույն կենսաապահովման գաղափարը դիտարկում է Հայաստանի բնական և սոցիալ-տնտեսական պայմանների համատեքստում՝ որոնելով բնակավայրերի կազմակերպման այնպիսի մոդելներ, որոնք կարող են համատեղել ռեսուրսների խնայողությունը, շրջակա միջավայրի պահպանությունը, բնակչության հարմարավետությունը և երկարաժամկետ կայունությունը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Էժեն Իոնեսկոյի դրամատուրգիայում կերպարների կառուցման սկզբունքների, նրանց հոգեբանական, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն յուրահատուկ կերպարային համակարգն է, որի միջոցով բացահայտվում են մարդու օտարման, հաղորդակցության դժվարության, անհատականության կորստի, հասարակական պայմանականությունների և գոյության անհեթեթության խնդիրները։ Դրամատուրգի կերպարները հաճախ հեռանում են դասական թատրոնին բնորոշ ամբողջական հոգեբանական բնութագրումից և ներկայանում որպես որոշակի գոյաբանական վիճակներ, վարքագծային ձևեր կամ հասարակական հարաբերություններ արտահայտող գեղարվեստական տիպեր։ Քննվում է նրանց խոսքի և գործողությունների միջև առաջացող հակասությունը, երկխոսությունների խզվածությունը, կրկնությունները, տրամաբանական կապերի թուլացումը և լեզվի աստիճանական իմաստազրկումը, որոնց միջոցով ընդգծվում է մարդկանց միջև իրական հաղորդակցության ճգնաժամը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սովորական առօրյա մարդու կերպարին, որը հայտնվում է անսովոր կամ անհեթեթ իրավիճակներում և ստիպված է դիմակայել շրջապատող իրականության անկանխատեսելի փոփոխություններին։ Հերոսների վարքագծի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու անհատի և զանգվածի, ազատ ընտրության և հարմարվողականության, անձնական ինքնության և հասարակական ճնշման միջև հակադրությունները։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև կերպարների փոխակերպումները, որոնց միջոցով արտաքին իրադարձությունները հաճախ վերածվում են մարդու ներքին կամ հասարակական վիճակի խորհրդանշական արտահայտության։ Ուսումնասիրվում է կոմիկականի և ողբերգականի համադրությունը, քանի որ կերպարների գործողությունների ծիծաղաշարժ կամ գրոտեսկային բնույթը հաճախ ուղեկցվում է միայնության, վախի, անօգնականության և գոյաբանական անորոշության զգացումով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր դրամաների գլխավոր և երկրորդական կերպարները՝ բացահայտելու կրկնվող կերպարային տիպերը և դրանց փոփոխությունները հեղինակի ստեղծագործական զարգացման ընթացքում։ Կերպարների բնութագրումը դիտարկվում է նաև աբսուրդի թատրոնի գեղագիտության համատեքստում, որտեղ ավանդական սյուժետային ու հոգեբանական տրամաբանության խախտումը դառնում է գեղարվեստական արտահայտչամիջոց։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Իոնեսկոյի դրամատուրգիական աշխարհի, մարդու գոյության վերաբերյալ նրա գեղարվեստական պատկերացումների և եվրոպական նորագույն դրամայի կերպարակերտման առանձնահատկությունների մասին։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է խորասանյան բարբառի լեզվական առանձնահատկությունների, ձևավորման պատմության և զարգացման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են բարբառի հնչյունական, բառապաշարային, քերականական և շարահյուսական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրա կապերը հարակից լեզվական տարբերակների և ընդհանուր լեզվական միջավայրի հետ։ Քննարկվում են բարբառի տարածման շրջանները, պատմամշակութային պայմանները, լեզվական փոփոխությունների պատճառներն ու զարգացման օրինաչափությունները։ Աշխատությունը կարող է ներառել բարբառային նյութերի վերլուծություն, լեզվական օրինակներ և համեմատական դիտարկումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու տվյալ լեզվական երևույթի կառուցվածքն ու նշանակությունը։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, բարբառագետների, բանասիրական մասնագիտությունների դասախոսների և ուսանողների, ինչպես նաև լեզուների պատմությամբ ու տարածաշրջանային խոսվածքներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևորագույն հուշարձաններից մեկի ձեռագրական ավանդույթի, պահպանված օրինակների, դրանց ծագման, ժամանակագրության, բովանդակային առանձնահատկությունների և փոխհարաբերությունների խորքային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում XII դարի պատմիչ Սամվել Անեցու կազմած ժամանակագրական երկն է, որի սկզբնաղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է ինչպես ընդգրկած պատմական ժամանակաշրջանի լայնությամբ, այնպես էլ տարբեր ժամանակների պատմական տեղեկությունների պահպանմամբ։ Երկը սկսվում է Ադամից և հեղինակային շարադրանքով հասնում մինչև 1163 թվականը՝ ներառելով հայ և համաշխարհային պատմության բազմաթիվ կարևոր իրադարձություններ։ Այն ստեղծվել է Անիի Մայր տաճարի ավագերեց Սամվել Անեցու կողմից և, ըստ ուսումնասիրությունների, գրվել է Կաթողիկոս Գրիգոր Գ Պահլավունու պատվերով։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է ձեռագրերի համեմատական քննության միջոցով բնագրի սկզբնական կառուցվածքի և հետագա հավելումների տարանջատումը։ Ժամանակագրությունը միջնադարում լայնորեն ընդօրինակվել է, սակայն պահպանված ձեռագրերը նույնական չեն․ դրանցում տարբեր ժամանակներում կատարվել են միջամտություններ, լրացումներ, ընդմիջարկություններ և շարունակություններ։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր ձեռագիր կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես տվյալ երկի պահպանված օրինակ, այլև որպես պատմական որոշակի ժամանակաշրջանի մտավոր և մշակութային միջավայրի վկայություն։ Ուսումնասիրությունների համաձայն՝ այսօր հայտնի են ժամանակագրության շուրջ յոթ տասնյակ ամբողջական կամ մասնակի ընդօրինակություններ, որոնց զգալի մասը պահպանվում է Մաշտոցի անվան Մատենադարանում և այլ հայկական ու արտասահմանյան հավաքածուներում։ Աղբյուրագիտական քննության կարևոր ուղղություն է ձեռագրերի թվագրումը և ծագման հանգամանքների պարզումը։ Ձեռագրերի հիշատակարանները, գրիչների թողած նշումները, թղթի կամ մագաղաթի առանձնահատկությունները, գրչության ձևը, ուղղագրական և լեզվական տարբերությունները հնարավորություն են տալիս վերականգնելու դրանց ստեղծման և շրջանառության պատմությունը։ Այսպիսի տվյալների համադրումը թույլ է տալիս պարզել, թե որ ձեռագրերն են ավելի մոտ նախնական բնագրին, որոնք են ներկայացնում հետագա խմբագրական շերտեր, և ինչ փուլերում են ձևավորվել լրացումները։ Հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ որոշ ընդօրինակություններում Սամվել Անեցու հեղինակային շարադրանքը շարունակվել է այլ հեղինակների կողմից՝ ժամանակագրական նյութը հասցնելով նույնիսկ XVII-XVIII դարեր։ Այդպիսով ձեռագրական ավանդույթը վերածվում է բազմաշերտ պատմական աղբյուրի, որտեղ տարբեր դարաշրջանների տեղեկություններն ու հեղինակային միջամտությունները գոյակցում են մեկ մատյանում։ Աշխատության աղբյուրագիտական նշանակությունը հատկապես դրսևորվում է այն հարցում, թե ինչպես կարելի է ձեռագրերի համեմատության միջոցով վերականգնել երկի առավել հավաստի բնագիրը։ Նախկին հրատարակություններում օգտագործվել են համեմատաբար ուշ ձեռագրեր, ինչի հետևանքով հեղինակային բնագրի և հետագա լրացումների սահմանները միշտ չէ, որ հստակ են եղել։ Հետագա ձեռագրագիտական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տվել բացահայտելու ավելի հին ընդօրինակություններ և դրանց հիման վրա կատարել համեմատական բնագրագիտական աշխատանք։ 2011 թվականին իրականացված հրատարակության հիմքում, մասնավորապես, օգտագործվել են հնագույն ձեռագրերը, ինչը կարևոր քայլ է եղել բնագրի գիտական վերականգնման ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում այն ձեռագրերը, որոնցում պահպանվել են նախկինում չհրապարակված կամ քիչ ուսումնասիրված պատմական տեղեկություններ։ Դրանք կարող են անդրադառնալ քաղաքական իրադարձություններին, եկեղեցական կյանքին, իշխանական տոհմերին, բնակավայրերին, վանքերի հիմնադրմանը, բնական աղետներին, պատերազմներին և այլ իրադարձությունների։ Այդպիսի նյութերի բացահայտումը ընդլայնում է ոչ միայն տվյալ ժամանակագրության, այլև միջնադարյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրման սկզբնաղբյուրային բազան։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ձեռագրերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր օրինակների տեքստային համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հայտնաբերելու ընդհանուր նախօրինակները, տարբեր խմբագրական շերտերը, պատճենման ընթացքում առաջացած փոփոխությունները և առանձին գրիչների կամ շարունակողների կատարած լրացումները։ Այս գործընթացը կարևոր է ոչ միայն բնագրի վերականգնման, այլև միջնադարյան ձեռագրական մշակույթի զարգացման օրինաչափությունները հասկանալու համար։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ձեռագրերի ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում արտաքին նկարագրությամբ․ այն պահանջում է պատմագիտական, բանասիրական, ձեռագրագիտական և բնագրագիտական մեթոդների համադրում։ Աշխատության ընդհանուր արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Սամվել Անեցու պատմական ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես մեկ հեղինակի ստեղծագործություն, այլև որպես դարերի ընթացքում շարունակաբար լրացվող և վերամշակվող պատմական հիշողության յուրահատուկ կրող։ Ձեռագրերի աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան հայ պատմագրության զարգացման ընթացքը, պատմական գիտելիքի փոխանցման եղանակները և ժամանակագրական երկերի ձեռագրական տարածումը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, բանասերներին, ձեռագրագետներին, բնագրագետներին, Միջնադարի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայագիտություն ուսումնասիրող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նրանով, որ ձեռագրական նյութի մանրակրկիտ քննության միջոցով նպաստում է պատմական բնագրի առավել ամբողջական վերականգնմանը, նոր աղբյուրների գիտական շրջանառության մեջ դրմանը և միջնադարյան Հայաստանի պատմության ու մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։