Ներդրումային ռիսկերի կառավարման հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում

Журналистика

Աշխատանքը նվիրված է 1990-ական թվականների առաջին կեսի հայաստանյան մամուլում Հայաստանի և Եվրոպայի միջև քաղաքակրթական առնչությունների ներկայացման և մեկնաբանման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում մամուլը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես հասարակական կարծիքի, ազգային ինքնընկալման և արտաքին աշխարհի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման կարևոր հարթակ։ Ուսումնասիրության հիմնական ուղղություններից է այն հարցի բացահայտումը, թե անկախության առաջին տարիներին հայաստանյան մամուլը ինչպես էր ներկայացնում Եվրոպան, եվրոպական արժեքները, քաղաքական ու մշակութային ավանդույթները և դրանց հնարավոր կապը Հայաստանի պատմական ու ժամանակակից զարգացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքակրթական ընդհանրությունների և տարբերությունների ընկալմանը, Եվրոպայի հետ Հայաստանի պատմական կապերի մեկնաբանմանը, քրիստոնեական և մշակութային ժառանգության վերաբերյալ պատկերացումներին, ինչպես նաև եվրոպական քաղաքական, հասարակական և մշակութային փորձի նկատմամբ ձևավորվող վերաբերմունքին։ Աշխատանքը կարող է ներառել տվյալ ժամանակաշրջանի պարբերական մամուլի հրապարակումների բովանդակային, թեմատիկ և գաղափարական վերլուծություն՝ բացահայտելով այն հիմնական հասկացությունները, գնահատականներն ու մոտեցումները, որոնց միջոցով ներկայացվում էր Հայաստան-Եվրոպա հարաբերությունների քաղաքակրթական բաղադրիչը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Հայաստանի անկախացման, քաղաքական համակարգի փոփոխության, հասարակական վերափոխումների և Եվրոպայի հետ նոր հարաբերությունների ձևավորման համատեքստին։ Մամուլի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե անկախության առաջին տարիներին հայկական հասարակության մեջ ինչպես էին ընկալվում եվրոպականացման, եվրոպական արժեքների յուրացման և Հայաստանի եվրոպական քաղաքակրթական տարածքում դիրքավորման հարցերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն հանգամանքին, թե ինչպիսի դեր էր վերագրվում պատմական հիշողությանը, մշակութային ժառանգությանը և ազգային ինքնությանը Հայաստան-Եվրոպա հարաբերությունների մեկնաբանության ընթացքում։ Աշխատանքը արժեքավոր է որպես ժամանակաշրջանի հասարակական մտքի և մամուլի պատմության ուսումնասիրության աղբյուր, քանի որ 1990-ականների սկզբի պարբերականները արտացոլում են անկախության ձևավորման տարիների քաղաքական ու գաղափարական փոփոխությունները։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, լրագրության և մամուլի պատմության մասնագետներին, քաղաքագետներին, մշակութաբաններին, միջազգային հարաբերությունների հետազոտողներին և ժամանակակից Հայաստանի հասարակական-մշակութային զարգացման ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողներին։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական խոսքի թարգմանության ընթացքում լեզվաճանաչողական կաղապարների պահպանման, վերակառուցման և համարժեք փոխանցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ անգլալեզու արձակի փաստական նյութի վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի, մտածողության և գեղարվեստական աշխարհի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես են բնագրում լեզվական միջոցներով կառուցված հասկացական պատկերները, կերպարային համակարգերը, գնահատողական նշանակությունները և մշակութային իմաստները վերարտադրվում մեկ այլ լեզվով։ Թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բառային և քերականական միավորների փոխարինման գործընթաց, այլև որպես բնագրի ճանաչողական կառուցվածքի մեկնաբանում և նպատակային լեզվում դրա հնարավորինս համարժեք վերակազմավորում։ Այս մոտեցման շրջանակում կարևոր նշանակություն է ստանում գեղարվեստական տեքստի՝ որպես փոխկապակցված իմաստային համակարգի ուսումնասիրությունը, որտեղ յուրաքանչյուր բառ, արտահայտություն, փոխաբերություն, շարահյուսական կառուցվածք կամ ոճական հնար կարող է մասնակցել հեղինակի ստեղծած աշխարհի ընդհանուր ընկալմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաճանաչողական կաղապար հասկացությանը։ Այն կարող է ընդգրկել մարդու գիտակցության մեջ ձևավորված այն կառուցվածքները, որոնց միջոցով ընկալվում, կազմակերպվում և լեզվականորեն ներկայացվում է փորձը։ Գեղարվեստական տեքստում նման կառուցվածքները դրսևորվում են կերպարների բնութագրման, իրադարձությունների մեկնաբանման, տարածության և ժամանակի կազմակերպման, հուզական վիճակների ներկայացման, պատճառահետևանքային հարաբերությունների և հեղինակային գնահատականների միջոցով։ Թարգմանչի խնդիրն այս դեպքում սահմանափակված չէ առանձին լեզվական միավորների իմաստը փոխանցելով․ անհրաժեշտ է հասկանալ դրանց հիմքում ընկած հասկացական հարաբերությունները և ընտրել այնպիսի միջոցներ, որոնք նպատակային լեզվի ընթերցողի համար կվերականգնեն համադրելի իմաստային կառուցվածք։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է համարժեքությունը։ Այն դիտարկվում է բազմամակարդակ երևույթ՝ ներառելով իմաստային, գործառական, ոճական, հաղորդակցական և ճանաչողական համապատասխանությունը։ Բառային մակարդակում ձևական նմանությունը դեռևս չի երաշխավորում ամբողջական համարժեքություն, քանի որ նույն բառը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ տարբեր զուգորդություններ, մշակութային ենթատեքստ և գնահատողական երանգներ։ Հետևաբար թարգմանական համարժեքությունը գնահատելիս կարևորվում է ոչ միայն բառերի համապատասխանությունը, այլև այն ազդեցությունը և հասկացական պատկերը, որը տվյալ արտահայտությունը ստեղծում է տեքստում։ Որոշ դեպքերում բառացի փոխանցումը կարող է պահպանել ձևը, բայց խաթարել իմաստային կամ ոճական կառուցվածքը, մինչդեռ ձևականորեն ավելի ազատ տարբերակը կարող է ավելի ամբողջական վերարտադրել բնագրի գործառույթը։ Առանձին ուղղություն է հայեցակարգերի և հասկացական դաշտերի ուսումնասիրությունը։ Գրական ստեղծագործության մեջ կրկնվող բառերը, պատկերները և թեմատիկ միավորները կարող են միավորվել որոշակի հասկացական համակարգերի շուրջ՝ ձևավորելով հեղինակի աշխարհընկալման առանձնահատկությունները։ Մարդու վարքագիծը, բարոյական ընտրությունը, հասարակական հարաբերությունները, անհատական ազատությունը, սերը, արվեստը, հաջողությունը, հիասթափությունը, սոցիալական դիրքը կամ մարդկային բնավորության հակասությունները կարող են արտահայտվել բազմազան լեզվական միջոցներով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել ոչ միայն առանձին դրվագի բովանդակությունը, այլև այդ կրկնվող հասկացությունների միջև ձևավորված կապերը։ Եթե բնագրում որոշակի պատկեր կամ բառային դաշտ հետևողականորեն կապված է որևէ կերպարի կամ գաղափարի հետ, դրա անհամակարգ փոխանցումը կարող է թուլացնել ստեղծագործության ներքին իմաստային միասնականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շրջանակների և սցենարների ճանաչողական վերլուծությունը։ Ընթերցողը տեքստային տեղեկությունը մեկնաբանում է իր նախնական գիտելիքների և մշակութային փորձի հիման վրա։ Կենցաղային իրավիճակը, ճանապարհորդությունը, հանդիպումը, ընտանեկան հարաբերությունը, մասնագիտական գործունեությունը կամ հասարակական միջավայրը կարող են ակտիվացնել որոշակի ճանաչողական շրջանակներ, որոնք օգնում են հասկանալ չարտահայտված տեղեկատվությունը։ Տարբեր լեզվամշակույթների ընթերցողների գիտելիքային համակարգերը, սակայն, ամբողջությամբ նույնական չեն։ Այդ պատճառով թարգմանիչը երբեմն բախվում է այն խնդրին, որ բնագրում ակնարկով հասկանալի տեղեկատվությունը նպատակային մշակույթում կարող է չակտիվացնել նույն ճանաչողական կապերը։ Այսպիսի դեպքերում անհրաժեշտ է ընտրել այնպիսի թարգմանական ռազմավարություն, որը հնարավորինս պահպանում է բնագրի ենթատեքստը՝ առանց գեղարվեստական խոսքը ավելորդ բացատրություններով ծանրաբեռնելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխաբերությանը՝ որպես ոչ միայն ոճական, այլև ճանաչողական երևույթի։ Փոխաբերական արտահայտությունները կարող են արտացոլել իրականության ընկալման համակարգված եղանակներ, երբ մի հասկացական ոլորտ ներկայացվում է մյուսի միջոցով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք նպատակային լեզվում գոյություն ունի համադրելի փոխաբերական մոդել, թե պահանջվում է այլ պատկերային լուծում։ Բառացի թարգմանությունը որոշ դեպքերում կարող է բնական և հասկանալի լինել, իսկ մյուսներում՝ օտար կամ նույնիսկ իմաստային առումով անհասկանալի։ Հետևաբար ուսումնասիրվում են փոխաբերության պահպանման, համապատասխան փոխաբերությամբ փոխարինման, իմաստային վերաձևակերպման և այլ հնարավոր ռազմավարությունները՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը տեքստի պատկերավորության վրա։ Կարևորվում է նաև փոխանունության, համեմատության, խորհրդանիշների և կրկնվող պատկերային միավորների փոխանցումը։ Գեղարվեստական տեքստում դրանք հաճախ կապված են կերպարների հոգեբանական բնութագրերի և հեղինակային գնահատման հետ։ Նույն պատկերային տարրի կրկնությունը տարբեր հատվածներում կարող է աստիճանաբար նոր նշանակություններ ձեռք բերել, ուստի թարգմանիչը պետք է նկատի ամբողջ ստեղծագործության մակարդակում գործող իմաստային կապերը։ Առանձին հատվածների մեկուսացված թարգմանությունը կարող է հանգեցնել այդ հարաբերությունների կորստի, եթե նույն պատկերային համակարգը տարբեր տեղերում փոխանցվում է անհամապատասխան միջոցներով։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի կերպարների խոսքային դիմանկարի ուսումնասիրությունը։ Գեղարվեստական կերպարի սոցիալական դիրքը, կրթությունը, բնավորությունը, հուզական վիճակը և վերաբերմունքը մյուսների նկատմամբ հաճախ բացահայտվում են նրա խոսքի միջոցով։ Բառապաշարի ընտրությունը, նախադասությունների կառուցվածքը, խոսակցական տարրերը, կրկնությունները, կիսատ արտահայտությունները և այլ առանձնահատկություններ միասին ձևավորում են անհատական խոսքային կերպարը։ Թարգմանության ժամանակ դրանց չեզոքացումը կարող է հանգեցնել կերպարների լեզվական տարբերությունների նվազմանը։ Հետևաբար համարժեքությունը ենթադրում է ոչ միայն ասվածի բովանդակության, այլև խոսողի անհատական լեզվական առանձնահատկությունների հնարավորինս հետևողական վերարտադրում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկխոսությունների թարգմանությունը։ Երկխոսության իմաստը հաճախ չի սահմանափակվում արտահայտությունների բառային նշանակությամբ։ Հեգնանքը, ակնարկը, լռությունը, անուղղակի գնահատականը, խոսակցի նկատմամբ վերաբերմունքը և հաղորդակցական նպատակները կարող են ձևավորվել համատեքստի միջոցով։ Նպատակային լեզվում քերականական կամ բառապաշարային համապատասխանության առկայությունը դեռևս բավարար չէ, եթե փոխվում է արտահայտության գործաբանական ուժը։ Այդ պատճառով երկխոսությունները կարող են ուսումնասիրվել խոսքային ակտերի, հաղորդակցական ռազմավարությունների և կերպարների փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Կարևոր ուղղություն է հեգնանքի և ենթատեքստի փոխանցումը։ Գեղարվեստական արձակում հեղինակային վերաբերմունքը հաճախ արտահայտվում է ոչ թե ուղղակի գնահատականներով, այլ բառերի ընտրությամբ, հակադրություններով և ասվածի ու ենթադրվողի տարբերությամբ։ Հեգնանքի բառացի վերարտադրումը կարող է նպատակային լեզվում կորցնել իր ազդեցությունը, եթե համապատասխան մշակութային կամ լեզվական պայմանները տարբեր են։ Թարգմանչից պահանջվում է ճանաչել արտահայտության իրական հաղորդակցական նպատակը և պահպանել այնպիսի լեզվական ազդակներ, որոնք ընթերցողին հնարավորություն կտան ընկալել երկիմաստությունը կամ հեղինակային հեռավորությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մշակութային նշույթավորված միավորներին։ Անձնանունները, տեղանունները, կենցաղային իրողությունները, հասարակական հաստատությունների անվանումները, չափման համակարգերը, դիմելաձևերը և պատմամշակութային ակնարկները կարող են բնագրի ընթերցողի համար պարունակել լրացուցիչ տեղեկատվություն։ Նպատակային լեզվի ընթերցողի համար այդ կապերը միշտ չէ, որ նույնքան հասանելի են։ Ուսումնասիրվում են մշակութային միավորների պահպանման, հարմարեցման, նկարագրական փոխանցման և համատեքստային պարզաբանման հնարավորությունները՝ գնահատելով յուրաքանչյուր ընտրության ազդեցությունը ստեղծագործության մշակութային ինքնության վրա։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև ժամանակի և տարածության լեզվական հայեցակարգումը։ Գրական տեքստի աշխարհը կառուցվում է ոչ միայն գործողությունների հաջորդականությամբ, այլև տարածական հարաբերությունների, դիտակետի և ժամանակային հեռանկարի միջոցով։ Հեղինակը կարող է արագացնել կամ դանդաղեցնել պատմողական ժամանակը, տեղափոխվել հիշողությունների ոլորտ, փոխել դիտարկման դիրքը կամ որոշակի տարածք ներկայացնել կերպարի սուբյեկտիվ ընկալմամբ։ Թարգմանության ժամանակ ժամանակաձևերի, ցուցիչների, տարածական բառապաշարի և շարահյուսական կառուցվածքների ընտրությունը կարող է ազդել այդ հարաբերությունների ընկալման վրա։ Հետևաբար անհրաժեշտ է պահպանել պատմողական հեռանկարի և ժամանակատարածական կազմակերպման ընդհանուր տրամաբանությունը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում պատմողի ձայնի և հեղինակային ոճի խնդիրը։ Գրական ստեղծագործության յուրահատկությունը պայմանավորված է ոչ միայն պատմվող իրադարձություններով, այլև դրանց ներկայացման եղանակով։ Նախադասությունների երկարությունը, ռիթմը, բառապաշարի ընտրությունը, կրկնությունները, հակադրությունները, նկարագրությունների և երկխոսությունների հարաբերակցությունը ձևավորում են անհատական ոճ։ Եթե թարգմանությունը փոխանցում է միայն փաստական բովանդակությունը և համակարգված կերպով փոխում այս առանձնահատկությունները, կարող է պահպանվել պատմությունը, բայց փոխվել դրա գեղարվեստական ինքնությունը։ Այդ պատճառով ճանաչողական համարժեքությունը սերտորեն կապվում է ոճական համարժեքության հետ։ Կարևորվում է շարահյուսական կառուցվածքների դերը։ Շարահյուսությունը կարող է արտահայտել ուշադրության կենտրոնացում, տեղեկատվական առաջնահերթություն, գործողությունների արագություն կամ հոգեբանական լարվածություն։ Կարճ նախադասությունների հաջորդականությունը և երկար բազմաբաղադրիչ կառուցվածքը տարբեր ազդեցություն են ունենում ընթերցողի վրա։ Թարգմանիչը ստիպված է հաշվի առնել նպատակային լեզվի շարահյուսական բնականությունը, սակայն միաժամանակ պետք է խուսափի այնպիսի համակարգված վերաձևումներից, որոնք ամբողջությամբ փոխում են բնագրի ռիթմն ու տեղեկատվական կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բառային ընտրության ճանաչողական հիմքերին։ Հոմանիշները հաճախ նույն առարկայական նշանակության կողքին կրում են տարբեր գնահատողական, հուզական կամ ոճական երանգներ։ Գեղարվեստական թարգմանության մեջ համապատասխան բառի ընտրությունը պահանջում է հաշվի առնել տվյալ հատվածի, կերպարի և ամբողջ ստեղծագործության համատեքստը։ Բառային համարժեքությունը, հետևաբար, որոշվում է ոչ միայն բառարանային նշանակությամբ, այլև զուգորդելիությամբ, գործածության հաճախականությամբ, ոճական մակարդակով և տեքստում տվյալ միավորի կատարած գործառույթով։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև դարձվածային միավորների փոխանցումը։ Դարձվածքները հատկապես սերտորեն կապված են լեզվամշակութային փորձի հետ և հաճախ բառացիորեն չեն կարող տեղափոխվել մեկ լեզվից մյուսը։ Համարժեք դարձվածքի ընտրությունը կարող է պահպանել հաղորդակցական և պատկերային ազդեցությունը, սակայն անհրաժեշտ է գնահատել դրա ոճական համապատասխանությունը։ Եթե ուղղակի համարժեք չկա, հնարավոր է կիրառել նկարագրական կամ համատեքստային լուծումներ՝ փորձելով նվազագույնի հասցնել պատկերային և գնահատողական տեղեկատվության կորուստը։ Կարևոր ուղղություն է թարգմանական փոխակերպումների համակարգումը։ Լեզուների կառուցվածքային և մշակութային տարբերությունները հաճախ անհրաժեշտ են դարձնում տեղափոխումը, փոխարինումը, ընդլայնումը, սեղմումը, կոնկրետացումը, ընդհանրացումը կամ իմաստային վերակազմավորումը։ Այս գործողությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես բնագրից կամայական հեռացում, այլ որպես համարժեքության հասնելու հնարավոր միջոցներ։ Յուրաքանչյուր փոխակերպման հիմնավորվածությունը գնահատվում է այն տեսանկյունից, թե այն որքանով է պահպանում սկզբնական հատվածի ճանաչողական, հաղորդակցական և գեղարվեստական գործառույթը։ Առանձին նշանակություն ունի կորուստների և փոխհատուցման խնդիրը։ Լեզվական համակարգերի տարբերությունների պատճառով բնագրի բոլոր առանձնահատկությունների միաժամանակյա և ամբողջական վերարտադրումը միշտ չէ, որ հնարավոր է։ Որոշակի բառախաղ, հնչյունական ազդեցություն կամ բազմիմաստություն կարող է ուղղակի համարժեք չունենալ։ Այդպիսի դեպքերում թարգմանիչը կարող է փորձել տվյալ ազդեցությունը փոխհատուցել տեքստի մեկ այլ հատվածում կամ այլ լեզվական մակարդակում։ Փոխհատուցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համարժեքությունը դիտարկել ամբողջական տեքստի մակարդակում, այլ ոչ միայն նախադասություն առ նախադասություն համապատասխանության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում բնագրի և թարգմանական տարբերակների համադրական վերլուծությունը։ Ընտրված հատվածները կարող են դասակարգվել ըստ լեզվաճանաչողական երևույթների՝ փոխաբերություններ, հասկացական կաղապարներ, մշակութային միավորներ, գնահատողական բառապաշար, երկխոսություններ, դարձվածքներ և պատմողական կառուցվածքներ։ Յուրաքանչյուր դեպքում ուսումնասիրվում է սկզբնական միավորի գործառույթը, թարգմանչի ընտրած միջոցը և այդ ընտրության հետևանքով առաջացած իմաստային կամ ոճական փոփոխությունը։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արձանագրել տարբերությունները, այլև բացահայտել դրանց պատճառները և գնահատել կիրառված ռազմավարությունների արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանչի մեկնաբանական գործունեությանը։ Թարգմանիչը հանդես է գալիս որպես բնագրի առաջին խորքային ընթերցողներից մեկը, քանի որ յուրաքանչյուր լեզվական ընտրություն պահանջում է որոշել, թե տվյալ հատվածում որ իմաստն է առաջնային։ Բազմիմաստ կամ ենթատեքստային հատվածներում հնարավոր են տարբեր մեկնաբանություններ, և դրանցից յուրաքանչյուրն առաջացնում է տարբեր թարգմանական լուծումներ։ Այս տեսանկյունից թարգմանությունը ճանաչողական ընտրությունների հաջորդականություն է, որտեղ թարգմանչի լեզվական գիտելիքը, մշակութային իրազեկությունը և տեքստի ամբողջական ընկալումը անմիջականորեն ազդում են արդյունքի վրա։ Կարևորվում է նաև ընթերցողի գործոնը։ Թարգմանված ստեղծագործությունը գործում է նոր լեզվամշակութային միջավայրում, և դրա ընկալումը կախված է նպատակային ընթերցողի գիտելիքներից ու սպասումներից։ Թարգմանության չափազանց օտարացնող բնույթը կարող է դժվարացնել ընկալումը, իսկ չափազանց մեծ հարմարեցումը կարող է վերացնել սկզբնաղբյուր մշակույթի առանձնահատկությունները։ Հետևաբար թարգմանական ռազմավարությունը հաճախ ձևավորվում է այս երկու միտումների միջև հավասարակշռության որոնման միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե տարբեր լուծումներ ինչպես են փոխում տեքստի ճանաչողական մատչելիությունը և մշակութային ինքնությունը։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության, տեքստի լեզվաբանության, ոճագիտության, իմաստաբանության, գործաբանության և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Հատուկ նշանակություն ունի բնագրային և թարգմանական հատվածների մանրամասն լեզվական համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս տեսական հասկացությունները կապել կոնկրետ օրինակների հետ։ Որակական վերլուծությունը կարող է լրացվել որոշ երևույթների քանակական հաշվառմամբ՝ պարզելու կրկնվող թարգմանական ռազմավարությունները և դրանց գործածության օրինաչափությունները։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է գեղարվեստական թարգմանության և ճանաչողական լեզվաբանության սկզբունքների համադրմամբ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թարգմանական համարժեքությունը դիտարկել ավելի լայն տեսանկյունից՝ ուսումնասիրելով ոչ միայն լեզվական ձևերի համապատասխանությունը, այլև այն մտավոր մոդելների և իմաստային հարաբերությունների վերարտադրումը, որոնց միջոցով կառուցվում է գրական աշխարհը։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել գեղարվեստական թարգմանության վերլուծության, թարգմանիչների պատրաստման, թարգմանության որակի գնահատման և համապատասխան ուսումնական դասընթացների մշակման ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է գեղարվեստական տեքստի թարգմանության բազմամակարդակ ուսումնասիրություն՝ միավորելով լեզվական ձևի, հասկացական կառուցվածքի, մշակութային գիտելիքի, հեղինակային ոճի և ընթերցողական ընկալման խնդիրները։ Այն ցույց է տալիս, որ հաջող թարգմանությունը ենթադրում է ոչ միայն բնագրի հաղորդած տեղեկատվության փոխանցում, այլև նրա ճանաչողական և գեղարվեստական կազմակերպման վերակառուցում մեկ այլ լեզվամշակութային համակարգում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թարգմանագիտության, ճանաչողական լեզվաբանության, անգլերենի և հայերենի զուգադրական ուսումնասիրության, գրականագիտության և գեղարվեստական տեքստի լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, թարգմանիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է մարդու հիմնարար իրավունքներից մեկի՝ ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության պաշտպանության սահմանադրաիրավական բովանդակության, երաշխիքների և իրականացման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգի շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում մարդու մարմնական ամբողջականության, հոգեբանական ինքնավարության, արժանապատվության և անձնական ազատության միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունն է։ Անձեռնմխելիության իրավունքը դիտարկվում է որպես մարդու ինքնուրույնության և արժանապատիվ գոյության կարևոր իրավական երաշխիք, որը ենթադրում է անհատի պաշտպանություն նրա մարմնի կամ հոգեկան ոլորտի նկատմամբ չարդարացված և կամայական միջամտություններից։ Ուսումնասիրվում են այս իրավունքի սահմանադրական բնույթը, դրա տեղը մարդու հիմնական իրավունքների համակարգում և փոխհարաբերությունները կյանքի, ազատության, անձնական կյանքի գաղտնիության, արժանապատվության և առողջության պահպանման հետ կապված իրավունքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետության պարտավորությունների երկու հիմնական ուղղություններին՝ մի կողմից պետական մարմինների կողմից անհիմն միջամտություններից զերծ մնալուն, մյուս կողմից անձին երրորդ անձանց հնարավոր ոտնձգություններից պաշտպանելու համար համապատասխան իրավական և ինստիտուցիոնալ երաշխիքներ ապահովելուն։ Քննվում են այն ընդհանուր պայմանները, որոնց առկայության դեպքում անձի ֆիզիկական կամ հոգեկան ոլորտին առնչվող միջամտությունը կարող է ենթարկվել իրավական գնահատման՝ հաշվի առնելով օրինականության, անհրաժեշտության, համաչափության և արդյունավետ իրավական պաշտպանության սկզբունքները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է անձի ազատ և տեղեկացված համաձայնության նշանակությունը բժշկական ու այլ միջամտությունների համատեքստում, ինչպես նաև այն իրավիճակների իրավական գնահատումը, երբ անձի ինքնուրույն որոշում կայացնելու հնարավորությունը սահմանափակված է։ Անդրադարձ է կատարվում խոշտանգումների, անմարդկային կամ նվաստացուցիչ վերաբերմունքի բացառման, հարկադրանքի կանխարգելման և անձի հոգեբանական ամբողջականության պաշտպանության ընդհանուր սահմանադրական երաշխիքներին։ Կարևորվում է նաև առավել խոցելի իրավիճակներում գտնվող անձանց իրավունքների պաշտպանության հարցը, երբ պետական վերահսկողության և արդյունավետ պաշտպանության անհրաժեշտությունը կարող է առանձնահատուկ նշանակություն ստանալ։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել ազգային սահմանադրական կարգավորումների և մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների փոխհարաբերության վերլուծություն՝ բացահայտելով դրանց ազդեցությունը իրավունքի բովանդակության մեկնաբանման և պաշտպանության մեխանիզմների զարգացման վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում դատական պաշտպանության, իրավական վերահսկողության և խախտված իրավունքի վերականգնման նշանակությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը դիտարկել որպես համալիր սահմանադրաիրավական ինստիտուտ, որի արդյունավետ պաշտպանությունը պայմանավորված է իրավական հստակ կարգավորումներով, պետական մարմինների գործունեության սահմանափակումներով և մարդու արժանապատվության ու ինքնավարության նկատմամբ հետևողական հարգանքով։

Философия

երհայեցումներիցս մեկի ժամանակ հանդիպեցի նախամարդուն՝ ճիշտ այն պահին, երբ գտնվում էր կենդանական վիճակից մարդկայինին անցնելու կամրջին, բայց ինձ համակած, երբևէ չտեսնված ամոթը թույլ չտվեց զրուցելու չափ մոտ գնալ նրան, իսկ երբ նա ինձ նայեց մարդու կողմից երբևէ տրված բոլոր հարցերը մարմնավորող հայացքով՝ անմեղություն ճառագող ժպիտով, ես, մտաբերելով մարդկային իմացության բոլոր հետևանքները, ուժերի առավելագույն լարումով միայն կարողացա գոռալ․ «Չիմացությունդ քո պաշտպանությու՜նն է, չիմացությունդ քո պաշտպանությու՜նն է, …», ու սթափվեցի սեփական աղաղակումից՝ շուրթերիս զգալով ծորացող, նրան չասված բառեր, որոնք զգուշացմանս շարունակությունն էին. « …` ինքդ քեզանի՜ց, ինքդ քեզանի՜ց …»։ Հետո ես նրան հանդիպեցի ևս մեկ (վերջին) անգամ՝ արդեն իր նախաձեռնությամբ, երբ ինքս էի կանգնած մարդուց Բարձրագույն Ես-ին անցնելու կամրջին, որտեղ նա, մահին նախորդող ու մահն ազդարարող վերջին շնչի հանգստությամբ, շշնջաց զգուշացմանս պատասխանը. «Գիտե՜մ, գիտե՜մ, ․․․», ու հեռացավ՝ շուրթերիս թողնելով անմեղություն ճառագող իր ժպիտը. որ ինքնարարումն այլընտրանք չունի …

Медицина

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ազդրային հոդի էնդոպրոթեզավորման ժամանակ ացետաբուլումի՝ հոդափոսի վերականգնման ալգորիթմի մշակմանը և կլինիկական արդյունավետության գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է հիմնավորել հոդափոսի ոսկրային դեֆեկտների գնահատման և վերականգնման համակարգված մոտեցումը՝ ապահովելու էնդոպրոթեզի կայուն տեղադրումը, հոդի ճիշտ կենսամեխանիկական հարաբերությունների վերականգնումը և վիրահատական արդյունքների բարելավումը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ազդրային հոդի տարբեր ախտաբանական և դեգեներատիվ վիճակները, որոնց դեպքում էնդոպրոթեզավորման ընթացքում առկա են հոդափոսի ոսկրային դեֆորմացիաներ կամ դեֆեկտներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախավիրահատական գնահատմանը՝ ներառյալ ոսկրային կառուցվածքի, դեֆեկտի տեղակայման և չափերի, հոդափոսի երկրաչափության ու ոսկրային հենարանի վիճակի ուսումնասիրությունը։ Այդ տվյալների հիման վրա կարող է ընտրվել վերականգնման համապատասխան ռազմավարություն՝ հաշվի առնելով դեֆեկտի բնույթը, ծավալը և տեղակայումը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է հոդափոսի վերականգնման տարբեր տեխնիկական մոտեցումների համեմատական գնահատումը։ Դրանք կարող են ներառել ոսկրային հենարանի վերականգնում, համապատասխան չափի և կառուցվածքի իմպլանտների ընտրություն, լրացուցիչ վերականգնողական նյութերի օգտագործում և այլ վիրաբուժական մեթոդներ։ Ալգորիթմի մշակման ժամանակ կարևոր է ոչ միայն դեֆեկտի վերականգնումը, այլև էնդոպրոթեզի ճիշտ դիրքավորումը, հոդի կենտրոնի վերականգնումը, վերջույթի երկարության և բիոմեխանիկական հավասարակշռության ապահովումը։ Աշխատանքում կարող են կիրառվել ռենտգենաբանական և համակարգչային տոմոգրաֆիկ հետազոտություններ՝ ոսկրային դեֆեկտների բնույթը և վիրահատական պլանավորման առանձնահատկությունները գնահատելու համար։ Հետվիրահատական շրջանում արդյունքները կարող են գնահատվել կլինիկական և ֆունկցիոնալ ցուցանիշների, ցավի արտահայտվածության, շարժունակության, հիվանդի կյանքի որակի և էնդոպրոթեզի կայունության հիման վրա։ Կարևոր է նաև բարդությունների և կրկնակի վիրահատությունների հաճախականության ուսումնասիրությունը՝ տարբեր վերականգնողական մոտեցումների արդյունավետությունը համեմատելու նպատակով։ Մշակվող ալգորիթմը կարող է նախատեսել որոշումների հաջորդականություն՝ սկսած հոդափոսի դեֆեկտի նախավիրահատական դասակարգումից և ավարտված համապատասխան վիրաբուժական տեխնիկայի ու իմպլանտի ընտրությամբ։ Նման համակարգված մոտեցումը կարող է նպաստել վիրահատական պլանավորման ստանդարտացմանը և տարբեր բարդության դեպքերում բուժման արդյունքների կանխատեսելիության բարձրացմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ օրթոպեդիկ վիրաբուժության համար՝ նպաստելով ազդրային հոդի առաջնային և վերանայման էնդոպրոթեզավորման ժամանակ հոդափոսի վերականգնման տեխնիկայի կատարելագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է կլինիկական ախտորոշման, վիրաբուժական պլանավորման և բիոմեխանիկական վերականգնման սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով մշակել հոդափոսի վերականգնման արդյունավետ և գործնական ալգորիթմ, որը կարող է բարձրացնել ազդրային հոդի էնդոպրոթեզավորման երկարաժամկետ արդյունքների կանխատեսելիությունն ու հուսալիությունը։

Экология

Շրջակա միջավայրի մոնիտորինգը բնության վիճակի համակարգված դիտարկման, չափման և գնահատման գործընթաց է, որի նպատակն է բացահայտել բնապահպանական փոփոխությունները և կանխել հնարավոր էկոլոգիական վտանգները։ Ժամանակակից պայմաններում դրա դերը չափազանց կարևոր է, քանի որ արդյունաբերության զարգացումը, ուրբանիզացիան և կլիմայական փոփոխությունները մեծ ազդեցություն են ունենում օդի, ջրի, հողի և կենսաբազմազանության վրա։ Մոնիտորինգի միջոցով հնարավոր է մշտապես հետևել աղտոտվածության մակարդակին, գնահատել բնական ռեսուրսների վիճակը և կանխատեսել էկոլոգիական ռիսկեր։ Այն թույլ է տալիս ժամանակին հայտնաբերել վտանգավոր փոփոխություններ, օրինակ՝ օդի աղտոտվածության աճ, ջրային աղբյուրների որակի վատթարացում կամ անտառների կրճատում։ Շրջակա միջավայրի մոնիտորինգը իրականացվում է տարբեր մեթոդներով՝ լաբորատոր հետազոտություններ, արբանյակային դիտարկումներ, ավտոմատ չափիչ կայաններ և դաշտային ուսումնասիրություններ։ Այս համակարգը կարևոր գործիք է նաև պետական բնապահպանական քաղաքականության մշակման համար, քանի որ ապահովում է հավաստի տվյալներ որոշումների ընդունման համար։ Բացի այդ, այն նպաստում է հասարակության իրազեկվածության բարձրացմանը և կայուն զարգացման սկզբունքների կիրառմանը։ Մոնիտորինգի արդյունքները օգտագործվում են աղտոտման աղբյուրների վերահսկման, բնության պահպանման ծրագրերի մշակման և արտակարգ իրավիճակների կանխման համար։ Ժամանակակից տեխնոլոգիաների շնորհիվ շրջակա միջավայրի մոնիտորինգը դարձել է ավելի ճշգրիտ և արդյունավետ՝ ապահովելով գլոբալ և տեղական էկոլոգիական խնդիրների լուծման կարևոր հիմք։