Исследование индивидуально-типологических особенностей поведения животных в условиях “свободного выбора новизны”

История

Աշխատությունը նվիրված է 1894–1914 թվականներին վերաբերող եկեղեցական վարչական կառույցների արխիվային վավերագրերի աղբյուրագիտական ուսումնասիրությանը և դրանց նշանակության գնահատմանը Հայկական հարցի պատմության հետազոտության համար։ Հետազոտության կենտրոնում պաշտոնական գրագրությունները, զեկուցագրերը, հաղորդումները, դիմումները, արձանագրությունները, շրջաբերականները և այլ բնույթի փաստաթղթերն են, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի քաղաքական, հասարակական, եկեղեցական և ազգային գործընթացները սկզբնաղբյուրների հիման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փաստաթղթերի ծագմանը, հեղինակությանը, կազմման հանգամանքներին, տեղեկատվական բովանդակությանը և պատմական հավաստիության գնահատման սկզբունքներին։ Արխիվային նյութերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին իրադարձությունների մասին տեղեկություններ հաղորդող վկայություններ, այլև որպես փոխկապակցված փաստաթղթային ամբողջություն, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել տարբեր հաստատությունների միջև հաղորդակցությունը և ժամանակաշրջանի խնդիրների վերաբերյալ պաշտոնական ու եկեղեցական շրջանակների արձագանքները։ Քննվում է Ամենայն հայոց կաթողիկոսության և եկեղեցական կառավարման մարմինների գործունեությունը հայ բնակչությանը վերաբերող հարցերի փաստագրման, տեղեկությունների հավաքման և համապատասխան կառույցներին փոխանցման համատեքստում։ Ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել XIX դարի վերջից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդող տարիները՝ հետևելով Հայկական հարցի շուրջ տեղի ունեցող զարգացումների արտացոլմանը փաստաթղթային նյութերում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր տեսակի վավերագրերի համադրումը, քանի որ նույն իրադարձության կամ խնդրի վերաբերյալ տարբեր աղբյուրները կարող են ներկայացնել լրացնող կամ տարբերվող տեղեկություններ։ Աղբյուրագիտական քննությունը ներառում է նաև փաստաթղթերի ստեղծման նպատակի, հասցեատերերի, վարչական գործառույթի և լեզվական առանձնահատկությունների հաշվառումը, ինչը կարևոր է դրանց բովանդակությունը պատմական համատեքստում մեկնաբանելու համար։ Հավաքածուի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նաև հայկական եկեղեցական արխիվների՝ որպես նոր և նորագույն շրջանի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրային շտեմարանների դերի բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աղբյուրագիտության, արխիվագիտության, Հայոց պատմության և Հայկական հարցի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով արխիվային վավերագրերի տեղեկատվական և գիտական արժեքը տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական գործընթացների ուսումնասիրման համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերեն լեզվում պասիվ կառույցներում գործողության սուբյեկտի (agent) արտահայտման պայմանների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով սինտաքսիական, իմաստաբանական և հաղորդակցական գործոնների փոխազդեցությունը։ Հեղինակը վերլուծում է այն դեպքերը, երբ պասիվ կառուցվածքներում գործողության կատարողը արտահայտվում է «by + agent» ձևով, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ սուբյեկտը չի արտահայտվում՝ պայմանավորված տեղեկատվական կառուցվածքի, թեմա–ռեմա հարաբերությունների կամ ոճական նպատակների հետ։ Գրքում դիտարկվում են պասիվի գործառական տարբեր տեսակները՝ գործընթացային, վիճակային և արդյունքային պասիվ, և դրանց կապը գործողության սուբյեկտի արտահայտման հնարավորությունների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հաղորդակցական ընդգծման (emphasis), տեղեկատվության կենտրոնացման և դիսկուրսային համատեքստի ազդեցությանը սուբյեկտի արտահայտման կամ բացթողման վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև պաշտոնական, գիտական և խոսակցական անգլերենում պասիվ կառույցների կիրառման տարբերությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ոճական և ժանրային գործոնները ձևավորում քերականական ընտրությունները։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է պոլիմերային ծածկույթով սորբենտների հատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց կիրառման հնարավորությունների գնահատմանը որոշ դեղանյութերի անալիտիկ հետազոտության համար իրականացվող նմուշապատրաստման գործընթացներում։ Հետազոտության կենտրոնում սորբենտի մակերևույթի և ուսումնասիրվող նյութերի մոլեկուլների միջև փոխազդեցություններն են, որոնք պայմանավորում են թիրախային բաղադրիչների ընտրողական կլանումը, առանձնացումը և հետագա անալիտիկ որոշման համար համապատասխան նմուշի ստացումը։ Քննվում է պոլիմերային շերտի կառուցվածքի և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ազդեցությունը սորբցիոն վարքի վրա՝ ուշադրություն դարձնելով նյութի մակերևութային բնութագրերին, ընտրողականությանը և տարբեր միացությունների նկատմամբ փոխազդեցության առանձնահատկություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նմուշապատրաստման փուլը, քանի որ բարդ կենսաբանական, դեղագործական կամ այլ մատրիցներում թիրախային նյութերի որոշմանը կարող են խանգարել բազմաթիվ ուղեկից բաղադրիչներ։ Սորբցիոն մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել թիրախային միացությունների առանձնացման և խտացման արդյունավետությունը՝ միաժամանակ գնահատելով անցանկալի մատրիցային ազդեցությունների նվազեցման հնարավորությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր կառուցվածք ունեցող սորբենտների անալիտիկ հատկությունները և դրանց համապատասխանությունը տարբեր բնույթի դեղանյութերի հետ աշխատանքին։ Կարևորվում են սորբցիայի ընտրողականությունը, նյութի կայունությունը, վերարտադրելիությունը և հետագա գործիքային վերլուծության հետ համատեղելիությունը։ Ստացված նմուշները կարող են ուսումնասիրվել համապատասխան անալիտիկ մեթոդներով՝ սորբենտի կիրառման արդյունավետությունը գնահատելու և չափման արդյունքների ճշգրտության վրա դրա ազդեցությունը պարզելու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սորբենտի կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածությանը, քանի որ պոլիմերային ծածկույթի բնույթը կարող է էապես փոփոխել նյութի ընտրողականությունն ու սորբցիոն կարողությունը։ Նման հետազոտությունները կարևոր են դեղագործական վերլուծության համար ավելի արդյունավետ և հուսալի նմուշապատրաստման նյութերի մշակման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է անալիտիկ քիմիայի, պոլիմերային նյութագիտության և սորբցիոն գործընթացների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ դեղանյութերի որակական ու քանակական հետազոտության նախապատրաստական փուլի կատարելագործման գիտական հիմքերի զարգացման նպատակով։

Технология

Այս աշխատությունը նվիրված է ֆազզ-թեստավորման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված մեթոդների մշակմանը և գործնական իրականացմանը։ Ֆազզ-թեստավորումը ծրագրային ապահովման ավտոմատացված փորձարկման մոտեցում է, որի ընթացքում համակարգին կամ ծրագրին տրվում են մեծ քանակությամբ տարբեր, այդ թվում՝ հատուկ ձևավորված, անսպասելի կամ ոչ ստանդարտ մուտքային տվյալներ՝ սխալները, խոցելիությունները, վթարները և ծրագրի ոչ ճիշտ վարքագիծը հայտնաբերելու նպատակով։ Ուսումնասիրության հիմնական խնդիրը նման փորձարկումների արդյունավետության բարձրացումն է, քանի որ մեծ թվով պատահական մուտքեր ստեղծելը ինքնին միշտ չէ, որ ապահովում է ծրագրային համակարգի հնարավորինս լայն ծածկույթ կամ բարդ սխալների հայտնաբերում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել մուտքային տվյալների գեներացման, ընտրության և փոփոխման տարբեր մեթոդներ, որոնց նպատակն է ֆազզ-թեստավորումը դարձնել ավելի նպատակային և արդյունավետ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այնպիսի մոտեցումների կիրառմանը, որոնք օգտագործում են ծրագրի կատարման վերաբերյալ ստացվող տեղեկատվությունը՝ հետագա փորձարկման դեպքերը ավելի արդյունավետ ձևավորելու համար։ Այդպիսի մեթոդները կարող են նպաստել կոդի նոր հատվածների հասանելիությանը, հազվադեպ կատարվող ճյուղերի ակտիվացմանը և այնպիսի մուտքերի հայտնաբերմանը, որոնք կարող են առաջացնել ծրագրի անսպասելի վարքագիծ։ Աշխատանքի գործնական մասը կարող է ներառել համապատասխան ալգորիթմների կամ գործիքային լուծումների նախագծում, իրականացում և փորձարկում, ինչպես նաև տարբեր մոտեցումների արդյունավետության համեմատական գնահատում։ Արդյունավետությունը կարելի է գնահատել մի շարք չափանիշներով՝ հայտնաբերված սխալների քանակով, կոդի ծածկույթի մակարդակով, փորձարկման ընթացքում ծախսվող ժամանակով, ստեղծվող մուտքային տվյալների քանակով և ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությամբ։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել մեթոդների կիրառելիությունը տարբեր տեսակի ծրագրային համակարգերի նկատմամբ և պարզել, թե որ պայմաններում են դրանք առավել արդյունավետ։ Նման հետազոտությունը կարող է նպաստել ծրագրային ապահովման որակի բարձրացմանը, թերությունների վաղ հայտնաբերմանը և անվտանգության մակարդակի բարելավմանը՝ հատկապես բարդ կամ մեծածավալ համակարգերի դեպքում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ծրագրային ապահովման ինժեներներին, թեստավորողներին, կիբերանվտանգության մասնագետներին, ծրագրավորման և համակարգչային գիտության ոլորտի հետազոտողներին ու ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրության արժեքը կայանում է նրանում, որ այն ուղղված է ֆազզ-թեստավորման գործընթացի ավելի խելացի, արագ և նպատակային կազմակերպմանը՝ համադրելով ավտոմատացված թեստավորման, ալգորիթմների օպտիմալացման և ծրագրային համակարգերի վերլուծության մոտեցումները։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է մեջբերվող խոսքի (ուղղակի, անուղղակի և ազատ անուղղակի խոսք) դրսևորումները ժամանակակից հայոց լեզվում՝ ընդգծելով դրա կառուցվածքային, գործառական և ոճական առանձնահատկությունները։ Նշվում է, որ մեջբերվող խոսքը կարևոր շարահյուսական միջոց է, որը թույլ է տալիս վերարտադրել այլ անձի խոսքը կամ մտքերը՝ պահպանելով կամ փոխակերպելով դրանց լեզվական ձևը՝ կախված հաղորդակցական նպատակից։ Վերլուծվում է, որ ուղղակի խոսքը առավել ճշգրիտ կերպով փոխանցում է բնօրինակ արտահայտությունը՝ պահպանելով խոսողի անհատական լեզվաոճը, ինտոնացիան և հուզական երանգները, մինչդեռ անուղղակի խոսքը ենթադրում է բովանդակության վերակազմակերպում և քերականական հարմարեցում հաղորդող անձի խոսքի համակարգին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ազատ անուղղակի խոսքի կիրառությանը, որը համատեղում է երկու ձևերի հատկանիշները՝ ստեղծելով տեքստային բազմաշերտություն և արտահայտչական ավելի մեծ ազատություն, հատկապես գեղարվեստական գրականության մեջ։ Նշվում է, որ ժամանակակից հայերենում մեջբերվող խոսքի կիրառությունը ընդլայնվել է նաև մեդիա և հրապարակախոսական ոլորտներում, որտեղ այն ծառայում է տեղեկատվության վավերականության ամրապնդմանը և հաղորդակցության դինամիկացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ մեջբերվող խոսքը ժամանակակից հայոց լեզվում հանդիսանում է կարևոր շարահյուսական և ոճական միջոց, որը ապահովում է խոսքի բազմաձայնություն, ճշգրտություն և հաղորդակցական արդյունավետություն։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան պատկերազարդ ձեռագրերից մեկի ուսումնասիրությանը, որը ձևավորվել է քաղկեդոնական միջավայրում և կարևոր նյութ է հայ-բյուզանդական ու հայ-վրացական մշակութային փոխազդեցությունների հետազոտման համար։ Հեղինակը՝ Նիկողայոս Մառը, ձեռագրական հուշարձանը դիտարկում է ոչ միայն որպես մանրանկարչական արվեստի նմուշ, այլև որպես որոշակի էթնոդավանական միջավայրի պատմության և մշակույթի վկայություն։ Հետազոտության առանցքում հայ քաղկեդոնական համայնքների մշակութային առանձնահատկությունների բացահայտումն է, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ինչպես կարող էին հայկական լեզվական և ձեռագրական ավանդույթները համադրվել բյուզանդական ու վրացական եկեղեցական-գեղարվեստական ազդեցությունների հետ։ Հեղինակի ուշադրությունը գրավում է այն հանգամանքը, որ նման միջավայրերում հայերենը կարող էր պահպանել իր նշանակությունը եկեղեցական և մշակութային կյանքում՝ միաժամանակ փոխազդելով հարևան քրիստոնեական ավանդույթների հետ։ Պատկերազարդման համակարգը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու մանրանկարների պատկերագրությունը, սրբերի ներկայացման ձևերը, գրությունների լեզուն և գեղարվեստական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Նման տարրերի համադրությունը կարևոր է ձեռագրի ստեղծման միջավայրի և մշակութային պատկանելության վերաբերյալ գիտական ենթադրությունների հիմնավորման համար։ Հետագա ուսումնասիրություններում այս նյութը կապվել է նաև 1313 թվականի հայկական Ավետարանի հետ, որտեղ հայկական տեքստը զուգակցվում է վրացերեն գրություններով ուղեկցվող պատկերների հետ, ինչը հետազոտողները դիտարկել են հայ քաղկեդոնական մշակութային միջավայրի բնորոշ դրսևորումներից մեկը։ Հուշարձանի քննությունը միաժամանակ նպաստում է միջնադարյան Հայաստանի կրոնական բազմազանության և տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների միջև մշակութային հաղորդակցության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև մանրանկարչության և եկեղեցական որմնանկարչության պատկերագրական ընդհանրությունների հարցը, քանի որ նման համեմատությունները կարող են ցույց տալ գեղարվեստական պատկերների տարածման և վերարտադրման ճանապարհները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հայ ձեռագրագիտության, արվեստաբանության, եկեղեցական պատմության և հայ-վրացական ու հայ-բյուզանդական մշակութային կապերի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով պատկերազարդ ձեռագիրը որպես միջնադարյան բազմաշերտ մշակութային փոխազդեցությունների արժեքավոր սկզբնաղբյուր։