Исследования в области технологически моделируемых реакций N-замещенных циклических аминов

Биология

Աշխատությունը նվիրված է սիսեռի և նրա վայրի ազգակիցների գենետիկական բազմազանության ու ֆիլոգենետիկ փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ մոլեկուլային մարկերների, մասնավորապես միկրոարբանյակային նիշերի և ամպլիֆիկացված հատվածների պոլիմորֆիզմի (AFLP) մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ուսումնասիրվող նմուշների գենետիկական տարբերակվածության աստիճանը, որոշել դրանց միջև ազգակցական կապերը և գնահատել վայրի տեսակների հնարավոր նշանակությունը սիսեռի գենետիկական պաշարի պահպանման ու օգտագործման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են սիսեռի մշակովի ձևերի և վայրի ազգակիցների գենետիկական առանձնահատկությունները, պոպուլյացիաների կամ նմուշների միջև առկա բազմազանությունը և այն օրինաչափությունները, որոնք կարող են արտացոլել դրանց էվոլյուցիոն ծագումն ու փոխհարաբերությունները։ Միկրոարբանյակային մարկերների կիրառումը հնարավորություն է տալիս հայտնաբերելու բարձր պոլիմորֆիզմ ունեցող գենետիկական տարբերակներ և գնահատելու նմուշների գենետիկական հեռավորությունները, իսկ AFLP մեթոդը հնարավորություն է տալիս ստանալ գենոմի տարբեր հատվածների լայնածավալ պոլիմորֆիզմի վերաբերյալ տեղեկատվություն։ Ստացված մոլեկուլային տվյալների հիման վրա կարող են հաշվարկվել գենետիկական բազմազանության ցուցանիշներ, ալելների հաճախականություններ և գենետիկական հեռավորություններ, ինչպես նաև կառուցվել կլաստերային և ֆիլոգենետիկ ծառեր։ Կարևոր խնդիր է տարբեր մեթոդներով ստացված արդյունքների համադրումը՝ սիսեռի գենետիկական կառուցվածքի վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկեր ստանալու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վայրի ազգակիցների գենետիկական բազմազանությանը, քանի որ դրանք կարող են պարունակել մշակովի սիսեռում սահմանափակ կամ բացակայող արժեքավոր հատկանիշների գենետիկական հիմքեր։ Այդպիսի հատկանիշները կարող են կապված լինել հիվանդությունների և վնասատուների նկատմամբ դիմադրության, անբարենպաստ միջավայրային պայմանների հանդեպ կայունության, բերքատվության, սննդային արժեքի և այլ գյուղատնտեսական կարևոր հատկությունների հետ։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել նաև սիսեռի գենետիկական ռեսուրսների դասակարգմանը և առավել արժեքավոր նմուշների առանձնացմանը՝ հետագա սելեկցիոն աշխատանքներում օգտագործելու նպատակով։ Ֆիլոգենետիկ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզաբանելու ուսումնասիրվող ձևերի միջև էվոլյուցիոն փոխհարաբերությունները և գնահատելու մշակովի սիսեռի ու նրա վայրի ազգակիցների գենետիկական մոտիկությունը։ Ստացված արդյունքները կարևոր նշանակություն ունեն ինչպես բույսերի էվոլյուցիայի և գենետիկայի ուսումնասիրության, այնպես էլ կենսաբազմազանության պահպանության և նպատակային բուսաբուծության համար։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտագործվել սիսեռի գենետիկական ռեսուրսների պահպանման ռազմավարությունների մշակման, գենետիկական բանկերի հավաքածուների գնահատման, սելեկցիոն ծրագրերի արդյունավետության բարձրացման և արժեքավոր վայրի գենոտիպերի ներգրավման համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել գենետիկներին, բուսաբաններին, բույսերի սելեկցիայի և կենսատեխնոլոգիայի մասնագետներին, բույսերի էվոլյուցիայի հետազոտողներին, կենսաբազմազանության պահպանությամբ զբաղվող մասնագետներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Финансы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում փոքր և միջին ձեռնարկատիրության ֆինանսավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով ձեռնարկությունների ֆինանսական ապահովվածության, ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության և զարգացման հնարավորությունների հետ կապված հիմնական մարտահրավերները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է փոքր և միջին ձեռնարկատիրության դերը Հայաստանի տնտեսության մեջ՝ հաշվի առնելով զբաղվածության ապահովման, նոր աշխատատեղերի ստեղծման, մրցակցության խթանման, նորարարության զարգացման և տնտեսական ակտիվության տարածքային ընդլայնման նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձեռնարկությունների ֆինանսավորման հիմնական աղբյուրներին՝ սեփական միջոցներին, բանկային վարկավորմանը, վարկային կազմակերպությունների ծառայություններին, ներդրումային միջոցներին, պետական աջակցության ծրագրերին և այլ ֆինանսական գործիքներին։ Ուսումնասիրվում են ֆինանսավորման հասանելիության վրա ազդող գործոնները, այդ թվում՝ վարկերի տոկոսադրույքները, գրավի պահանջները, ձեռնարկությունների վարկունակությունը, ֆինանսական հաշվետվողականության մակարդակը, բիզնեսի ռիսկայնությունը և ֆինանսական կառույցների կողմից կիրառվող գնահատման չափանիշները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև փոքր ձեռնարկությունների համար ֆինանսավորման այլընտրանքային ձևերի զարգացման հնարավորություններին, ֆինանսական տեխնոլոգիաների կիրառմանը և ձեռնարկությունների ֆինանսական գրագիտության բարձրացման անհրաժեշտությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցությանը, ֆինանսավորման խոչընդոտների նվազեցման հնարավորություններին և այն մեխանիզմներին, որոնք կարող են նպաստել ձեռնարկությունների համար ավելի մատչելի ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորմանը։ Հետազոտության միջոցով հնարավոր է գնահատել գործող ֆինանսավորման համակարգի արդյունավետությունը, բացահայտել առկա բացերը և առաջարկել դրանց հաղթահարման ուղղություններ՝ հաշվի առնելով Հայաստանի տնտեսության կառուցվածքային և ինստիտուցիոնալ առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել մարզերում գործող փոքր և միջին ձեռնարկությունների ֆինանսավորման խնդիրներին, քանի որ դրանց համար ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությունը կարող է պայմանավորված լինել լրացուցիչ տարածքային և տնտեսական գործոններով։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել ֆինանսավորման մեխանիզմների կատարելագործմանը, ձեռնարկությունների ֆինանսական կայունության բարձրացմանը և փոքր ու միջին բիզնեսի զարգացման համար առավել բարենպաստ միջավայրի ձևավորմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսական ոլորտի մասնագետներին, ձեռնարկատերերին, պետական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության պատասխանատուներին, բանկային համակարգի ներկայացուցիչներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Право

Կյանքի և առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունները քրեական իրավունքի այն խումբն են, որոնք ուղղված են մարդու կյանքի, մարմնական անձեռնմխելիության և առողջության պաշտպանվածության խախտմանը։ Այս հանցագործությունները համարվում են առավել վտանգավորներից, քանի որ դրանք անմիջականորեն սպառնում են մարդու հիմնական և անօտարելի իրավունքներին։ Դրանց շարքին են դասվում սպանությունը, սպանության փորձը, դիտավորյալ կամ անզգուշությամբ մարմնական վնասվածք հասցնելը, ծեծը, խոշտանգումը, ինքնասպանության հասցնելը և այլ նման արարքներ։ Սպանությունը մարդու կյանքից ապօրինի զրկումն է և համարվում է ամենածանր հանցագործություններից մեկը, որը նախատեսում է խիստ քրեական պատասխանատվություն։ Մարմնական վնասվածքները կարող են լինել ծանր, միջին և թեթև՝ կախված առողջությանը հասցված վնասի աստիճանից և հետևանքներից։ Խոշտանգումը ենթադրում է ֆիզիկական կամ հոգեբանական ուժեղ ցավի և տառապանքի պատճառում, հաճախ նպատակ ունենալով ճնշում կամ տեղեկատվություն ստանալ։ Այս հանցագործությունները կարող են կատարվել ինչպես դիտավորությամբ, այնպես էլ անզգուշությամբ, օրինակ՝ անվտանգության կանոնների խախտման արդյունքում։ Կյանքի և առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունները լուրջ սոցիալական հետևանքներ ունեն, քանի որ խաթարում են հասարակական անվտանգությունը, նվազեցնում մարդկանց վստահությունը և առաջացնում բարոյական ու հոգեբանական վնասներ։ Պետությունը այս հանցագործությունների դեմ պայքարում կիրառում է խիստ քրեական պատիժներ, կանխարգելիչ միջոցառումներ և իրավապահ մարմինների վերահսկողություն։ Բացի իրավական պատասխանատվությունից, մեծ նշանակություն ունի նաև կանխարգելումը՝ կրթության, իրազեկման և առողջ հասարակական միջավայրի ձևավորման միջոցով։ Այսպիսով, կյանքի և առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունները համարվում են հասարակության համար ամենավտանգավոր երևույթներից, որոնց կանխումը և պատժումը կարևոր է մարդու իրավունքների պաշտպանության և հասարակական անվտանգության ապահովման համար։

История

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Медицина

Գիրքը նվիրված է շաքարային դիաբետով հիվանդների սրտամկանում տեղի ունեցող ենթաբջջային վերակառուցման գործընթացների և դրանց հետ կապված սրտի ֆունկցիայի խանգարումների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ շաքարային դիաբետը դիտարկվում է որպես համակարգային հիվանդություն, որը կարող է երկարաժամկետ ազդեցություն ունենալ սրտանոթային համակարգի կառուցվածքի և գործունեության վրա։ Հեղինակը վերլուծում է բջջային և ենթաբջջային մակարդակներում առաջացող փոփոխությունները՝ ուշադրություն դարձնելով սրտամկանի բջիջների կառուցվածքային կազմակերպմանը, էներգետիկ փոխանակությանը, միտոքոնդրիալ ֆունկցիային, կալցիումական կարգավորմանը և այլ ներբջջային գործընթացներին, որոնք կարող են մասնակցել սրտի աշխատանքի խանգարման ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով երկարատև նյութափոխանակային խանգարումները կարող են հանգեցնել սրտամկանի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների։ Քննարկվում են նաև օքսիդատիվ սթրեսի, բորբոքային գործընթացների, գլյուկոզի և լիպիդների փոխանակության խանգարումների հնարավոր ազդեցությունները սրտային հյուսվածքի վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ենթաբջջային փոփոխությունների և սրտի դիսֆունկցիայի միջև պատճառահետևանքային կապերի ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս հիվանդության զարգացումը դիտարկել ոչ միայն կլինիկական, այլև մոլեկուլային և բջջային մակարդակներում։ Գիրքը կարող է նպաստել դիաբետի սրտանոթային բարդությունների ախտածագման ավելի խորքային ըմբռնմանը և վաղ ախտորոշման ու կանխարգելման հնարավորությունների ուսումնասիրմանը։ Նյութը հետաքրքրություն է ներկայացնում սրտաբանների, էնդոկրինոլոգների, պաթոֆիզիոլոգների, կենսաբանների, բժշկական հետազոտողների, ասպիրանտների և բժշկական բուհերի համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է բարձրագույն կրթության համակարգում ուսանողների միջմշակութային հաղորդակցության կարողությունների ձևավորման մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրմանը։ Վերլուծվում են բազմամշակութային կրթական միջավայրի առանձնահատկությունները, միջմշակութային հաղորդակցության տեսական հիմքերը և այն գործոնները, որոնք նպաստում են տարբեր մշակութային արժեքների, ավանդույթների և հաղորդակցման առանձնահատկությունների արդյունավետ ընկալմանն ու փոխըմբռնմանը։ Քննարկվում են ուսուցման ժամանակակից մեթոդներն ու մանկավարժական տեխնոլոգիաները, որոնք նպաստում են հաղորդակցական, սոցիալական և մասնագիտական կարողությունների զարգացմանը, ինչպես նաև ուսանողների հանդուրժողականության, համագործակցության և մշակութային բազմազանության նկատմամբ հարգանքի ձևավորմանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են կրթական գործընթացի կազմակերպման արդյունավետ մոտեցումներ, գործնական մոդելներ և մեթոդական առաջարկություններ, որոնք կարող են կիրառվել բուհական ուսուցման ընթացքում՝ նպաստելով ապագա մասնագետների միջմշակութային հաղորդակցական պատրաստվածության, միջազգային համագործակցության կարողությունների և մասնագիտական գործունեության արդյունավետության բարձրացմանը։