Լեռնային պայմաններում ավտոմոբիլային հարկադրական բռնկումով շարժիչների բեռնվածքային բնութագրերը նմանակող լաբորատոր ստենդի մշակում և պարամետրերի հիմնավորում

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Եզնիկ Կողբացու «Եղծ աղանդոց» երկի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ այն դիտարկելով որպես վաղ միջնադարյան հայերեն փիլիսոփայական-աստվածաբանական արձակի կարևոր հուշարձան։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ ստեղծագործության լեզուն հիմնված է գրաբար հայերենի զարգացած համակարգի վրա՝ բնորոշվելով հստակ շարահյուսական կառուցվածքներով, տրամաբանական կապերի ընդգծված արտահայտմամբ և բառապաշարի ճշգրտությամբ, որը պայմանավորված է հեղինակի բանավիճային և ապացուցողական նպատակներով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում երկի ոճին, որը միավորում է փիլիսոփայական վերլուծական խոսքը և կրոնական-պոլեմիկական գրականության առանձնահատկությունները՝ ձևավորելով համոզիչ, երբեմն սուր քննադատական արտահայտչաձև։ Աշխատությունում դիտարկվում են նաև հռետորական միջոցները՝ կրկնությունները, հակադրությունները և հարցական կառուցվածքները, որոնք ծառայում են գաղափարների ամրապնդման և ընթերցողի համոզման նպատակին։ Միաժամանակ վերլուծվում է հունաբան ազդեցությունը հայերեն թարգմանական և ինքնուրույն աստվածաբանական գրականության վրա, որը որոշակիորեն արտացոլվում է երկի տերմինաբանության և տրամաբանական կառուցման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ «Եղծ աղանդոց»-ի լեզուն և ոճը ոչ միայն արտահայտում են հեղինակի փիլիսոփայական մտածողությունը, այլև կարևոր դեր ունեն վաղ միջնադարյան հայ գրական լեզվի ձևավորման և զարգացման գործընթացում։

Другие предметы

Հայաստանի Հանրապետությունում 2018 թվականին հրատարակությունները ներառում են ինչպես գիտական և ուսումնական գրականություն, այնպես էլ գեղարվեստական, հասարակական-քաղաքական և մշակութային բնույթի բազմաթիվ աշխատություններ, որոնք արտացոլում են այդ տարվա հասարակական մտքի և հրատարակչական ոլորտի ընդհանուր զարգացումները։ Գիտական և մասնագիտական գրականության ոլորտում 2018-ին շարունակվել է ակտիվ հրատարակչական գործընթացը՝ հատկապես հումանիտար գիտությունների, լեզվաբանության, պատմության, գրադարանագիտության և տեխնիկական ուղղությունների շրջանակում։ Օրինակ՝ Հայաստանի ազգային գրադարանի և այլ գիտական կառույցների կողմից լույս են տեսել վիճակագրական և մատենագիտական բնույթի աշխատություններ, որոնք ուսումնասիրում են երկրի գրադարանային համակարգի վիճակը և տեղեկատվական ռեսուրսների զարգացումը։

История

Աշխատությունը նվիրված է «ումմա» հասկացության (իսլամական համայնք) կարգավիճակի և բովանդակային բնորոշման ուսումնասիրությանը՝ ըստ Ղուրանի և վաղ իսլամական սկզբնաղբյուրների։ Գրքում վերլուծվում են Ղուրանական տեքստերում «ումմա»-ի իմաստային դաշտերը, դրա կապը հավատքի, սոցիալական կազմակերպման և իրավական-էթիկական նորմերի հետ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև վաղ իսլամական ավանդույթներում՝ հադիսներում և պատմական քրոնիկներում, համայնքի ձևավորման գործընթացը, դրա քաղաքական և կրոնական բաղադրիչների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև Մուհամմադ մարգարեի ժամանակաշրջանում «ումմա»-ի ինստիտուցիոնալացումը։ Աշխատության մեջ համադրվում են տեքստաբանական և պատմական-քննադատական մոտեցումներ՝ ցույց տալու համար հասկացության զարգացման դինամիկան և դրա ազդեցությունը իսլամական քաղաքակրթության ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է իսլամագետների, պատմաբանների, աստվածաբանների և համեմատական կրոնագիտության մասնագետների համար՝ նպաստելով վաղ իսլամի սոցիալ-կրոնական կառուցվածքի ավելի խորքային ըմբռնմանը։

История

Այս գիրքը ներկայացնում է Հայոց ցեղասպանության պատմական իրադարձությունները, դրանց նախապատմությունը, ընթացքը և հետևանքները՝ հիմնվելով պատմական փաստերի, վավերագրերի, գիտական ուսումնասիրությունների և տարբեր աղբյուրների համադրության վրա։ Աշխատանքում անդրադարձ է կատարվում Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնություններին, տեղահանություններին և մարդկային կորուստներին, ինչպես նաև այդ իրադարձությունների քաղաքական, իրավական և հումանիտար գնահատականներին։ Գրքում քննարկվում են միջազգային արձագանքը, հիշողության պահպանման, պատմական արդարության և ցեղասպանության ուսումնասիրության հիմնահարցերը՝ ընդգծելով դրանց նշանակությունը պատմագիտության և մարդու իրավունքների համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ցեղասպանագիտության ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրվում են հայ ժողովրդի պատմությամբ, պատմական հիշողությամբ և XX դարի համաշխարհային պատմության կարևորագույն իրադարձություններով։

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է հանցագործությունների համակցության քրեաիրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դրա իրավական բնույթի, տեսակների, տարբերակման չափանիշների և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրների համակողմանի վերլուծությամբ։ Գրքում ուսումնասիրվում է հանցագործությունների բազմակիության ինստիտուտը, դրա նշանակությունը քրեական պատասխանատվության անհատականացման և կատարված արարքների ճիշտ իրավական գնահատման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցագործությունների համակցության հասկացությանը, դրա հիմնական հատկանիշներին և այն հանգամանքներին, որոնց առկայության դեպքում մեկ անձի կողմից կատարված մի քանի արարքներ կարող են առաջացնել առանձին քրեաիրավական գնահատման անհրաժեշտություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են համակցության տարբեր դրսևորումները, հանցագործությունների առանձին կազմերի միմյանցից սահմանազատման չափանիշները և մեկ հանցագործության ու մի քանի հանցագործությունների միջև տարբերակման խնդիրները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև հանցագործությունների համակցության, կրկնակիության, ռեցիդիվի և այլ հարակից քրեաիրավական ինստիտուտների փոխհարաբերությանը, քանի որ դրանց ճիշտ սահմանազատումը կարևոր նշանակություն ունի արարքի որակավորման և պատժի նշանակման համար։ Քննության են առնվում քրեական օրենսդրության նորմերի մրցակցության, մեկ արարքի շրջանակում մի քանի հանցակազմերի հատկանիշների առկայության և արարքների իրավական գնահատման ընթացքում հնարավոր սխալների հետ կապված հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հանցագործությունների համակցության դեպքում պատժի նշանակման առանձնահատկություններին, պատժատեսակների և պատժաչափերի որոշմանը, ինչպես նաև կատարված արարքների հանրային վտանգավորության աստիճանի համարժեք գնահատմանը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ հանցագործությունների բազմակիության վերաբերյալ նորմերի ճիշտ կիրառումը պետք է ապահովի ինչպես կատարված արարքների ամբողջական քրեաիրավական գնահատումը, այնպես էլ անձի նկատմամբ արդար և համաչափ պատասխանատվության կիրառումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հանցագործությունների համակցության տեսական և գործնական հիմնական խնդիրները, ուսումնասիրել դրանց լուծման իրավական մոտեցումները և դիտարկել օրենսդրության ու իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, դատախազների, քննիչների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և հանցագործությունների բազմակիության ու քրեական պատասխանատվության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական հաղորդակցության մեջ իրադարձությունների լեզվական ներկայացման և դրանց իմաստաշարահյուսական կառուցվածքի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով, թե իրական կամ ներկայացվող իրադարձություններն ինչպես են վերածվում լեզվական միավորների և ինչ միջոցներով են կառուցվում դրանց մասնակիցների, գործողությունների, պատճառների ու հետևանքների միջև հարաբերությունները։ Հետազոտության առանցքում իրադարձության՝ որպես լեզվաբանական և խոսութային միավորի ըմբռնումն է, ինչպես նաև դրա արտահայտման համար կիրառվող բառային, քերականական և շարահյուսական միջոցների փոխկապակցվածությունը։ Քննվում է, թե ինչպես են բայական կառույցները, գործողության տեսակները, ժամանակային ու պատճառահետևանքային հարաբերությունները, եղանակավորությունը և նախադասության մասնակիցների դերաբաշխումը ձևավորում իրադարձության լեզվական պատկերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իմաստային դերերին՝ գործողություն կատարողի, գործողության ազդեցությունը կրողի, պատճառի, նպատակի, միջոցի, վայրի և ժամանակի արտահայտմանը։ Քաղաքական խոսույթում այդ ընտրությունները կարող են տարբեր կերպ շեշտադրել նույն իրադարձության առանձին բաղադրիչները, առաջին պլան մղել որոշ մասնակիցների կամ նվազեցնել մյուսների լեզվական տեսանելիությունը։ Այդ համատեքստում ուսումնասիրվում են ակտիվ և կրավորական կառույցները, անվանականացումները, անդեմ ձևակերպումները և այլ շարահյուսական միջոցներ, որոնց ընտրությունը պայմանավորում է իրադարձության կառուցվածքային ներկայացումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև բառային ընտրությանը, քանի որ տարբեր անվանումներ և բայական միավորներ կարող են նույն երևույթը դասակարգել տարբեր իմաստային շրջանակներում։ Քննվում է խոսողի կամ տեքստի հեղինակի վերաբերմունքի լեզվական արտահայտումը՝ հավաստիության աստիճանի, ենթադրության, անհրաժեշտության, հնարավորության և գնահատողականության միջոցների միջոցով։ Հետազոտության համար կարևոր է համատեքստի դերը, քանի որ առանձին նախադասության իմաստը քաղաքական հաղորդակցության մեջ հաճախ ամբողջանում է նախորդ և հաջորդ ասույթների, հաղորդակցական նպատակի և տվյալ խոսույթի ընդհանուր կառուցվածքի հետ հարաբերության մեջ։ Վերլուծության առարկա կարող են դառնալ քաղաքական ելույթները, պաշտոնական հայտարարությունները, հարցազրույցները, բանավեճերը և լրատվական-քաղաքական տեքստերը՝ դրանցում կիրառվող լեզվական կառուցվածքների համեմատության նպատակով։ Ուսումնասիրությունը չի սահմանափակվում միայն քերականական նկարագրությամբ, այլ կապում է շարահյուսական ձևը իմաստաբանության և գործաբանության հետ՝ ցույց տալով, թե լեզվական ընտրություններն ինչպես են մասնակցում իրադարձության որոշակի ներկայացման ձևավորմանը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական հասկանալու քաղաքական խոսույթի լեզվական կազմակերպումը, տեղեկատվության կառուցվածքային ներկայացման սկզբունքները և իրադարձությունների լեզվական հայեցակարգայնացման մեխանիզմները։