Отчет о состоянии Лазаревскаго Института восточных языков в 1861-62 академическом году, читанный на Акте директором Института статским советником Неверовым

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում դատական իրավաստեղծ գործունեության տեսական հիմքերի, իրավական բնույթի և գործնական կիրառության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են դատական իշխանության դերը իրավունքի զարգացման գործընթացում, դատական մեկնաբանության և իրավաստեղծ գործունեության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև դատական ակտերի նշանակությունը իրավական համակարգի միասնականության և կայունության ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքի աղբյուրների համակարգում դատական նախադեպի զբաղեցրած տեղին, բարձրագույն դատական ատյանների իրավական դիրքորոշումների ազդեցությանը և դրանց կիրառման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են օրենսդրական բացերի հաղթահարման, իրավական նորմերի մեկնաբանության, իրավական անորոշությունների վերացման և դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման մեխանիզմները։ Անդրադարձ է կատարվում իշխանությունների բաժանման սկզբունքին, օրենսդիր և դատական իշխանությունների իրավասությունների սահմանազատմանը, ինչպես նաև դատական իրավաստեղծ գործունեության թույլատրելի սահմանների որոշման խնդիրներին։ Կարևորվում են Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների նշանակությունը, դրանց ազդեցությունը իրավակիրառ պրակտիկայի և օրենսդրության զարգացման վրա։ Դիտարկվում են իրավական որոշակիության, կանխատեսելիության, հավասարության և արդար դատաքննության սկզբունքների ապահովման հարցերը։ Աշխատությունն անդրադառնում է նաև դատական իրավաստեղծ գործունեության վերաբերյալ տարբեր տեսական մոտեցումներին, միջազգային փորձի համեմատական ուսումնասիրությանը և Հայաստանի իրավական համակարգում դրանց կիրառելիությանը։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել դատական պրակտիկայի կատարելագործման, իրավական կարգավորման արդյունավետության բարձրացման և դատական իշխանության գործառույթների առավել հստակ ընկալման վերաբերյալ գիտական քննարկումներին։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավունքի տեսաբանների, օրենսդրական քաղաքականության մասնագետների, հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Экономика

Այս աշխատությունը նվիրված է աշխատանքի ցուցանիշների պլանավորման և վերլուծության մեթոդներին՝ կազմակերպությունների արդյունավետության բարձրացման համատեքստում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչպես են ձևավորվում և գնահատվում աշխատանքի հիմնական ցուցանիշները՝ արտադրողականություն, աշխատաժամանակի օգտագործում, աշխատանքի ինտենսիվություն և որակական արդյունքներ։ Հեղինակը անդրադառնում է պլանավորման գործընթացներին՝ բացատրելով, թե ինչպես են սահմանվում նպատակային ցուցանիշները, հաշվարկվում անհրաժեշտ ռեսուրսները և կազմակերպվում աշխատանքային գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վերլուծական մեթոդներին՝ համեմատական վերլուծություն, գործոնային վերլուծություն և վիճակագրական գնահատումներ, որոնք թույլ են տալիս բացահայտել արդյունավետության աճի կամ անկման պատճառները։ Գրքում քննարկվում են նաև աշխատանքի կազմակերպման կատարելագործման ուղիները, աշխատաժամանակի օպտիմալ օգտագործումը և արտադրողականության բարձրացման գործոնները։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ ծառայելով որպես օգտակար ուղեցույց տնտեսագետների, կառավարման մասնագետների, արտադրական ձեռնարկությունների ղեկավարների և ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է գրավոր և բանավոր խոսքի մշակմանը՝ ընդգրկելով շարադրության կազմման և վայելչախոսության հիմնական սկզբունքները։ Այն վերաբերում է մտքերը հստակ, տրամաբանական, գրագետ և արտահայտիչ ձևով ներկայացնելու հմտությունների զարգացմանը՝ կարևորելով ինչպես բովանդակության ճիշտ կազմակերպումը, այնպես էլ լեզվական միջոցների նպատակահարմար ընտրությունը։ Շարադրության արվեստը ենթադրում է թեմայի ըմբռնում, նյութի ընտրություն և դասավորում, մտքերի հաջորդական զարգացում, պարբերությունների տրամաբանական կապակցում ու ամբողջական խոսքի կառուցում։ Վայելչախոսությունը, իր հերթին, կապված է խոսքի պարզության, ճշգրտության, արտահայտչականության և լսարանի վրա ներգործելու կարողության հետ։ Այս երկու ոլորտների համատեղ ուսումնասիրությունը նպաստում է լեզվական ճաշակի ձևավորմանը, բառապաշարի հարստացմանը և խոսքի տարբեր իրավիճակներում պատշաճ արտահայտվելու կարողությանը։ Գիրքը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայ կրթական մշակույթում կարևոր տեղ զբաղեցնող հռետորական և շարադրական ուսուցման ավանդույթը, երբ գրագետ խոսքը դիտվում էր որպես կրթվածության և մտավոր զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Այն արժեքավոր է հայ մանկավարժության, լեզվի ուսուցման և խոսքի մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների, ինչպես նաև հայոց լեզվի ու գրականության ուսուցիչների և հետազոտողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում բնական ձևաբանական կաղապարների ուսումնասիրությանը՝ դրանց կառուցվածքային, գործառական և տիպաբանական առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են անգլերենի ձևաբանական համակարգում գործող բնական և օրինաչափ կառուցվածքները, դրանց ձևավորման սկզբունքները և լեզվական միավորների միջև առկա հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձևաբանական կաղապարների կառուցվածքին, դրանց դրսևորման ձևերին, կրկնվող օրինաչափություններին և լեզվի ընդհանուր համակարգում ունեցած դերին։ Ուսումնասիրվում են նաև բառերի ձևափոխության, քերականական իմաստների արտահայտման և տարբեր ձևաբանական միջոցների փոխկապակցվածության առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով ժամանակակից անգլերենի զարգացման միտումները։ Տիպաբանական տեսանկյունից աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու անգլերենի ձևաբանական համակարգի առանձնահատկությունները և դրանք դիտարկելու լեզվական այլ համակարգերի հետ համադրության մեջ՝ առանձնացնելով ընդհանրական և յուրահատուկ գծերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ձևաբանական կաղապարների բնականության, կանոնավորության և արդյունավետության հարցերին, ինչպես նաև դրանց գործածության վրա ազդող լեզվական գործոններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ժամանակակից անգլերենի ձևաբանական կառուցվածքի առավել խորքային ընկալմանը, լեզվական օրինաչափությունների բացահայտմանը և անգլերենի տիպաբանական բնութագրերի համակարգմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, անգլերեն լեզվի մասնագետների, բանասիրության ուսանողների, դասախոսների և լեզվի կառուցվածքային ու տիպաբանական ուսումնասիրություններով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Религия

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1845 թվականի օրացուցային համակարգը՝ համադրելով Քրիստոսի ծննդյան թվականությունն ու հայոց թվականությունը։ Երկու թվագրումների զուգահեռ կիրառումը հնարավորություն էր տալիս ընթերցողներին կողմնորոշվել տարբեր ժամանակագրական համակարգերի միջև և համադրել դրանք առօրյա ու եկեղեցական կյանքի կարիքների համար։ Օրացույցի գործնական նշանակությունը կապված էր տարվա օրերի, ամիսների և ամսաթվերի հերթականությունը պահպանելու, կարևոր իրադարձությունները նախապես ծրագրելու և ժամանակի ընթացքին հետևելու հետ։ Նման հրատարակություններում առանձնահատուկ տեղ կարող էին ունենալ նաև եկեղեցական տոների, հիշատակի օրերի և ծիսական արարողությունների ամսաթվերը, որոնք կարևոր դեր էին կատարում համայնքի հոգևոր կյանքում։ Հայոց թվականության նշումը միաժամանակ ընդգծում էր ազգային ժամանակագրական ավանդույթի շարունակականությունը և դրա կիրառությունը քրիստոնեական ընդհանուր թվագրության կողքին։ Օրացույցը կարելի է դիտարկել որպես ժամանակի կազմակերպման ու հաշվարկման մշակույթի վկայություն, որն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ հասարակության տեղեկատվական և հոգևոր պահանջները։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ տոմարագիտության, ժամանակագրության, եկեղեցական մշակույթի և հայկական տպագիր գրքի պատմությամբ զբաղվողների համար։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է զորակոչային տարիքի երիտասարդների ֆիզիկական պատրաստականության ընդհանուր վիճակի ուսումնասիրությանը և դրա բարելավման մանկավարժական ու ֆիզկուլտուրային մոտեցումների գնահատմանը։ Հետազոտության կենտրոնում ֆիզիկական զարգացման, շարժողական կարողությունների, ընդհանուր դիմացկունության և ֆիզիկական ակտիվության մակարդակի գնահատումն է՝ հաշվի առնելով տարիքային առանձնահատկությունները և առողջության պահպանման սկզբունքները։ Քննության են առնվում այն հիմնական գործոնները, որոնք կարող են ազդել երիտասարդների ֆիզիկական պատրաստվածության ձևավորման վրա՝ դպրոցական ֆիզիկական դաստիարակությունը, շարժողական ակտիվության մակարդակը, կենսակերպը, հանգստի կազմակերպումը և ֆիզիկական վարժությունների կանոնավորությունը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր խմբերի ֆիզիկական վիճակի համեմատական գնահատում, շարժողական կարողությունների զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունների բացահայտում և ֆիզիկական պատրաստականության տարբեր բաղադրիչների միջև փոխկապակցվածությունների ուսումնասիրություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ֆիզիկական դաստիարակության ծրագրերի համապատասխանությանը երիտասարդների տարիքային և անհատական հնարավորություններին, ինչպես նաև անվտանգ և աստիճանական զարգացման սկզբունքներին։ Կատարելագործման ուղիները դիտարկվում են առողջության ամրապնդման, կանոնավոր շարժողական ակտիվության խրախուսման, ֆիզիկական դաստիարակության որակի բարձրացման և երիտասարդների մոտ առողջ ապրելակերպի վերաբերյալ գիտելիքների ձևավորման համատեքստում։ Կարևորվում է նաև ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության անհատականացման անհրաժեշտությունը, քանի որ նույն տարիքային խմբի ներկայացուցիչները կարող են զգալիորեն տարբերվել ֆիզիկական զարգացման և պատրաստվածության մակարդակներով։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտագործվել ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպման արդյունավետության գնահատման և երիտասարդների ընդհանուր ֆիզիկական վիճակի բարելավմանն ուղղված կրթական ծրագրերի մշակման համար։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ֆիզիկական դաստիարակության տեսության, սպորտային մանկավարժության, տարիքային ֆիզիոլոգիայի և առողջապահական ֆիզիկական կուլտուրայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել ֆիզիկական պատրաստականության գնահատման և անվտանգ զարգացման գիտականորեն հիմնավորված պատկերացում։