Մեթանթենքում գոմաղբի անաերոբ մշակման գործընթացի հետազոտությունը և խառնման ռեժիմի ու տեխնոլոգիական սարքավորումների պարամետրերի հիմնավորումը

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է կոշտ կենցաղային թափոնների կառավարման և մշակման ժամանակակից հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Երևան քաղաքի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքային միջավայրում առաջացող կենցաղային թափոնների ծավալների և կառուցվածքի փոփոխությունները, դրանց հավաքման, տեղափոխման, տեսակավորման, վերամշակման, օգտահանման և վերջնական տեղադրման գործընթացների արդյունավետության բարձրացման հարցերն են։ Աշխատության մեջ թափոնների կառավարումը դիտարկվում է որպես ոչ միայն բնապահպանական, այլև տնտեսական, սոցիալական և կառավարչական նշանակություն ունեցող համալիր խնդիր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևան քաղաքի առանձնահատկություններին, քաղաքային բնակչության կենսագործունեության հետևանքով թափոնների առաջացման գործոններին և առկա կառավարման համակարգի արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրվում են թափոնների կառավարման գործընթացում առկա կազմակերպական և ենթակառուցվածքային խնդիրները, դրանց ազդեցությունը շրջակա միջավայրի և բնակչության կենսապայմանների վրա, ինչպես նաև ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Նորարարական կառավարման մոտեցումների շրջանակում աշխատանքը կարևորում է թափոնների տեսակավորման և վերամշակման ընդլայնումը, երկրորդային հումքի արդյունավետ օգտագործումը, թվային և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը, տվյալների վրա հիմնված կառավարման մեխանիզմների զարգացումը և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքների ներդրումը։ Քննարկվում է նաև բնակչության մասնակցության և բնապահպանական իրազեկվածության բարձրացման նշանակությունը, քանի որ թափոնների արդյունավետ կառավարումը մեծապես կախված է աղբի տեսակավորման մշակույթի, պատասխանատու սպառման և հասարակության ներգրավվածության մակարդակից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կառավարման տարբեր օղակների փոխգործակցության կատարելագործումը, ինչպես նաև քաղաքային իշխանությունների, մասնավոր հատվածի և բնակչության միջև պատասխանատվության ու գործառույթների առավել արդյունավետ բաշխումը։ Աշխատությունը նպատակ ունի բացահայտել Երևանում կոշտ կենցաղային թափոնների կառավարման համակարգի հիմնական մարտահրավերները և առաջարկել դրանց հաղթահարման ժամանակակից ու կիրառելի ուղղություններ՝ հաշվի առնելով բնապահպանական անվտանգության, տնտեսական արդյունավետության և սոցիալական շահերի հավասարակշռությունը։ Ստացված մոտեցումները կարող են օգտակար լինել քաղաքային կառավարման մարմինների, բնապահպանական կազմակերպությունների, թափոնների կառավարման ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան կրթական ծրագրերի մասնակիցների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր ներդրում է թափոնների կառավարման արդիականացման վերաբերյալ քննարկումներում՝ շեշտադրելով Երևանի համար կայուն, արդյունավետ և նորարարական համակարգի ձևավորման անհրաժեշտությունը։

Право

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում Ազգային ժողովի պատգամավորի կարգավիճակի իրավական կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ սահմանադրական իրավունքի և խորհրդարանական կառավարման համակարգի համատեքստում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են պատգամավորի իրավական դիրքը, նրա լիազորությունների շրջանակը, իրավունքներն ու պարտականությունները, պատգամավորական գործունեության երաշխիքները, ինչպես նաև խորհրդարանական աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպման իրավական հիմքերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատգամավորական անձեռնմխելիության, անհամատեղելիության պահանջների, պատասխանատվության, մանդատի իրականացման և ընտրողների հետ հարաբերությունների կարգավորման հարցերին։ Ուսումնասիրվում են Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրական դաշտի առանձնահատկությունները, պատգամավորի կարգավիճակի ձևավորման պատմական զարգացումները, ինչպես նաև միջազգային փորձը և այլ երկրների խորհրդարանական համակարգերում կիրառվող իրավական լուծումները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են առկա խնդիրները, իրավական բացերը և դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ նպատակ ունենալով նպաստել խորհրդարանական ինստիտուտի զարգացմանն ու պատգամավորական գործունեության արդյունավետության բարձրացմանը։ Գիրքը նախատեսված է իրավաբանների, սահմանադրագետների, պետական կառավարման մասնագետների, հետազոտողների, իրավաբանական բուհերի ուսանողների և խորհրդարանական իրավունքի հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Технология

Աշխատանքը նվիրված է ձողային համակարգերի հաշվարկման համար վերջավոր տարրերի մեթոդի նոր տարբերակի մշակմանը և դրա տեսական ու գործնական հիմնավորմանը։ Ներկայացվում են ձողային համակարգերի մաթեմատիկական մոդելավորման, հաշվարկային սխեմաների ձևավորման և մեխանիկական վարքի թվային գնահատման հիմնական սկզբունքները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով վերջավոր տարրերի մեթոդի հնարավորությունների ընդլայնմանը և հաշվարկների արդյունավետության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրվում են ձողային տարրերի երկրաչափական և ֆիզիկական բնութագրերը, սահմանային պայմանների ձևակերպումը, հանգույցների փոխազդեցությունը, կոշտության մատրիցների կառուցումը և ընդհանուր հավասարումների համակարգի ստացումը։ Նոր մոտեցումը նպատակ ունի կատարելագործել գոյություն ունեցող հաշվարկային մեթոդները՝ ապահովելով կառուցվածքների լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ավելի ճշգրիտ, կայուն և արդյունավետ որոշում։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են դիտարկվել տարբեր տեսակի ձողային համակարգեր, դրանց բեռնավորման պայմանները, ստատիկ և դինամիկ ազդեցությունները, ինչպես նաև հաշվարկների արդյունքների համեմատությունը ավանդական մեթոդների կամ հայտնի լուծումների հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում առաջարկվող մեթոդի ալգորիթմական իրականացմանը, հաշվարկային ընթացակարգերի մշակմանը և ստացված արդյունքների վերլուծությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել նոր տարբերակի կիրառելիությունը բարդ կառուցվածքային համակարգերի համար։ Հետազոտությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում շինարարական մեխանիկայի, կիրառական մաթեմատիկայի, հաշվարկային մեխանիկայի և ինժեներական նախագծման ոլորտների մասնագետների համար, քանի որ վերջավոր տարրերի մեթոդը ժամանակակից կառուցվածքային հաշվարկների կարևորագույն գործիքներից է։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հատկապես այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է բարձրացնել հաշվարկների ճշգրտությունը, նվազեցնել հաշվողական ծախսերը կամ ավելի արդյունավետ կերպով մոդելավորել բարդ ձողային համակարգերի աշխատանքը։ Աշխատանքի ընդհանուր նպատակը ձողային համակարգերի թվային հաշվարկի համար կատարելագործված մեթոդաբանական և հաշվարկային գործիք ստեղծելն է, որը կարող է կիրառվել ինչպես գիտական հետազոտություններում, այնպես էլ ինժեներական խնդիրների լուծման և կառուցվածքների նախագծման գործընթացում։

Культура

Հրատարակությունը տեղեկատվական և մատենագիտական բնույթի պարբերական տեղեկատու է, որը համակարգված ներկայացնում է ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի տարբեր ոլորտներին վերաբերող նոր հրատարակված գրականությունը՝ հնարավորություն տալով ընթերցողներին և մասնագետներին հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանի մասնագիտական հրատարակչական արտադրանքին։ Նյութերի շրջանակը կարող է ընդգրկել մշակույթի ընդհանուր հարցերին, մշակութային քաղաքականությանը, արվեստի պատմությանն ու տեսությանը, կերպարվեստին, գեղանկարչությանը, քանդակագործությանը, գրաֆիկային, ճարտարապետությանը, երաժշտությանը, թատրոնին, կինոյին, պարարվեստին, ժողովրդական ստեղծագործությանը, դեկորատիվ-կիրառական արվեստին, թանգարանային և գրադարանային գործունեությանը վերաբերող գրքեր, հոդվածներ, ժողովածուներ և այլ տպագիր հրապարակումներ։ Մատենագիտական նյութերի թեմատիկ դասավորությունը նպաստում է անհրաժեշտ տեղեկատվության արագ հայտնաբերմանը և հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրողին պատկերացում կազմելու հետաքրքրող բնագավառում նոր լույս տեսած աշխատությունների մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հրատարակության ընթացիկ բնույթը, քանի որ այն նպատակ ունի ոչ միայն ամփոփելու արդեն ձևավորված գրական ժառանգությունը, այլև պարբերաբար արձանագրելու նոր հրապարակումները՝ ստեղծելով տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և արվեստագիտական գրականության շարունակական մատենագիտական պատկերը։ Տեղեկատուն կարող է օգտագործվել գրադարանային-տեղեկատվական սպասարկման, թեմատիկ մատենագիտական ցանկերի կազմման, գիտական աշխատանքի համար անհրաժեշտ աղբյուրների նախնական որոնման, գրականության համալրման և մասնագիտական իրազեկման նպատակներով։ Այն օգտակար է արվեստաբանների, մշակութաբանների, երաժշտագետների, թատերագետների, կինոգետների, գրադարանավարների, մատենագետների, դասախոսների, ուսանողների և մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների համար։ Մատենագիտական գրառումների կուտակումը նաև պատմական արժեք է ձեռք բերում, քանի որ տարբեր տարիների թողարկումների համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գիտական ու մասնագիտական հետաքրքրությունների փոփոխություններին, առանձին թեմաների ակտիվացմանը և հրատարակչական գործունեության զարգացման միտումներին։ Այդպիսով տեղեկատուն կատարում է տեղեկատվական, որոնողական, հաշվառման և պատմամատենագիտական գործառույթներ՝ նպաստելով մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ գրականության համակարգմանը, պահպանմանը և արդյունավետ օգտագործմանը։

Литература

Աշխատանքը նվիրված է Սիամանթոյի պոեզիայի պատկերային համակարգի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել նրա բանաստեղծական աշխարհի հիմնական պատկերները, խորհրդանիշները, գեղարվեստական միջոցները և դրանց փոխհարաբերությունները։ Հետազոտության կենտրոնում այն առանձնահատուկ պատկերային մտածողությունն է, որի միջոցով բանաստեղծը պատմական ողբերգությունը, ազգային ցավը, մարդկային տառապանքը, պայքարը, հույսը և ազատության ձգտումը վերածում է ուժեղ հուզական ու տեսողական պատկերների։ Սիամանթոյի ստեղծագործական համակարգում պատկերը պարզապես զարդարող գեղարվեստական միջոց չէ, այլ գաղափարի և զգացմունքի արտահայտման հիմնական ձևերից մեկը։ Նրա բանաստեղծական խոսքում հաճախ հանդիպող տեսարանները կառուցվում են ընդգծված հակադրությունների, դինամիկ գործողությունների և հզոր խորհրդանշական ընդհանրացումների միջոցով, ինչի շնորհիվ անհատական կամ պատմական իրադարձությունը ձեռք է բերում համամարդկային նշանակություն։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել Սիամանթոյի պոեզիայի հիմնական թեմատիկ պատկերային խմբերը՝ հայրենիքը, ժողովուրդը, բռնությունը, մահը, պայքարը, վրեժը, ազատությունը, հույսը և վերածնունդը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել տառապանքի և մահվան պատկերներին, որոնք նրա ստեղծագործություններում հաճախ ներկայացվում են ոչ միայն որպես մարդկային ողբերգության նկարագրություն, այլև որպես պատմական հիշողության և ազգային ճակատագրի խորհրդանիշ։ Տառապող մարդու կերպարը կարող է վերածվել ամբողջ ժողովրդի ընդհանրացված կերպարի, իսկ առանձին ողբերգական տեսարանը՝ ազգային աղետի գեղարվեստական խորհրդանիշի։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև բնության պատկերների ուսումնասիրությունը։ Բնությունը Սիամանթոյի մոտ հաճախ հանդես է գալիս որպես մարդկային ապրումների արձագանքող միջավայր կամ գաղափարական հակադրության դաշտ։ Լույսի և խավարի, ցերեկի և գիշերվա, կյանքի և մահվան, լռության և ճիչի հակադրությունները կարող են ձևավորել բանաստեղծական աշխարհի ներքին լարվածությունը։ Նման հակադրությունները ոչ միայն նկարագրական նշանակություն ունեն, այլև արտահայտում են բարոյական և հոգեբանական արժեքների բախում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գույնի և լուսային պատկերների կիրառությանը։ Լույսը կարող է կապվել կյանքի, հույսի, ազատության կամ հոգևոր հաղթանակի գաղափարների հետ, մինչդեռ խավարը կարող է խորհրդանշել աղետը, բռնությունը, մահը և հուսահատությունը։ Այսպիսի պատկերների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանաստեղծի գեղարվեստական մտածողության ներքին տրամաբանությունը։ Սիամանթոյի պատկերային համակարգում կարևոր են նաև ձայնային և շարժման պատկերները։ Ճիչը, լացը, աղաղակը, լռությունը, հարվածը, քայլը կամ պայքարը հաճախ ստանում են ոչ միայն բառացի, այլև խորհրդանշական նշանակություն՝ ստեղծելով բանաստեղծական տեսարանի բարձր լարվածություն։ Դինամիկ բայերի և գործողությունների առատությունը կարող է բանաստեղծական տեքստը դարձնել տեսանելի և գրեթե բեմական՝ ընթերցողին ներգրավելով նկարագրվող իրադարձության մեջ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է փոխաբերությունների, համեմատությունների, մակդիրների, անձնավորումների և խորհրդանիշների քննությունը։ Սիամանթոյի լեզվական պատկերները հաճախ կառուցված են ուժեղ զգացմունքային հակադրությունների և ընդհանրացումների վրա, որոնց միջոցով կոնկրետ երևույթը վերածվում է գաղափարական խորհրդանիշի։ Այդպիսի գեղարվեստական միջոցների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչպես է բանաստեղծական լեզուն ստեղծում պատմական հիշողության և ազգային ինքնագիտակցության հատուկ տարածք։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի մարդու և ժողովրդի կերպարների փոխհարաբերությունը։ Անհատական հերոսը Սիամանթոյի պոեզիայում հաճախ ներկայացվում է որպես հավաքական ճակատագրի կրող, իսկ ժողովուրդը՝ որպես պատմական փորձության ենթարկվող, սակայն պայքարելու և վերածնվելու ներուժ ունեցող ամբողջություն։ Այս մոտեցումը նպաստում է բանաստեղծության պատկերային համակարգի ընդլայնմանը՝ անհատական ապրումը կապելով ազգային և համամարդկային գաղափարների հետ։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև Սիամանթոյի բանաստեղծական պատկերների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Նրա տեքստերում հաճախ կարելի է նկատել պատկերների հաջորդական կուտակում, աստիճանական ուժեղացում, կրկնություն և հակադրություն, որոնք ստեղծում են հուզական բարձր ինտենսիվություն։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես կարևոր է ողբերգական և մարտական թեմաների ներկայացման ժամանակ, երբ բանաստեղծական խոսքը ձգտում է ոչ միայն նկարագրել, այլև ցնցել և բարոյական արձագանք առաջացնել ընթերցողի մեջ։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Սիամանթոյի պոեզիայի գեղարվեստական աշխարհի ամբողջական ընկալման հնարավորությամբ։ Պատկերային համակարգի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ նրա բանաստեղծական լեզուն, խորհրդանշական մտածողությունը, ազգային և համամարդկային գաղափարների արտահայտման ձևերը և պատմական իրականության գեղարվեստական վերափոխման մեխանիզմները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Սիամանթոյի պոեզիայի պատկերային համակարգը դիտարկում է որպես փոխկապակցված գեղարվեստական ամբողջություն, որտեղ տեսողական, զգայական, խորհրդանշական և հռետորական պատկերները միավորվում են՝ ստեղծելով ուժեղ դրամատիկ ու գաղափարական լիցք ունեցող բանաստեղծական աշխարհ։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է V–VIII դարերի հայկական կանոնական բնագրերի ուսումնասիրությանը և դրանց նշանակությանը հայ եկեղեցական իրավունքի վաղ պատմության վերակազմության համար։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավական ու եկեղեցական նորմերն են, որոնց միջոցով կարգավորվում էին եկեղեցու ներքին կազմակերպությունը, հոգևորականների կարգավիճակը, եկեղեցական կարգապահությունը, ծիսական կյանքի որոշ կողմերը, ամուսնաընտանեկան հարաբերություններին վերաբերող հարցերը և քրիստոնեական համայնքի անդամների վարքագիծը։ Կանոնական բնագրերը դիտարկվում են միաժամանակ որպես իրավական, պատմական և եկեղեցագիտական սկզբնաղբյուրներ, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վաղ միջնադարյան Հայաստանում եկեղեցական իրավակարգավորման ձևավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանոնների ծագման, հեղինակության, ժամանակագրության, ձեռագրային փոխանցման և տարբեր խմբագրությունների հարաբերակցության խնդիրներին, քանի որ առանձին կանոնների իրական պատմական միջավայրը և դրանց հետագա վերամշակումները որոշելը կարևոր նշանակություն ունի սկզբնաղբյուրների ճիշտ մեկնաբանման համար։ Ուսումնասիրվում է տեղական եկեղեցական ժողովների, հայրապետական կարգադրությունների և ավելի լայն քրիստոնեական աշխարհից փոխանցված կանոնական ավանդույթների փոխհարաբերությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին արտաքին իրավաեկեղեցական սկզբունքները յուրացվում և հարմարեցվում հայկական միջավայրին։ Կարևոր ուղղություն է նաև եկեղեցական և աշխարհիկ իրավակարգավորման հարաբերակցության քննությունը, քանի որ վաղ միջնադարյան հասարակությունում կրոնական, ընտանեկան, բարոյական և հասարակական հարաբերությունների կարգավորումը հաճախ ձևավորվում էր տարբեր նորմատիվ ավանդույթների փոխազդեցությամբ։ Կանոնական նյութի պատմահամեմատական և աղբյուրագիտական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու եկեղեցական հաստատությունների իրավասությունների զարգացումը, հոգևոր իշխանության կազմակերպումը և իրավական մտածողության աստիճանական համակարգումը։ Առանձին նշանակություն ունի կանոնական ժողովածուների ձևավորման խնդիրը, քանի որ տարբեր ժամանակներում ստեղծված նորմերի մեկտեղումը նպաստել է հայ եկեղեցական իրավունքի գրավոր ավանդույթի պահպանմանն ու հետագա զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է իրավունքի պատմության, հայագիտության, ձեռագրագիտության, աղբյուրագիտության և եկեղեցու պատմության մեթոդները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել վաղ միջնադարյան հայկական եկեղեցական իրավական մշակույթի ձևավորման և զարգացման մասին։