Հռոմեացիների համառոտ պատմություն

Религия

Աշխատությունը նվիրված է Նոր Կտակարանի աստվածային ներշնչվածության հիմնավորմանը և քրիստոնեական Սուրբ Գրքի հեղինակության ու հավաստիության պաշտպանությանը։ Այն անդրադառնում է այն գաղափարին, որ Նոր Կտակարանի գրքերը ոչ միայն մարդկային հեղինակների ստեղծագործություններ են, այլև աստվածային ներշնչանքի արդյունք, որոնց միջոցով փոխանցվում են քրիստոնեական հավատքի հիմնական ճշմարտությունները, բարոյական սկզբունքներն ու հոգևոր պատգամները։ Շարադրանքի առանցքում Սուրբ Գրքի ծագման, հեղինակության, բովանդակության և քրիստոնեական համայնքի կյանքում ունեցած նշանակության վերաբերյալ աստվածաբանական փաստարկներն են։ Նման բնույթի աշխատությունները սովորաբար հիմնավորում են աստվածաշնչյան գրությունների հավաստիությունը՝ անդրադառնալով դրանց վկայություններին, մարգարեական խոսքերի և ավետարանական պատմությունների փոխկապակցվածությանը, առաքելական ավանդությանը, ինչպես նաև քրիստոնեական վարդապետության ներքին ամբողջականությանը։ Գիրքը ներկայացնում է կրոնական համոզմունքների պաշտպանության և հավատքի հիմնավորման այն մտավոր մոտեցումները, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցրել քրիստոնեական աստվածաբանական գրականության մեջ։ Այն նաև արտացոլում է տարբեր կրոնական և գաղափարական միջավայրերում Սուրբ Գրքի հեղինակության շուրջ ծավալված քննարկումների բնույթը՝ ընթերցողին ծանոթացնելով հավատքի, հայտնության, աստվածային ներշնչանքի և կրոնական ճշմարտության վերաբերյալ հիմնավորումներին։ Հրատարակությունը արժեքավոր է քրիստոնեական ջատագովության, աստվածաշնչյան մեկնաբանության, դավանաբանական բանավեճերի և հայերեն կրոնական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։

Литература

«Թեոֆիլե կամ փոքրիկ ճգնավոր» ստեղծագործությունը պատկանում է կրոնական և հոգևոր-խրատական գրականության այն շրջանակին, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում քրիստոնեական հավատը, հոգևոր դաստիարակությունը, բարոյական արժեքների ձևավորումը և մարդու ներաշխարհի կատարելագործումը։ Ստեղծագործության վերնագիրը ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրում է Թեոֆիլեի կերպարի վրա՝ նրան ներկայացնելով որպես փոքրիկ ճգնավոր, որի կերպարի միջոցով ընդգծվում են հոգևոր կյանքի, ինքնազսպման, հավատարմության և բարոյական մաքրության գաղափարները։ Ճգնավորության թեման քրիստոնեական գրականության մեջ ավանդաբար կապված է աշխարհիկ գայթակղություններից հեռանալու, սեփական ցանկությունները վերահսկելու, աղոթքի ու խորհրդածության միջոցով հոգևոր խորություն ձեռք բերելու և աստվածային ճշմարտություններին մոտենալու ձգտման հետ։ Այս համատեքստում ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես հավատքի և անձնական բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունն ընդգծող գրական երկ, որտեղ հոգևոր հասունացումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես կրոնական պարտավորությունների կատարում, այլև որպես ներքին աշխատանքի, համբերության և սկզբունքներին հավատարիմ մնալու ընթացք։ Փոքրիկ ճգնավորի կերպարը խորհրդանշական առումով կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ հոգևոր առաքինությունները ներկայացվում են երիտասարդ կամ դեռևս ձևավորվող անհատի կերպարի միջոցով՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով դաստիարակության, բնավորության կերտման և բարոյական գիտակցության զարգացման վրա։ Նման կերպարային կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին խորհելու այն մասին, թե ինչպես են ձևավորվում հավատարմությունը, խոնարհությունը, բարությունը, ինքնազսպումը և սեփական արարքների համար պատասխանատվություն ստանձնելու կարողությունը։ Ստեղծագործության գաղափարական առանցքը կապված է քրիստոնեական աշխարհայացքի այն դրույթի հետ, որ մարդու իրական արժեքը պայմանավորված չէ արտաքին դիրքով կամ նյութական ձեռքբերումներով, այլ նրա հոգևոր հատկանիշներով, մտադրությունների մաքրությամբ և վարքագծի բարոյական հիմքերով։ Ճգնավորության թեման այս առումով ձեռք է բերում նաև դաստիարակչական նշանակություն՝ ընթերցողին ուղղորդելով տարբերակելու անցողիկ ցանկությունները և մնայուն արժեքները, գնահատելու ներքին խաղաղությունը և գիտակցելու ինքնակատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Հոգևոր-խրատական գրականությանը բնորոշ այսպիսի թեմատիկ շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև համբերության, նվիրվածության, անձնազոհության, ներողամտության և դժվարությունների հանդեպ տոկունության գաղափարները։ Դրանք քրիստոնեական բարոյագիտության հիմնարար սկզբունքներից են և հաճախ ծառայում են որպես անձնական վարքի ու հասարակական հարաբերությունների գնահատման չափանիշներ։ Գրական առումով ստեղծագործության վերնագիրն ընդգծում է կենտրոնական կերպարի և նրա հոգևոր ինքնության կապը՝ ընթերցողի ուշադրությունը կենտրոնացնելով ոչ այնքան արտաքին գործողությունների, որքան բարոյական ընտրության և ներաշխարհի վրա։ Այսպիսի մոտեցումը բնորոշ է այն երկերին, որոնց նպատակն է գեղարվեստական պատումի կամ օրինակելի կերպարի միջոցով փոխանցել կրոնական ու բարոյական գաղափարներ՝ դրանք դարձնելով հասկանալի, ընկալելի և կիրառելի ընթերցողի առօրյա կյանքում։ Հոգևոր գրականության կարևոր առանձնահատկություններից է նաև խորհրդանշական պատկերների, առաքինությունների հակադրության և բարոյական եզրահանգումների միջոցով ընթերցողի հետ մտավոր ու զգացմունքային կապ հաստատելը։ Թեև ստեղծագործության վերնագրից առաջնային է դառնում ճգնավորության և հոգևոր դաստիարակության թեման, դրա նշանակությունը չի սահմանափակվում միայն կրոնական ուսուցմամբ․ այն առնչվում է նաև մարդու ինքնաճանաչման, կամքի ամրապնդման և արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման ընդհանուր խնդիրներին։ Այս առումով երկը կարող է հետաքրքրել ինչպես քրիստոնեական գրականության և կրոնական դաստիարակության պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին, այնպես էլ հայ գրքի պատմության, հոգևոր մշակույթի և 19-րդ դարի հայերեն գրական ժառանգության ուսումնասիրողներին։ Վենետիկը հայ տպագրության և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ Մխիթարյան միաբանության գործունեության շնորհիվ զարգանում էին հայերեն գրքի հրատարակությունը, կրոնական ու կրթական գրականության տարածումը, լեզվական մշակույթը և ազգային մտավոր ժառանգության պահպանումը։ Այդ միջավայրում շրջանառվող հոգևոր-խրատական երկերը նպաստում էին քրիստոնեական գիտելիքների փոխանցմանը, ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը և բարոյական դաստիարակության գաղափարների ամրապնդմանը։ Նման ստեղծագործությունների պատմամշակութային արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն դրանց կրոնական բովանդակությամբ, այլև հայերեն գրավոր մշակույթի զարգացման մեջ ունեցած դերով։ Դրանք վկայում են այն մասին, որ հայ տպագիր գրականության շրջանակում կարևոր տեղ էր հատկացվում ոչ միայն պատմական, լեզվաբանական կամ գիտական երկերին, այլև այն հրատարակություններին, որոնք նպատակ ունեին ձևավորելու ընթերցողի աշխարհայացքը, խթանելու հոգևոր ինքնակատարելագործումը և պահպանելու քրիստոնեական բարոյական ավանդույթները։ Ընթերցողական տեսանկյունից ստեղծագործությունը կարող է արժեքավոր լինել որպես հոգևոր գրականության թեմատիկ առանձնահատկությունների, ճգնավորական իդեալի և բարոյական դաստիարակության սկզբունքների ուսումնասիրության նյութ։ Այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու այն հարցերին, թե ինչ տեղ է զբաղեցնում հավատը անհատի կյանքում, ինչպես է ընկալվում ինքնազսպումը որպես առաքինություն, ինչ դեր ունի ներքին կարգապահությունը բնավորության ձևավորման գործում և ինչպես կարող են հոգևոր սկզբունքները ներգործել մարդու վերաբերմունքի վրա սեփական անձի ու շրջապատի նկատմամբ։ Գրքի նշանակությունը հատկապես ընդգծվում է հայ գրական-մշակութային ժառանգության այն հատվածի համատեքստում, որտեղ կրոնական մտածողությունը, կրթական նպատակները և բարոյական դաստիարակությունը սերտորեն փոխկապակցված էին։ Այսպիսով, ստեղծագործությունը ներկայացնում է հետաքրքրություն ներկայացնող նյութ քրիստոնեական հոգևոր գրականության, ճգնավորական ավանդույթի, հայ տպագրության պատմության և հայ ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ ընդգծելով հոգևոր արժեքների, բարոյական ինքնակատարելագործման և մարդու ներքին աշխարհի ձևավորման նշանակությունը։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է գաուսյան բաշխման միջին արժեքի կայուն գնահատման խնդրին այնպիսի պայմաններում, երբ դիտարկումների մի մասը կարող է լինել աղավաղված, արտանետումային կամ չհամապատասխանել ենթադրվող հավանականային մոդելին, իսկ կիրառվող մեթոդները միաժամանակ պետք է ունենան գործնականորեն իրագործելի հաշվարկային բարդություն։ Հետազոտության կենտրոնում կայուն վիճակագրության և հաշվողական արդյունավետության փոխհարաբերությունն է՝ հատկապես բարձր չափողականությամբ տվյալների դեպքում։ Դասական ընտրանքային միջինը կարող է արդյունավետ լինել մաքուր գաուսյան տվյալների համար, սակայն նույնիսկ համեմատաբար փոքր թվով աղավաղված դիտարկումներ կարող են զգալիորեն ազդել գնահատման արդյունքի վրա։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են այնպիսի գնահատիչների կառուցման սկզբունքները, որոնք պահպանում են բավարար ճշգրտություն նաև տվյալների մասնակի աղտոտվածության պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վիճակագրական հասանելիության և հաշվարկային իրագործելիության միջև հնարավոր տարբերությանը․ տեսականորեն լավագույն ճշգրտությունն ապահովող գնահատիչը միշտ չէ, որ հնարավոր է արդյունավետորեն հաշվարկել մեծ չափողականությամբ խնդիրներում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բազմաչափ տվյալների կառուցվածքը, աղավաղված դիտարկումների հայտնաբերման կամ դրանց ազդեցության սահմանափակման մեխանիզմները, նմուշի պահանջվող ծավալը և գնահատման սխալի վարքը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ալգորիթմների հաշվարկային բարդության ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե ինչ ճշգրտություն կարելի է ստանալ պոլինոմային ժամանակում իրականացվող մեթոդներով և որտեղ կարող են առաջանալ սկզբունքային հաշվողական սահմանափակումներ։ Վերլուծվում են նաև գնահատիչների կայունության տեսական երաշխիքները և դրանց կախվածությունը չափողականությունից, աղտոտման մակարդակից ու տվյալների հավանականային կառուցվածքից։ Նման խնդիրները կարևոր են ժամանակակից տվյալագիտության և մեքենայական ուսուցման համար, որտեղ մեծածավալ տվյալներում սխալ, անսովոր կամ նպատակային կերպով փոփոխված դիտարկումների առկայությունը կարող է խաթարել սովորական վիճակագրական մեթոդների աշխատանքը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հավանականությունների տեսության, մաթեմատիկական վիճակագրության, կայուն գնահատման և հաշվողական բարդության տեսության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպիսի վիճակագրական ճշգրտություն կարելի է ապահովել արդյունավետ ալգորիթմներով աղավաղումների նկատմամբ կայուն միջին արժեքի գնահատման խնդիրներում։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան պատմության մի բարդ և բազմաշերտ խնդրի՝ մոնղոլական աղբյուրներում հանդիպող «արկաուն» (Arkaun) անվան մեկնաբանությանը և դրա կապին քրիստոնյաների, մասնավորապես՝ հայ-խալկեդոնիտների հարցի հետ։ Հեղինակը վերլուծում է մոնղոլական, պարսկական և հայկական պատմագրական աղբյուրները՝ փորձելով պարզել, թե ինչ սոցիալական և կրոնական խմբեր էին նշվում այդ տերմինով և ինչ դեր էին նրանք խաղում Մոնղոլական կայսրության վարչական, ռազմական և առևտրային համակարգերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն վարկածին, ըստ որի «արկաուն» տերմինը հաճախ կիրառվել է ոչ միայն ընդհանուր քրիստոնյաների, այլ նաև հայ խալկեդոնիտների նկատմամբ՝ ընդգծելով նրանց առանձնահատուկ դիրքը Արևելքի և Արևմուտքի քաղաքակրթությունների միջև։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև հայերի մասնակցությունը մոնղոլական վարչական համակարգին, նրանց տնտեսական և դիվանագիտական դերակատարությունը, ինչպես նաև կրոնական ինքնության և քաղաքական հարմարվողականության հարցերը տվյալ ժամանակաշրջանում։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է աղբյուրների հակասական բնույթը և տարբեր պատմագիտական դպրոցների մոտեցումները՝ կապված հայերի և այլ քրիստոնյա խմբերի դասակարգման հետ մոնղոլական միջավայրում։

История

Հրատարակությունը ներկայացնում է Բաքվում գործող Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի անունը կրող Հայ մարդասիրական ընկերության որոշակի տարվա համար կազմված նախահաշվային նախագիծը։ Այն արժեքավոր փաստաթղթային աղբյուր է հայկական բարեգործական և հասարակական կազմակերպությունների գործունեության, ինչպես նաև Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի Բաքվի հայ համայնքի սոցիալական ու տնտեսական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Նյութի հիմնական բովանդակությունը կապված է ընկերության նախատեսվող եկամուտների և ծախսերի, ֆինանսական միջոցների ձևավորման և դրանց նպատակային օգտագործման հետ։ Նախահաշվի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել այն ուղղությունների մասին, որոնց համար կազմակերպությունը նախատեսում էր հատկացնել իր միջոցները՝ հաշվի առնելով համայնքի սոցիալական, կրթական, բարեգործական և այլ կարիքները։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև կազմակերպության գործունեության մասշտաբը, ֆինանսական հնարավորությունները և առաջնահերթությունները հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ բյուջետային նախատեսումները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանում համայնքի առջև ծառացած խնդիրներն ու դրանց լուծման համար ընտրված մեխանիզմները։ Հրատարակությունը կարող է տեղեկություններ տրամադրել նաև բարեգործական կառույցների կառավարման, ֆինանսական հաշվետվողականության և հասարակական նախաձեռնությունների կազմակերպման վերաբերյալ։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էին հայկական համայնքային կազմակերպությունները ներգրավվում սոցիալական աջակցության և հանրային կյանքի կազմակերպման գործընթացներում և ինչ դեր էին ստանձնում համայնքի կարիքների բավարարման գործում։ Փաստաթուղթը հատկապես արժեքավոր է որպես սկզբնաղբյուր՝ Բաքվի հայ համայնքի պատմությունը, հայկական բարեգործական ընկերությունների գործունեությունը, համայնքային ինքնակազմակերպումը և տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական կյանքը հետազոտելիս։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սոցիալական պատմության և բարեգործության պատմության մասնագետներին, արխիվագետներին, ինչպես նաև հայկական համայնքների անցյալով զբաղվող հետազոտողներին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է ազատ առևտրի գոտիների՝ զարգացող երկրների տնտեսական զարգացման վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ որպես հիմնական օրինակ դիտարկելով Իրանի Իսլամական Հանրապետության փորձը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ազատ առևտրի գոտիների դերի բացահայտումը միջազգային տնտեսական հարաբերությունների համակարգում և դրանց հնարավոր ազդեցության գնահատումը տնտեսական աճի, արտաքին առևտրի ընդլայնման, ներդրումների ներգրավման, արտադրության զարգացման և զբաղվածության վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում են ազատ առևտրի գոտիների ստեղծման տնտեսական նախադրյալները, գործունեության հիմնական սկզբունքները և այն արտոնությունների համակարգը, որի միջոցով պետությունները փորձում են խթանել տնտեսական ակտիվությունը որոշակի տարածքներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաքսային և հարկային արտոնություններին, օտարերկրյա կապիտալի ներգրավման հնարավորություններին, արտահանման խթանմանը և միջազգային շուկաներին ավելի հեշտ հասանելիություն ապահովելուն։ Իրանի օրինակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե նման գոտիներն ինչ դեր կարող են ունենալ զարգացող տնտեսության կառուցվածքային վերափոխման, արդյունաբերականացման և արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման գործընթացներում։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազատ առևտրի գոտիների ազդեցությունը ներդրումային միջավայրի վրա, քանի որ դրանց միջոցով պետությունը կարող է ստեղծել ավելի բարենպաստ պայմաններ տեղական և օտարերկրյա ներդրողների համար, խթանել նոր արտադրությունների ձևավորումը և նպաստել տեխնոլոգիաների ու կառավարչական փորձի ներգրավմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այդ գոտիների հնարավոր սահմանափակումներն ու ռիսկերը, քանի որ արտոնությունների տրամադրումը ինքնին չի երաշխավորում երկարաժամկետ տնտեսական արդյունք և արդյունավետությունը կախված է իրավական, ենթակառուցվածքային, ֆինանսական և կառավարչական պայմաններից։ Իրանի փորձի միջոցով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու նաև ազատ առևտրի գոտիների կապը երկրի արտաքին առևտրային քաղաքականության և միջազգային տնտեսական ինտեգրման գործընթացների հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են համադրվել ազատ առևտրի գոտիների գործունեության տեսական մոտեցումները և Իրանում դրանց գործնական կիրառման արդյունքները՝ բացահայտելով ինչպես դրական ազդեցությունները, այնպես էլ առկա խնդիրները։ Այս համատեքստում աշխատանքը կարևոր է նաև այլ զարգացող երկրների համար, քանի որ Իրանի փորձը կարող է դիտարկվել որպես համեմատական օրինակ՝ գնահատելու ազատ առևտրի գոտիների կիրառելիությունը ազգային տնտեսական զարգացման ռազմավարություններում։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, միջազգային տնտեսական հարաբերությունների մասնագետներին, արտաքին առևտրի և ներդրումային քաղաքականության ուսումնասիրողներին, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև տնտեսական ուղղվածությամբ բուհերի ուսանողներին և հետազոտողներին։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ աշխատանքը Սեյեդ Մորթեզա Մեհդիի Սաֆավիի 2013 թվականի ատենախոսությունն է, որը պաշտպանվել է Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարանում։