Nagorno-Karabakh: Azerbaijan arrests former Karabakh leader

Химия

Աշխատությունը նվիրված է հագեցած և α,β-դեհիդրոամինաթթուների քիմիայի բնագավառում իրականացված հետազոտություններին՝ ուսումնասիրելով դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ստացման եղանակները, քիմիական փոխարկումները և հնարավոր կիրառությունները։ Հագեցած ամինաթթուները կենսաբանական և սինթետիկ քիմիայի հիմնարար միացություններից են, քանի որ դրանց կառուցվածքում համակցված են ամինային և կարբօքսիլային ֆունկցիոնալ խմբերը, իսկ դրանց տարբեր կառուցվածքային և ստերեոքիմիական ձևերը կարող են դրսևորել էապես տարբեր հատկություններ։ Դեհիդրոամինաթթուները, իրենց հերթին, առանձնանում են ածխածնային շղթայում կրկնակի կապի առկայությամբ, որը զգալիորեն փոխում է մոլեկուլի էլեկտրոնային կառուցվածքը և ռեակցիոնունակությունը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է այս միացությունների ստացման և փոխակերպման օրինաչափությունների ուսումնասիրությունը։ α,β-դեհիդրոամինաթթուների կրկնակի կապը դրանք դարձնում է արժեքավոր միջանկյալ նյութեր օրգանական սինթեզում, քանի որ կարող են մասնակցել տարբեր տեսակի միացման, վերականգնման, օքսիդացման և այլ փոխարկումների։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ստանալ ավելի բարդ կառուցվածք ունեցող ամինաթթուներ և այլ ազոտ պարունակող օրգանական միացություններ։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունի նաև ռեակցիաների ընտրողականության հարցը։ Քանի որ նման մոլեկուլները պարունակում են մի քանի ֆունկցիոնալ խմբեր և ռեակցիոն կենտրոններ, սինթեզի պայմանների՝ լուծիչի, ջերմաստիճանի, կատալիզատորի, ռեագենտների և պաշտպանիչ խմբերի ճիշտ ընտրությունը կարող է որոշիչ լինել վերջնական արդյունքի համար։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրությունը կարող է ներառել ինչպես նոր միացությունների ստացում, այնպես էլ արդեն հայտնի նյութերի կառուցվածքային և քիմիական հատկությունների ճշգրտում։ Հատուկ ուշադրության է արժանի դեհիդրոամինաթթուների և դրանց ածանցյալների ստերեոքիմիան։ Կրկնակի կապի երկրաչափական կառուցվածքը և հարակից ֆունկցիոնալ խմբերի տարածական դասավորությունը կարող են ազդել միացությունների հետագա քիմիական վարքի վրա։ Այդ պատճառով դրանց նույնականացման և բնութագրման համար կարևոր են սպեկտրոսկոպիական և այլ ֆիզիկաքիմիական մեթոդները։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս հաստատել ստացված միացությունների կառուցվածքը և պարզել ռեակցիաների մեխանիզմների վերաբերյալ ենթադրությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև հագեցած ամինաթթուների և դրանց դեհիդրացված ածանցյալների փոխադարձ կապի ուսումնասիրությունը։ Դեհիդրացման միջոցով հնարավոր է հագեցած կառուցվածքներից ստանալ չհագեցած միացություններ, իսկ հակառակ ուղղությամբ՝ կրկնակի կապի նպատակային ձևափոխմամբ ստանալ տարբեր ածանցյալներ։ Այս փոխակերպումները կարևոր են օրգանական սինթեզում, քանի որ հնարավորություն են տալիս կառավարել մոլեկուլի կառուցվածքը և փուլային եղանակով կառուցել ավելի բարդ միացություններ։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ ամինաթթուների քիմիան գտնվում է մի քանի գիտական ոլորտների հատման կետում՝ օրգանական քիմիա, կենսաքիմիա, դեղաքիմիա և կենսաօրգանական սինթեզ։ Նոր ամինաթթվային կառուցվածքների և դրանց ածանցյալների ստացումը կարող է նշանակություն ունենալ կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների, դեղագործական նյութերի և բարդ օրգանական սինթեզների միջանկյալների որոնման համար։ Դեհիդրոամինաթթուների բարձր ռեակցիոնունակությունը հատկապես արժեքավոր է թիրախային սինթեզների ժամանակ, երբ անհրաժեշտ է մեկ նախանյութից ստանալ կառուցվածքային տարբեր հատկություններ ունեցող միացությունների շարք։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է հագեցած և α,β-դեհիդրոամինաթթուների քիմիայի բազմակողմանի հետազոտություն՝ ընդգրկելով դրանց կառուցվածքը, ստացման մեթոդները, ռեակցիոնունակությունը, փոխակերպումների մեխանիզմները և օրգանական սինթեզում կիրառելիության հնարավորությունները։ Այն կարող է հետաքրքրել օրգանական և կենսաօրգանական քիմիայի մասնագետներին, քիմիկոս-հետազոտողներին, դեղաքիմիայի ոլորտի ներկայացուցիչներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է սողացող ուրցի եթերայուղերի և էքստրակտների հակաօքսիդանտային հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց կենսաբանական ակտիվությունը և գնահատել ազատ ռադիկալների առաջացրած օքսիդատիվ գործընթացները սահմանափակելու հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է բուսական հումքի քիմիական կազմը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով այն կենսաբանորեն ակտիվ միացություններին, որոնք կարող են պայմանավորել հակաօքսիդանտային ազդեցությունը։ Կարող են ուսումնասիրվել ֆենոլային միացությունները, ֆլավոնոիդները, տերպենային բաղադրիչները և այլ երկրորդային մետաբոլիտներ, ինչպես նաև դրանց հարաբերակցությունը տարբեր քաղվածքների կենսաբանական ակտիվության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եթերայուղերի և տարբեր եղանակներով ստացված էքստրակտների հատկությունների համեմատությանը՝ պարզելու համար, թե բուսական նյութի ստացման եղանակը, լուծիչի բնույթը, մշակման պայմանները և ակտիվ բաղադրիչների պարունակությունը ինչպես են ազդում հակաօքսիդանտային ակտիվության վրա։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել ազատ ռադիկալների չեզոքացման, վերականգնող ունակության և ընդհանուր հակաօքսիդանտային ակտիվության գնահատման տարբեր ֆիզիկաքիմիական մեթոդներ։ Ստացված ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տարբեր նմուշների ակտիվությունը և բացահայտելու առավել արդյունավետ բաղադրությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև ակտիվության կախվածությունը նյութի կոնցենտրացիայից, ինչպես նաև հիմնական քիմիական բաղադրիչների և հակաօքսիդանտային ազդեցության միջև հնարավոր կապերի վերլուծությունը։ Կարևոր նշանակություն ունի բույսի կենսաբանական ակտիվության գնահատումը բնական ծագման հակաօքսիդանտների որոնման համատեքստում, քանի որ նման նյութերը կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել սինթետիկ հավելումների բնական այլընտրանքների մշակման համար։ Աշխատության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ սննդի, դեղագործության, կոսմետոլոգիայի և բուսական հումքի վերամշակման ոլորտներում՝ նոր բնական բաղադրիչների և կենսաբանորեն ակտիվ արտադրանքների մշակման տեսանկյունից։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է նպաստել սողացող ուրցի քիմիական կազմի և կենսաբանական հատկությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել կենսաքիմիկոսներին, բուսաքիմիկոսներին, դեղագործության և սննդագիտության ոլորտների մասնագետներին, բուսական հումքի հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան գիտական ուղղություններով զբաղվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Литература

Խորհրդանշական-երգիծական և բարոյական ուղղվածությամբ արձակ գործ է, որտեղ հեղինակը օգտագործում է «ոսկե աքաղաղի» կերպարը որպես գայթակղության, նյութական շահի և կեղծ արժեքների խորհրդանիշ։ Ստեղծագործության հիմքում դրված է այն գաղափարը, որ երբ մարդը կամ հասարակությունը գերագնահատում է հարստությունը, արտաքին փայլը կամ հեշտ ձեռք բերվող շահը, հաճախ կորցնում է իրական արժեքների՝ ազնվության, արդարության և հոգևոր բարձրության գիտակցումը։ Րաֆֆին վառ կերպարների և իրավիճակների միջոցով ցույց է տալիս, թե ինչպես է «ոսկե» գայթակղությունը մարդկանց մղում սխալ ընտրությունների, խաբեության կամ նույնիսկ բարոյական անկման։ Միաժամանակ գործը ունի երգիծական երանգ, քանի որ որոշ դրվագներում հեղինակը հեգնանքով է ներկայացնում մարդկային թուլությունները՝ ընդգծելով դրանց ծիծաղելի, բայց նաև վտանգավոր կողմերը։ Ստեղծագործությունը նաև բարոյախոսական բնույթ ունի՝ ընթերցողին ուղղորդելով դեպի իրական արժեքների գիտակցում և նյութապաշտության քննադատություն։ Լեզուն պարզ է, պատկերավոր և գաղափարապես հագեցած, ինչը ուժեղացնում է խորհրդանշական ազդեցությունը։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է Նեմեսիոս Եմեսացու փիլիսոփայական հայացքների ուսումնասիրությանը և դրանց ազդեցության բացահայտմանը միջնադարյան հայ փիլիսոփայական մտքի զարգացման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում վաղ քրիստոնեական շրջանի կարևոր մտածողի աշխարհայացքն է, որը ձևավորվել է անտիկ փիլիսոփայական ավանդույթների և քրիստոնեական ուսմունքի փոխազդեցության պայմաններում։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են մարդու բնության, հոգու, մարմնի, բանականության, կամքի, ճանաչողության և բարոյականության վերաբերյալ նրա պատկերացումները՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց փիլիսոփայական հիմքերին և համակարգային փոխկապակցվածությանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի մարդու և հոգու մասին ուսմունքի ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ գաղափարները կարևոր տեղ են զբաղեցնում նրա փիլիսոփայական ժառանգության մեջ և հետագայում տարբեր ձևերով արտացոլվել են քրիստոնեական մտածողության մեջ։ Հետազոտությունը միաժամանակ դիտարկում է, թե ինչպես են այդ գաղափարները փոխանցվել հայ մտավոր և թարգմանական միջավայր, ինչպես են ընկալվել միջնադարյան հայ հեղինակների կողմից և ինչպիսի ազդեցություն են ունեցել հայ փիլիսոփայական մտքի ձևավորման ու զարգացման վրա։ Աշխատության մեջ կարող է կարևորվել նաև հայերեն թարգմանությունների, մեկնողական ավանդույթի և գաղափարների տարածման դերը՝ հնարավորություն տալով հասկանալու հայ և հունական փիլիսոփայական մտքի փոխառնչությունները։ Ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նրանով, որ Նեմեսիոս Եմեսացու ժառանգությունը ներկայացնում է ոչ միայն որպես առանձին փիլիսոփայական համակարգ, այլև որպես միջնադարյան հայ մտավոր մշակույթի վրա ազդեցություն ունեցած գաղափարական աղբյուր։ Այն կարող է հետաքրքրել փիլիսոփայության պատմությամբ, հայագիտությամբ, միջնադարյան մշակույթով, թարգմանական գրականությամբ և հայ մտքի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև ուսանողներին, հետազոտողներին և հայ փիլիսոփայական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Медицина

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բնակչության ստոմատոլոգիական վիճակի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ նույնականացման նպատակով, դիտարկելով ատամնաբուժական տվյալների կիրառումը դատաբժշկական և անձի նույնականացման գործընթացներում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ատամնաշարի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ատամների մորֆոլոգիական և պաթոլոգիական փոփոխությունները, ինչպես նաև դրանց կայունությունը ժամանակի ընթացքում, ինչը հնարավորություն է տալիս օգտագործել դրանք որպես վստահելի կենսաբանական նույնականացման գործիք։ Հեղինակը վերլուծում է ստոմատոլոգիական տվյալների հավաքագրման, համակարգման և համեմատական գնահատման մեթոդները, ինչպես նաև դրանց կիրառությունը քրեագիտական փորձաքննություններում, զանգվածային աղետների հետևանքով զոհերի նույնականացման և անհայտ անձանց բացահայտման գործընթացներում։ Գրքում քննարկվում են նաև միջազգային փորձը, դատաբժշկական ստոմատոլոգիայի զարգացման միտումները և Հայաստանի բնակչության առանձնահատկությունները այդ համատեքստում։ Աշխատությունը համադրում է կլինիկական, անտրոպոլոգիական և իրավական մոտեցումները՝ առաջարկելով գործնական լուծումներ նույնականացման համակարգերի կատարելագործման համար։ Գիրքը նախատեսված է ստոմատոլոգների, դատաբժիշկների, քրեագետների, անտրոպոլոգների, գիտահետազոտողների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է Դավիթ Անհաղթին վերագրվող աստվածաբանական բնագրի և դրա շուրջ ձևավորված մեկնողական ավանդույթի պատմագիտական ու աստվածաբանական համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում Սուրբ Խաչի քրիստոնեական խորհրդաբանության ներկայացումն է, դրա գաղափարական բովանդակությունը, աստվածաբանական հիմնավորումները և հայ միջնադարյան հոգևոր մտքի շրջանակում ունեցած նշանակությունը։ Բնագիրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական բովանդակություն ունեցող գրական ստեղծագործություն, այլև որպես հայ քրիստոնեական աշխարհայացքի, մեկնողական մշակույթի և մտավոր ավանդույթի զարգացման մասին տեղեկություններ պարունակող սկզբնաղբյուր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խաչի խորհրդի մեկնաբանությանը, Քրիստոսի փրկագործության գաղափարին և այն աստվածաբանական պատկերացումներին, որոնց միջոցով բացահայտվում է խաչի տեղը քրիստոնեական վարդապետության մեջ։ Քննվում են ստեղծագործության կառուցվածքային, գաղափարական և հռետորական առանձնահատկությունները, աստվածաշնչյան հղումների գործառույթը և քրիստոնեական խորհրդանիշների մեկնաբանման եղանակները։ Պատմագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է երկի ձևավորման մշակութային ու եկեղեցական միջավայրը, ձեռագրային փոխանցման ավանդույթը և հետագա դարերում դրա ընկալման առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստեղծագործության հեղինակության և վերագրման խնդրին՝ հաշվի առնելով Դավիթ Անհաղթի անունով պահպանված ժառանգության ուսումնասիրության ընթացքում առաջացած բանասիրական ու պատմագիտական հարցերը։ Մեկնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են մեկնաբանվել բնագրի աստվածաբանական հասկացությունները, խորհրդանշական պատկերները և գաղափարական շեշտադրումները։ Համեմատական քննության միջոցով հնարավոր է բացահայտել մեկնողական ավանդույթի շարունակականությունն ու փոփոխությունները, ինչպես նաև այն մտավոր միջավայրը, որտեղ գործել են մեկնիչները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ միջնադարյան աստվածաբանական գրականության և փիլիսոփայական մտածողության փոխհարաբերությանը, քանի որ բնագրի գաղափարական կառուցվածքում կրոնական խորհրդաբանությունը կարող է զուգակցվել տրամաբանական ու փիլիսոփայական մեկնաբանության տարրերի հետ։ Ձեռագրագիտական և աղբյուրագիտական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս դիտարկել բնագրի տարբերակների փոխանցման, ընդօրինակման և մեկնությունների պահպանման պատմությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի, Սուրբ Խաչի պաշտամունքի գաղափարական հիմքերի, մեկնողական գրականության և Դավիթ Անհաղթին վերագրվող ժառանգության պատմական ընկալման բացահայտման համար՝ միավորելով պատմագիտության, աստվածաբանության, աղբյուրագիտության և միջնադարյան հայ գրական մշակույթի ուսումնասիրության մոտեցումները։