L'exercisier

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Գյունթեր Գրասի արձակում մեղքի, պատասխանատվության, հիշողության և ապաշխարության գաղափարների գրականագիտական քննությանը՝ դրանք դիտարկելով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի, նացիստական անցյալի և հետպատերազմյան գերմանական հասարակության ինքնագիտակցության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում անհատական և հավաքական մեղքի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես է մարդը գնահատում սեփական վարքը պատմական աղետի պայմաններում և ինչ ճանապարհով է փորձում վերաիմաստավորել անցյալի նկատմամբ իր պատասխանատվությունը։ Գրական կերպարների կենսագրությունները, հիշողությունները և բարոյական ընտրությունները դիտարկվում են որպես պատմական փորձառության գեղարվեստական արտահայտություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հիշողության խնդրին, քանի որ անցյալի վերականգնումը Գրասի ստեղծագործական աշխարհում հաճախ կապված է ինքնարդարացման, լռության, մեղքի գիտակցման և պատասխանատվության ընդունման հակասական գործընթացների հետ։ Քննվում է նաև այն սահմանը, որը բաժանում է անձնական մեղքը հասարակական և պատմական պատասխանատվությունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են անհատի առօրյա որոշումները առնչվել ավելի լայն քաղաքական ու բարոյական գործընթացների հետ։ Ապաշխարությունը ներկայացվում է ոչ միայն կրոնական կամ բարոյագիտական հասկացություն, այլև որպես անցյալի ճանաչման, հիշողության պահպանման և սեփական ինքնության վերագնահատման բարդ գործընթաց։ Հետազոտության մեջ կարևոր դեր ունեն Գրասին բնորոշ գրոտեսկը, հեգնանքը, խորհրդանշական պատկերները, պատմողական տեսանկյունների փոփոխությունը և իրականության ու երևակայության միահյուսումը, որոնց միջոցով բացահայտվում են կերպարների ներքին հակասությունները։ Ուշադրություն է դարձվում նաև Դանցիգի տարածական և պատմական կերպարին, որը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գործողությունների միջավայր, այլև որպես կորուսյալ աշխարհի, բազմաշերտ հիշողության և պատմական հակամարտությունների խորհրդանշական տարածություն։ Երեք ստեղծագործությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու նույն պատմական ժամանակաշրջանի և բարոյական խնդիրների տարբեր գեղարվեստական մեկնաբանություններին՝ բացահայտելով թեմատիկ ու պատկերային կապերը դրանց միջև։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է գրականագիտական, պատմամշակութային և բարոյափիլիսոփայական մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես է գեղարվեստական գրականությունը մասնակցում անցյալի վերաիմաստավորմանը և պատմական հիշողության ձևավորմանը։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշե Չարենցի բանաստեղծական լեզվի և անհատական ոճի համակողմանի լեզվաբանական ու գրականագիտական ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական տարբեր շրջանների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում բանաստեղծի բառապաշարի, պատկերավորման համակարգի, քերականական կառուցվածքների, խոսքային արտահայտչամիջոցների, տաղաչափական առանձնահատկությունների և դրանց միջոցով ձևավորվող ինքնատիպ գեղարվեստական աշխարհի բացահայտումն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բառընտրությանը՝ ուսումնասիրելով գրական հայերենի, ժողովրդախոսակցական շերտերի, հնաբանությունների, նորաբանությունների, փոխառությունների և հեղինակային բառաստեղծման փոխհարաբերությունները։ Կարևոր ուղղություն է փոխաբերությունների, մակդիրների, համեմատությունների, խորհրդանիշների, կրկնությունների և հակադրությունների քննությունը, քանի որ դրանք էական դեր ունեն բանաստեղծական պատկերների, հուզական լարվածության և գաղափարական շեշտադրումների ձևավորման մեջ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև շարահյուսական կազմակերպմանը՝ պարզաբանելով կարճ ու ընդարձակ նախադասությունների, զուգահեռ կառույցների, բացականչական և հարցական ձևերի, բառերի անսովոր դասավորության ու խոսքային ռիթմի գեղարվեստական գործառույթները։ Բանաստեղծական հնչողության տեսանկյունից կարող են ուսումնասիրվել հանգավորման համակարգը, ռիթմը, հնչյունական կրկնությունները և բառերի երաժշտական կազմակերպումը՝ ցույց տալով դրանց մասնակցությունը ստեղծագործության ընդհանուր տրամադրության ձևավորմանը։ Առանձին նշանակություն ունի ստեղծագործական տարբեր փուլերի համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվաոճական որոնումների զարգացմանը, բանաստեղծական ձևերի փոփոխությանը և գեղարվեստական արտահայտության նոր միջոցների յուրացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող է քննվել նաև անհատական ոճի կապը XX դարի հայ գրական լեզվի զարգացման, ժամանակաշրջանի գրական շարժումների և համաշխարհային պոեզիայի գեղարվեստական նորարարությունների հետ։ Բանաստեղծի լեզուն այս համատեքստում ներկայանում է որպես ոչ միայն ստեղծագործական անհատականության արտահայտություն, այլև հայ բանաստեղծական խոսքի հնարավորությունների ընդլայնման կարևոր երևույթ։ Լեզվական և գրականագիտական վերլուծությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ձևի ու բովանդակության փոխկապակցվածությունը և պարզելու, թե լեզվական յուրաքանչյուր մակարդակ ինչպես է մասնակցում ստեղծագործության իմաստային ու հուզական ամբողջության կառուցմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը կարևոր ներդրում է չարենցագիտության և հայ գեղարվեստական խոսքի ուսումնասիրության մեջ՝ համակարգված կերպով ներկայացնելով բանաստեղծի լեզվական վարպետությունն ու ոճական ինքնատիպությունը։

Культура

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայկական ՍՍՀ կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակվող գրականության ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատվության համակարգված ներկայացմանը՝ որպես տեղեկատվական-տեղեկատու բնույթի հրատարակություն, որի նպատակն է ապահովել օգտվողներին արդի և պարբերաբար թարմացվող տվյալներով մշակութային ոլորտի նորագույն հրապարակումների մասին։ Հեղինակը նկարագրում է մատենագիտական տեղեկատվության կազմակերպման սկզբունքները՝ ընդգծելով նյութերի ընտրության, դասակարգման և համակարգման մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս ձևավորել մշակույթի և արվեստի ոլորտին վերաբերող գիտական և հանրամատչելի գրականության ամբողջական պատկեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընթացիկ մատենագիտական ցուցակների դերին՝ որպես գիտական հետազոտությունների, գրադարանային սպասարկման և տեղեկատվական որոնման կարևոր գործիք, որոնք նպաստում են ընթերցողների և հետազոտողների ժամանակին տեղեկացվածությանը նոր հրատարակությունների մասին։ Աշխատությունը նաև ներկայացնում է գրականության տարբեր տեսակներ՝ գիտական մենագրություններ, հոդվածներ, տեղեկատուներ և արվեստի վերաբերյալ ուսումնասիրություններ, որոնք ընդգրկվում են տվյալ մատենագիտական հոսքերում։ Նշվում է, որ նման ընթացիկ տեղեկատուները կարևոր դեր ունեն մշակութային կյանքի զարգացման, գիտական հաղորդակցության ընդլայնման և տեղեկատվական հոսքերի համակարգման գործում՝ ապահովելով գիտելիքի արագ շրջանառություն և հասանելիություն մասնագիտական համայնքների համար։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է բանկային վերահսկողության համակարգի կատարելագործման ուղիների և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը վարկային քաղաքականության արդյունավետության վրա՝ Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են բանկային վերահսկողության էությունը, նպատակները, սկզբունքները և հիմնական մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանց դերը ֆինանսական համակարգի կայունության և բանկերի գործունեության արդյունավետության ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վարկային ռիսկերի կառավարմանը, վարկավորման գործընթացի վերահսկողությանը, բանկերի ակտիվների որակի գնահատմանը և այն գործիքներին, որոնց միջոցով վերահսկող մարմինները կարող են նպաստել պատասխանատու ու կայուն վարկային քաղաքականության ձևավորմանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է վերահսկողության և վարկային քաղաքականության փոխկապակցվածությունը՝ գնահատելով, թե վերահսկողական պահանջների, նորմատիվների և ռիսկերի կառավարման մեխանիզմների փոփոխություններն ինչպես կարող են ազդել վարկային ռեսուրսների բաշխման, վարկավորման ծավալների, վարկերի որակի և բանկերի ֆինանսական կայունության վրա։ ՀՀ բանկային համակարգի նյութերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գործող վերահսկողության համակարգի հիմնական առավելություններն ու խնդիրները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք կարող են սահմանափակել դրա արդյունավետությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է բանկային վերահսկողության կատարելագործման հնարավոր ուղիների ներկայացումը՝ հաշվի առնելով ժամանակակից ռիսկերի կառավարման մոտեցումները, վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությունը և ֆինանսական համակարգի կայունության ապահովման պահանջները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել վարկային քաղաքականության ավելի արդյունավետ կազմակերպմանը, վարկային ռիսկերի նվազեցմանը, բանկային համակարգի կայունության ամրապնդմանը և վերահսկողության մեխանիզմների կատարելագործմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, բանկային և ֆինանսական ոլորտի մասնագետներին, վերահսկողության և ռիսկերի կառավարման մասնագետներին, հետազոտողներին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Информатика

Աշխատությունը նվիրված է նեյրոհամակարգիչների կառուցման համար նախատեսված տարրերի և սարքերի մշակմանը, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների, աշխատանքի սկզբունքների և արդյունավետության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում նեյրոհամակարգիչները դիտարկվում են որպես հաշվողական համակարգեր, որոնց աշխատանքային տրամաբանությունը որոշակիորեն նմանակում է կենսաբանական նյարդային համակարգերում տեղեկատվության զուգահեռ մշակման սկզբունքները։ Ուսումնասիրվում են արհեստական նեյրոնների և դրանց միջև կապերի ապարատային իրականացման հնարավորությունները, ազդանշանների ընդունման, մշակման, փոխանցման և կուտակման համար անհրաժեշտ էլեկտրոնային հանգույցները, ինչպես նաև մեծ թվով տարրերի միասնական համակարգում կազմակերպման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն տեխնիկական լուծումներին, որոնք հնարավորություն են տալիս բարձրացնել հաշվարկների արագությունը, ապահովել տվյալների զուգահեռ մշակում և նվազեցնել համակարգի էներգասպառումն ու ապարատային բարդությունը։ Քննության են առնվում նեյրոնային ցանցերի ապարատային իրականացման տարբեր կառուցվածքներ, հիշողության տարրերի և հաշվողական հանգույցների փոխազդեցությունը, կապերի կշիռների ներկայացման ու փոփոխման եղանակները և ուսուցման գործընթացների տեխնիկական ապահովման հնարավորությունները։ Վերլուծվում են առանձին տարրերի էլեկտրական բնութագրերը, արագագործությունը, կայունությունը, ճշգրտությունը և արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ զգայունությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մշակվող սարքերի համակարգչային մոդելավորմանը և փորձարարական հետազոտությանը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել դրանց աշխատանքը տարբեր ռեժիմներում և որոշել կառուցվածքային պարամետրերի ազդեցությունը ընդհանուր համակարգի արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև նեյրոհամակարգչային ճարտարապետությունների ընդլայնման և մեծ թվով հաշվողական տարրերի ինտեգրման հետ կապված խնդիրները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ պատկերների և ազդանշանների ճանաչման, դասակարգման, կառավարման, կանխատեսման և տվյալների արագ մշակման համար նախատեսված մասնագիտացված հաշվողական համակարգերի զարգացման տեսանկյունից։ Աշխատանքը նպաստում է նեյրոնային հաշվարկների ապարատային հիմքերի կատարելագործմանը՝ համադրելով միկրոէլեկտրոնիկայի, համակարգչային ճարտարագիտության և արհեստական նեյրոնային ցանցերի սկզբունքները։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1918-1920 թվականներին գոյություն ունեցած Հայաստանի և Ադրբեջանի առաջին հանրապետությունների միջև դիվանագիտական հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և հակասությունների պատմությանը։ Հեղինակը մանրամասն ուսումնասիրում է երկու նորանկախ պետությունների արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները, պետական շահերի բախումները, տարածքային վեճերը և դրանց ազդեցությունը պաշտոնական հարաբերությունների վրա։ Գրքում վերլուծվում են Արցախի, Զանգեզուրի, Նախիջևանի և սահմանային այլ շրջանների շուրջ առաջացած տարաձայնությունները, ինչպես նաև այդ խնդիրների շուրջ տարվող բանակցությունները և միջազգային միջնորդության փորձերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական ներկայացուցչությունների գործունեությանը, պաշտոնական գրագրությանը, քաղաքական որոշումների ընդունման գործընթացին և տարածաշրջանում գործող արտաքին ուժերի՝ հատկապես Մեծ Բրիտանիայի, Օսմանյան Թուրքիայի, խորհրդային Ռուսաստանի և այլ դերակատարների ազդեցությանը։ Հեղինակը հիմնվում է արխիվային փաստաթղթերի, պաշտոնական աղբյուրների և ժամանակաշրջանի վկայությունների վրա՝ ներկայացնելով ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև դրանց պատճառահետևանքային կապերը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության, հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների պատմության և Հարավային Կովկասի բարդ քաղաքական իրադրության ուսումնասիրման համար՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ այն գործընթացները, որոնք ձևավորեցին տարածաշրջանի հետագա զարգացումները և երկարաժամկետ ազդեցություն ունեցան երկու ժողովուրդների հարաբերությունների վրա։