Հայոց Պատմություն

Технология

Աշխատությունը նվիրված է տարբեր տեսակի թափոնների հիման վրա ասֆալտբետոնների համար արդյունավետ ադհեզիոն հավելանյութերի մշակման և դրանց կիրառման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ասֆալտային կապակցանյութի և հանքային նյութերի միջև կպչողականության բարելավման խնդիրն է, քանի որ դրանց փոխազդեցության որակը կարևոր ազդեցություն ունի ճանապարհային ծածկույթի ամրության, ջրակայունության, երկարակեցության և շահագործման ընթացքում առաջացող վնասվածքների նկատմամբ դիմադրության վրա։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է այն հնարավորությունը, թե ինչպես կարելի է արդյունաբերական, շինարարական կամ այլ տեխնածին թափոններ վերամշակել և օգտագործել որպես ֆունկցիոնալ հավելանյութեր՝ միաժամանակ լուծելով նյութերի արդյունավետ օգտագործման և թափոնների կուտակման նվազեցման խնդիրները։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր թափոնային նյութերի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրություն, դրանց նախապատրաստման և մշակման եղանակների ընտրություն, հավելանյութերի բաղադրության ու օպտիմալ քանակի որոշում և ստացված ասֆալտբետոնային խառնուրդների հատկությունների փորձարարական գնահատում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ադհեզիոն հատկություններին, այսինքն՝ ասֆալտի և հանքային բաղադրիչների միջև կապի ամրությանը, ինչպես նաև խոնավության ազդեցության պայմաններում այդ կապի պահպանմանը։ Կարող են գնահատվել ասֆալտբետոնի մեխանիկական ամրությունը, ջրակայունությունը, դեֆորմացիաների նկատմամբ դիմադրությունը և այլ շահագործական բնութագրեր՝ հավելանյութի կիրառությունից առաջ և հետո։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է թափոնների օգտագործման տնտեսական և բնապահպանական արդյունավետությունը․ դրանց ներգրավումը նոր նյութերի արտադրության մեջ կարող է նվազեցնել ինչպես բնական հումքի սպառումը, այնպես էլ թափոնների կուտակման ծավալը։ Միաժամանակ մշակվող տեխնոլոգիան պետք է ապահովի հավելանյութի կայուն որակ, ասֆալտբետոնի պահանջվող հատկություններ և կիրառման տեխնոլոգիական նպատակահարմարություն։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ճանապարհաշինության, շինարարական նյութերի, նյութագիտության և շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտների մասնագետներին, ինչպես նաև այն հետազոտողներին, ովքեր զբաղվում են թափոնների երկրորդային օգտագործման և ռեսուրսախնայող տեխնոլոգիաների մշակմամբ։

История

Պատմագիտական և քաղաքական մտքի պատմության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Սևրի հաշտության պայմանագրի նախապատրաստման ու ստորագրման գործընթացների արտացոլմանը հայ հասարակական-քաղաքական մտքում 1919–1920 թվականներին՝ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և հետպատերազմյան միջազգային հարաբերությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված աշխարհաքաղաքական իրադրությունը, Հայկական հարցի քննարկումները Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում և հայկական քաղաքական շրջանակների ակնկալիքները միջազգային դիվանագիտությունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1920 թվականի օգոստոսի 10-ին ստորագրված Սևրի պայմանագրի՝ Հայաստանին վերաբերող դրույթներին, դրանց քաղաքական նշանակությանը և հայ հասարակության տարբեր շերտերում առաջացրած արձագանքներին։ Վերլուծվում են հայկական քաղաքական կուսակցությունների, պետական գործիչների, մտավորականների և հասարակական կազմակերպությունների դիրքորոշումները Հայաստանի սահմանների, անկախ պետականության ամրապնդման և ազգային իրավունքների միջազգային ճանաչման վերաբերյալ։ Քննարկվում են հայկական մամուլում, հրապարակախոսության մեջ և քաղաքական ելույթներում արտահայտված գնահատականները, ինչպես նաև Սևրի պայմանագրի իրականացման հնարավորությունների շուրջ ձևավորված տեսակետներն ու տարաձայնությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ժամանակաշրջանի դիվանագիտական փաստաթղթերը, պետական որոշումները, քաղաքական նամակագրությունը, մամուլի հրապարակումները և հուշագրական աղբյուրները։ Անդրադարձ է կատարվում Սևրի պայմանագրի շուրջ ձևավորված քաղաքական սպասումներին, դրանց առնչությանը Հայաստանի Հանրապետության արտաքին քաղաքականությանը և 1920 թվականի ռազմաքաղաքական զարգացումների ազդեցությանը հայկական հասարակական մտքի վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց նորագույն պատմության, Հայկական հարցի, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության, միջազգային հարաբերությունների և հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

История

Այս աշխատությունը վերաբերում է 1220–1335 թվականների ընթացքում մոնղոլների և հայերի փոխհարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով քաղաքական, ռազմական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային փոխազդեցությունների բազմաշերտ բնույթը Միջին Արևելքի և Կովկասի տարածաշրջանում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել մոնղոլական արշավանքների ազդեցությունը հայկական պետականության, մասնավորապես Կիլիկիայի հայկական թագավորության և Արևելյան Հայաստանի տարածքների վրա, ինչպես նաև գնահատել հայերի դիրքը մոնղոլական կայսրության վարչական և ռազմական համակարգում։ Ուսումնասիրվում են մոնղոլական նվաճումների հետևանքով ձևավորված քաղաքական նոր իրականությունները, հարկային և վարչական համակարգերի փոփոխությունները, ինչպես նաև հայ իշխանական տների հարաբերությունները մոնղոլ խաների հետ՝ դաշնակցությունների, ենթակայության և համագործակցության տարբեր ձևերով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական փոխկապակցություններին՝ առևտրային ուղիների վերահսկում, քաղաքների զարգացման փոփոխություններ և Մետաքսի ճանապարհի վերակազմակերպում մոնղոլական տիրապետության պայմաններում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է մշակութային և կրոնական շփումները, եկեղեցու դերը այդ ժամանակաշրջանում և հայ պատմագրության արձագանքը մոնղոլական ներկայությանը։ Միաժամանակ վերլուծվում են տարածաշրջանային ուժերի հավասարակշռության փոփոխությունները և հայ հասարակության ադապտացիոն ռազմավարությունները մոնղոլական իշխանության ներքո։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է միջնադարյան պատմագիտության և արևելագիտության ոլորտում՝ նպաստելով հայ-մոնղոլական հարաբերությունների ավելի ամբողջական և համատեքստային ընկալմանը։

Сельское хозяйство

Այն նպատակ ունի ցույց տալ, թե ինչպես կարելի է ձևավորել տնտեսապես շահավետ, միևնույն ժամանակ էկոլոգիապես պատասխանատու գյուղատնտեսական համակարգեր՝ նվազագույնի հասցնելով բնական ռեսուրսների սպառումը և շրջակա միջավայրի վրա բացասական ազդեցությունը։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են բարձրարժեք մշակաբույսերի արտադրության առանձնահատկությունները, շուկայի պահանջարկին համապատասխան գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպումը, ինչպես նաև նոր տեխնոլոգիաների ներդրումը, որոնք նպաստում են որակի և բերքատվության բարձրացմանը։ Աշխատությունը կարևորում է Կայուն գյուղատնտեսություն և Ագրոէկոլոգիա մոտեցումները՝ ներկայացնելով հողի պահպանության, ջրային ռեսուրսների խնայողության, կենսաբազմազանության պահպանման և էկոհամակարգերի հավասարակշռության ապահովման մեթոդները։ Գրքում ընդգրկված են նաև օրգանական գյուղատնտեսության սկզբունքները, քիմիական նյութերի օգտագործման սահմանափակման ուղիները, ինչպես նաև ինտեգրված բույսերի պաշտպանության համակարգերը, որոնք թույլ են տալիս նվազեցնել վնասատուների և հիվանդությունների ազդեցությունը՝ առանց էկոլոգիական վնասների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նորագույն տեխնոլոգիաներին՝ կաթիլային ոռոգում, ճշգրիտ գյուղատնտեսություն, թվային մոնիթորինգի համակարգեր, որոնք հնարավորություն են տալիս առավել արդյունավետ կառավարել արտադրական գործընթացները։ Աշխատությունը նախատեսված է ագրոնոմների, գյուղատնտեսական ոլորտի մասնագետների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են ժամանակակից, բարձրարժեք և կայուն գյուղատնտեսության զարգացմամբ և ցանկանում են համադրել տնտեսական արդյունավետությունն ու բնապահպանական պատասխանատվությունը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանի գրքային ֆոնդերի ուսումնասիրության կազմակերպմանը և գրադարանավարներին այդ գործընթացում անհրաժեշտ մեթոդական աջակցության տրամադրմանը։ Գրքային ֆոնդը գրադարանի գործունեության հիմնական հիմքերից է, քանի որ դրա բովանդակային կազմը, ամբողջականությունը, արդիականությունը, պահպանվածության աստիճանը և ընթերցողների պահանջներին համապատասխանությունը անմիջականորեն ազդում են գրադարանի ծառայությունների որակի վրա։ Այդ պատճառով ֆոնդի պարբերական ուսումնասիրությունը կարևոր միջոց է դրա զարգացման ուղղությունները որոշելու, առկա թերությունները բացահայտելու և գրականության ընտրության ու համալրման աշխատանքը կատարելագործելու համար։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ներկայացնել գրքային ֆոնդի ուսումնասիրության մեթոդները և ցույց տալ, թե ինչպես կարող է գրադարանավարը համակարգված կերպով գնահատել ֆոնդի վիճակը։ Ուսումնասիրության ընթացքում անհրաժեշտ է ուշադրություն դարձնել ոչ միայն գրքերի քանակին, այլև դրանց թեմատիկ, լեզվական, ժանրային և ժամանակագրական կազմին, ընթերցողների պահանջներին համապատասխանությանը և օգտագործման հաճախականությանը։ Ֆոնդի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որ գրականությունն է առավել պահանջված, որ բաժիններն են բավարար համալրված, որտեղ կան բացեր, իսկ որ նյութերը երկար ժամանակ չեն օգտագործվում։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում գրքային ֆոնդի վիճակագրական և բովանդակային վերլուծությանը։ Գրադարանավարը կարող է ուսումնասիրել գրքերի շրջանառությունը, ընթերցողների հարցումները, տրամադրումների հաճախականությունը, առանձին թեմատիկ բաժինների օգտագործման մակարդակը և ֆոնդի համալրման դինամիկան։ Այս տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված որոշումներ ընդունել գրականության ձեռքբերման, դասակարգման, տեղափոխման կամ պահպանման վերաբերյալ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը։ Գրադարանը պետք է իր ֆոնդը ձևավորի ոչ միայն առկա գրականության ավանդույթի, այլև տվյալ համայնքի, ուսումնական հաստատության կամ ընթերցողների խմբերի իրական տեղեկատվական պահանջների հիման վրա։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել հարցումներ, զրույցներ, առաջարկությունների գրանցում, ընթերցողների նախասիրությունների դիտարկում և գրադարանային վիճակագրության վերլուծություն։ Ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել ֆոնդի համալրման առաջնահերթությունները որոշելու համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ֆոնդի համալրման և թարմացման խնդիրներին։ Գրականության ընտրության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել տվյալ ոլորտի զարգացման մակարդակը, նոր հրատարակությունների առկայությունը, ընթերցողների պահանջարկը և գրադարանի ֆինանսական հնարավորությունները։ Միաժամանակ կարևոր է պահպանել ֆոնդի թեմատիկ ամբողջականությունը և բացառել պատահական կամ չհիմնավորված համալրումները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ֆոնդի մաքրման և վերանայման գործընթացին։ Երկար ժամանակ չօգտագործվող, բովանդակային առումով հնացած, վնասված կամ կրկնվող օրինակների առկայությունը կարող է նվազեցնել ֆոնդի արդյունավետ օգտագործումը։ Սակայն նման գրականության դուրսբերումը պետք է իրականացվի մասնագիտական չափանիշների հիման վրա՝ հաշվի առնելով տվյալ նյութի պատմական, մշակութային կամ տեղագիտական արժեքը։ Գրքային ֆոնդի պահպանության հարցը ևս կարևոր բաղադրիչ է։ Գրադարանավարը պետք է հետևի գրքերի ֆիզիկական վիճակին, պահպանման պայմաններին, խոնավության, ջերմաստիճանի, լուսավորության և փոշու ազդեցությանը, ինչպես նաև վնասված գրականության ժամանակին վերականգնմանը։ Պատշաճ պահպանությունը երկարացնում է գրքային ֆոնդի օգտագործման ժամկետը և նվազեցնում նոր օրինակներ ձեռք բերելու անհրաժեշտությունը։ Մեթոդական օգնության տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է նրանով, որ կարող է գրադարանավարին տրամադրել ֆոնդի ուսումնասիրության կազմակերպման հաջորդական և գործնական մոտեցումներ։ Դրանք կարող են ներառել ուսումնասիրության նպատակի սահմանում, անհրաժեշտ տվյալների հավաքագրում, գրականության բովանդակային և վիճակագրական վերլուծություն, ընթերցողների պահանջների գնահատում, արդյունքների ամփոփում և հետագա աշխատանքների պլանավորում։ Նման համակարգված մոտեցումը թույլ է տալիս գրադարանավարին հիմնավորել ֆոնդի զարգացման վերաբերյալ որոշումները և ավելի արդյունավետ կազմակերպել առօրյա աշխատանքը։ Կարևոր է նաև ֆոնդի ուսումնասիրության արդյունքների փաստաթղթավորումը։ Հաշվետվությունները, վերլուծական տեղեկանքները, վիճակագրական աղյուսակները և դիտարկումների արդյունքները կարող են ծառայել որպես հետագա համալրման և կազմակերպչական աշխատանքների հիմք։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ժամանակի ընթացքում համեմատել ֆոնդի փոփոխությունները և գնահատել իրականացված միջոցառումների արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը գրքային ֆոնդի ուսումնասիրությունը ներկայացնում է որպես գրադարանային գործունեության շարունակական և նպատակային գործընթաց, որը միավորում է ֆոնդի բովանդակային գնահատումը, ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը, վիճակագրական վերլուծությունը, համալրումը, մաքրումը և պահպանությունը։ Այն ունի գործնական-մեթոդական նշանակություն և կարող է օգնել գրադարանավարներին ավելի արդյունավետ կառավարել գրքային ռեսուրսները, բարելավել ընթերցողների սպասարկումը և ձևավորել տվյալ գրադարանի խնդիրներին ու օգտվողների պահանջներին համապատասխան, հավասարակշռված և կենսունակ գրքային ֆոնդ։

Педагогика

Սա մանկավարժական ուղղվածության գիտամեթոդական նյութ է, որը նվիրված է էկոլոգիական կրթության բովանդակության ձևավորմանն ու ուսուցման կազմակերպման տարբեր ձևերին բարձրագույն մանկավարժական ուսումնական հաստատություններում։ Այն ներկայացնում է էկոլոգիական գիտելիքների համակարգը, որը պետք է ներառվի ապագա ուսուցիչների պատրաստման գործընթացում՝ ընդգծելով բնապահպանական մտածողության ձևավորման, կայուն զարգացման գաղափարների ընկալման և պատասխանատու վերաբերմունքի դաստիարակման կարևորությունը։ Աշխատությունում քննարկվում են ուսուցման ժամանակակից մեթոդներ՝ դասախոսություններ, սեմինարներ, գործնական և դաշտային աշխատանքներ, նախագծային ուսուցում և ինտերակտիվ մոտեցումներ, որոնք նպաստում են ուսանողների էկոլոգիական գիտակցության խորացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մանկավարժական գործընթացում էկոլոգիական արժեքների ինտեգրմանը, միջառարկայական կապերին և ուսանողների ինքնուրույն հետազոտական գործունեությանը։ Նյութը օգտակար է մանկավարժների, մեթոդիստների և ուսանողների համար, ովքեր պատրաստվում են կրթական ոլորտում կիրառել էկոլոգիական կրթության ժամանակակից մոտեցումներ։