Քաղաքագիտություն

Ֆինանսներ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առևտրային կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության գնահատման տեսական, մեթոդաբանական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ֆինանսական կայունության տնտեսական բովանդակությունը, դրա ձևավորման հիմնական գործոնները և կազմակերպության ֆինանսական վիճակը բնութագրող ցուցանիշների համակարգը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սեփական և փոխառու կապիտալի հարաբերակցությանը, իրացվելիությանը, վճարունակությանը, շահութաբերությանը, գործարար ակտիվությանը և ֆինանսական ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությանը։ Վերլուծվում են ֆինանսական հաշվետվությունների տվյալների հիման վրա կազմակերպությունների կայունության գնահատման մեթոդները, տարբեր ֆինանսական գործակիցների տեղեկատվական նշանակությունը և դրանց կիրառման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են կազմակերպությունների ֆինանսական վիճակի վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, այդ թվում՝ կապիտալի կառուցվածքը, եկամուտների ու ծախսերի հարաբերակցությունը, պարտավորությունների մակարդակը, դրամական հոսքերի կառավարումը և տնտեսական միջավայրի փոփոխությունները։ Կարևորվում է ֆինանսական դժվարությունների և հնարավոր ռիսկերի ժամանակին բացահայտումը, ինչպես նաև այնպիսի գնահատման համակարգի ձևավորումը, որը հնարավորություն կտա առավել ամբողջական պատկերացում կազմել կազմակերպության ընթացիկ վիճակի և երկարաժամկետ ֆինանսական հնարավորությունների մասին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ֆինանսական կայունության ամրապնդման ուղղություններին՝ ֆինանսավորման աղբյուրների օպտիմալացման, սեփական կապիտալի արդյունավետ օգտագործման, պարտքային բեռի կառավարման և ֆինանսական պլանավորման կատարելագործման միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել առևտրային կազմակերպությունների ֆինանսական կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը, հիմնավորված կառավարչական որոշումների ընդունմանը և ֆինանսական ռիսկերի նվազեցմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսական կառավարիչների, հաշվապահների, կազմակերպությունների ղեկավարների, վերլուծաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Նյութի հիմնական գաղափարն այն է, որ երեխայի ձևավորումը տեղի է ունենում ոչ միայն ընտանիքում և դպրոցում, այլ նաև ավելի լայն սոցիալական միջավայրում՝ հասարակության, մշակույթի, արժեքների և սոցիալական հարաբերությունների ազդեցությամբ։ Հիմնական բովանդակությունը ներառում է․ Սոցիալական մանկավարժության էությունը – այն ուսումնասիրում է, թե ինչպես են սոցիալական պայմանները ազդում երեխայի զարգացման և դաստիարակության վրա։ Երեխայի սոցիալականացում – գործընթաց, որի ընթացքում երեխան յուրացնում է հասարակության նորմերը, արժեքները, վարքականոնները և դառնում հասարակության լիարժեք անդամ։ Սոցիալական միջավայրի դերը – ընտանիք, դպրոց, հասակակիցների խումբ, զանգվածային լրատվամիջոցներ և այլ գործոններ, որոնք ձևավորում են երեխայի վարքը և աշխարհայացքը։ Ռիսկային խմբեր – սոցիալական դժվարությունների մեջ գտնվող երեխաներ (աղքատություն, անտեսվածություն, ընտանիքի խնդիրներ և այլն) և նրանց աջակցության ուղիները։ Սոցիալական մանկավարժի դերը – աջակցել երեխային հարմարվելու սոցիալական միջավայրին, պաշտպանել նրա իրավունքները և համագործակցել ընտանիքի ու դպրոցի հետ։ Կանխարգելիչ և վերականգնողական աշխատանք – խնդիրների վաղ հայտնաբերում և դրանց հաղթահարմանն ուղղված միջոցառումներ։ Արժեքների և վարքի ձևավորում – նպաստել պատասխանատվության, համագործակցության, հանդուրժողականության և սոցիալական ակտիվության զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը շեշտում է, որ երեխայի առողջ զարգացումը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ կրթությունն ու դաստիարակությունը կազմակերպվում են՝ հաշվի առնելով նրա սոցիալական միջավայրը և ապահովելով համակողմանի աջակցություն։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության մեջ գրական դիմանկարի ժանրի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հայ գրականության պատմության և գրականագիտական մտքի զարգացման համատեքստում։ Քննարկվում են գրական դիմանկարի ժանրային բնույթը, դրա պատմական նախադրյալները, կենսագրական, հուշագրական և քննադատական գրականության հետ ունեցած փոխառնչությունները, ինչպես նաև անհատի կերպարի գեղարվեստական ներկայացման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արևմտահայ գրողների, մտավորականների և մշակութային գործիչների կերպարների ստեղծման եղանակներին, նրանց անհատականության, աշխարհայացքի, ստեղծագործական գործունեության և հասարակական դերակատարության բացահայտման գեղարվեստական միջոցներին։ Ուսումնասիրվում են հեղինակային գնահատականի, հոգեբանական վերլուծության, նկարագրական մանրամասների, հուշերի և փաստագրական նյութերի կիրառման առանձնահատկությունները գրական դիմանկարի կառուցվածքում։ Դիտարկվում են XIX դարի և XX դարի սկզբի արևմտահայ գրական միջավայրի պատմամշակութային պայմանները, գրական մամուլի նշանակությունը, ազգային ինքնագիտակցության զարգացման գործընթացները և դրանց ազդեցությունը գրական դիմանկարների բովանդակության ու գաղափարական ուղղվածության վրա։ Կարևորվում են գրական դիմանկարի միջոցով ստեղծագործողի անհատականության ներկայացումը, նրա գրական ժառանգության գնահատումը և տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային ու հասարակական միջավայրի վերարտադրությունը։ Անդրադարձ է կատարվում դիմանկարի գեղարվեստական լեզվին, ոճական առանձնահատկություններին, պատկերավորության միջոցներին, հեղինակային վերաբերմունքի արտահայտման ձևերին և փաստի ու գեղարվեստական ընդհանրացման փոխհարաբերությանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել արևմտահայ տարբեր հեղինակների գրական դիմանկարները՝ բացահայտելու ժանրի զարգացման օրինաչափությունները, անհատական ստեղծագործական մոտեցումները և գրական ավանդույթների շարունակականությունը։ Առանձնացվում են գրական դիմանկարի դերը ազգային մշակութային հիշողության պահպանման, գրական հեղինակությունների արժևորման և արևմտահայ մտավորական կյանքի պատմության փաստագրման գործում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի արևմտահայ գրականության պատմության, գրական ժանրերի տեսության, գրական քննադատության և հայ մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, բանասերների, մշակութաբանների, պատմաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Մկրտիչ Խրիմյանի հասարակական և քաղաքական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրա դերակատարությունը XIX դարի երկրորդ կեսի և XX դարի սկզբի հայ ազգային-հասարակական կյանքի կարևորագույն գործընթացներում։ Հետազոտության շրջանակում լուսաբանվում է նրա գործունեությունը հոգևոր, կրթական, հասարակական և ազգային-քաղաքական ոլորտներում, ինչպես նաև նրա գաղափարական հայացքների ձևավորումն ու զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման, կրթության և մշակույթի զարգացման, հասարակական համախմբման և հայ ժողովրդի իրավունքների պաշտպանության ուղղությամբ նրա նախաձեռնություններին։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում են նաև նրա հարաբերությունները ժամանակի հասարակական և քաղաքական գործիչների հետ, ազգային հարցի վերաբերյալ դիրքորոշումները և այն քաղաքական ու պատմական պայմանները, որոնցում ծավալվել է նրա գործունեությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում արևմտահայության խնդիրներին, Օսմանյան կայսրության պայմաններում հայ բնակչության սոցիալական ու քաղաքական դրությանը և այդ խնդիրների վերաբերյալ նրա արտահայտած տեսակետներին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է նա իր հասարակական գործունեությունը կապել ազգային շահերի պաշտպանության, կրթական առաջընթացի և հասարակական կյանքի բարեփոխման գաղափարների հետ։ Աշխատությունը նաև արժեքավոր է նրա գործունեությունը ժամանակաշրջանի ավելի լայն քաղաքական իրադարձությունների համատեքստում դիտարկելու տեսանկյունից՝ բացահայտելով նրա ազդեցությունը հայ ազգային-ազատագրական մտքի և հասարակական գիտակցության զարգացման վրա։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմության, հասարակական-քաղաքական մտքի, եկեղեցու պատմության, ազգային շարժումների և հայագիտության ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և XIX դարի հայ հասարակական կյանքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Իրավաբանություն

Կառավարությունը պետության գործադիր իշխանության բարձրագույն մարմինն է, որը կազմակերպում և իրականացնում է երկրի ներքին և արտաքին քաղաքականությունը, ապահովում օրենքների կատարումը և ղեկավարում պետական կառավարման համակարգը։ Այն կարևոր դեր ունի հասարակության բնականոն զարգացման, տնտեսության կարգավորման, սոցիալական պաշտպանության, կրթության, առողջապահության, անվտանգության և այլ ոլորտների արդյունավետ կառավարման գործում։ Կառավարության հիմնական նպատակն է ապահովել պետության կայունությունը, քաղաքացիների իրավունքների և ազատությունների պաշտպանությունը, ինչպես նաև հասարակական կարգի պահպանումը։ Կառավարությունը սովորաբար կազմավորվում է վարչապետի և նախարարների մասնակցությամբ, որոնք ղեկավարում են տարբեր ոլորտներ և պատասխանատու են պետական քաղաքականության իրականացման համար։ Ժողովրդավարական երկրներում կառավարությունը գործում է սահմանադրության և օրենքների հիման վրա, իսկ նրա գործունեությունը վերահսկվում է խորհրդարանի, դատական իշխանության և հասարակության կողմից։ Կառավարության արդյունավետությունը մեծապես կախված է կառավարման թափանցիկությունից, պատասխանատվությունից և պետական մարմինների համագործակցությունից։ Ժամանակակից աշխարհում կառավարությունները բախվում են բազմաթիվ մարտահրավերների՝ տնտեսական ճգնաժամեր, սոցիալական անհավասարություն, գործազրկություն, կոռուպցիա, շրջակա միջավայրի խնդիրներ և միջազգային հարաբերությունների բարդություններ։ Այս պայմաններում կարևոր է, որ կառավարությունը իրականացնի հավասարակշռված և արդյունավետ քաղաքականություն, որը կնպաստի երկրի զարգացմանը և քաղաքացիների բարեկեցությանը։ Կառավարության կարևոր գործառույթներից են նաև պետական բյուջեի կազմումը, հարկային քաղաքականության իրականացումը, ազգային անվտանգության ապահովումը և միջազգային համագործակցության զարգացումը։ Բացի այդ, կառավարությունը պետք է ստեղծի պայմաններ տնտեսական աճի, ներդրումների ներգրավման և նոր աշխատատեղերի ստեղծման համար։ Ժողովրդավարական հասարակությունում մեծ նշանակություն ունի նաև կառավարության և ժողովրդի միջև վստահության հարաբերությունը, քանի որ քաղաքացիների աջակցությունն ու մասնակցությունը նպաստում են պետական կառավարման արդյունավետությանը։ Կառավարության գործունեությունը պետք է հիմնված լինի օրինականության, արդարության և հանրային շահի պաշտպանության սկզբունքների վրա, որպեսզի ապահովվի պետության կայուն զարգացումն ու հասարակության բարեկեցությունը։

Հոգեբանություն

Սպորտային հոգեբանության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ֆուտբոլային մրցավարի գործունեության հուսալիությունն ու արդյունավետությունը պայմանավորող հոգեբանական գործոնների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում մրցավարական գործունեության ընթացքում որոշումների ընդունման, ուշադրության կենտրոնացման, իրավիճակի արագ գնահատման և հուզական ինքնակարգավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սթրեսակայունությանը, պատասխանատվության զգացմանը, ինքնավստահությանը, հոգեբանական պատրաստվածությանը և բարձր լարվածության պայմաններում արդյունավետ գործելու կարողությանը։ Վերլուծվում են մրցումների ընթացքում առաջացող հոգեբանական ծանրաբեռնվածության, ժամանակային սահմանափակումների, խաղացողների և արտաքին միջավայրի ազդեցության պայմաններում մրցավարի վարքագծի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև ուշադրության կայունության, արձագանքման արագության, ինքնատիրապետման և մասնագիտական փորձի նշանակությունը մրցավարական որոշումների ճշգրտության ու հետևողականության ապահովման գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մրցավարների հոգեբանական պատրաստության կատարելագործման և մասնագիտական գործունեության հուսալիության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սպորտային հոգեբանության, ֆուտբոլի, մրցավարական պատրաստության և մարզական գործունեության հոգեբանական ապահովման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։