Перспективы вступления Турции в Европейский Союз: позиция официальной Франции

Психология

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ա. Ի. Միրաքյանի գիտական ժառանգությանը և հոգեկան արտացոլման հայեցակարգի զարգացման գործում նրա ունեցած նշանակալի ներդրմանը։ Աշխատության հիմքում ընկած է այն գիտական մոտեցումը, որի համաձայն հոգեկան գործընթացները պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես արտաքին աշխարհի ազդեցությունների պասիվ արտացոլում, այլև որպես մարդու ակտիվ ճանաչողական գործունեության, ընկալման և իրականության հետ փոխհարաբերության բարդ համակարգ։ Հետազոտություններում Միրաքյանի հայեցակարգը ներկայացվում է որպես հոգեբանական երևույթների ուսումնասիրման ինքնատիպ մոտեցում, որը հատկապես նշանակալի է ընկալման գործընթացի բնույթի, դրա մեխանիզմների և մարդու կողմից իրականության յուրացման առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է Միրաքյանի գիտական ուղու և նրա հայեցակարգի ձևավորման նախադրյալների բացահայտումը։ Հեղինակի տեսական հայացքները ձևավորվում են այնպիսի հարցադրումների շրջանակում, որոնք վերաբերում են մարդու հոգեկանի և արտաքին աշխարհի փոխհարաբերությանը, ընկալման կառուցվածքին և հոգեկան արտացոլման մեխանիզմներին։ Այս մոտեցման կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն փորձում է հաղթահարել հոգեկան գործընթացների չափազանց պարզեցված մեկնաբանությունները և մարդու հոգեկան գործունեությունը դիտարկել ավելի ամբողջական համակարգի շրջանակում։ Ուսումնասիրության առանցքային թեման ընկալման գործընթացն է։ Մարդը շրջապատող իրականությունը չի ընկալում որպես արդեն պատրաստ, անփոփոխ տեղեկատվություն․ ընկալման ընթացքում արտաքին ազդեցությունները ներառվում են մարդու գործունեության, փորձի, գիտակցության և անձնային առանձնահատկությունների համակարգում։ Այդ պատճառով ընկալումը ներկայացվում է որպես ակտիվ գործընթաց, որի ընթացքում ձևավորվում է իրականության որոշակի հոգեկան պատկերը։ Այս դրույթը կարևոր նշանակություն ունի հոգեկան արտացոլման բնույթը հասկանալու համար, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս տարբերակել արտաքին աշխարհի մեխանիկական վերարտադրությունը և մարդու կողմից իրականության ակտիվ հոգեկան յուրացումը։ Միրաքյանի հայեցակարգի առանձնահատկություններից է «ոչարգասիքային» մոտեցման գաղափարը, որը նրա գիտական ժառանգության ուսումնասիրություններում դիտարկվում է որպես կարևոր տեսական սկզբունք։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հոգեկան արտացոլումը չսահմանափակել միայն որոշակի վերջնական արդյունքի՝ պատրաստի հոգեկան պատկերի կամ արդյունքի ձևավորմամբ։ Փոխարենը շեշտադրվում է գործընթացի դինամիկ բնույթը, մարդու ակտիվ ներգրավվածությունը և այն պայմանները, որոնց ներքո ձևավորվում ու փոխակերպվում է հոգեկան արտացոլումը։ Այս տեսանկյունից հոգեկան գործընթացը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկանգամյա արձագանք, այլ որպես շարունակական փոխազդեցության համակարգ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հոգեկան արտացոլման և գործունեության փոխհարաբերությանը։ Մարդու հոգեկան աշխարհը չի կարող ամբողջությամբ հասկացվել՝ անջատելով այն նրա գործունեությունից։ Մարդը ճանաչում, ընկալում և մեկնաբանում է իրականությունը կոնկրետ գործունեության պայմաններում, իսկ գործունեությունն իր հերթին փոխվում է մարդու ունեցած պատկերացումների և փորձի ազդեցությամբ։ Այս փոխադարձ կապը թույլ է տալիս հոգեկան արտացոլումը դիտարկել որպես ակտիվ և զարգացող գործընթաց։ Նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է հասկանալ, թե ինչու նույն արտաքին իրավիճակը տարբեր մարդկանց մոտ կարող է առաջացնել տարբեր հոգեբանական արձագանքներ և ընկալումներ։ Հետազոտության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև ընկալման վերաբերյալ տարբեր տեսություններին և դրանց համեմատությանը։ Միրաքյանի մոտեցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ավանդական պատկերացումների սահմանափակումները և ցույց տալ այն տեսական հնարավորությունները, որոնք առաջանում են ընկալման գործընթացը ավելի լայն՝ սուբյեկտի և իրականության փոխհարաբերության համատեքստում դիտարկելիս։ Այս առումով նրա հայեցակարգը կարող է դիտարկվել որպես փորձ՝ վերանայելու հոգեկան արտացոլման գործընթացի ուսումնասիրության որոշ հաստատված մոտեցումներ և առաջարկելու այլ մեկնաբանության հնարավորություններ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սուբյեկտի դերի խնդիրը։ Հոգեկան արտացոլման ընթացքում մարդը հանդես է գալիս ոչ թե որպես արտաքին ազդակների պասիվ ընդունող, այլ որպես ակտիվ սուբյեկտ։ Նրա նախկին փորձը, գործունեությունը, գիտելիքները, հետաքրքրությունները և հոգեկան առանձնահատկությունները կարող են ազդել այն բանի վրա, թե ինչպես է նա ընկալում և մեկնաբանում իրականությունը։ Այս դրույթը հոգեբանական ուսումնասիրության մեջ թույլ է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ անհատական տարբերությունների առաջացման պատճառները և բացատրել հոգեկան գործընթացների բազմազանությունը։ Միրաքյանի հայեցակարգի նշանակությունը չի սահմանափակվում միայն տեսական հոգեբանությամբ։ Նրա գաղափարների հիման վրա հետագայում ուսումնասիրություններ են իրականացվել ընկալման տրանսցենդենտալ հոգեբանության ուղղությամբ, իսկ այդ մոտեցման հնարավոր կիրառությունները դիտարկվել են նաև հոգեթերապիայի և կրթության ոլորտներում։ Հետազոտական աշխատանքներում հատուկ ուշադրություն է դարձվել Միրաքյանի հետևորդների աշխատություններին՝ նրա տեսական սկզբունքների հետագա զարգացման և կիրառման հնարավորությունները բացահայտելու նպատակով։ Կրթական ոլորտում այս մոտեցումը կարող է կարևոր լինել սովորողի ընկալման և ուսումնական գործունեության առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Եթե հոգեկան արտացոլումը դիտարկվում է որպես ակտիվ գործընթաց, ապա ուսուցումը նույնպես չի կարող սահմանափակվել տեղեկատվության փոխանցմամբ։ Սովորողը պետք է դիտարկվի որպես գիտելիքը յուրացնող և վերակազմավորող ակտիվ սուբյեկտ, որի անձնական փորձը և գործունեությունը նշանակություն ունեն ուսումնական նյութի ընկալման ու իմաստավորման համար։ Հոգեթերապիայի համատեքստում ևս այս տեսական մոտեցումը կարող է օգտագործվել մարդու կողմից սեփական փորձի ընկալման և մեկնաբանության առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Հոգեկան իրականությունը դիտարկելով որպես ակտիվորեն ձևավորվող և մեկնաբանվող գործընթաց՝ հնարավոր է ավելի խորությամբ ուսումնասիրել մարդու վերաբերմունքը սեփական ապրումների, շրջապատի և կյանքի իրադարձությունների նկատմամբ։ Ուսումնասիրության կարևոր արդյունքներից մեկն այն է, որ Միրաքյանի գիտական ժառանգությունը հնարավորություն է տալիս հոգեկան արտացոլման խնդիրը դիտարկել ավելի լայն տեսական շրջանակում։ Նրա մոտեցման արժեքը հատկապես դրսևորվում է այն գաղափարում, որ հոգեկան գործընթացները պետք է ուսումնասիրել դրանց ձևավորման, զարգացման և գործունեության հետ փոխկապվածության մեջ։ Այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս խուսափել հոգեկան երևույթները մեկուսացված և անփոփոխ արդյունքների վերածելուց և ընդգծում է դրանց դինամիկ ու սուբյեկտային բնույթը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ա. Ի. Միրաքյանի ներդրումը հոգեկան արտացոլման հայեցակարգի զարգացման գործում կապված է մարդու ընկալման և հոգեկան գործունեության ակտիվ բնույթի շեշտադրման, ընկալման գործընթացի նոր տեսական մեկնաբանությունների մշակման և ոչարգասիքային մոտեցման առաջադրման հետ։ Նրա գաղափարները կարևոր նշանակություն ունեն հայ հոգեբանական մտքի պատմության համար և միաժամանակ ստեղծում են հիմք հոգեբանության այլ բնագավառներում հետագա տեսական ու կիրառական ուսումնասիրությունների համար։

Журналистика

Աշխատությունը նվիրված է 1990–2010 թվականների հայ գրական մամուլի զարգացման ընթացքի, բովանդակային առանձնահատկությունների և գրական-մշակութային կյանքում ունեցած դերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Հայաստանի անկախացմանը հաջորդած հասարակական, քաղաքական և մշակութային փոփոխությունների պայմաններում գրական պարբերականների գործունեությունը, դրանց գաղափարական և գեղագիտական ուղղվածությունը, ինչպես նաև նոր գրական միջավայրի ձևավորման գործընթացները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրական թերթերի և ամսագրերի էջերում ներկայացված գեղարվեստական ստեղծագործություններին, գրաքննադատական հոդվածներին, գրականագիտական ուսումնասիրություններին, հրապարակախոսությանը, հարցազրույցներին, թարգմանություններին և մշակութային քննարկումներին։ Վերլուծվում է մամուլի նշանակությունը ժամանակակից հայ գրողների ստեղծագործությունների տարածման, նոր հեղինակների ներկայացման և գրական տարբեր սերունդների միջև կապի պահպանման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հետխորհրդային ժամանակաշրջանում գրական մամուլի առջև ծառացած կազմակերպական և բովանդակային խնդիրներին, հրատարակչական պայմանների փոփոխությանը, ընթերցողական միջավայրի վերափոխմանը և հասարակության մշակութային պահանջների ազդեցությանը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ տվյալ ժամանակահատվածի պարբերականները ոչ միայն ներկայացնում էին գրական ստեղծագործություններ, այլև հանդիսանում էին գրական գործընթացների գնահատման, նոր գեղագիտական հայեցակարգերի քննարկման և գրականության զարգացման ուղղությունների շուրջ բանավեճերի կարևոր հարթակներ։ Ուսումնասիրվում են ավանդական և նորարարական միտումների փոխհարաբերությունները, ազգային գրական ժառանգության վերարժևորման գործընթացը, համաշխարհային գրականության հետ կապերի ընդլայնումը և թարգմանական գրականության դերը։ Գրական մամուլի նյութերի միջոցով հնարավոր է հետևել նաև ժամանակաշրջանի հասարակական մտահոգությունների, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, մշակութային արժեքների և ժամանակակից մարդու խնդիրների գրական արտացոլմանը։ Առանձին նշանակություն ունի գրաքննադատության և գրականագիտական մտքի ուսումնասիրությունը, քանի որ մամուլի էջերում հրապարակված հոդվածներն ու քննարկումները արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանի գրական գնահատման չափանիշների և տեսական մոտեցումների փոփոխությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս գրական մամուլը դիտարկել ոչ միայն որպես ստեղծագործությունների հրապարակման միջոց, այլև որպես հայ գրական կյանքի կազմակերպման, մտավոր հաղորդակցության և մշակութային հիշողության պահպանման կարևոր հաստատություն։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, գրաքննադատության, լրագրության, մամուլի պատմության և ժամանակակից մշակութային գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, բանասերների, լրագրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Социология

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի վերջի արևմտյան սոցիոլոգիայում սոցիալական կոնֆլիկտի ուսումնասիրման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերի վերլուծությանը։ Հետազոտության շրջանակում կոնֆլիկտը դիտարկվում է որպես հասարակական հարաբերությունների, սոցիալական կառուցվածքների և տարբեր խմբերի փոխազդեցության կարևոր բաղադրիչ, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հասարակական փոփոխությունների, հակասությունների և սոցիալական համակարգերի զարգացման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արևմտյան սոցիոլոգիական մտքի այն տեսություններին և հայեցակարգային մոտեցումներին, որոնց միջոցով մեկնաբանվում են սոցիալական հակասությունների առաջացման պատճառները, դրանց զարգացման պայմանները, կառուցվածքը, գործառույթները և հնարավոր հետևանքները։ Քննարկվում են սոցիալական խմբերի շահերի տարբերությունները, իշխանության և ռեսուրսների բաշխման անհավասարությունը, արժեքային հակասությունները, հասարակական կարգավիճակների և դերերի փոխհարաբերությունները՝ որպես կոնֆլիկտային գործընթացների ձևավորման հնարավոր գործոններ։ Վերլուծվում է կոնֆլիկտի և սոցիալական կայունության փոխհարաբերությունը՝ ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, որ հակասությունները կարող են հանդես գալ ոչ միայն որպես հասարակական համակարգի ապակայունացման աղբյուր, այլև որպես սոցիալական փոփոխությունների, նոր հարաբերությունների ձևավորման և գոյություն ունեցող ինստիտուտների վերափոխման գործոն։ Անդրադարձ է կատարվում սոցիոլոգիական տարբեր ուղղությունների մեթոդաբանական սկզբունքներին և դրանց միջոցով կոնֆլիկտային երևույթների բացատրման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում են մակրոսոցիոլոգիական և միկրոսոցիոլոգիական մոտեցումների փոխհարաբերությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս կոնֆլիկտն ուսումնասիրել ինչպես հասարակական լայն կառուցվածքների և ինստիտուտների մակարդակում, այնպես էլ անհատների ու փոքր խմբերի անմիջական փոխազդեցությունների շրջանակում։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում են նաև կոնֆլիկտների դասակարգման, դրանց դինամիկայի, կարգավորման և սոցիալական հետևանքների գնահատման մեթոդաբանական խնդիրները։ 20-րդ դարի վերջին արևմտյան հասարակություններում տեղի ունեցող տնտեսական, քաղաքական, մշակութային և սոցիալական փոփոխությունների համատեքստում կոնֆլիկտի տեսությունների զարգացումը ներկայացվում է որպես հասարակության ավելի բարդ և բազմաշերտ կառուցվածքը հասկանալու գիտական միջոց։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համակարգելու տարբեր սոցիոլոգիական տեսությունների հիմնական դրույթները, համեմատելու դրանց բացատրական հնարավորությունները և բացահայտելու կոնֆլիկտի ուսումնասիրման մեթոդաբանական մոտեցումների զարգացումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սոցիոլոգիայի, կոնֆլիկտաբանության, սոցիալական տեսության, հասարակական հարաբերությունների և սոցիոլոգիական մտքի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է իրավական պետության գաղափարի պատմական ձևավորման, տեսական բովանդակության և զարգացման հիմնական փուլերի ուսումնասիրությանը՝ տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական-իրավական ուսմունքների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գաղափարների և սկզբունքների վրա, որոնց աստիճանական զարգացումը հանգեցրել է պետական իշխանությունը իրավունքով սահմանափակելու, մարդու ազատություններն ու իրավունքները պաշտպանելու և իշխանության իրականացումը իրավական նորմերին ենթարկելու ժամանակակից պատկերացումների ձևավորմանը։ Քննության են առնվում պետության, իրավունքի, արդարության, ազատության և իշխանության փոխհարաբերությունների վերաբերյալ վաղ փիլիսոփայական մոտեցումները՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը հետագա իրավաքաղաքական հայեցակարգերի զարգացման համար։ Պատմական զարգացման ընթացքում առանձնացվում են այն գաղափարական նախադրյալները, որոնց հիման վրա աստիճանաբար ձևավորվել են օրենքի գերակայության, պետական իշխանության սահմանափակման, քաղաքացիների իրավական հավասարության և իշխանության պատասխանատվության սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնական իրավունքի տեսություններին, որոնց շրջանակում մարդու որոշ իրավունքներ և ազատություններ դիտարկվել են որպես պետական իշխանությունից անկախ և նրան նախորդող արժեքներ։ Ուսումնասիրվում է հասարակական դաշինքի գաղափարի ազդեցությունը պետության իրավական բնույթի ընկալման վրա՝ իշխանության օրինականության հիմքում հասարակության համաձայնությունը և անհատի իրավունքների պաշտպանությունը դիտարկելու տեսանկյունից։ Կարևորվում է իշխանությունների բաժանման սկզբունքի ձևավորումը և դրա նշանակությունը պետական իշխանության կենտրոնացման սահմանափակման, տարբեր իշխանական մարմինների միջև փոխադարձ հավասարակշռության և վերահսկողության ապահովման համար։ Դիտարկվում են նաև սահմանադրականության գաղափարների զարգացումը, սահմանադրության՝ որպես բարձրագույն իրավական ուժ ունեցող ակտի նշանակությունը և պետական մարմինների գործունեությունը իրավական սահմաններում կազմակերպելու անհրաժեշտությունը։ Առանձին քննության առարկա է իրավունքի գերակայության գաղափարը, որի համաձայն պետական իշխանությունը ոչ միայն ստեղծում և կիրառում է իրավական նորմեր, այլև ինքն է ենթարկվում իրավական սահմանափակումների։ Այս սկզբունքը կապվում է իրավական որոշակիության, օրենքի առջև հավասարության, կամայական իշխանության սահմանափակման և անձի իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության հետ։ Ուսումնասիրվում է նաև իրավական պետության և ժողովրդավարության փոխհարաբերությունը՝ ներկայացուցչական կառավարման, քաղաքական մասնակցության, հանրային իշխանության հաշվետվողականության և քաղաքացիական հասարակության զարգացման համատեքստում։ Կարևորվում է անկախ դատական իշխանության դերը, քանի որ իրավական նորմերի իրական գերակայությունը ենթադրում է մարդու իրավունքների պաշտպանության և պետական մարմինների գործողությունների իրավաչափության վերահսկման գործուն մեխանիզմների առկայություն։ Իրավական ուսմունքների պատմական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր փիլիսոփայական և իրավաբանական դպրոցներ մեկնաբանել պետության ու իրավունքի հարաբերակցությունը և ինչպիսի տարբեր լուծումներ են առաջարկել իշխանության սահմանների վերաբերյալ։ Քննության են առնվում դասական բնական իրավական, իրավական պոզիտիվիստական, ազատական, սահմանադրական և այլ տեսական ուղղությունների մոտեցումները՝ դրանց ընդհանրությունների և սկզբունքային տարբերությունների բացահայտմամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ իրավական պետությունը չի սահմանափակվում միայն օրենքների և պետական ինստիտուտների ձևական գոյությամբ։ Դրա բովանդակային կողմը ենթադրում է մարդու արժանապատվության, հիմնական իրավունքների, իրավական հավասարության և արդար դատաքննության երաշխավորում, ինչպես նաև պետական իշխանության կանխատեսելի ու իրավաչափ իրականացում։ Դիտարկվում է իրավական պետության հայեցակարգի զարգացումը նոր և նորագույն ժամանակներում, երբ այն աստիճանաբար կապվում է սահմանադրական ժողովրդավարության, մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության և սոցիալական պետության վերաբերյալ պատկերացումների հետ։ Կարևորվում է նաև իրավական մշակույթի և իրավագիտակցության նշանակությունը, քանի որ իրավական պետության սկզբունքների արդյունավետ իրականացումը կախված է ոչ միայն օրենսդրական կարգավորումներից, այլև պետական հաստատությունների գործունեության որակից, հասարակության իրավական արժեքներից և իրավունքի նկատմամբ վստահությունից։ Պատմատեսական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ ժամանակակից իրավական պետության գաղափարը ձևավորվել է երկարատև մտավոր զարգացման արդյունքում և ներառում է տարբեր դարաշրջաններում մշակված մի շարք սկզբունքների համադրություն։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև ժամանակակից պետական և իրավական համակարգերի գնահատման տեսանկյունից, քանի որ պատմականորեն ձևավորված չափանիշները հնարավորություն են տալիս վերլուծել սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական անկախության, մարդու իրավունքների պաշտպանության և պետական պատասխանատվության իրականացման աստիճանը։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է իրավական պետության գաղափարի ծագման և զարգացման վերաբերյալ համակարգված պատկերացում ձևավորելու, տարբեր իրավափիլիսոփայական մոտեցումների միջև կապերը բացահայտելու և ժամանակակից իրավական համակարգերում դրանց ազդեցությունը գնահատելու հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել պետության և իրավունքի տեսության, իրավական ու քաղաքական ուսմունքների պատմության, սահմանադրական իրավունքի, իրավափիլիսոփայության և քաղաքագիտության ոլորտների մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Психология

Activity and Consciousness աշխատությունը հոգեբանության և փիլիսոփայության միջդիսցիպլինար ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է մարդու գործունեության (activity) և գիտակցության փոխկապվածությունը, այն բացատրում է, թե ինչպես են գործնական գործողությունները, սոցիալական փորձը և լեզվական հաղորդակցությունը ձևավորում գիտակցական գործընթացները, գիրքը քննարկում է գիտակցության կառուցվածքային մակարդակները՝ ընկալում, մտածողություն, հիշողություն և նպատակադրական վարք, ինչպես նաև դրանց զարգացումը սոցիալական միջավայրում, միաժամանակ ընդգծելով գործունեության տեսության հիմնական գաղափարը, ըստ որի մարդու հոգեկանը ձևավորվում և զարգանում է գործունեության ընթացքում, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր հոգեբանության, փիլիսոփայության և ճանաչողական գիտությունների ուսումնասիրության համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է աֆրիկյան խոզերի ժանտախտի սուր ընթացքի ժամանակ էրիթրոպոեզի՝ էրիթրոցիտների առաջացման և հասունացման գործընթացի խանգարումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հիվանդության ընթացքում արյունաստեղծ համակարգում տեղի ունեցող փոփոխությունները, մասնավորապես՝ կարմիր արյան բջիջների ձևավորման, հասունացման և շրջանառության պահպանման վրա հիվանդաբանական գործընթացների ազդեցությունը։ Ուշադրություն է դարձվում սուր վարակային ընթացքին բնորոշ հեմատոլոգիական փոփոխություններին և դրանց հնարավոր կապին օրգանիզմում զարգացող ընդհանուր պաթոֆիզիոլոգիական գործընթացների հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է ծանր վարակային ախտահարումը անդրադառնալ ոսկրածուծի արյունաստեղծ գործունեության, էրիթրոցիտների արտադրության հավասարակշռության և արյան կազմի փոփոխությունների վրա։ Քննարկվում են նաև էրիթրոպոեզի խանգարումների հնարավոր մեխանիզմները՝ հաշվի առնելով հիվանդության համակարգային բնույթը, անոթային և հյուսվածքային ախտահարումները, օրգանիզմի ընդհանուր ինտոքսիկացիան և այլ պաթոլոգիական երևույթներ։ Հեմատոլոգիական ցուցանիշների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հիվանդության ընթացքի և կենդանու օրգանիզմում առաջացող փոփոխությունների բնութագրման համար, քանի որ արյունաստեղծ համակարգի վիճակը կարող է արտացոլել ընդհանուր ախտաբանական գործընթացի խորությունն ու դինամիկան։ Աշխատությունը միաժամանակ արժեքավոր է անասնաբուժական ախտաբանության և վարակիչ հիվանդությունների ուսումնասիրման տեսանկյունից՝ նպաստելով աֆրիկյան խոզերի ժանտախտի ժամանակ օրգանիզմի համակարգային արձագանքի առավել ամբողջական ընկալմանը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել անասնաբույժներին, ախտաբաններին, անասնաբուժական բժշկության և կենսաբժշկական գիտությունների հետազոտողներին, ասպիրանտներին ու ուսանողներին, ինչպես նաև վարակիչ հիվանդությունների և արյունաստեղծ համակարգի պաթոֆիզիոլոգիայի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։