Исследование совместного действия экстрактов лекарственных растений и наночастиц металлов для лечения и профилактики развития цирроза печени

История

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 330–387 թվականներին Մեծ Հայքի թագավորության ներքին և արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի պատմության համար կարևորագույն քաղաքական և աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների ժամանակաշրջանում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են 4-րդ դարի ընթացքում հայկական պետականության առջև ծառացած ներքին կառավարման խնդիրները, արքունիքի քաղաքականությունը, իշխանական տների հարաբերությունները, պետական կառավարման համակարգը, քրիստոնեության տարածումից հետո հասարակական և քաղաքական կյանքի փոփոխությունները, ինչպես նաև կենտրոնական իշխանության ամրապնդման կամ թուլացման գործընթացները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Արշակունյաց թագավորության ներքին քաղաքականության առանձնահատկություններին, թագավորական իշխանության և նախարարական տոհմերի փոխհարաբերություններին, եկեղեցու դերի աճին և երկրի քաղաքական կայունության վրա ազդող գործոններին։ Արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրության առանցքում գտնվում են Մեծ Հայքի հարաբերությունները Հռոմեական կայսրության և Սասանյան Իրանի հետ։ 4-րդ դարում Հայաստանը գտնվում էր այդ երկու հզոր պետությունների շահերի բախման գոտում, ինչի պատճառով արտաքին քաղաքականությունը հաճախ պայմանավորված էր տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությամբ և Հայաստանի նկատմամբ նրանց ազդեցությունը հաստատելու ձգտմամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ Տրդատ Մեծից հետո ձևավորված քաղաքական իրադրությանը, Խոսրով Կոտակի, Տիրանի, Արշակ Բ-ի և Պապ թագավորի կառավարման ժամանակաշրջաններին, ինչպես նաև հայ-պարսկական և հայ-հռոմեական հարաբերությունների տարբեր փուլերին։ Հատկապես կարևոր է Արշակ Բ-ի և Պապի օրոք Հայաստանի՝ արտաքին քաղաքական ինքնուրույնությունը պահպանելու փորձերի ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում ռազմական, դիվանագիտական և ներքաղաքական գործոնները սերտորեն փոխկապակցված էին։ Աշխատանքի առանցքային թեմաներից է նաև 363 թվականի հռոմեա-պարսկական պայմանագրից հետո Հայաստանի միջազգային դրության փոփոխությունը և 387 թվականի Հայաստանի բաժանմանը հանգեցրած քաղաքական գործընթացները։ 387 թվականի պայմանավորվածությունը փաստացի ավարտեց Մեծ Հայքի միասնական թագավորության գոյության փուլը՝ երկրի արևմտյան և արևելյան հատվածների նկատմամբ համապատասխանաբար Հռոմեական կայսրության և Սասանյան Իրանի ազդեցության հաստատմամբ։ Այս իրադարձությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտաքին քաղաքական զարգացումների հետևանք, այլև որպես նախորդ տասնամյակների ներքին և արտաքին քաղաքական գործընթացների արդյունք։ Աշխատանքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել 4-րդ դարի Մեծ Հայքի պետական կառավարման, քաղաքական ինստիտուտների, արքունիքի և նախարարական համակարգի փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև Հռոմի և Պարսկաստանի միջև Հայաստանի վարած բարդ քաղաքականության մասին։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ Հայաստանի վաղ միջնադարյան պատմության, Արշակունյաց թագավորության քաղաքական համակարգի, հայ-հռոմեական և հայ-պարսկական հարաբերությունների ու 387 թվականի Հայաստանի բաժանման նախադրյալների ուսումնասիրության համար։

Экология

Տվյալ անվանմամբ («Ֆաունա և ֆլորա, ՄԱԿ, ՀՀ ավտոպարկ») գիրք կամ պաշտոնական մեկ ամբողջական հրատարակություն լայն հասանելի գրական աղբյուրներում չի հանդիպում որպես դասական գրական ստեղծագործություն, այլ ավելի շատ թվում է տեղեկատու/ուսումնական կամ հաշվետվական բնույթի նյութերի համադրություն, որտեղ քննարկվում են կենդանական աշխարհը (ֆաունա), բուսական աշխարհը (ֆլորա) և դրանց պահպանության կամ հաշվառման խնդիրները, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի (Միավորված Ազգերի Կազմակերպություն) շրջանակներում իրականացվող բնապահպանական կամ զարգացման ծրագրերը, իսկ «ՀՀ ավտոպարկ» հատվածը, ամենայն հավանականությամբ, վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության պետական կամ ծառայողական ավտոմեքենաների պարկի վիճակագրությանը, կառավարման կամ տեխնիկական հաշվառմանը, որտեղ կարող են ներառված լինել փոխադրամիջոցների տեսակները, քանակը, օգտագործման արդյունավետությունը և դրանց ազդեցությունը շրջակա միջավայրի վրա, այդ պատճառով նման նյութը սովորաբար դիտարկվում է որպես վերլուծական կամ պաշտոնական զեկույց, որը միավորում է բնապահպանական և վարչատնտեսական տվյալներ՝ նպատակ ունենալով գնահատել մարդկային գործունեության ազդեցությունը բնական միջավայրի վրա և մշակել կայուն զարգացման մոտեցումներ։

Философия

Խոհափիլիսոփայական մտքերի անտիպ ժողովածու

Биология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է դափնու տերևների (Laurus nobilis) էքստրակտների հակաօքսիդանտային ակտիվության և in vivo պայմաններում վերքամոքիչ (ռանազժիվլյայուշչի) հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ համադրելով ֆիտոքիմիական, կենսաբանական և փորձարարական մոտեցումները։ Հեղինակը վերլուծում է բույսի կենսաքիմիական կազմը՝ ընդգծելով պոլիֆենոլների, ֆլավոնոիդների, տերպենոիդների և այլ կենսաակտիվ միացությունների բարձր պարունակությունը, որոնք պայմանավորում են դրա հակաօքսիդանտային ներուժը և օքսիդատիվ սթրեսի նվազեցման կարողությունը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տարբեր էքստրակցիոն մեթոդներ (ջրային, էթանոլային և այլ լուծիչներով ստացված էքստրակտներ) և դրանց ազդեցությունը կենսաակտիվ նյութերի կոնցենտրացիայի վրա, ինչպես նաև հակաօքսիդանտային ակտիվության գնահատման փորձարարական մոդելներ՝ ազատ ռադիկալների չեզոքացման և բջջային պաշտպանության ցուցանիշներով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում in vivo փորձերին, որտեղ կենդանական մոդելների վրա ուսումնասիրվում է մաշկային վնասվածքների վերականգնման արագությունը՝ էքստրակտների կիրառման դեպքում, համեմատելով վերահսկիչ խմբերի հետ։ Նշվում է, որ դափնու տերևների էքստրակտները կարող են խթանել հյուսվածքների ռեգեներացիան, նվազեցնել բորբոքային գործընթացները և արագացնել էպիթելացման փուլը՝ հավանաբար պայմանավորված հակաբորբոքային և հակաօքսիդանտային մեխանիզմների համակցված ազդեցությամբ։ Աշխատությունը նաև քննարկում է հնարավոր կիրառությունները դեղագործության և վերականգնողական բժշկության ոլորտներում՝ որպես բնական ծագման կենսաակտիվ նյութերի աղբյուր։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Laurus nobilis էքստրակտների կենսաբժշկական ներուժը որպես հակաօքսիդանտ և վերքամոքիչ միջոցների զարգացման խոստումնալից ուղղություն։

Информатика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է ծրագրային համալիրի մշակմանը, որը նախատեսված է մեկհոսքային, բազմահոսքային և բաշխված ծրագրերի ավտոմատ վերլուծության, օպտիմալացման և սինթեզի համար՝ հատկապես ռեկուրսիվ կանչերով ֆունկցիաների համակարգերի հաշվարկման նպատակով։ Աշխատությունում դիտարկվում է բարդ հաշվարկային գործընթացների ավտոմատ ձևափոխման խնդիրը՝ սկսած ծրագրի կառուցվածքային վերլուծությունից մինչև կատարողականության բարելավում և տարբեր հաշվարկային միջավայրերում արդյունավետ բաշխում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռեկուրսիվ ալգորիթմների վերափոխման մեթոդներին՝ դրանց ժամանակային բարդության նվազեցման, հիշողության օգտագործման օպտիմալացման և զուգահեռացման հնարավորությունների բացահայտման համատեքստում։ Քննարկվում են նաև բազմահոսքային և բաշխված հաշվարկների կազմակերպման սկզբունքները՝ ներառյալ առաջադրանքների դեկոմպոզիցիան, սինխրոնիզացիայի մեխանիզմները և հաղորդակցման ծախսերի նվազեցումը։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ նման ծրագրային համալիրները կարող են զգալիորեն բարձրացնել գիտական և ինժեներական հաշվարկների արդյունավետությունը՝ ապահովելով ավտոմատացված անցում տարբեր հաշվարկային մոդելների միջև և նվազեցնելով մարդու միջամտության անհրաժեշտությունը բարդ ծրագրային համակարգերի նախագծման ընթացքում։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հոգեբանական վեպի տեքստի շարահյուսական և ոճական առանձնահատկությունների բացահայտմանը՝ Վիրջինիա Վուլֆի և Ջոզեֆ Հելլերի ստեղծագործությունների նյութի հիման վրա։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ցույց տալ, թե ինչպես են շարահյուսական կառուցվածքները, նախադասությունների կազմակերպումը և տարբեր ոճական միջոցները մասնակցում կերպարների ներաշխարհի, հոգեբանական վիճակների, գիտակցության ընթացքի և հեղինակի գեղարվեստական մտադրության արտահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են հոգեբանական վեպի տեքստի կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով դրա համար բնորոշ ներքին մենախոսությունը, գիտակցության հոսքի ներկայացումը, մտքերի և զգացմունքների հաջորդականության փոխանցումը և պատմողական տարբեր տեսանկյունների կիրառումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարզ և բարդ նախադասությունների հարաբերակցությանը, նախադասության անդամների կառուցվածքին, շարադասությանը, զուգահեռ կառույցներին, կրկնություններին, ընդհատումներին, անավարտ նախադասություններին և այլ շարահյուսական միջոցներին։ Աշխատության մեջ համեմատական տեսանկյունից վերլուծվում են երկու հեղինակների անհատական ոճերը՝ բացահայտելով ինչպես ընդհանուր, այնպես էլ տարբերակիչ հատկանիշները։ Վիրջինիա Վուլֆի արձակի դեպքում կարևոր նշանակություն ունի ներքին գիտակցության շարժման և հոգեբանական նրբերանգների փոխանցմանը ծառայող ճկուն ու բազմաշերտ շարահյուսությունը, մինչդեռ Ջոզեֆ Հելլերի ստեղծագործություններում կարող են առանձնացվել այլաբանական, հեգնական, կրկնվող և երբեմն միտումնավոր խախտված կառուցվածքներ, որոնք նպաստում են հերոսների հոգեբանական և սոցիալական աշխարհի յուրահատուկ ներկայացմանը։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է շարահյուսական ձևի և գեղարվեստական բովանդակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ նախադասության կառուցվածքը հոգեբանական արձակում ոչ միայն քերականական, այլև արտահայտչական և իմաստաստեղծ գործառույթ ունի։ Քննության են առնվում նաև հեղինակային կետադրության, ռիթմի, նախադասությունների երկարության փոփոխության և տեքստի ինտոնացիոն կազմակերպման դերը։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հոգեբանական վեպի լեզվական կազմակերպման ընդհանուր օրինաչափությունները և հեղինակային անհատական ոճի դրսևորումները։ Աշխատության արդյունքները կարող են նշանակալի լինել անգլալեզու գեղարվեստական տեքստի լեզվաբանական և ոճագիտական ուսումնասիրության, հոգեբանական արձակի կառուցվածքային առանձնահատկությունների բացահայտման և գրական տեքստի մեկնաբանության համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, ոճագետներին, գրականագետներին, անգլերենագետներին, թարգմանիչներին, հետազոտողներին և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողներին։