Կեղտաջրերի մաքրման արդիական կայանների շահագործման առանձնահատկությունները Հայաստանի Հանրապետությունում

История

Աշխատանքը նվիրված է 1945-1988 թվականներին հայկական սփյուռքում տեղի ունեցած ներքին տեղաշարժերի, բնակչության տարածական վերաբաշխման և համայնքային կառուցվածքի փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված նոր պատմական պայմաններն են, որոնք էական ազդեցություն ունեցան տարբեր երկրներում և քաղաքներում բնակվող հայերի թվաքանակի, բնակության վայրերի, սոցիալական կազմի և համայնքային կյանքի կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է սփյուռքի ներքին շարժերը ոչ միայն որպես բնակչության ֆիզիկական տեղափոխություններ, այլև որպես սոցիալական, տնտեսական և մշակութային գործընթացների ամբողջություն, որոնք փոփոխում էին հայկական համայնքների ներքին հարաբերություններն ու զարգացման ուղղությունները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հետպատերազմյան շրջանում հայրենադարձության գործընթացին և դրա ազդեցությանը սփյուռքի ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա։ 1940-ականների երկրորդ կեսին Խորհրդային Հայաստան տեղափոխված բազմաթիվ հայերի հեռացումը տարբեր սփյուռքյան համայնքներից փոխեց առանձին բնակավայրերի և երկրների հայկական բնակչության թվաքանակը, իսկ հայրենադարձության փորձը դարձավ սփյուռքյան շարժունակության կարևոր բաղադրիչ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հենց սփյուռքի ներսում տեղի ունեցած տեղափոխությունները՝ գյուղական բնակավայրերից քաղաքներ, փոքր համայնքներից խոշոր կենտրոններ և մի երկրից մյուսը։ Այդ գործընթացների վրա ազդել են տնտեսական զարգացման անհավասար մակարդակները, աշխատանքի և կրթության հնարավորությունները, քաղաքական փոփոխությունները, ընտանեկան կապերը և ավելի բարենպաստ կենսապայմաններ որոնելու ձգտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել Մերձավոր Արևելքի հայկական համայնքներին, որտեղ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին քաղաքական անկայունությունը, զինված հակամարտությունները և տնտեսական փոփոխությունները զգալիորեն ազդեցին բնակչության տեղաշարժերի վրա։ Լիբանանի, Սիրիայի, Իրաքի և տարածաշրջանի այլ երկրների հայկական համայնքներից դեպի ավելի կայուն երկրներ կատարված տեղափոխությունները նպաստեցին սփյուռքի աշխարհագրական վերակազմավորմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է հայերի ներգաղթը Եվրոպայի, Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկայի, Ավստրալիայի և այլ տարածաշրջանների քաղաքներ, որտեղ ձևավորվեցին կամ ընդլայնվեցին նոր հայկական համայնքային կենտրոններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է քաղաքայինացման գործընթացը։ Սփյուռքի տարբեր երկրներում հայ բնակչության մի մասը աստիճանաբար կենտրոնացավ խոշոր քաղաքներում, որտեղ ավելի մեծ էին աշխատանքի, կրթության, առևտրի և հասարակական գործունեության հնարավորությունները։ Այս տեղաշարժերը փոխեցին համայնքների սոցիալական կառուցվածքը և նպաստեցին նոր մշակութային ու կազմակերպական կենտրոնների առաջացմանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ներհամայնքային շարժերի ազդեցությունը հայկական դպրոցների, եկեղեցիների, մշակութային միությունների, մամուլի և այլ հաստատությունների վրա։ Բնակչության նվազումը որոշ բնակավայրերում կարող էր թուլացնել ավանդական համայնքային կառույցները, մինչդեռ նոր կենտրոններում հայերի թվի աճը նպաստում էր նոր կազմակերպությունների և մշակութային հաստատությունների ստեղծմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սփյուռքյան ներքին շարժերի ժողովրդագրական ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տարիքային և սոցիալական կազմի փոփոխությունները, ընտանիքների վերամիավորումը, ծնելիության և արտագաղթի ազդեցությունը, ինչպես նաև տարբեր սերունդների շարժունակության առանձնահատկությունները։ Երիտասարդների կրթական և մասնագիտական միգրացիան կարող էր հատկապես մեծ դեր ունենալ համայնքների աշխարհագրական փոփոխության մեջ, քանի որ ուսման կամ աշխատանքի նպատակով տեղափոխված անձինք հաճախ հետագայում հաստատվում էին նոր բնակավայրերում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև 1960-1980-ական թվականներին սփյուռքի նոր կենտրոնների ձևավորմանը և արդեն գոյություն ունեցող համայնքների փոխակերպմանը։ Այս գործընթացները կապված էին ոչ միայն տնտեսական և քաղաքական գործոնների, այլև հաղորդակցության միջոցների զարգացման, միջազգային կապերի ընդլայնման և սփյուռքահայերի կրթական ու մասնագիտական շարժունակության աճի հետ։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ ներքին տեղաշարժերը դիտարկվում են որպես սփյուռքի շարունակական վերակազմավորման գործընթաց, որի արդյունքում փոխվում էին համայնքների հարաբերակցությունը, աշխարհագրությունը և մշակութային ազդեցության կենտրոնները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1945-1988 թվականների հայկական սփյուռքի ժողովրդագրական և տարածական փոփոխությունների համապարփակ պատկերը՝ բացահայտելով հայրենադարձության, քաղաքայինացման, ներհամայնքային տեղափոխությունների և միջազգային միգրացիայի փոխկապակցված ազդեցությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են հետպատերազմյան տասնամյակների քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական փոփոխությունները վերափոխել հայկական սփյուռքի աշխարհագրական կառուցվածքը, համայնքային կենտրոնները և ներքին կապերը։ Թեման կարևոր է հայկական սփյուռքի պատմության, ժողովրդագրության, միգրացիոն գործընթացների և համայնքային զարգացման ուսումնասիրության համար։

Медицина

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հիպոկինեզիայի՝ շարժողական ակտիվության սահմանափակման պայմաններում իմունային համակարգում տեղի ունեցող փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով իմունոցիտոկինների՝ TNFα-ի և IL-2-ի պարունակության փոփոխություններին իմունոգենեզի օրգաններում։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես է ֆիզիկական անգործունությունը ազդում իմունային պատասխանների կարգավորման, բջջային իմունիտետի և օրգանիզմի պաշտպանական մեխանիզմների վրա։ Հատուկ տեղ է հատկացվում գամմա-ամինոկարագաթթվի (ԳԱԿԹ, GABA) պաշտպանիչ ազդեցության գնահատմանը՝ բացահայտելով դրա հնարավոր դերը իմունային ռեակցիաների կարգավորման, բորբոքային գործընթացների մեղմացման և հիպոկինեզիայի հետևանքով առաջացող իմունաբանական խանգարումների կանխարգելման գործում։ Հետազոտությունը հիմնված է փորձարարական տվյալների, կենսաքիմիական և իմունաբանական վերլուծությունների վրա և ներկայացնում է արդյունքների գիտական մեկնաբանությունը՝ կարևորելով դրանց նշանակությունը ինչպես հիմնարար բժշկագիտության, այնպես էլ կանխարգելիչ և վերականգնողական բժշկության համար։ Գիրքը նախատեսված է իմունաբանների, ֆիզիոլոգների, կենսաքիմիկոսների, բժշկական գիտաշխատողների, ասպիրանտների, ուսանողների և կենսաբժշկական հետազոտություններով զբաղվող մասնագետների համար։

Технология

Նյութագիտության և փոշեմետալուրգիայի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է երկաթի հիմքով անծակոտկեն հակաշփական փոշեհամաձուլվածքների ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների մշակմանը, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում փոշեմետալուրգիական նյութերի ստացման հիմնական սկզբունքները, մետաղական փոշիների ընտրության չափանիշները, բաղադրության ձևավորման առանձնահատկությունները և հակաշփական հատկությունների ապահովման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փոշիների խառնման, մամլման, եռակալման և խտացման տեխնոլոգիական փուլերին, ինչպես նաև մնացորդային ծակոտկենության նվազեցման և համաձուլվածքների կառուցվածքային համասեռության բարձրացման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են ստացված նյութերի միկրոկառուցվածքը, ֆազային կազմը, կարծրությունը, ամրությունը, մաշակայունությունը և շփման գործակցի փոփոխության օրինաչափությունները։ Քննարկվում են նաև լեգիրող տարրերի, տեխնոլոգիական ջերմաստիճանային ռեժիմների և մշակման պայմանների ազդեցությունները համաձուլվածքների շահագործական բնութագրերի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են կառուցվածքի և հատկությունների փոխկապակցվածությունը, փորձարարական հետազոտությունների մեթոդները և տեխնոլոգիական գործընթացների օպտիմալացման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է նպաստել բարձր խտությամբ, մաշակայուն և հուսալի հակաշփական նյութերի մշակմանը՝ մեքենաշինության տարբեր հանգույցներում և շփման պայմաններում աշխատող դետալների արտադրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նյութագիտության, մետալուրգիայի, մեքենաշինության և փոշեմետալուրգիական տեխնոլոգիաների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Экономика

Ինստիտուտները և արդյունավետ շուկաները ժամանակակից տնտեսագիտության կարևոր հասկացություններից են, որոնք բացատրում են, թե ինչպես է կազմակերպվում տնտեսական վարքագիծը և ինչպես են ձևավորվում ռեսուրսների բաշխման մեխանիզմները։ Ինստիտուտները հասարակության կողմից ձևավորված կանոնների, օրենքների, նորմերի և կազմակերպությունների համակարգ են, որոնք կարգավորում են տնտեսական հարաբերությունները և նվազեցնում անորոշությունը։ Դրանք կարող են լինել ինչպես ձևական՝ օրենքներ, պայմանագրեր, պետական կարգավորումներ, այնպես էլ ոչ ձևական՝ ավանդույթներ, սոցիալական նորմեր և վարքագծային կանոններ։ Ինստիտուտների հիմնական դերը տնտեսության մեջ այն է, որ դրանք ապահովում են սեփականության իրավունքների պաշտպանություն, պայմանագրերի կատարում և գործարքների անվտանգություն, ինչը կարևոր նախապայման է շուկաների արդյունավետ գործունեության համար։ Արդյունավետ շուկան այն շուկան է, որտեղ գները լիարժեք արտացոլում են առկա տեղեկատվությունը, և ռեսուրսները բաշխվում են հնարավորինս օպտիմալ ձևով՝ նվազագույն կորուստներով։ Այս դեպքում շուկայի մասնակիցները՝ գնորդները և վաճառողները, ունեն բավարար տեղեկատվություն և կարող են կայացնել ռացիոնալ որոշումներ։ Ինստիտուտների որակը անմիջական ազդեցություն ունի շուկաների արդյունավետության վրա, քանի որ թույլ ինստիտուտները կարող են առաջացնել կոռուպցիա, տեղեկատվական ասիմետրիա և շուկայական ձախողումներ։ Ընդհակառակը՝ ուժեղ իրավական համակարգը, թափանցիկ կարգավորումները և վստահության բարձր մակարդակը նպաստում են ներդրումների աճին, տնտեսական աճին և մրցակցության զարգացմանը։ Ժամանակակից տնտեսագիտությունում մեծ նշանակություն ունի ինստիտուցիոնալ մոտեցումը, որը շեշտում է, որ տնտեսական զարգացումը կախված է ոչ միայն ռեսուրսներից, այլ նաև այն կանոններից և կառույցներից, որոնք ձևավորում են տնտեսական վարքագիծը։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բարձրագույն կրթության որակի ապահովման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման արդյունավետ ուղիների բացահայտմանը՝ կրթական բարեփոխումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում բարձրագույն կրթության որակի շարունակական բարելավման, կրթական համակարգի արդիականացման, բուհերի կառավարման արդյունավետության բարձրացման և ժամանակակից պահանջներին համապատասխան կրթական միջավայրի ձևավորման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում բարձրագույն կրթության որակը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ համակարգ, որը ներառում է կրթական ծրագրերի բովանդակությունը, դասավանդման և ուսումնառության մեթոդները, ուսանողների գնահատման համակարգը, դասախոսական կազմի մասնագիտական պատրաստվածությունը, բուհերի նյութատեխնիկական և տեղեկատվական ապահովվածությունը, կառավարման արդյունավետությունը, գիտահետազոտական գործունեությունը և կրթության վերջնարդյունքները։ Աշխատությունում կարևորվում է որակի ներքին և արտաքին ապահովման մեխանիզմների փոխկապակցվածությունը։ Ներքին որակի ապահովումը դիտարկվում է որպես բուհի ներսում կրթական գործընթացների մշտադիտարկման, գնահատման և շարունակական կատարելագործման համակարգ, իսկ արտաքին գնահատումը՝ որպես կրթական ծրագրերի և հաստատությունների գործունեության համապատասխանության ու արդյունավետության անկախ գնահատման միջոց։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կրթական ծրագրերի բովանդակության արդիականացման խնդիրը։ Ուսումնասիրվում է, թե որքանով են բուհական կրթական ծրագրերը համապատասխանում գիտության և տեխնոլոգիաների զարգացմանը, աշխատաշուկայի պահանջներին, գործատուների ակնկալիքներին և ուսանողների մասնագիտական զարգացման կարիքներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կրթության վերջնարդյունքների հստակ սահմանմանը, մասնագիտական և փոխանցելի հմտությունների ձևավորմանը, տեսական գիտելիքների ու գործնական կարողությունների համադրմանը և ուսանողակենտրոն ուսումնառության սկզբունքների կիրառմանը։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում նաև ուսանողների գիտելիքների և կարողությունների գնահատման համակարգի կատարելագործմանը։ Ժամանակակից բարձրագույն կրթության պայմաններում գնահատումը պետք է ոչ միայն արձանագրի ուսանողի յուրացրած գիտելիքների մակարդակը, այլև հնարավորություն տա բացահայտելու նրա վերլուծական, ստեղծագործական, գործնական և մասնագիտական կարողությունները։ Այդ պատճառով կարևորվում են բազմազան գնահատման մեթոդների կիրառումը, չափանիշների հստակությունը, գնահատման օբյեկտիվությունը և կրթական գործընթացի հետադարձ կապի արդյունավետ կազմակերպումը։ Բարձրագույն կրթության որակի ապահովման գործում առանցքային նշանակություն ունի դասախոսական կազմի մասնագիտական և մանկավարժական զարգացումը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել դասախոսների շարունակական վերապատրաստման, նորագույն դասավանդման մեթոդների յուրացման, թվային տեխնոլոգիաների կիրառման, հետազոտահեն ուսուցման և միջազգային մասնագիտական համագործակցության ընդլայնման անհրաժեշտությունը։ Կրթության որակի բարելավումը կապվում է նաև դասախոսի գիտահետազոտական և մանկավարժական գործունեության փոխկապակցվածության հետ, քանի որ ժամանակակից բուհում գիտական նորարարությունները պետք է հնարավորինս արագ ներառվեն կրթական գործընթացում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է բուհերի կառավարման համակարգի արդյունավետության գնահատումը։ Դիտարկվում են կառավարման թափանցիկության, հաշվետվողականության, որոշումների կայացման արդյունավետության, տվյալների վրա հիմնված կառավարման, ներքին հաղորդակցության և տարբեր շահակիցների մասնակցության հարցերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսանողների ներգրավվածությանը որակի ապահովման գործընթացներում, քանի որ նրանց կրթական փորձի, կարծիքների և առաջարկությունների ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր դեր ունենալ առկա խնդիրների բացահայտման և կրթական ծառայությունների բարելավման գործում։ Աշխատությունում կարևորվում է նաև բուհերի կապը գիտության, աշխատաշուկայի և հասարակության հետ։ Բարձրագույն կրթության որակը պայմանավորված է ոչ միայն լսարանում իրականացվող ուսուցմամբ, այլև գիտահետազոտական գործունեության, գործատուների հետ համագործակցության, արտադրական և մասնագիտական պրակտիկաների, շրջանավարտների զբաղվածության և նորարարական նախագծերի զարգացման հնարավորություններով։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են կրթություն–գիտություն և կրթություն–աշխատաշուկա կապերի ամրապնդման անհրաժեշտությունն ու դրանց իրականացման հնարավոր մեխանիզմները։ Կրթական բարեփոխումների համատեքստում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև բուհերի և կրթական ծրագրերի հավատարմագրման ու որակի արտաքին գնահատման համակարգերի կատարելագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ որակի գնահատման չափանիշների հստակեցմանը, գնահատման գործընթացների թափանցիկության բարձրացմանը և բուհերի կողմից ինքնագնահատման արդյունքների արդյունավետ օգտագործմանը։ Կարևորվում է այն մոտեցումը, ըստ որի հավատարմագրումը պետք է ոչ միայն վերահսկողության գործիք լինի, այլև բուհի զարգացման, ինքնավերլուծության և շարունակական բարելավման գործընթացի խթան։ Աշխատությունում կարող են առանձնացվել ՀՀ բարձրագույն կրթության որակի ապահովման հիմնական խնդիրները՝ կրթական ծրագրերի ոչ միշտ բավարար համապատասխանությունը աշխատաշուկայի փոփոխվող պահանջներին, դասավանդման ավանդական մեթոդների գերակշռությունը, դասախոսների շարունակական մասնագիտական զարգացման անհրաժեշտությունը, որակի ներքին մշակույթի ոչ լիարժեք կայացվածությունը, բուհերի նյութատեխնիկական հնարավորությունների տարբերությունները, կառավարման որոշակի խնդիրները և միջազգային համագործակցության ընդլայնման անհրաժեշտությունը։ Այդ խնդիրների լուծման նպատակով կարող են առաջարկվել կրթական ծրագրերի պարբերական վերանայում և թարմացում, որակի ներքին ապահովման մշակույթի ամրապնդում, դասախոսների շարունակական մասնագիտական զարգացման համակարգի կատարելագործում, ուսանողների և գործատուների մասնակցության ընդլայնում, թվային կրթական տեխնոլոգիաների արդյունավետ կիրառում, տվյալների հավաքագրման և վերլուծության համակարգերի զարգացում և բուհերի կառավարման գործընթացների կատարելագործում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև որակի ապահովման չափելի ցուցանիշների և գնահատման մեխանիզմների կիրառումը, որոնք հնարավորություն կտան ոչ միայն արձանագրել առկա վիճակը, այլև գնահատել իրականացվող բարեփոխումների արդյունավետությունը և ժամանակին կատարել անհրաժեշտ փոփոխություններ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կրթության ոլորտի պետական կառավարման մարմիններին, բուհերի ղեկավարներին, որակի ապահովման մասնագետներին, դասախոսներին, կրթական ծրագրերի մշակողներին, ուսանողներին, գործատուներին և բարձրագույն կրթության հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բարձրագույն կրթության որակի ապահովումը ներկայացնում է որպես շարունակական, համակարգային և բազմակողմանի գործընթաց, որի արդյունավետությունը կախված է կրթական ծրագրերի արդիականությունից, դասավանդման որակից, ուսանողների ակտիվ մասնակցությունից, դասախոսների մասնագիտական զարգացումից, արդյունավետ կառավարմանից, գիտության և կրթության ինտեգրումից, աշխատաշուկայի հետ համագործակցությունից և որակի շարունակական բարելավման մշակույթի ձևավորումից։

Литература

Մշակութային և ցուցահանդեսային բնույթի այս հրատարակությունը պատրաստվել է Սայաթ-Նովայի ծննդյան 250-ամյակին նվիրված հոբելյանական ցուցադրության նյութերը ներկայացնելու և այցելուներին դրանց բովանդակությանը ծանոթացնելու նպատակով։ Ուղեցույցում համակարգված կերպով ներկայացվում են մեծ աշուղի կյանքին, ստեղծագործական ժառանգությանը և մշակութային գործունեությանը վերաբերող ցուցանմուշները, գրականությունը և պատկերագրական նյութերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա բանաստեղծական ու երաժշտական ժառանգությանը, ստեղծագործությունների տարածմանը և հետագա սերունդների մշակույթի վրա ունեցած ազդեցությանը։ Ներկայացվող նյութերը կարող են ներառել գրքեր, ձեռագրային ու տպագիր աղբյուրներ, լուսանկարներ, գեղարվեստական աշխատանքներ, երաժշտական նյութեր և հոբելյանական հրատարակություններ։ Ցուցադրության կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս հետևելու ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրման, հրատարակման և հանրայնացման տարբեր փուլերին։ Ուղեցույցը միաժամանակ կատարում է տեղեկատվական և մատենագիտական գործառույթ՝ օգնելով կողմնորոշվել ցուցադրության բաժիններում և համապատասխան նյութերի շրջանակում։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, երաժշտագետների, թանգարանային և գրադարանային ոլորտների մասնագետների, ինչպես նաև հայ աշուղական արվեստով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։