Палинология надпорядка Solananae в пределах порядков Solanales и Convolvulales

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի պոեզիայի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական ժառանգության հիմնական թեմաների, գաղափարների, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և բանաստեղծական մտածողության բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանաստեղծի քնարերգությունն է, որի միջոցով արտահայտվում են սիրո, կարոտի, հայրենիքի, մարդկային ճակատագրի, մենության, բնության և հոգևոր որոնումների թեմաները։ Ուսումնասիրվում է Իսահակյանի պոեզիայի ձևավորման ընթացքը, դրա կապը հայ ազգային գրական ավանդույթի, ժողովրդական բանահյուսության և համաշխարհային գրական-գեղագիտական ազդեցությունների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական հերոսի ներաշխարհին, նրա զգացմունքային ապրումներին, հիշողություններին և կյանքի իմաստի որոնումներին։ Աշխատությունը բացահայտում է նաև հայրենիքի թեմայի կարևորությունը, որը բանաստեղծի ստեղծագործության մեջ հաճախ միահյուսվում է ժողովրդի պատմական ճակատագրի, կորստի, օտարության և վերադարձի գաղափարների հետ։ Սիրային քնարերգության ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են սիրո, բաժանման, սպասման և կարոտի հոգեբանական նրբերանգները, ինչպես նաև կնոջ կերպարի գեղարվեստական ներկայացումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բնության պատկերներին, որոնք հաճախ ոչ միայն նկարագրական նշանակություն ունեն, այլև արտացոլում են քնարական հերոսի ներքին վիճակը և հոգեբանական ապրումները։ Հետազոտվում են բանաստեղծական լեզվի պարզությունն ու երաժշտականությունը, ժողովրդական խոսքի և պատկերավորման տարրերի կիրառությունը, կրկնությունները, խորհրդանիշները, մակդիրները, համեմատությունները և այլ գեղարվեստական միջոցները։ Իսահակյանի պոեզիան դիտարկվում է նաև ազգային ինքնության և համամարդկային արժեքների համադրության տեսանկյունից, քանի որ նրա ստեղծագործություններում հայկական պատմական ու մշակութային փորձառությունը հաճախ ստանում է համամարդկային հնչեղություն։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանաստեղծի անհատական ոճի ձևավորման առանձնահատկությունները և նրա տեղը հայ նորագույն քնարերգության զարգացման պատմության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, բանասերներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ պոեզիայի սիրահարներին՝ որպես Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական աշխարհի և գեղարվեստական մտածողության ուսումնասիրության նյութ։

История

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի օգնության կոմիտեի գործունեությանը 1921–1937 թվականների ընթացքում՝ դիտարկելով այն որպես սփյուռքահայ հասարակական-մարդասիրական կարևոր կառույց, որը ձևավորվել էր Առաջին համաշխարհային պատերազմի և դրա հետևանքով առաջացած հայության ծանր սոցիալ-տնտեսական ու մարդասիրական ճգնաժամերի պայմաններում։ Կոմիտեի հիմնական նպատակը եղել է օգնության կազմակերպումը գաղթական հայ բնակչությանը, ինչպես նաև խորհրդային Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական վերականգնմանն աջակցելը՝ սննդի, հագուստի, դեղորայքի և ֆինանսական միջոցների հավաքագրման ու բաշխման միջոցով։ Նրա գործունեությունը ծավալվել է տարբեր երկրներում ձևավորված մասնաճյուղերի և տեղական հանձնախմբերի միջոցով, որոնք համագործակցում էին հայկական համայնքների, եկեղեցական կառույցների և միջազգային մարդասիրական կազմակերպությունների հետ։ Այս գործընթացում առանձնահատուկ նշանակություն է ունեցել սփյուռքահայության համախմբումը համազգային օգնության գաղափարի շուրջ, որը ոչ միայն նյութական աջակցություն էր ապահովում, այլ նաև ուժեղացնում էր ազգային ինքնության և համերաշխության զգացումը օտար միջավայրերում։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է թիրոզինի և գլուտամինաթթվի ածանցյալների ստերեոսելեկտիվ սինթեզի մեթոդների մշակմանն ու հետազոտմանը՝ դրանք դիտարկելով որպես պոզիտրոնային էմիսիոն տոմոգրաֆիայում կիրառվող ռադիոթրեյսերների ստացման հեռանկարային նախանյութեր։ Հետազոտության հիմքում ընկած է օպտիկապես ակտիվ ամինաթթուների նպատակային կառուցման խնդիրը, քանի որ կենսաբանական համակարգերում մոլեկուլների տարածական կառուցվածքը կարող է էական նշանակություն ունենալ դրանց ճանաչման, փոխադրման և նյութափոխանակային գործընթացներին մասնակցության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քիրալ կենտրոնների վերահսկվող ձևավորմանը, համապատասխան էնանտիոմերների ստացման ընտրողականությանը և այն սինթետիկ մոտեցումների ընտրությանը, որոնք հնարավորություն են տալիս բարձրացնել նպատակային միացությունների ստերեոքիմիական մաքրությունը։ Քննվում են սկզբնական նյութերի և միջանկյալ միացությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, պաշտպանիչ խմբերի կիրառման հնարավորությունները, ռեակցիաների հաջորդականությունը և վերջնական ածանցյալների ստացման պայմանները։ Կարևորվում է սինթեզված նյութերի կառուցվածքի և ստերեոքիմիական կազմի հաստատումը ֆիզիկաքիմիական ու սպեկտրային հետազոտության համապատասխան մեթոդներով։ Թիրոզինի և գլուտամինաթթվի ածանցյալների ընտրությունը պայմանավորված է այդ ամինաթթուների կենսաբանական նշանակությամբ և դրանց հիմքով այնպիսի մոլեկուլային համակարգեր ստեղծելու հնարավորությամբ, որոնք կարող են հետագայում համապատասխան ռադիոնուկլիդային նշում ստանալ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նախանյութերի քիմիական կառուցվածքի հարմարեցումը հետագա ռադիոքիմիական փոխակերպումների պահանջներին՝ միաժամանակ պահպանելով մոլեկուլի անհրաժեշտ ստերեոքիմիական առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են նաև սինթեզի արդյունավետության, ընտրողականության, նյութերի կայունության և մաքրման խնդիրները, որոնք կարևոր են ռադիոդեղագործական նշանակության միացությունների մշակման տեսանկյունից։ Ստացված նախանյութերը կարող են հիմք ծառայել ռադիոակտիվ իզոտոպներով նշված կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների ստեղծման համար, որոնք պոզիտրոնային էմիսիոն տոմոգրաֆիայի ընթացքում օգտագործվում են օրգանիզմում որոշակի կենսաքիմիական և նյութափոխանակային գործընթացների ոչ ինվազիվ պատկերավորման ու գնահատման նպատակով։ Քիմիական սինթեզի և բժշկական պատկերավորման տեխնոլոգիաների միջև նման կապը հետազոտությանը տալիս է միջառարկայական բնույթ՝ միավորելով օրգանական քիմիայի, ստերեոքիմիայի, ռադիոքիմիայի և մոլեկուլային ախտորոշման խնդիրները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ նոր ռադիոթրեյսերների ստեղծման համար անհրաժեշտ քիրալ նախանյութերի մշակման, դրանց սինթեզի արդյունավետ ուղիների ընտրության և պոզիտրոնային էմիսիոն տոմոգրաֆիայի համար կիրառելի մոլեկուլային գործիքների հետագա հետազոտության տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել օրգանական և դեղագործական քիմիայի, ռադիոքիմիայի, միջուկային բժշկության ու բժշկական պատկերավորման ոլորտներում աշխատող մասնագետների և հետազոտողների համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է հողագրունտներից աղերի լուծման և լվացման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ վերելք ուղղված ջրի հոսքի ազդեցության պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում ջրի շարժման, լուծված աղերի տեղափոխման և հողային միջավայրում դրանց տարածման փոխկապակցված գործընթացներն են, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն հողերի մելiorատիվ վիճակի, աղակալման և ջրային ռեժիմի կառավարման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են հողագրունտի ֆիզիկական և քիմիական հատկությունները, ծակոտկեն կառուցվածքը, խոնավության շարժը, աղերի լուծելիությունը և ջրի ու հողի միջև փոխազդեցությունը։ Վերելք ուղղված հոսքի պայմաններում ջուրը կարող է հողի ստորին շերտերից դեպի վեր տեղափոխել լուծված աղեր, ինչի հետևանքով դրանց բաշխումը հողային պրոֆիլում կարող է էապես փոխվել։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու այդ գործընթացի օրինաչափությունները և գնահատելու այն գործոնները, որոնք պայմանավորում են աղերի լուծման, տեղափոխման և կուտակման ինտենսիվությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել հողի խոնավության, ջրի շարժման արագության, աղերի կոնցենտրացիայի, հողային շերտերի կառուցվածքի և ջերմաստիճանային պայմանների ազդեցությանը։ Կարևոր է նաև տարբեր տեսակի աղերի վարքագծի ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանց լուծելիության և տեղափոխելիության տարբերությունները կարող են հանգեցնել հողային պրոֆիլում անհավասար բաշխման։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ոռոգվող հողերի աղակալման գործընթացների գնահատման, հողերի մելիորացիայի, ջրային ռեժիմի կառավարման և գյուղատնտեսական տարածքների արդյունավետ օգտագործման համար։ Աշխատանքը կարող է նպաստել նաև ստորերկրյա ջրերի և հողի միջև ջրաաղային փոխազդեցությունների ավելի լավ ըմբռնմանը, հատկապես այն պայմաններում, երբ ջրի վերելք ուղղված շարժը նպաստում է աղերի տեղափոխմանը դեպի հողի վերին շերտեր։ Ուսումնասիրության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ հողի աղային ռեժիմի փոփոխությունները կարող են անմիջական ազդեցություն ունենալ հողի բերրիության, բույսերի աճի և գյուղատնտեսական արտադրողականության վրա։ Այս տեսանկյունից աղերի շարժի և լվացման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս մշակել հողի աղակալման կանխարգելման և մելիորատիվ վիճակի բարելավման առավել արդյունավետ մոտեցումներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է հողագիտության, հիդրոլոգիայի, մելիորացիայի և հողային ֆիզիկայի մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով վերելք ուղղված ջրի հոսքի պայմաններում աղերի լուծման ու տեղափոխման մեխանիզմները և դրանց ազդեցությունը հողի ջրաաղային ռեժիմի վրա։

Другие предметы

Գիրքը «Ավտոմոբիլային փոխադրումներ. Խնդրագիրք»՝ Բալայան Ռ.Մ.-ի, նախատեսված է ավտոմոբիլային փոխադրումների կազմակերպման, պլանավորման և առօրյա հաշվառման խնդիրների ուսումնասիրության համար։ Այն ընդգրկում է փոխադրումների մաթեմատիկական, տեխնիկական և կազմակերպչական կողմերը՝ ուսանողներին և մասնագետներին տրամադրելով գործնական լուծումներ տարբեր խնդիրների համար։ Հիմնական թեմաները ներառում են՝ Ավտոմոբիլային փոխադրումների կազմակերպում – երթուղիների ընտրություն, բեռների բաժանում և տրանսպորտային պլանավորում։ Հաշվարկային և մաթեմատիկական մեթոդներ – ավտոմոբիլային պարկի օպտիմալ օգտագործում, շարժակազմի ծրագրավորում, փոխադրումների ծախսերի նվազեցում։ Գործնական խնդիրների օրինակներ – ուսումնական խնդրագիրք ձևաչափով, որտեղ ներկայացվում են ավտոմոբիլային փոխադրումների իրական խնդիրներ և դրանց լուծման մեթոդներ։ Գիրքը նախատեսված է ուսանողների, տրանսպորտային ինժեներների և մասնագետների համար, ովքեր զբաղվում են ավտոմոբիլային փոխադրումների արդյունավետ կազմակերպմամբ և պլանավորմամբ:

Сельское хозяйство

Աշխատությունը նվիրված է գյուղատնտեսական մթերքների իրացման գործընթացում առաջացող տնտեսական, կազմակերպական և շուկայական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Արարատի մարզի գյուղատնտեսության առանձնահատկությունների օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում գյուղատնտեսական արտադրանքի արտադրությունից մինչև վերջնական սպառողին հասնելու ամբողջ շղթան է՝ ներառելով բերքի հավաքումը, տեսակավորումը, պահպանումը, փաթեթավորումը, փոխադրումը, մեծածախ և մանրածախ վաճառքը, վերամշակող կազմակերպությունների հետ համագործակցությունը և արտադրողների ու գնորդների միջև տնտեսական հարաբերությունների ձևավորումը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գործոնների վրա, որոնք սահմանափակում են գյուղացիական տնտեսությունների և գյուղատնտեսական կազմակերպությունների հնարավորությունները՝ իրենց արտադրանքը ժամանակին, շահավետ պայմաններով և նվազագույն կորուստներով իրացնելու համար։ Գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացումը դիտարկվում է որպես արտադրական գործընթացի շարունակություն և գյուղատնտեսական գործունեության տնտեսական արդյունավետությունը որոշող կարևորագույն փուլերից մեկը։ Բարձր բերքատվությունը ինքնին դեռևս չի ապահովում արտադրողի բարձր եկամուտ, եթե բացակայում են արտադրանքի պահպանման, շուկա հասցնելու և իրացման արդյունավետ մեխանիզմները։ Հատկապես արագ փչացող մրգերի, բանջարեղենի և այլ թարմ արտադրատեսակների դեպքում շուկայի կազմակերպվածության աստիճանը կարող է անմիջականորեն ազդել արտադրողի ֆինանսական արդյունքների վրա։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են արտադրության և իրացման միջև գոյություն ունեցող կապերը, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնց դեպքում արտադրության ծավալների ավելացումը կարող է վերածվել իրական տնտեսական եկամտի։ Արարատի մարզի օրինակով կարևորվում է գյուղատնտեսության մասնագիտացման, բնակլիմայական պայմանների, ոռոգման հնարավորությունների, հողային ռեսուրսների և գյուղատնտեսական արտադրանքի կառուցվածքի ուսումնասիրությունը։ Տարածաշրջանում արտադրվող տարբեր մշակաբույսերի տնտեսական նշանակությունը դիտարկվում է դրանց իրացման հնարավորությունների հետ փոխկապակցված։ Սեզոնայնությունը գյուղատնտեսական շուկայի առանցքային առանձնահատկություններից է, քանի որ արտադրանքի զգալի ծավալները շուկա են մուտք գործում համեմատաբար կարճ ժամանակահատվածում։ Առաջարկի արագ աճը կարող է հանգեցնել գների նվազման և արտադրողի դիրքերի թուլացման, հատկապես այն դեպքում, երբ նա չունի արտադրանքը պահպանելու կամ ավելի ուշ վաճառելու հնարավորություն։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում է պահեստային և սառնարանային տնտեսությունների դերը։ Համապատասխան ենթակառուցվածքների առկայությունը հնարավորություն է տալիս երկարացնել արտադրանքի իրացման ժամանակահատվածը, նվազեցնել բերքահավաքից անմիջապես հետո շուկա մեծ քանակությամբ ապրանք դուրս բերելու անհրաժեշտությունը և սահմանափակել հետբերքահավաքային կորուստները։ Պահպանման արդյունավետ համակարգը արտադրողին կարող է տալ վաճառքի ժամանակի ընտրության ավելի մեծ հնարավորություն և նվազեցնել սեզոնային գնային տատանումների ազդեցությունը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են պահեստավորման ծախսերը, պահպանման պայմանները և տարբեր տեսակի գյուղատնտեսական մթերքների համար անհրաժեշտ տեխնիկական պահանջները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է գյուղատնտեսական արտադրանքի գնագոյացման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Արտադրողի ստացած գինը կարող է կախված լինել արտադրանքի որակից, առաջարկի և պահանջարկի հարաբերակցությունից, սեզոնից, իրացման վայրից, միջնորդների թվից, փոխադրման ծախսերից և շուկայական տեղեկատվության հասանելիությունից։ Արտադրողի և վերջնական սպառողի վճարած գների միջև տարբերությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել իրացման շղթայի առանձին մասնակիցների տնտեսական դերը և պարզել, թե որտեղ են ձևավորվում հիմնական ծախսերն ու ավելացված արժեքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում միջնորդական համակարգին։ Միջնորդները կարող են կատարել կարևոր գործառույթներ՝ հավաքելով փոքր տնտեսությունների արտադրանքը, կազմակերպելով տեղափոխումը, պահեստավորումը և վաճառքը։ Միաժամանակ արտադրողների բանակցային թույլ դիրքի կամ շուկայական տեղեկատվության անհավասար հասանելիության պայմաններում միջնորդական հարաբերությունները կարող են արտադրողի համար ոչ միշտ նպաստավոր լինել։ Այդ պատճառով խնդիրը դիտարկվում է ոչ թե միջնորդական գործունեության բացառման, այլ արտադրող–միջնորդ–վերամշակող–վաճառող հարաբերությունների արդյունավետ և թափանցիկ կազմակերպման տեսանկյունից։ Կարևոր խնդիր է փոքր և միջին գյուղացիական տնտեսությունների մասնատվածությունը։ Առանձին արտադրողը հաճախ շուկա է առաջարկում համեմատաբար փոքր քանակությամբ արտադրանք և սահմանափակ հնարավորություններ ունի խոշոր գնորդների հետ պայմանագրային հարաբերություններ հաստատելու համար։ Փոքր խմբաքանակները կարող են բարձրացնել մեկ միավոր արտադրանքի հաշվով տեղափոխման, տեսակավորման և փաթեթավորման ծախսերը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում են արտադրողների համագործակցության տարբեր ձևերը, այդ թվում՝ համատեղ հավաքման, պահեստավորման, լոգիստիկայի և վաճառքի կազմակերպումը։ Համագործակցային մոտեցումները կարող են հնարավորություն տալ ձևավորելու ավելի խոշոր և միասնական ապրանքային խմբաքանակներ, բարձրացնելու արտադրողների բանակցային հնարավորությունները և համատեղ օգտագործելու թանկարժեք ենթակառուցվածքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում արտադրանքի որակին և շուկայական տեսքին։ Ժամանակակից շուկայում արտադրանքի մրցունակությունը կախված է ոչ միայն դրա քանակից, այլև արտաքին տեսքից, չափից, հասունության աստիճանից, պահպանման հատկություններից, տեսակավորման և փաթեթավորման մակարդակից։ Որակի միասնական չափանիշների կիրառումը կարող է հեշտացնել արտադրողի և գնորդի միջև պայմանավորվածությունները և բարձրացնել ապրանքի կանխատեսելիությունը շուկայում։ Տեսակավորման և փաթեթավորման կազմակերպումը հատկապես կարևոր է մանրածախ առևտրային ցանցերի, վերամշակող կազմակերպությունների և ավելի հեռավոր շուկաների հետ աշխատելու դեպքում։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է վերամշակող արդյունաբերության և գյուղատնտեսական արտադրության փոխկապակցվածությունը։ Թարմ վիճակում ամբողջ արտադրանքի իրացումը միշտ չէ, որ հնարավոր կամ տնտեսապես նպատակահարմար է։ Վերամշակումը հնարավորություն է տալիս երկարացնել արտադրանքի պահպանման ժամկետը, ստեղծել ավելի բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանք և ընդլայնել վաճառքի աշխարհագրությունը։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են գյուղացիական տնտեսությունների և վերամշակող կազմակերպությունների համագործակցության հնարավորությունները, մատակարարման պայմանագրերի դերը և արտադրության ծավալների ու որակի նախնական համաձայնեցման նշանակությունը։ Պայմանագրային հարաբերությունները կարող են որոշակիորեն նվազեցնել շուկայական անորոշությունը, եթե կողմերի համար հստակ սահմանված են արտադրանքի քանակը, որակը, մատակարարման ժամկետները և գնային պայմանները։ Կարևոր ուղղություն է տրանսպորտային և լոգիստիկ համակարգի ուսումնասիրությունը։ Գյուղատնտեսական մթերքների տեղափոխման արագությունը և պայմանները կարող են անմիջական ազդեցություն ունենալ դրանց որակի ու վերջնական արժեքի վրա։ Հատկապես թարմ արտադրանքի դեպքում տեղափոխման ուշացումները կամ ոչ համապատասխան պայմանները կարող են հանգեցնել որակի նվազման և կորուստների ավելացման։ Լոգիստիկ ծախսերի օպտիմալացումը, արտադրության վայրերից հավաքման կենտրոնների կազմակերպումը և իրացման շուկաների հետ արդյունավետ կապերի ձևավորումը դիտարկվում են որպես մատակարարման շղթայի կատարելագործման կարևոր ուղղություններ։ Առանձին խնդիր է արտադրողների շուկայական տեղեկատվությամբ ապահովվածությունը։ Արտադրության վերաբերյալ որոշումների արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն ագրոտեխնիկական գիտելիքներից, այլև պահանջարկի, ընթացիկ գների, հնարավոր գնորդների, իրացման պայմանների և շուկայի զարգացման միտումների վերաբերյալ տեղեկատվությունից։ Եթե արտադրողը չունի բավարար տեղեկություններ, կարող է առաջանալ արտադրության և շուկայական պահանջարկի անհամապատասխանություն։ Այդ պատճառով տեղեկատվական համակարգերի զարգացումը և շուկայական տվյալների հասանելիության բարձրացումը դիտարկվում են որպես գյուղատնտեսական արտադրողների տնտեսական որոշումների բարելավման միջոց։ Ուսումնասիրվում է նաև մարքեթինգային մոտեցումների նշանակությունը։ Գյուղատնտեսական արտադրողը կարող է գործունեությունը կազմակերպել ոչ միայն այն սկզբունքով, թե ինչ հնարավոր է արտադրել, այլև հաշվի առնելով, թե ինչ արտադրանքի նկատմամբ կա շուկայական պահանջարկ, ինչպիսի որակական հատկանիշներ են ակնկալում գնորդները և ինչ իրացման ուղիներ են առավել նպատակահարմար տվյալ արտադրատեսակի համար։ Այս մոտեցումը նպաստում է արտադրության և շուկայի միջև կապի ամրապնդմանը։ Մարքեթինգային գործունեության մեջ կարող են ներառվել շուկայի ուսումնասիրությունը, գնորդների խմբերի առանձնացումը, արտադրանքի ներկայացումը, վաճառքի ուղիների ընտրությունը և երկարաժամկետ գործընկերային հարաբերությունների ձևավորումը։ Կարևորվում է նաև ուղղակի վաճառքի հնարավորությունների ուսումնասիրությունը։ Արտադրողից սպառողին ուղղակի իրացումը որոշ դեպքերում կարող է կրճատել մատակարարման շղթան և արտադրողին հնարավորություն տալ ստանալու վերջնական գնի ավելի մեծ բաժին։ Սակայն ուղղակի վաճառքը պահանջում է լրացուցիչ կազմակերպական աշխատանք՝ կապված տեղափոխման, վաճառքի վայրի, փաթեթավորման, հաճախորդների ներգրավման և ժամանակի ծախսերի հետ։ Հետևաբար տարբեր իրացման ուղիների արդյունավետությունը պետք է գնահատվի արտադրանքի տեսակի, տնտեսության չափի և շուկայի հեռավորության համատեքստում։ Արտահանման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը նույնպես կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել աշխատանքում։ Արտաքին շուկաներում գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացումը կարող է ընդլայնել պահանջարկը, սակայն այն միաժամանակ առաջադրում է որակի, տեսակավորման, փաթեթավորման, փաստաթղթավորման, լոգիստիկայի և մատակարարման կայունության ավելի բարձր պահանջներ։ Արտահանման արդյունավետ զարգացումը պահանջում է արտադրողների, վերամշակողների, լոգիստիկ կազմակերպությունների և այլ մասնակիցների համակարգված համագործակցություն։ Հետազոտության մեջ կարող են գնահատվել նաև իրացման տնտեսական արդյունավետության ցուցանիշները՝ արտադրանքի ինքնարժեքը, վաճառքի գինը, իրացման ծախսերը, շահույթը, շահութաբերությունը և տարբեր վաճառքի ուղիների տնտեսական արդյունքները։ Այս ցուցանիշների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե իրացման շղթայի որ փուլերում են առաջանում առավել մեծ ծախսերը և ինչպիսի կազմակերպական փոփոխություններ կարող են նպաստել դրանց նվազեցմանը։ Կարևոր է տարբերակել արտադրական արդյունավետությունը իրացման արդյունավետությունից, քանի որ տնտեսությունը կարող է ունենալ բարձր բերքատվություն, սակայն ցածր շահութաբերություն՝ շուկայավարման և լոգիստիկ խնդիրների պատճառով։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել վիճակագրական տվյալների ուսումնասիրությունը, գյուղացիական տնտեսությունների և գյուղատնտեսական կազմակերպությունների գործունեության տնտեսական վերլուծությունը, հարցումները, համեմատական գնահատումները և իրացման շղթաների ուսումնասիրությունը։ Տարբեր արտադրատեսակների և իրացման ուղիների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ընդհանուր խնդիրները և առանձնացնել այն գործոնները, որոնք առավել նշանակալի ազդեցություն ունեն արտադրողի եկամտի վրա։ Տարածաշրջանային մոտեցումը թույլ է տալիս առաջարկվող լուծումները կապել տեղական արտադրական կառուցվածքի, ենթակառուցվածքների և շուկայական պայմանների հետ։ Հիմնախնդիրների լուծման հնարավոր ուղղությունները դիտարկվում են փոխկապակցված համակարգի շրջանակում՝ արտադրողների համագործակցության զարգացում, պահեստային և սառնարանային կարողությունների ընդլայնում, լոգիստիկ համակարգերի կատարելագործում, արտադրանքի տեսակավորման և փաթեթավորման բարելավում, վերամշակող կազմակերպությունների հետ երկարաժամկետ հարաբերությունների ձևավորում, շուկայական տեղեկատվության հասանելիության բարձրացում և ժամանակակից վաճառքի մեխանիզմների զարգացում։ Կարևորվում է նաև այն մոտեցումը, ըստ որի իրացման համակարգի բարելավումը պետք է սկսվի դեռևս արտադրության պլանավորման փուլում՝ արտադրանքի տեսականին և ծավալները հնարավոր շուկայական պահանջարկի հետ համապատասխանեցնելու միջոցով։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է գյուղատնտեսության տնտեսական արդյունավետության բարձրացման համար արտադրության և շուկայի միջև կայուն կապերի ձևավորման անհրաժեշտությամբ։ Իրացման համակարգի բարելավումը կարող է նպաստել հետբերքահավաքային կորուստների նվազեցմանը, արտադրողների եկամուտների կայունացմանը, տեղական վերամշակման զարգացմանը և գյուղատնտեսական արտադրանքի մրցունակության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է գյուղատնտեսական արտադրանքի շուկայահանման և իրացման խնդիրների համալիր տնտեսական ուսումնասիրություն՝ արտադրությունից մինչև վերջնական վաճառք ձևավորվող ամբողջ շղթայի դիտարկմամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, գյուղատնտեսական մարքեթինգի, տարածաշրջանային զարգացման և ագրոբիզնեսի ոլորտների հետազոտողների, գյուղատնտեսական արտադրողների, տնտեսագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։