Ջրային ռեսուրսների և համակարգերի կառավարման կատարելագործման հիմնական ուղիները Հայաստանի Հանրապետությունում

Другие предметы

Ըստ պատրաստման նյութի (կամ օգտագործվող նյութերի) շինությունները և առարկաները սովորաբար դասակարգվում են հետևյալ կերպ՝ փայտե՝ պատրաստված փայտանյութից, առանձնանում են թեթևությամբ և հեշտ մշակմամբ, բայց ունեն ցածր հրդեհակայունություն, քարե՝ կառուցված բնական քարից կամ աղյուսից, բնութագրվում են բարձր ամրությամբ և երկար ծառայության ժամկետով, մետաղական՝ պատրաստված պողպատից կամ այլ մետաղներից, կիրառվում են հիմնականում արդյունաբերական և մեծածավալ կառույցներում՝ բարձր դիմացկունության պատճառով, բետոնե և երկաթբետոնե՝ ամենատարածված ժամանակակից շինանյութերից են, ապահովում են բարձր ամրություն, կայունություն և հրդեհակայունություն, պլաստմասսային և կոմպոզիտային՝ ժամանակակից թեթև նյութեր են, որոնք ունեն բարձր դիմադրողականություն կոռոզիայի նկատմամբ և օգտագործվում են տարբեր տեխնիկական ու կենցաղային ոլորտներում։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է մակերևութային ակտիվ նյութերի ջրասուլֆօքսիդային լուծույթների ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով լուծույթների կառուցվածքի, հատկությունների և բաղադրիչների փոխազդեցության օրինաչափությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են ջրի և սուլֆօքսիդային բաղադրիչների խառնուրդներում մակերևութային ակտիվ նյութերի վարքագիծը, դրանց մոլեկուլների փոխազդեցությունները և այն գործոնները, որոնք ազդում են լուծույթների ֆիզիկական ու քիմիական բնութագրերի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մակերևութային ակտիվ նյութերի միցելների առաջացման, լուծույթների կառուցվածքային կազմակերպման և միջմոլեկուլային փոխազդեցությունների առանձնահատկություններին։ Կարող են ուսումնասիրվել մակերևութային լարվածությունը, մածուցիկությունը, էլեկտրահաղորդականությունը, խտությունը, լուծելիությունը և այլ ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշներ՝ դրանց կախվածությունը բաղադրությունից, ջերմաստիճանից և մակերևութային ակտիվ նյութի կոնցենտրացիայից պարզելու նպատակով։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ջրային և սուլֆօքսիդային միջավայրերի առանձնահատկությունների համադրական վերլուծությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լուծիչների բնույթի ազդեցությունը մակերևութային ակտիվ նյութերի ինքնակազմակերպման և լուծույթների կայունության վրա։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են կիրառվել տարբեր ֆիզիկաքիմիական մեթոդներ՝ լուծույթների թերմոդինամիկական, կառուցվածքային և դինամիկական հատկությունները գնահատելու համար։ Ստացված տվյալների հիման վրա հնարավոր է բացահայտել լուծույթների հատկությունների փոփոխության օրինաչափությունները և պարզաբանել մակերևութային ակտիվ նյութերի ու լուծիչների միջև փոխազդեցության բնույթը։ Նման հետազոտությունները կարևոր են կոլոիդային քիմիայի, լուծույթների տեսության և մակերևութային երևույթների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնման համար։ Արդյունքները կարող են ունենալ նաև կիրառական նշանակություն, քանի որ մակերևութային ակտիվ նյութերի լուծույթներն օգտագործվում են քիմիական տեխնոլոգիաներում, դեղագործության, կոսմետիկայի, նյութերի մշակման և տարբեր արդյունաբերական գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ֆիզիկական և կոլոիդային քիմիայի, նյութագիտության, քիմիական տեխնոլոգիայի և մակերևութային երևույթների ուսումնասիրմամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։

Психология

Աշխատությունը նվիրված է անձի հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց ազդեցության վերլուծությանը սուիցիդալ վարքի ձևավորման պատճառական գործընթացներում։ Հեղինակը դիտարկում է ինքնասպանության վարքագծի առաջացման հոգեբանական մեխանիզմները՝ ուշադրություն դարձնելով անհատական հատկանիշների, հուզական վիճակների, մտածողության առանձնահատկությունների, ինքնագնահատականի, սթրեսակայունության և միջանձնային հարաբերությունների դերին։ Քննարկվում են այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել ճգնաժամային իրավիճակների զարգացմանը, ինչպես նաև անձի ներքին ռեսուրսները և պաշտպանական մեխանիզմները, որոնք կարող են նվազեցնել ինքնավնասող վարքի առաջացման հավանականությունը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են սուիցիդալ վարքի պատճառական շղթայի տարբեր փուլերը, հոգեբանական նախադրյալները և դրանց փոխկապակցվածությունը սոցիալական ու կենսական հանգամանքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կանխարգելիչ հոգեբանական աջակցության, վաղ հայտնաբերման մեթոդների և անհատական մոտեցումների նշանակությանը՝ ճգնաժամային իրավիճակներում արդյունավետ միջամտություն իրականացնելու համար։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և հետազոտական տվյալները՝ նպաստելով սուիցիդալ վարքի ավելի խորքային ըմբռնմանը և հոգեբանական օգնության մեթոդների կատարելագործմանը։ Այն նախատեսված է հոգեբանների, հոգեթերապևտների, սոցիալական ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և մարդու հոգեկան առողջության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Педагогика

Այս աշխատանքը նվիրված է շարժումների պլաստիկության երևույթի ուսումնասիրությանը և դրա կատարելագործման մեթոդական մոտեցումների մշակմանը ֆիզիկական դաստիարակության գործընթացում, որտեղ դիտարկվում է մարդու շարժողական գործունեության համակարգված, արտահայտիչ և կոորդինացված բնույթը։ Հեղինակը վերլուծում է շարժումների պլաստիկության ձևավորման կենսամեխանիկական, ֆիզիոլոգիական և հոգեբանական հիմքերը՝ ընդգծելով նյարդամկանային համակարգի դերը շարժումների ճշգրտության, հարթության և արտահայտչականության ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շարժողական հմտությունների ուսուցման փուլային կազմակերպմանը՝ սկսած տարրական շարժումների յուրացումից մինչև բարդ շարժողական կոմպոզիցիաների ավտոմատացում։ Աշխատությունը քննարկում է նաև մեթոդական տարբեր մոտեցումներ՝ ռիթմիկ վարժություններ, խաղային մեթոդներ, կրկնվող մարզումներ և վիզուալ-կինեսթետիկ վերահսկման տեխնիկաներ, որոնք նպաստում են շարժումների կատարելագործմանը։ Ներկայացվում է շարժողական պլաստիկության կապը ֆիզիկական պատրաստվածության ընդհանուր մակարդակի, կոորդինացիայի, հավասարակշռության և մարմնի կառավարելիության հետ։ Շեշտվում է, որ շարժումների պլաստիկության զարգացումը կարևոր դեր ունի ոչ միայն մարզական արդյունքների բարելավման, այլև ընդհանուր առողջության, շարժողական մշակույթի և էսթետիկական ընկալման ձևավորման մեջ՝ դարձնելով այն ֆիզիկական դաստիարակության կարևոր բաղադրիչ։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է իսպաներենի մարմնի մասերի անվանումներ պարունակող դարձվածաբանական միավորների կառուցվածքային և իմաստաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի և ռուսերենի համապատասխան լեզվական նյութի հետ զուգադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն կայուն բառակապակցություններն ու դարձվածային կառույցներն են, որոնց բաղադրիչներից մեկը մարդու մարմինը, նրա առանձին օրգանները կամ մարմնի մասերը նշանակող բառ է։ Նման միավորները յուրաքանչյուր լեզվի դարձվածաբանական համակարգի կարևոր շերտերից են, քանի որ մարդու մարմնի վերաբերյալ պատկերացումները հաճախ հիմք են դառնում վերացական հասկացությունների, հոգեվիճակների, բնավորության գծերի, վարքագծի, սոցիալական հարաբերությունների և տարբեր իրավիճակների փոխաբերական արտահայտման համար։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նման դարձվածքների կառուցվածքային մոդելների, բաղադրիչային կազմի, քերականական կազմակերպման, իմաստային ամբողջականության և փոխաբերական նշանակության ձևավորման մեխանիզմների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե մարմնի տարբեր մասերի անվանումները ինչպիսի իմաստաբանական դեր են կատարում կայուն արտահայտությունների կազմում և ինչպես են բառի սկզբնական բառարանային իմաստից ձևավորվում նոր, հաճախ ամբողջությամբ փոխաբերական նշանակություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գլխի, աչքի, ձեռքի, ոտքի, սրտի, բերանի, լեզվի, ականջի, քթի, դեմքի և մարդու մարմնի այլ մասերի անվանումներով կազմված դարձվածային միավորներին։ Դրանք կարող են արտահայտել մտավոր գործունեություն, զգացմունքներ, ուշադրություն, վախ, քաջություն, աշխատասիրություն, անտարբերություն, հաղորդակցություն, վերահսկողություն, փոխօգնություն կամ մարդկանց միջև հարաբերությունների այլ դրսևորումներ։ Այս իմաստային բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանությունը դիտարկել որպես լեզվական աշխարհապատկերի կարևոր մաս։ Հետազոտության կառուցվածքային ուղղությունը ներառում է դարձվածային միավորների քերականական կազմի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են ձևավորվել բայային, անվանական, ածականական, մակբայական և նախադասության կառուցվածքին մոտ տարբեր մոդելներով։ Վերլուծվում են հիմնական ու կախյալ բաղադրիչների հարաբերությունները, նախդիրների և հոդերի գործառույթները, բայական կառավարման առանձնահատկությունները, բառերի դասավորությունը և դարձվածքի կառուցվածքային կայունության աստիճանը։ Կարևոր է պարզել, թե որ բաղադրիչները կարող են փոփոխվել ըստ քերականական համատեքստի և որոնք են պահպանվում որպես դարձվածային միավորի անփոփոխ մաս։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սահմանազատել ազատ բառակապակցությունները կայուն դարձվածաբանական միավորներից և բացահայտել դրանց կառուցվածքային կազմակերպման օրինաչափությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության ընթացքում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում դարձվածքի ամբողջական իմաստի և նրա առանձին բաղադրիչների բառարանային նշանակությունների հարաբերակցությունը։ Որոշ դեպքերում ընդհանուր իմաստը հարաբերականորեն հեշտ է կապել մարմնի համապատասխան մասի գործառույթի հետ, մինչդեռ այլ դեպքերում կապը պատմական կամ մշակութային զարգացման հետևանքով դարձել է ավելի անուղղակի։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են իմաստային վերաիմաստավորման, փոխաբերացման և փոխանվանական անցումների մեխանիզմները։ Մարդու ֆիզիկական փորձը հաճախ վերածվում է վերացական հասկացությունների լեզվական արտահայտման հիմքի, ինչի շնորհիվ մարմնական բառապաշարը ձեռք է բերում զգացմունքային, հոգեբանական և սոցիալական նշանակությունների լայն շրջանակ։ Զուգադրական ուսումնասիրության առանցքային խնդիրը երեք լեզուներում իմաստային համարժեքության աստիճանի որոշումն է։ Որոշ դեպքերում նույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել նույն մարմնական բաղադրիչի միջոցով և ունենալ մոտ կառուցվածք, ինչը հնարավորություն է տալիս խոսել ամբողջական կամ գրեթե ամբողջական դարձվածաբանական համապատասխանության մասին։ Այլ դեպքերում նույն իմաստը փոխանցվում է մեկ այլ մարմնի մասի անվանմամբ կամ բոլորովին այլ պատկերային հիմքով։ Հնարավոր են նաև այնպիսի միավորներ, որոնք տվյալ լեզվում ունեն ազգային և մշակութային յուրահատկություն և չունեն անմիջական դարձվածային համարժեք մյուս լեզուներում։ Այդպիսի դեպքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզուների միջև ոչ միայն ընդհանրությունները, այլև դրանց ազգային լեզվամտածողության տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իսպաներենի և հայերենի համեմատությանը։ Տարբեր լեզվաընտանիքների պատկանելությունը պայմանավորում է դրանց քերականական համակարգերի զգալի տարբերությունները, սակայն դարձվածաբանության իմաստային մակարդակում կարող են հանդիպել բազմաթիվ ընդհանրություններ, որոնք կապված են մարդու մարմնի համընդհանուր ընկալման հետ։ Միևնույն ժամանակ յուրաքանչյուր լեզու այդ ընդհանուր ֆիզիկական փորձը կարող է յուրովի վերածել փոխաբերական պատկերի։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս տարբերակել համամարդկային ճանաչողական հիմքեր ունեցող դարձվածքները մշակութային և լեզվական առանձնահատկություններով պայմանավորված միավորներից։ Ռուսերենի նյութի ներգրավումը ընդլայնում է համեմատության հնարավորությունները և թույլ է տալիս երեք լեզուներում բացահայտել համարժեքության տարբեր աստիճաններ։ Հատուկ նշանակություն ունի դարձվածքների ազգային-մշակութային բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Կայուն արտահայտություններում պահպանվում են ժողովրդի պատմական փորձի, սովորույթների, արժեքային պատկերացումների և հաղորդակցական վարքի որոշ տարրեր։ Մարմնի նույն մասը տարբեր լեզուներում կարող է կապվել տարբեր խորհրդանշական նշանակությունների հետ։ Այդ տարբերությունները հատկապես տեսանելի են այն դեպքում, երբ բառացիորեն նման կառուցվածքներ ունեն տարբեր փոխաբերական իմաստներ կամ երբ նույն գաղափարը արտահայտելու համար երեք լեզուները ընտրում են տարբեր մարմնական պատկերներ։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել լեզվի և մշակույթի փոխհարաբերությունը և բացահայտել լեզվական աշխարհապատկերի ազգային առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է դարձվածաբանական հոմանիշության և հականիշության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել մի քանի կայուն միավորներով, որոնք տարբերվում են ոճական երանգով, արտահայտչականությամբ կամ կիրառության ոլորտով։ Դրանց համեմատությունը ցույց է տալիս լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների բազմազանությունը և հնարավորություն տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել յուրաքանչյուր միավորի գործառույթը խոսքում։ Նույն կերպ հակադիր իմաստներ արտահայտող դարձվածքների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե մարմնական պատկերները ինչպես են մասնակցում դրական և բացասական գնահատականների ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստությանը։ Որոշ կայուն արտահայտություններ կարող են տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել փոխկապակցված, բայց ոչ ամբողջությամբ նույնական նշանակություններ։ Համատեքստային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց իմաստային տարբերակները և պարզել, թե ինչպիսի բառային կամ իրավիճակային պայմաններ են նպաստում տվյալ նշանակության իրացմանը։ Այս մոտեցումը կարևոր է նաև բառարանագրության համար, քանի որ դարձվածաբանական բառարաններում անհրաժեշտ է հնարավորինս ճշգրիտ ներկայացնել միավորի իմաստային կառուցվածքը և կիրառության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է դարձվածքների գործառական և ոճական դասակարգումը։ Մարմնական բաղադրիչ ունեցող կայուն միավորները կարող են պատկանել չեզոք, խոսակցական, գրական կամ արտահայտչական այլ շերտերի։ Որոշ դարձվածքներ լայնորեն օգտագործվում են առօրյա հաղորդակցության մեջ, իսկ մյուսները կարող են բնորոշ լինել գեղարվեստական գրականությանը, հրապարակախոսությանը կամ որոշակի սոցիալական միջավայրի խոսքին։ Դրանց ոճական արժեքի ճիշտ որոշումը հատկապես կարևոր է օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ միայն բառարանային նշանակության իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է դարձվածքը բնական և տեղին օգտագործելու համար։ Առանձին ուղղություն է թարգմանական համարժեքության խնդիրը։ Դարձվածքները հաճախ դժվարություններ են առաջացնում թարգմանության ժամանակ, քանի որ բառացի փոխադրումը կարող է չարտահայտել սկզբնական իմաստը կամ նպատակային լեզվում առաջացնել անբնական կառուցվածք։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է տարբերակել ամբողջական դարձվածային համարժեքները, մասնակի համապատասխանությունները և այն դեպքերը, երբ իմաստը պետք է փոխանցվի այլ դարձվածքով կամ նկարագրական եղանակով։ Իսպաներեն, հայերեն և ռուսերեն նյութի համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել համապատասխանությունների համակարգ, որը կարող է օգտակար լինել ինչպես տեսական թարգմանագիտության, այնպես էլ գործնական թարգմանության համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ճանաչողական լեզվաբանության մոտեցումը։ Մարդու մարմինը լեզվական հայեցակարգման հիմնական աղբյուրներից է, քանի որ մարդն արտաքին աշխարհը ընկալում և նկարագրում է սեփական ֆիզիկական փորձի միջոցով։ Տարածությունը, զգացմունքները, մտածողությունը, սոցիալական հարաբերությունները և գործողությունները հաճախ լեզվականորեն մեկնաբանվում են մարմնական փորձից բխող պատկերներով։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու տարբեր լեզուներում հանդիպում են իմաստային առումով նման մարմնական փոխաբերություններ և միաժամանակ ինչու դրանց կոնկրետ լեզվական արտահայտությունները կարող են տարբեր լինել։ Կարևորվում է նաև դարձվածաբանական միավորների ծագման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Ժամանակի ընթացքում ազատ բառակապակցությունը կարող է աստիճանաբար կայունանալ, ձեռք բերել փոխաբերական իմաստ և վերածվել լեզվական համակարգում վերարտադրվող պատրաստի միավորի։ Որոշ դարձվածքների սկզբնական պատկերային հիմքը ժամանակակից խոսողի համար կարող է դեռևս պարզ լինել, իսկ մյուսների դեպքում այն հնարավոր է բացահայտել միայն պատմական և ստուգաբանական ուսումնասիրության միջոցով։ Երեք լեզուների համապատասխան նյութի պատմական համադրումը կարող է օգնել տարբերակել ինքնուրույն ձևավորված նմանությունները հնարավոր լեզվական ու մշակութային փոխազդեցություններից։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել նկարագրական, կառուցվածքային, բաղադրիչային, իմաստաբանական, զուգադրական և համատեքստային վերլուծության մեթոդները։ Դարձվածաբանական բառարաններից, գեղարվեստական գրականությունից, մամուլից և լեզվական այլ աղբյուրներից հավաքված նյութը կարող է դասակարգվել ըստ մարմնական բաղադրիչի, կառուցվածքային մոդելի, իմաստային խմբի և համարժեքության աստիճանի։ Քանակական տվյալների օգտագործումը հնարավորություն է տալիս նաև պարզել, թե մարմնի որ մասերի անվանումներն են առավել արդյունավետ դարձվածքների ձևավորման մեջ և ինչպիսի իմաստային ոլորտներում են դրանք առավել հաճախ գործածվում։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է օտար լեզուների ուսուցման, թարգմանության և բառարանագրության հետ։ Դարձվածաբանական միավորների ճիշտ ընկալումը կարևոր է լեզվի խորքային իմացության համար, քանի որ խոսողը պետք է հասկանա ոչ միայն առանձին բառերի նշանակությունները, այլև դրանցից ձևավորված կայուն արտահայտությունների ամբողջական իմաստը։ Իսպաներեն սովորող հայախոս և ռուսախոս անձանց համար զուգադրական ներկայացումը կարող է օգնել նկատել լեզուների միջև առկա համապատասխանություններն ու տարբերությունները, կանխել բառացի թարգմանությունից առաջացող սխալները և զարգացնել բնական խոսքային հմտությունները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանության կառուցվածքային, իմաստաբանական, մշակութային և զուգադրական բազմակողմ ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով իսպաներենի, հայերենի և ռուսերենի միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել իսպանագիտության, դարձվածաբանության, զուգադրական և ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության ու բառարանագրության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների, ուսանողների և իսպաներենի խորացված ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։

Политология

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է արտակարգ իրավիճակներում բնակչության պաշտպանության կազմակերպման ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով բնական, տեխնածին և սոցիալական ծագում ունեցող վտանգների պայմաններում իրականացվող կանխարգելիչ, պաշտպանական և արձագանքման միջոցառումների համակարգը։ Աշխատանքում ներկայացվում է արտակարգ իրավիճակների էությունը և դասակարգումը՝ ներառյալ երկրաշարժերը, ջրհեղեղները, հրդեհները, արդյունաբերական վթարները և այլ վտանգավոր իրադարձություններ, որոնք կարող են սպառնալ մարդկանց կյանքին, առողջությանը և կենսապայմաններին։ Քննարկվում են բնակչության պաշտպանության հիմնական սկզբունքները՝ վաղ նախազգուշացում, արագ արձագանքում, տարհանում, ինժեներական պաշտպանություն և տեղեկատվական ապահովում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական կառավարման մարմինների, արտակարգ իրավիճակների ծառայությունների և տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերին՝ բնակչության անվտանգության ապահովման գործընթացում, ինչպես նաև դրանց միջև համագործակցության և համակարգված աշխատանքի անհրաժեշտությանը։ Աշխատանքում վերլուծվում են նաև կանխարգելիչ միջոցառումները, որոնք ուղղված են ռիսկերի նվազեցմանը և հնարավոր վնասների կանխմանը, ներառյալ շենքերի և ենթակառուցվածքների անվտանգության ապահովումը, ուսուցողական և իրազեկման ծրագրերի իրականացումը։ Ներկայացվում են նաև արտակարգ իրավիճակներում գործողությունների կազմակերպման միջազգային փորձը և ժամանակակից մոտեցումները, որոնք նպաստում են բնակչության պաշտպանության համակարգերի արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատանքը նպատակ ունի ընդգծել համակարգված և գիտականորեն հիմնավորված մոտեցման կարևորությունը արտակարգ իրավիճակներում մարդկային կյանքերի պաշտպանության և հասարակության կայունության ապահովման գործում։