Օսմանյան պետության պատմություն, հատոր երկրորդ

Педагогика

Աշխատանքը նվիրված է 1800-1920 թվականների ընթացքում հայ մանկավարժության մեջ բուսաբանության առարկայի բովանդակության ձևավորման և դրա դասավանդման մեթոդիկայի հիմնախնդիրների պատմական ու մանկավարժական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես է տվյալ ժամանակաշրջանում հայ կրթական միջավայրում ձևավորվել բնագիտական գիտելիքների, մասնավորապես բուսաբանական գիտելիքների ուսուցման անհրաժեշտությունը, ինչ բովանդակություն է ներառվել ուսումնական ծրագրերում և ինչ մեթոդներով է իրականացվել դրա փոխանցումը սովորողներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ մանկավարժական մտքի զարգացմանը՝ սկսած XIX դարի սկզբի կրթական գործընթացներից մինչև XX դարի առաջին տասնամյակները, երբ բնագիտական կրթությունը աստիճանաբար ձեռք էր բերում ավելի համակարգված բնույթ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հայ մանկավարժների և կրթական գործիչների հայացքները բնության ուսումնասիրման, բուսաբանության ուսուցման նպատակների և երեխաների գիտական աշխարհայացքի ձևավորման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բուսաբանական նյութի ընտրության և դասակարգման սկզբունքներին, ուսուցման հաջորդականությանը, տեսական գիտելիքների և գործնական գործունեության հարաբերակցությանը։ Կարևորվում են դիտարկումը, փորձը, բնության անմիջական ուսումնասիրությունը, հերբարիումների օգտագործումը, բույսերի ճանաչումը և այլ տեսակի գործնական աշխատանքները, որոնք կարող էին նպաստել սովորողների հետաքրքրության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության զարգացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև ուսուցման մեթոդների կապը տվյալ ժամանակաշրջանի մանկավարժական առաջադեմ գաղափարների հետ՝ հաշվի առնելով աշակերտակենտրոնության, տեսանելիության, մատչելիության և գիտականության սկզբունքների զարգացումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայալեզու դասագրքերի, ուսումնական ձեռնարկների և մեթոդական գրականության ձևավորմանը, դրանց բովանդակությանը և բուսաբանության դասավանդման գործընթացում ունեցած դերին։ Միաժամանակ դիտարկվում է այն խնդիրը, թե ինչպես են ազգային կրթական պահանջները, բնաշխարհի առանձնահատկությունները և հայերեն մասնագիտական բառապաշարի ձևավորումը ազդել բուսաբանական կրթության զարգացման վրա։ Ժամանակաշրջանի կրթական գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես ձեռքբերումները, այնպես էլ առկա դժվարությունները՝ ուսումնական նյութի մատչելիության, ուսուցիչների պատրաստվածության, դասագրքային ապահովվածության և գործնական ուսուցման կազմակերպման ոլորտներում։ Արդյունքում աշխատանքը ներկայացնում է բուսաբանության դասավանդման մեթոդիկայի պատմական զարգացման ամբողջական պատկերը և ցույց է տալիս դրա տեղը հայ մանկավարժական մտքի ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, բնագիտական կրթության զարգացմամբ, կենսաբանության դասավանդման մեթոդիկայով և XIX-XX դարերի հայկական կրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսուցիչների և ուսանողների համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Շինուհայր բնակավայրի զբոսաշրջային օգտագործման և զարգացման համար անհրաժեշտ ճարտարապետական ու տարածական լուծումների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով բնակավայրի ձևավորված կառուցվածքը, բնական միջավայրը, պատմամշակութային առանձնահատկությունները և զբոսաշրջային ներուժը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն խնդիրների բացահայտման վրա, որոնք առաջանում են բնակավայրը զբոսաշրջային պահանջներին հարմարեցնելու ընթացքում՝ միաժամանակ պահպանելով նրա տեղական ճարտարապետական դիմագիծը, լանդշաֆտային առանձնահատկությունները և բնակիչների համար հարմարավետ կենսամիջավայրը։ Քննության են առնվում բնակավայրի տարածական կազմակերպումը, կառուցապատման բնույթը, փողոցային և հետիոտնային ցանցը, հանրային տարածքները, սպասարկման օբյեկտները և զբոսաշրջային ենթակառուցվածքների զարգացման հնարավորությունները։ Կարևորվում է առկա ճարտարապետական միջավայրի գնահատումը՝ պարզելու, թե որ կառույցներն ու տարածքները կարող են վերականգնվել, վերաօգտագործվել կամ հարմարեցվել զբոսաշրջային նոր գործառույթների համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կացության, սննդի, տեղեկատվական սպասարկման, հանգստի և մշակութային գործունեության համար անհրաժեշտ տարածքների կազմակերպմանը։ Զբոսաշրջային հարմարեցումը դիտարկվում է ոչ միայն նոր շինությունների կառուցման, այլև գոյություն ունեցող միջավայրի նպատակային վերակազմակերպման տեսանկյունից՝ հնարավորինս պահպանելով բնակավայրի մասշտաբը և ավանդական կառուցապատման բնույթը։ Ուսումնասիրվում են զբոսաշրջային երթուղիների ձևավորման, տեսարժան վայրերի և հանրային տարածքների միջև կապերի բարելավման, տեղեկատվական ցուցանակների ու կողմնորոշման համակարգերի կազմակերպման խնդիրները։ Հատուկ նշանակություն է տրվում հետիոտնային հասանելիությանը և այցելուների անվտանգ ու հարմարավետ տեղաշարժի ապահովմանը։ Բնակավայրի զբոսաշրջային զարգացման ընթացքում կարևորվում է նաև տրանսպորտային ենթակառուցվածքի կազմակերպումը՝ ավտոմեքենաների կայանման, հասարակական տրանսպորտի հասանելիության և զբոսաշրջային հիմնական ուղղությունների հետ կապերի բարելավման տեսանկյունից։ Ճարտարապետական լուծումների մշակման ժամանակ հաշվի են առնվում տեղանքի ռելիեֆը, կլիմայական պայմանները, տեսարանային ուղղությունները և բնական լանդշաֆտի հետ կառուցապատման ներդաշնակեցման անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմամշակութային ժառանգության պահպանությանը և այն զբոսաշրջային զարգացման գործընթացում ներառելու հնարավորություններին։ Ժառանգության օբյեկտների և ավանդական միջավայրի նկատմամբ զգույշ մոտեցումը դիտարկվում է որպես բնակավայրի ինքնատիպությունը պահպանելու և զբոսաշրջային գրավչությունը բարձրացնելու կարևոր պայման։ Քննության են առնվում նաև նոր կառուցապատման ճարտարապետական սկզբունքները՝ նյութերի, ծավալների, ձևերի և գունային լուծումների ընտրությունը տեղական միջավայրին համապատասխանեցնելու նպատակով։ Կարևորվում է հանրային տարածքների բարեկարգումը, կանաչապատումը, փոքր ճարտարապետական ձևերի կիրառումը և հանգստի համար նախատեսված տարածքների ստեղծումը։ Զբոսաշրջային միջավայրի հարմարեցման կարևոր բաղադրիչ է դիտարկվում նաև համընդհանուր հասանելիությունը՝ տարբեր կարիքներ ունեցող այցելուների համար հնարավորինս մատչելի և անվտանգ միջավայր ձևավորելու նպատակով։ Ուսումնասիրության շրջանակում զբոսաշրջությունը դիտարկվում է նաև որպես բնակավայրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման գործոն, քանի որ համապատասխան ճարտարապետական և ենթակառուցվածքային պայմանների ստեղծումը կարող է նպաստել տեղական ծառայությունների, փոքր ձեռնարկատիրության, հյուրատնային տնտեսությունների և մշակութային նախաձեռնությունների զարգացմանը։ Միաժամանակ կարևորվում է զբոսաշրջային հոսքերի և տեղական բնակչության առօրյա պահանջների հավասարակշռումը, որպեսզի զբոսաշրջային զարգացումը չխաթարի բնակավայրի բնականոն կենսագործունեությունն ու տարածական ինքնությունը։ Առանձին նշանակություն է տրվում կայուն զարգացման սկզբունքներին՝ բնական ռեսուրսների խնայող օգտագործմանը, էներգաարդյունավետ լուծումներին, շրջակա միջավայրի պահպանությանը և նոր միջամտությունների ազդեցության նվազեցմանը։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է բնակավայրի զբոսաշրջային ներուժի բացահայտման և դրա հիման վրա ճարտարապետական, քաղաքաշինական ու բարեկարգման համալիր առաջարկությունների ձևավորման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետության, քաղաքաշինության, զբոսաշրջության, տարածքային պլանավորման, մշակութային ժառանգության պահպանության և բնակավայրերի կայուն զարգացման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, նախագծողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Գիրքը ներկայացնում է Վահան Թեքեյանի բանաստեղծական ժառանգությունը՝ ընդգրկելով նրա ստեղծագործությունների ընտրանի, որտեղ կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում հայրենիքի, սիրո, կարոտի և մարդու ներաշխարհի խորքային զգացումները։ Բանաստեղծություններում արտահայտվում է նուրբ քնարականություն և բարձր գեղարվեստական մշակվածություն, որտեղ լեզվական պարզությունն ու պատկերավոր մտածողությունը համադրվում են խոհական խորության հետ։ Հեղինակը հաճախ անդրադառնում է ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մարդու հոգևոր աշխարհի թեմաներին՝ ստեղծելով ստեղծագործություններ, որոնք միաժամանակ անձնական ապրումների և համազգային զգացողությունների արտահայտություն են։ Նրա պոեզիայում առանձնանում է կարոտի և հեռավորության մշտական զգացողությունը, որը դառնում է հայրենասիրական ու գոյաբանական մտորումների հիմք։ Vahan Tekeyan-ի բանաստեղծական աշխարհը համարվում է հայ քնարերգության կարևորագույն էջերից մեկը, որտեղ զգացմունքն ու միտքը միաձուլվում են ներդաշնակ գեղարվեստական ամբողջության մեջ։

Другие предметы

Հայաստանում «նոր գրքերի» մասին ինֆորմացիոն ցանկերը սովորաբար ներկայացվում են որպես մատենագիտական կամ գրադարանային տեղեկատուներ, որտեղ համակարգված ձևով ամփոփվում են տարբեր հրատարակչությունների նոր լույս տեսած աշխատությունները։ Այդպիսի ցանկերի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին, գրադարաններին և հետազոտողներին տրամադրել արագ կողմնորոշվելու հնարավորություն ժամանակակից գրական հոսքերում՝ ընդգրկելով գիտական, գեղարվեստական, ուսումնական և տեղեկատու բնույթի հրատարակություններ։ Օրինակ՝ Հայաստանում ակտիվորեն գործում են պարբերական «Նոր գիրք» նախագծերը, որտեղ յուրաքանչյուր շաբաթ կամ ամիս ներկայացվում են նոր հրատարակություններ տարբեր ոլորտներից՝ գրականություն, պատմություն, հասարակագիտություն, արվեստ և գիտություն, ինչը թույլ է տալիս հետևել հրատարակչական գործընթացների ընթացիկ զարգացումներին և գրքային շուկայի միտումներին ։ Բացի այդ, մատենագիտական ցանկերի ավելի մասնագիտական ձևաչափերը, որոնք պատրաստվում են գրադարանային և գիտական հաստատությունների կողմից, ընդգրկում են նաև գրքերի ամբողջական տվյալներ՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության վայր, տարեթիվ և թեմատիկ դասակարգում, ինչը նպաստում է գիտական տեղեկատվության համակարգմանն ու որոնելիության բարձրացմանը ։ Նման տեղեկատուները կարևոր դեր ունեն ազգային գրադարանային համակարգում՝ ապահովելով նոր գրականության մատչելիությունը և աջակցելով կրթական ու գիտական գործընթացներին, ինչպես նաև նպաստելով ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը Հայաստանում։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է β-արոիլակրիլաթթուների և կառուցվածքով դրանց հարակից միացությունների՝ ֆոսֆոր և ազոտ պարունակող նուկլեոֆիլների հետ փոխազդեցությունների օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տվյալ չհագեցած կարբոնիլային համակարգերի ռեակցունակությունն է, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների ազդեցությունը քիմիական փոխակերպումների ուղղության վրա և տարբեր բնույթի նուկլեոֆիլային մասնիկների վարքագծի համեմատական վերլուծությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մոլեկուլներում առկա կարբոնիլային, կարբօքսիլային և չհագեցած հատվածների փոխադարձ էլեկտրոնային ազդեցությանը, քանի որ այդ գործոնները պայմանավորում են ռեակցիոն կենտրոնների էլեկտրոֆիլությունը և հնարավոր փոխակերպումների ընտրողականությունը։ Քննվում է արոմատիկ հատվածի բնույթի և տեղակալիչների էլեկտրոնային ու տարածական հատկությունների ազդեցությունը միացությունների ռեակցունակության վրա։ Ֆոսֆորային և ազոտային նուկլեոֆիլների հետ փոխազդեցությունները դիտարկվում են օրգանական ռեակցիաների մեխանիզմների, կառուցվածք–ռեակցունակություն կապերի և առաջացող նյութերի կառուցվածքային առանձնահատկությունների տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հնարավոր մրցակցող փոխակերպումների ուսումնասիրությունը, երբ սկզբնական նյութում մի քանի ռեակցիոն կենտրոնների առկայությունը կարող է պայմանավորել տարբեր ուղղություններով ընթացող գործընթացներ։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում նաև ստերեոքիմիական գործոններին և այն հանգամանքին, թե մոլեկուլային կառուցվածքի փոփոխություններն ինչպես կարող են անդրադառնալ փոխազդեցության ընտրողականության վրա։ Ստացված միացությունների բնութագրումը և կառուցվածքային համեմատությունը հնարավորություն են տալիս ավելի հստակ պատկերացում կազմել ելանյութերի էլեկտրոնային կառուցվածքի ու նուկլեոֆիլների բնույթի միջև առկա կապերի մասին։ Տարբեր հարակից միացությունների համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ընդհանուր օրինաչափությունների բացահայտմանը և տվյալ դասի օրգանական նյութերի քիմիական վարքագծի համակարգմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է օրգանական քիմիայի, ֆիզիկական օրգանական քիմիայի և հետերոատոմային միացությունների քիմիայի մոտեցումները՝ կենտրոնանալով նուկլեոֆիլային փոխազդեցությունների մեխանիստական առանձնահատկությունների, կառուցվածքային գործոնների և ռեակցունակության միջև փոխկապակցվածության բացահայտման վրա։

Культура

Գիրքը նվիրված է գրելու արվեստին՝ որպես մտքերի, գիտելիքների, զգացմունքների և գաղափարների գրավոր արտահայտման կարևոր միջոցի։ Գրավոր խոսքի մշակումը պահանջում է լեզվի կանոնների իմացություն, մտքերի տրամաբանական կազմակերպում, բառերի ճշգրիտ ընտրություն և շարադրանքի հստակ կառուցում։ Այսպիսի ուսումնական աշխատությունները կարևոր նշանակություն ունեն գրելու հմտությունների զարգացման, գրավոր հաղորդակցության կատարելագործման և լեզվական արտահայտչամիջոցների ճիշտ կիրառման տեսանկյունից։ Դրանք նպաստում են սովորողի՝ սեփական մտքերը հասկանալի, հաջորդական և նպատակային ներկայացնելու կարողության ձևավորմանը՝ միաժամանակ ուշադրություն հրավիրելով լեզվական ճշտության, շարադրանքի ամբողջականության և խոսքի մշակույթի վրա։ Գրելու արվեստի ուսումնասիրությունը կապված է նաև ընթերցանության, բառապաշարի հարստացման, տեքստերի վերլուծության և գրական ճաշակի զարգացման հետ։ Գրավոր արտահայտման հմտությունները կարևոր են կրթական գործունեության, գիտելիքների փոխանցման, անձնական նամակագրության և գրական ստեղծագործության մեջ։ Հայերեն նմանատիպ հրատարակությունները նպաստել են գրավոր խոսքի մշակույթի տարածմանը և լեզվական կրթության զարգացմանը՝ ընթերցողներին ծանոթացնելով գրավոր հաղորդակցության նշանակությանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն ուսումնական գրականության, լեզվի դասավանդման պատմության և գրավոր խոսքի մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև այն ընթերցողների համար, որոնք հետաքրքրված են գրելու հմտությունների ձևավորմամբ և լեզվական արտահայտման կատարելագործմամբ։