Կրտսեր դպրոցականների գիտելիքների ձևավորման մեթոդիկան «ֆիզիկական կուլտուրա» առարկայից

Другие предметы

Այս աշխատությունը նվիրված է շաքարի ճակնդեղից ստացվող էթանոլի արտադրության քանակական և որակական ցուցանիշների վրա ագրոտեխնիկական և վերամշակման տեխնոլոգիական գործընթացների ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ Իրանի հյուսիս-արևմուտքի պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են տարածաշրջանի ագրոկլիմայական առանձնահատկությունները, հողի բերրիության մակարդակը, ոռոգման ռեժիմները և դրանց ազդեցությունը շաքարի ճակնդեղի կենսաբանական բերքատվության ու շաքարայնության վրա, որոնք անմիջականորեն պայմանավորում են էթանոլի ելքը և որակը։ Աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ագրոտեխնիկական միջոցառումների արդյունավետությանը՝ սերմնաբուծական նյութի ընտրություն, ցանքաշրջանառության կազմակերպում, պարարտացման համակարգեր, հիվանդությունների և վնասատուների դեմ պայքարի միջոցներ, ինչպես նաև բերքահավաքի ժամանակի օպտիմալացում։ Վերլուծվում է նաև վերամշակման տեխնոլոգիական շղթան՝ հումքի նախապատրաստում, շաքարի արդյունահանման մեթոդներ, խմորման գործընթացի կառավարում և թորման տեխնոլոգիաներ, որոնք միասին որոշում են ստացված էթանոլի ելքը, մաքրության աստիճանը և էներգետիկ արժեքը։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է մանկապատանեկան տարիքի համար ստեղծված հայկական դաշնամուրային երաժշտության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ստեղծագործությունների մեկնաբանման և կատարողական խնդիրների առանձնահատկություններին։ Հետազոտության կենտրոնում հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների գեղարվեստական, երաժշտական և մանկավարժական արժեքն է, ինչպես նաև դրանց ճիշտ ընկալման և կատարողականորեն համոզիչ ներկայացման հարցերը։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել տարբեր ստեղծագործությունների ժանրային, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, մեղեդային լեզուն, ռիթմիկ կազմակերպումը, հարմոնիկ մտածողությունը, ազգային երաժշտական տարրերի կիրառումը և դրանց ազդեցությունը կատարողական մեկնաբանության վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մանկապատանեկան երաժշտության առանձնահատկությանը, քանի որ նման ստեղծագործությունները պետք է միաժամանակ ունենան գեղարվեստական արժեք և համապատասխանեն սովորողի տարիքային, տեխնիկական, երաժշտական և հոգեբանական հնարավորություններին։ Դաշնամուրի մեկնաբանման հարցերը դիտարկվում են կատարողի կողմից ստեղծագործության կերպարային և արտահայտչական բովանդակության բացահայտման տեսանկյունից՝ ներառելով հնչերանգի, դինամիկայի, ֆրազավորման, տեմպի, արտիկուլյացիայի, պեդալավորման և երաժշտական ձևի ընկալման խնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև տեխնիկական դժվարությունների հաղթահարմանը, մատնադրության ընտրությանը, ձեռքերի և մատների աշխատանքի կազմակերպմանը, ռիթմիկ ճշգրտությանը և կատարողական հմտությունների աստիճանական զարգացմանը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ մանկապատանեկան դաշնամուրային երկացանկի հետ աշխատանքը միայն տեխնիկական պատրաստվածության ձևավորման գործընթաց չէ․ այն կարող է նպաստել ազգային երաժշտական մտածողության, գեղագիտական ճաշակի, ստեղծագործական երևակայության և երաժշտական ինքնուրույնության զարգացմանը։ Հայկական երաժշտական լեզվի առանձնահատկությունների բացահայտումը կատարողին հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ ընկալելու ստեղծագործության ազգային բնույթը և համապատասխան կերպով փոխանցելու դրա գեղարվեստական բովանդակությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել դաշնամուրի ուսուցիչներին, կատարողներին, երաժշտական դպրոցների և քոլեջների դասավանդողներին, երաժշտագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և հայկական դաշնամուրային երաժշտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է մանկապատանեկան երկացանկի ընտրության, ուսուցման մեթոդների կատարելագործման և հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների կատարողական առանձնահատկությունների ավելի խորքային ընկալման համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի և պարսկերենի անվանական համակարգերի համեմատական-զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու լեզուներում գոյականի, ածականի, դերանվան և անվանական բնույթի այլ միավորների քերականական կարգերի կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում այն քերականական միջոցներն են, որոնց օգնությամբ արտահայտվում են թիվը, որոշյալությունն ու անորոշությունը, հոլովական և հարաբերական նշանակությունները, պատկանելությունը և անվանական համակարգին բնորոշ այլ իմաստներ։ Քննվում է, թե տվյալ քերականական նշանակությունները երկու լեզուներում ինչպիսի ձևաբանական, շարահյուսական կամ վերլուծական միջոցներով են արտահայտվում, և ինչ ընդհանրություններ ու տարբերություններ են առաջանում դրանց կառուցվածքային կազմակերպման մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայերենի հոլովական համակարգի և պարսկերենում համապատասխան հարաբերությունների արտահայտման միջոցների զուգադրմանը, քանի որ նույն իմաստային հարաբերությունները կարող են տարբեր լեզուներում իրացվել տարբեր քերականական մեխանիզմներով։ Ուսումնասիրվում են նաև հոգնակիության ձևավորման եղանակները, որոշյալության արտահայտումը, գոյականական կապակցությունների կառուցվածքը և անվանական բաղադրիչների միջև քերականական կապերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պարսկերենի իզաֆեթային կառուցվածքների և հայերենի համապատասխան որոշիչ-որոշյալ հարաբերությունների համեմատությունը՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքային և գործառական տարբերությունները։ Զուգադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու լեզուների պատմական ազգակցության հետևանքով պահպանված որոշ ընդհանուր հատկանիշները և նրանց ինքնուրույն զարգացման ընթացքում ձևավորված տիպաբանական տարբերությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են օգտագործվել ժամանակակից գրական լեզուների օրինակներ, որոնց միջոցով քերականական ձևերը դիտարկվում են ոչ միայն մեկուսացված, այլև իրական խոսքային ու շարահյուսական միջավայրում։ Նման ուսումնասիրությունը կիրառական նշանակություն ունի նաև թարգմանության, օտար լեզվի դասավանդման և երկլեզու բառարանագրության համար, քանի որ օգնում է կանխատեսել այն դեպքերը, երբ մի լեզվի քերականական կառուցվածքը մյուսում չունի ուղղակի ձևային համարժեք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ձևաբանության, շարահյուսության, զուգադրական և տիպաբանական լեզվաբանության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում տալով երկու լեզուների անվանական քերականական համակարգերի փոխհարաբերությունների մասին։

Педагогика

Այս ուսումնական նյութը նվիրված է տարրական դասարաններում համագործակցային ուսուցման կիրառման առանձնահատկություններին և դրա արդյունավետության ուսումնասիրմանը։ Այն ներկայացնում է համագործակցային ուսուցման հիմնական սկզբունքները, մեթոդներն ու կազմակերպման ձևերը՝ ընդգծելով սովորողների ակտիվ մասնակցության, փոխօգնության և թիմային աշխատանքի կարևորությունը ուսումնական գործընթացում։ Նյութում քննարկվում է, թե ինչպես է համագործակցային միջավայրը նպաստում երեխաների հաղորդակցական, սոցիալական և ճանաչողական կարողությունների զարգացմանը, ձևավորում պատասխանատվության զգացում, ինքնուրույն մտածելու ունակություն և համատեղ խնդիրներ լուծելու հմտություններ։ Անդրադարձ է կատարվում ուսուցչի դերին՝ որպես համագործակցության կազմակերպողի և ուղղորդողի, ինչպես նաև ներկայացվում են այն պայմանները, որոնք անհրաժեշտ են արդյունավետ խմբային աշխատանքի իրականացման համար։ Ներկայացվում են համագործակցային ուսուցման առավելությունները՝ սովորողների մոտիվացիայի բարձրացումից մինչև ակադեմիական արդյունքների բարելավում, ինչպես նաև հնարավոր դժվարություններն ու դրանց հաղթահարման ուղիները։

Философия

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է տրամաբանական հիմնահարցերի ձևակերպման և լուծման առանձնահատկություններին այլընտրական տրամաբանական համակարգերում, որտեղ դասական երկարժեք (ճիշտ/սխալ) մոտեցումը փոխարինվում կամ ընդլայնվում է տարբեր ոչ դասական տրամաբանություններով՝ բազմարժեք, ինտուիցիոնիստական, մոդալ և պարադոքսալ համակարգերով։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն հիմնարար խնդրի վրա, թե ինչպես են փոխվում տրամաբանական եզրահանգման կանոնները, ճշմարտության արժեքի մեկնաբանությունը և հակասությունների կարգավորումը տարբեր տրամաբանական մոդելներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն իրավիճակներին, որտեղ դասական տրամաբանությունը բախվում է սահմանափակումների՝ օրինակ՝ ինքնահակասական պնդումների, անորոշության կամ թերի ինֆորմացիայի առկայության դեպքում, և ինչպես են այլընտրական համակարգերը փորձում լուծել այդ խնդիրները՝ ընդլայնելով տրամաբանական լեզվի հնարավորությունները։ Ներկայացվում են նաև տարբեր համակարգերի համեմատական վերլուծություններ՝ ընդգծելով դրանց կիրառությունները մաթեմատիկական տրամաբանության, արհեստական բանականության և լեզվաբանական մոդելավորման ոլորտներում։ Աշխատանքը շեշտում է, որ տրամաբանական հիմնահարցերի վերաիմաստավորումը այլընտրական համակարգերում թույլ է տալիս ավելի ճկուն կերպով նկարագրել իրական աշխարհի ոչ հստակ և բարդ իրավիճակները՝ ապահովելով ավելի հարուստ և բազմաշերտ վերլուծական գործիքակազմ։

История

Այս պնդումը վերաբերում է Վաղարշապատի (Էջմիածնի) պատմաաշխարհագրական տեղադրության և շարունակական բնակեցման հարցին։ Ընդհանուր պատմական և հնագիտական տվյալների համաձայն՝ Վաղարշապատը և Սուրբ Էջմիածինը գտնվում են իրենց հիմնական պատմական տարածքում, որը համարվում է Հայաստանի հնագույն բնակեցված կենտրոններից մեկը։ Վաղարշապատը եղել է Հայաստանի հին մայրաքաղաքներից և կրոնական կենտրոններից մեկը, իսկ Էջմիածնի Մայր տաճարի հիմնադրումը ավանդաբար կապվում է IV դարի սկզբի քրիստոնեացման շրջանի հետ։ Հնագիտական ուսումնասիրությունները և պատմական աղբյուրները վկայում են, որ այդ տարածքը շարունակաբար բնակեցված է եղել տարբեր դարաշրջաններում՝ չնայած երբեմն տեղի ունեցած ավերածություններին և քաղաքական փոփոխություններին։ Միևնույն ժամանակ, պատմական քաղաքների տարածքային կառուցվածքը ժամանակի ընթացքում կարող էր ենթարկվել որոշ տեղային փոփոխությունների՝ կապված բնական, սոցիալական և քաղաքաշինական գործոնների հետ, սակայն հիմնական կենտրոնական միջուկը պահպանել է իր դիրքը։ Այսպիսով, կարելի է ասել, որ Վաղարշապատը և Սուրբ Էջմիածնի հոգևոր կենտրոնը գտնվում են իրենց պատմական ձևավորման հիմնական վայրում՝ ունենալով շարունակական պատմամշակութային ներկայություն նույն տարածաշրջանում։