Откройте для себя другие интересные и полезные материалы
Вот коллекция других файлов, которые могут вас заинтересовать и помочь в учебе или творческой работе. Чтобы увидеть больше, вы можете перейти в раздел материаловРелигия
Հայոց եկեղեցու ժամակարգություն՝ ըստ սուրբ թարգմանիչների և մեր մյուս սուրբ հայրերի սահմանած կարգի, մաս երրորդ
Աշխատությունը Հայ առաքելական եկեղեցու ժամերգական և ծիսական ավանդությանը նվիրված ծավալուն մատենագիտական երկի երրորդ մասն է, որը ներկայացնում է եկեղեցական ժամակարգության համակարգը՝ հիմնված սուրբ թարգմանիչների և Հայ եկեղեցու մյուս սուրբ հայրերի սահմանած կարգավորումների ու ավանդությունների վրա։ Այն պատկանում է հայ եկեղեցական ծիսամատենագրության այն կարևոր աշխատությունների շարքին, որոնց հիմնական նպատակն է պահպանել, համակարգել և եկեղեցական գործածության մեջ ներկայացնել ժամերգությունների կարգը, աղոթական կանոնները, սաղմոսերգության ավանդույթները և քրիստոնեական պաշտամունքի ժամանակային կազմակերպումը։ Ժամակարգությունը Հայ եկեղեցու հոգևոր կյանքի հիմնարար բաղադրիչներից է, քանի որ սահմանում է օրվա տարբեր ժամերին կատարվող եկեղեցական աղոթքների, ընթերցումների, սաղմոսների և օրհնությունների հաջորդականությունը՝ հավատացյալների ու հոգևորականների կյանքը կազմակերպելով աղոթքի և աստվածապաշտության շուրջ։ Աշխատության թեմատիկ հիմքում ընկած է եկեղեցական ժամանակի սրբագործման գաղափարը։ Քրիստոնեական ավանդության համաձայն՝ օրվա տարբեր ժամերին կատարվող աղոթքները մարդուն հնարավորություն են տալիս իր առօրյա կյանքը մշտապես կապելու Աստծու հետ՝ աշխատանքը, հանգիստը և հոգևոր խորհրդածությունը ներառելով միասնական կրոնական կենսակերպի մեջ։ Ժամերգությունը պարզապես որոշակի ժամերի կատարվող ծիսական գործողությունների ամբողջություն չէ, այլ աստվածապաշտության համակարգված ձև, որի միջոցով եկեղեցին շարունակաբար արտահայտում է իր հավատքը, փառաբանում Աստծուն և աղոթում աշխարհի, եկեղեցու ու մարդկության համար։ Այս առումով ժամակարգությունը կարևոր դեր ունի ինչպես անհատական հոգևոր կյանքի, այնպես էլ եկեղեցական համայնքի միասնական պաշտամունքի կազմակերպման գործում։ Հայ եկեղեցու ժամերգական ավանդույթը ձևավորվել է դարերի ընթացքում՝ համադրելով վաղ քրիստոնեական աղոթական ժառանգությունը, աստվածաշնչյան սաղմոսերգությունը, հայրաբանական մեկնությունները և հայ եկեղեցական ինքնուրույն ծիսական զարգացումները։ Աշխատության վերնագրում սուրբ թարգմանիչների և մյուս սուրբ հայրերի հիշատակումը հատուկ ընդգծում է այդ ժառանգության պատմական ու աստվածաբանական հիմքերը։ Հայոց սուրբ թարգմանիչները կարևոր դեր են ունեցել ոչ միայն Աստվածաշնչի և քրիստոնեական գրականության հայերենացման, այլև ազգային եկեղեցական լեզվի, պաշտամունքի և հոգևոր մշակույթի ձևավորման գործում։ Նրանց գործունեության շնորհիվ հայերենը դարձավ աստվածաբանական մտքի, աղոթքի, շարականերգության և եկեղեցական ծիսակատարության լիարժեք լեզու։ Հայ եկեղեցու սուրբ հայրերի ավանդությունը, իր հերթին, նպաստեց ծիսական կարգերի պահպանմանը, մեկնաբանմանը և սերունդներին փոխանցմանը։ Այս համատեքստում աշխատությունը կարևորում է եկեղեցական արարողությունների շարունակականությունը և դրանց կապը Հայ եկեղեցու պատմական հիշողության ու դավանական ինքնության հետ։ Ժամակարգության բովանդակային շրջանակին բնորոշ են օրվա տարբեր ժամերին նախատեսված աղոթական կարգերը, սաղմոսների ընթերցումները, հոգևոր երգերը, աստվածաշնչյան հատվածները և ծիսական այլ բաղադրիչները։ Հայ եկեղեցու ավանդական ժամերգական համակարգում առանձնահատուկ տեղ ունեն առավոտյան և երեկոյան ժամերգությունները, ինչպես նաև օրվա այլ աղոթական պահերը, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր հոգևոր խորհուրդն ու պաշտամունքային նշանակությունը։ Առավոտյան աղոթքը խորհրդանշում է նոր օրվա սկիզբը, Աստծու շնորհի հայցումը և մարդու հոգևոր արթնությունը, իսկ երեկոյան աղոթքը կապված է անցած օրվա խորհրդածական ամփոփման, գոհության և Աստծու պահպանությանն ապավինելու հետ։ Գիշերային ժամերգությունները ևս արտահայտում են աղոթքի շարունակականության գաղափարը և մարդու հոգևոր զգոնության անհրաժեշտությունը։ Սաղմոսերգությունը ժամակարգության կարևորագույն բաղադրիչներից է, քանի որ սաղմոսները պարունակում են փառաբանության, ապաշխարության, գոհության, աղաչանքի և աստվածային օգնության հայցման բազմազան արտահայտություններ։ Դրանց միջոցով աղոթական կյանքը կապվում է աստվածաշնչյան ավանդության հետ՝ պահպանելով քրիստոնեական պաշտամունքի հին ու հաստատուն ձևերը։ Աշխատության կարևոր նշանակություններից է նաև ծիսական հաջորդականության և կարգապահության պահպանման խնդիրը։ Եկեղեցական արարողությունների կանոնակարգված կատարումը ապահովում է պաշտամունքի միասնականությունը և կանխում ծիսական ավանդության կամայական փոփոխությունները։ Այսպիսի ժամագրական աշխատությունները ծառայում են որպես գործնական ուղեցույց հոգևորականների համար՝ հնարավորություն տալով ճիշտ և հետևողականորեն կազմակերպելու ժամերգությունները, պահպանելու աղոթքների ու ընթերցումների կարգը և հավատարիմ մնալու եկեղեցու հաստատած ավանդությանը։ Միաժամանակ դրանք կարևոր են նաև հոգևոր կրթության տեսանկյունից, քանի որ ներկայացնում են աղոթական կյանքի կառուցվածքը և բացահայտում եկեղեցական ժամանակի աստվածաբանական խորհուրդը։ Գաղափարական առումով աշխատության հիմնական նպատակը եկեղեցական ավանդության պահպանումն է, աղոթքի շարունակականության ապահովումը և հավատացյալի հոգևոր կյանքի կազմակերպումը։ Այն արտահայտում է այն համոզմունքը, որ եկեղեցին իր պաշտամունքի միջոցով սրբագործում է ժամանակը և մարդու առօրյա գոյությունը վերածում աստվածային ներկայության գիտակցմամբ ապրելու ընթացքի։ Ժամակարգությունը նաև խորհրդանշում է եկեղեցու պատմական ու հոգևոր միասնությունը՝ միավորելով տարբեր ժամանակաշրջանների հավատացյալներին նույն աղոթքների, սաղմոսների և ծիսական արարողությունների շուրջ։ Այս առումով այն ոչ միայն ծիսական կանոնների ժողովածու է, այլև քրիստոնեական հավաքական հիշողության և ազգային հոգևոր ինքնության պահպանման միջոց։ Գրական և կառուցվածքային առումով աշխատությունը պատկանում է հայ եկեղեցական ծիսամատյանների և ժամագրական գրականության ժանրին։ Այս ժանրին բնորոշ են աղոթքների ու հոգևոր երգերի համակարգված դասավորությունը, ծիսական հրահանգների առկայությունը, աստվածաշնչյան և հայրաբանական նյութերի համադրությունը և պաշտամունքային գործածությանը համապատասխան շարադրանքը։ Ժամագրական գրականության լեզուն առանձնանում է եկեղեցական եզրաբանության ճշգրտությամբ, աղոթական արտահայտչաձևերի ավանդականությամբ և հոգևոր բովանդակության խորհրդանշական հարստությամբ։ Նման աշխատությունները միաժամանակ ունեն գրական, լեզվական և երաժշտական նշանակություն, քանի որ պահպանում են հայերեն աղոթքների, սաղմոսների և շարականային արտահայտությունների պատմական ձևերը։ Պատմամշակութային առումով հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի տասնիններորդ դարի հայ եկեղեցական գրքի պատմության և Մխիթարյան միաբանության հրատարակչական գործունեության շրջանակում։ Վիեննայի Մխիթարյան միաբանությունը նշանակալի դեր է ունեցել հայերեն կրոնական, գիտական, լեզվաբանական և պատմական գրականության հրատարակման ու տարածման գործում։ Նրա գործունեությունը նպաստել է հայ գրական լեզվի մշակմանը, հին մատենագրական ժառանգության պահպանմանը և եկեղեցական գրքերի նոր հրատարակությունների միջոցով ազգային հոգևոր մշակույթի շարունակականությանը։ Այս աշխատության հրատարակությունը վկայում է Հայ եկեղեցու ծիսական գրականության համակարգման և միասնական գործածության ապահովման կարևորության մասին։ Այն նաև արժեքավոր աղբյուր է հայոց ժամերգական ավանդության պատմական զարգացման, եկեղեցական պաշտամունքի կազմակերպման և ծիսական ժառանգության ուսումնասիրման համար։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ եկեղեցագիտության, ծիսագիտության, պատարագագիտության, հայ աստվածաբանության, հայերեն եկեղեցական լեզվի և երաժշտական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է ծառայել որպես մասնագիտական նյութ հոգևորականների, աստվածաբանների, եկեղեցագետների, հայագետների, շարականագետների և եկեղեցական երաժշտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Միաժամանակ այն հետաքրքրություն է ներկայացնում այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ծանոթանալ Հայ առաքելական եկեղեցու աղոթական կյանքի կառուցվածքին, ժամերգությունների հոգևոր խորհրդին և դարերով ձևավորված ծիսական ավանդությանը։ Նրա ընթերցողական ու գիտական արժեքը պայմանավորված է հայ եկեղեցական պաշտամունքի կարևորագույն բաղադրիչներից մեկի՝ ժամակարգության պահպանմամբ և համակարգված ներկայացմամբ։ Աշխատությունը հայ հոգևոր մատենագրության այն նշանակալի վկայություններից է, որոնք ապահովել են ազգային եկեղեցական ավանդության փոխանցումը սերունդներին՝ պահպանելով աղոթքի, սաղմոսերգության և ծիսական կյանքի պատմական շարունակականությունը։
Обновлено. 2026-11-13
Культура
Նոր գրականություն ՀՍՍՀ կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ: Մատենագիտական ինֆորմացիա: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու (1985, Մարտ, թիվ 7)
Սա մատենագիտական և տեղեկատվական-հետազոտական բնույթի աշխատություն է, որը ներկայացնում է Հայկական Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետության (ՀՍՍՀ) կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության ընթացիկ տեղեկատուն՝ նպատակ ունենալով համակարգել և դասակարգել տվյալ ժամանակահատվածում հրատարակված գիտական, քննադատական և տեղեկատու նյութերը, որոնք վերաբերում են գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի և մշակութային կյանքի զարգացման գործընթացներին, աշխատանքը ընդգրկում է մատենագիտական աղբյուրների ընտրության, նկարագրման և խմբավորման սկզբունքները, ինչպես նաև ընթերցողներին և հետազոտողներին ուղղորդելու մեխանիզմները՝ ապահովելով տեղեկատվության արագ որոնում և գիտական շրջանառություն, միաժամանակ ընդգծվում է մշակութային գործընթացների շարունակական փաստագրման կարևորությունը՝ որպես հանրապետության արվեստի և գրականության զարգացման պատմական պատկերի վերականգնման հիմք։
Обновлено. 2026-09-18
Политология
Arajik Harutjunjan: Aserbaidschan nimmt früheren Präsidenten von Bergkarabach fest
Սույն նյութը վերաբերում է Լեռնային Ղարաբաղի (Արցախի) նախկին նախագահ Արաիկ Հարությունյանի ձերբակալությանը Ադրբեջանի իրավապահ մարմինների կողմից՝ տարածաշրջանում 2023 թվականի ռազմական և քաղաքական զարգացումների համատեքստում։ Ըստ հաղորդվող տեղեկատվության՝ նա ընդգրկվել է այն անձանց թվում, որոնց նկատմամբ Ադրբեջանի կողմից իրականացվել են քրեական հետապնդման կամ կալանավորման գործողություններ՝ կապված Լեռնային Ղարաբաղում նախկին վարչական կառույցների գործունեության և վերջին ռազմական էսկալացիայի հետևանքների հետ։ Գործընթացը դիտարկվում է որպես ավելի լայն քաղաքական և իրավական զարգացումների մաս, որոնք հաջորդել են տարածաշրջանի վերահսկողության փոփոխությանը և ադրբեջանական վարչական համակարգի հաստատմանն այդ տարածքում։ Իրավիճակը շարունակում է մնալ միջազգային ուշադրության կենտրոնում՝ պայմանավորված մարդու իրավունքների, քաղաքական պատասխանատվության և տարածաշրջանային կայունության վերաբերյալ տարբեր մեկնաբանություններով ու գնահատականներով։
Обновлено. 2026-09-10
Технология
Синтез, физико-химические и термолюминесцентные свойства средних молибдатов Се, Pr, Nd, Eu, Tb, Dy, Ег
Այս աշխատանքը նվիրված է հազվագյուտ հողային տարրերի՝ Ce, Pr, Nd, Eu, Tb, Dy և Er միջին մոլիբդատների սինթեզին, ինչպես նաև դրանց ֆիզիկաքիմիական և ջերմալյումինեսցենտ հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով այս միացությունների կառուցվածքային, սպեկտրալ և էներգետիկ բնութագրերը։ Վերլուծության մեջ ներկայացվում են սինթեզի տարբեր մեթոդներ՝ բարձր ջերմաստիճանային պինդֆազային ռեակցիաներ, նստեցման և կերամիկական տեխնոլոգիաներ, որոնք թույլ են տալիս ստանալ բարձր մաքրությամբ և կայուն բյուրեղային կառուցվածք ունեցող մոլիբդատներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ստացված միացությունների բյուրեղագրական կառուցվածքին, իոնային փոխազդեցություններին և մոլիբդեն-թթվածին օքսոանյոնային խմբերի դերին նյութի կայունության և օպտիկական հատկությունների ձևավորման մեջ։ Աշխատությունում մանրամասն ուսումնասիրվում են ջերմալյումինեսցենտության երևույթները՝ լիցքակիրների թակարդման և ազատման մեխանիզմների համատեքստում, ինչպես նաև դրանց կախվածությունը դոպանտային իոնների բնույթից։ Վերլուծվում են լյումինեսցենտ գագաթների սպեկտրները, էներգետիկ մակարդակների կառուցվածքը և ջերմաստիճանային կախվածությունները, որոնք կարևոր են դոզիմետրիկ և օպտոէլեկտրոնային կիրառությունների համար։ Միաժամանակ քննարկվում են այս նյութերի կիրառման հնարավորությունները՝ ներառյալ ճառագայթային դոզիմետրիան, լուսարձակող սարքերը և ֆունկցիոնալ կերամիկայի զարգացումը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ընդգծում է, որ հազվագյուտ հողային մոլիբդատները ներկայացնում են խոստումնալից նյութերի դաս՝ իրենց յուրահատուկ ֆիզիկաքիմիական և լյումինեսցենտ հատկությունների շնորհիվ։
Обновлено. 2026-09-09
Лингвистика
Ցեղանունները հայ պատմագրության մեջ (V-XII դդ.)
Աշխատությունը նվիրված է V-XII դարերի հայ պատմագրության մեջ ցեղանունների կիրառության, ձևավորման, նշանակության և պատմական բովանդակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն անվանումներն են, որոնց միջոցով հայ պատմիչները ներկայացրել են տարբեր ցեղային, էթնիկական և քաղաքական խմբեր՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու միջնադարյան Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների էթնիկ ու քաղաքական միջավայրի առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է ներառել հայ պատմագրական երկերի համակարգված ուսումնասիրություն՝ սկսած վաղ միջնադարյան հեղինակներից մինչև XII դարի պատմիչներ՝ պարզելու համար, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչ ցեղանուններ են օգտագործվել, ինչ ձևերով են դրանք գրանցվել և ինչ նշանակություն են ունեցել տվյալ պատմական համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ցեղանունների լեզվական ձևերին, դրանց ստուգաբանությանը, տարբերակներին և հնարավոր նույնացման խնդիրներին։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել այն հանգամանքը, թե արդյոք նույն անվանումը տարբեր պատմիչների մոտ օգտագործվել է նույն էթնիկական խմբի համար, թե ժամանակի ընթացքում ձեռք է բերել նոր քաղաքական կամ աշխարհագրական նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է համադրել հայ պատմիչների տեղեկությունները օտարալեզու՝ հունական, ասորական, պարսկական, արաբական և այլ աղբյուրների տվյալների հետ՝ ցեղանունների նույնականացման և պատմական նշանակության առավել հիմնավորված գնահատման նպատակով։ Առանձին ուշադրության են արժանի հայ պատմագրության մեջ հարևան ժողովուրդների, քոչվոր և տեղաբնիկ խմբերի, ինչպես նաև տարածաշրջանի տարբեր քաղաքական միավորումների անվանումները։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ցեղանունների օգտագործման պատմագրական առանձնահատկությունները՝ պարզելու համար, թե ինչպես են պատմիչների աշխարհայացքը, քաղաքական դիրքորոշումները և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական պատկերացումները ազդել տարբեր ժողովուրդների ու ցեղային խմբերի անվանման վրա։ Ցեղանունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն լեզվաբանական, այլև պատմական տեսանկյունից, քանի որ դրանք կարող են տեղեկություններ հաղորդել բնակչության տեղաշարժերի, էթնիկ շփումների, քաղաքական հարաբերությունների և տարածաշրջանի ժողովրդագրական փոփոխությունների վերաբերյալ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս նաև բացահայտելու հայ պատմագրության մեջ պահպանված հնագույն և միջնադարյան էթնիկական անվանումների շարունակականությունը, փոփոխություններն ու փոխակերպումները։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել հայկական պատմական աղբյուրների առավել ճշգրիտ ընթերցմանը և տարբեր ժողովուրդների ու ցեղային խմբերի պատմական նույնականացման մեթոդների կատարելագործմանը։ Այն կարող է արժեքավոր լինել հայ պատմագրության, պատմական ազգագրության, էթնիկ պատմության, անվանաբանության և տարածաշրջանի հին ու միջնադարյան պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հայագետների, լեզվաբանների, ազգագրագետների և հետազոտողների համար։
Обновлено. 2026-09-08
Политология
Информационная безопасность процессе демократической консолидации
Աշխատությունը նվիրված է տեղեկատվական անվտանգության ապահովման հիմնախնդիրներին ժողովրդավարական կոնսոլիդացման գործընթացում, ուսումնասիրելով այն ռիսկերը, մարտահրավերներն ու ռազմավարական մոտեցումները, որոնք ուղղված են տեղեկատվական համակարգերի պաշտպանությանը և հասարակության վստահության բարձրացմանը։ Գրքում ներկայացվում են տեղեկատվական անվտանգության սկզբունքները, իրավական և ինստիտուցիոնալ կարգավորումները, տեխնոլոգիական գործիքների կիրառությունը և քաղաքական կառավարման մեխանիզմները, որոնք ապահովում են տվյալների, տեղեկատվության հոսքի և կապի միջոցների պաշտպանությունը։ Հեղինակը վերլուծում է ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին սպառնալիքները, հանրային տեղեկատվության պաշտպանությունն ու դիվերսիոն գործողությունների կանխարգելումը, ընդգծելով տեղեկատվական անվտանգության կարևորությունը քաղաքական կայունության և ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման համար։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդավարական գործընթացների հուսալիության, հրապարակայնության և քաղաքացիական վերահսկողության ապահովման գործիքներին, ինչպես նաև տեղեկատվական քաղաքականության ձևավորմանն ու ներդրմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է պետական կառավարման, քաղաքական գիտությունների, անվտանգության ոլորտի մասնագետների և հետազոտողների համար՝ նպաստելով տեղեկատվական անվտանգության բարձրացմանը և ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդմանը։
Обновлено. 2026-09-04