Прогностическая значимость желудочковых нарушений ритма и некоторых иммунологических сдвигов при нестабильной стенокардии

История

Այս լատիներեն վերնագրով աշխատությունը վերաբերում է Տակիտոսի (Tacitus) «Աննալներ»-ի XI–XVI գրքերում նկարագրված իրադարձությունների ժամանակագրական հարցերի քննությանը՝ մասնավորապես Պարթևական և հայկական պատմությունների փոխկապակցվածությանը, որոնք մեկնաբանվել են և մեկնաբանվում են հետագա հետազոտողների կողմից՝ հատկապես Դ. Ավգուստի (D. Aug.) խմբագրական կամ մեկնաբանական աշխատանքների հիման վրա։ Ուսումնասիրությունը կենտրոնանում է Հռոմեական կայսրության արևելյան քաղաքականության, Պարթևական թագավորության ներքին և արտաքին զարգացումների, ինչպես նաև Հայաստանի՝ որպես ռազմավարական միջանկյալ պետության դերի վրա այդ ժամանակաշրջանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Տակիտոսի հաղորդումների ժամանակագրական անհստակություններին, աղբյուրների համեմատական քննությանը և պատմական իրադարձությունների վերակազմակերպման փորձերին՝ հստակեցնելու համար Պարթևա-հռոմեական հակամարտությունների և հայկական գահակալական փոփոխությունների հաջորդականությունը։ Աշխատությունը նաև վերլուծում է Հայաստանի քաղաքական կախվածության փոփոխական բնույթը՝ որպես Հռոմի և Պարթևաստանի ազդեցության ոլորտների միջև գտնվող երկիր, և ընդգծում է տեղական արքայատոհմերի դերը տարածաշրջանային ուժային հավասարակշռության մեջ։ Մեթոդաբանական առումով կիրառվում է դասական պատմագրության քննադատական վերլուծություն՝ համադրելով Տակիտոսի տվյալները այլ հին հեղինակների՝ Պլինիոս Ավագի, Ստրաբոնի և Դիոն Կասիոսի տեղեկությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի վերականգնել ավելի հստակ ժամանակագրական պատկեր Պարթևա-հայկական հարաբերությունների վերաբերյալ՝ հռոմեական պատմագրության շրջանակում, ինչպես նաև գնահատել Տակիտոսի պատմական տվյալների վստահելիությունը։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական համակարգում գործադիր իշխանության տեղի, դերի և գործառույթների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և Վրաստանի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Այն 2012 թվականին հրատարակված թեկնածուական ատենախոսություն է, որի հեղինակը Ց. Ա. Հակոբյանն է, իսկ աշխատանքը ներկայացվել է ՀՀ ՊՆ Դ. Կանայանի անվան ազգային ռազմավարական հետազոտությունների ինստիտուտում։ Ատենախոսությունը կազմված է 24 էջից և վերաբերում է քաղաքական գիտությունների ոլորտին։ Հետազոտության հիմնական նպատակը երկու հետխորհրդային պետությունների քաղաքական համակարգերում գործադիր իշխանության ձևավորման, կազմակերպման, լիազորությունների և քաղաքական դերակատարության առանձնահատկությունների բացահայտումն ու համադրումն է։ Աշխատության շրջանակում գործադիր իշխանությունը դիտարկվում է իշխանությունների տարանջատման համակարգում՝ օրենսդիր և դատական իշխանությունների հետ փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև զսպումների և հակակշիռների մեխանիզմների համատեքստում։ Կարևոր ուղղություն է կառավարման ձևերի և դրանց փոփոխության ուսումնասիրությունը, քանի որ Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական զարգացումները հետխորհրդային շրջանում անցել են տարբեր փուլերով՝ նախագահական, կիսանախագահական և խորհրդարանական կառավարման տարրերի տարբեր համակցություններով։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նախագահի, վարչապետի և կառավարության միջև լիազորությունների բաշխման առանձնահատկությունները, կառավարության ձևավորման ընթացակարգերը, նրա քաղաքական պատասխանատվությունը խորհրդարանի առջև և գործադիր իշխանության հարաբերությունները քաղաքական կուսակցությունների ու խորհրդարանական մեծամասնության հետ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե նույն պատմական և տարածաշրջանային միջավայրում գտնվող երկու պետություններն ինչպես են լուծել իշխանության կենտրոնացման, քաղաքական պատասխանատվության, պետական կառավարման արդյունավետության և ժողովրդավարական վերահսկողության խնդիրները։ Հայաստանի դեպքում ուշադրություն է դարձվում գործադիր իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացմանը, նախագահի և կառավարության հարաբերություններին, ինչպես նաև քաղաքական համակարգի փոխակերպման ընթացքում առաջացած հակասություններին։ Վրաստանի փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հետխորհրդային քաղաքական վերափոխումների մեկ այլ մոդել, որտեղ սահմանադրական փոփոխությունները և քաղաքական ճգնաժամերը էապես ազդել են նախագահի, վարչապետի և խորհրդարանի միջև լիազորությունների հարաբերակցության վրա։ Համեմատական քաղաքական ուսումնասիրություններում հենց գործադիր իշխանության իրական ծավալի և սահմանադրորեն ամրագրված լիազորությունների հարաբերակցությունն է կարևոր ցուցիչներից մեկը, քանի որ նույն կառավարման ձևը տարբեր երկրներում կարող է հանգեցնել իշխանության տարբեր բաշխման։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքական կուսակցությունների և գործադիր իշխանության փոխհարաբերություններին։ Խորհրդարանական համակարգում կառավարության կայունությունը մեծապես կախված է խորհրդարանական մեծամասնությունից, իսկ վարչապետի քաղաքական դիրքը պայմանավորված է կուսակցական համակարգի կառուցվածքով և խորհրդարանի աջակցությամբ։ Այդ պատճառով գործադիր իշխանության արդյունավետության գնահատումը պահանջում է հաշվի առնել ոչ միայն սահմանադրական նորմերը, այլև կուսակցական մրցակցության, քաղաքական մշակույթի և ինստիտուտների գործնական գործունեության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև գործադիր իշխանության նկատմամբ խորհրդարանական վերահսկողության ուսումնասիրությունը։ Կառավարության հաշվետվողականությունը, անվստահության մեխանիզմը, խորհրդարանական հարցումները և այլ վերահսկողական գործիքներ դիտարկվում են որպես իշխանության կենտրոնացման սահմանափակման և քաղաքական պատասխանատվության ապահովման միջոցներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է այն խնդիրը, թե գործադիր իշխանության չափազանց մեծ կենտրոնացումը որքանով կարող է թուլացնել իշխանությունների միջև հավասարակշռությունը և սահմանափակել քաղաքական բազմակարծությունը։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն գործադիր իշխանությունը ներկայացնում է ոչ թե մեկուսացված պետական կառույց, այլ քաղաքական համակարգի առանցքային բաղադրիչ, որի գործունեությունը պայմանավորված է սահմանադրական կարգավորմամբ, կուսակցական համակարգով, քաղաքական մշակույթով և հասարակական-քաղաքական զարգացումներով։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել Հայաստանի և Վրաստանի պետական կառավարման համակարգերի, սահմանադրական զարգացման, քաղաքական ինստիտուտների և հետխորհրդային քաղաքական տրանսֆորմացիաների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի կառուցվածքային և գործառութային առանձնահատկություններ ունի գործադիր իշխանությունը Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական համակարգերում, ինչպես են բաշխվում իշխանական լիազորությունները տարբեր ինստիտուտների միջև և ինչ ազդեցություն են ունենում կառավարման ձևը, կուսակցական համակարգը և սահմանադրական մեխանիզմները քաղաքական համակարգի կայունության ու արդյունավետության վրա։

Экономика

Բնակչության եկամուտները հանդիսանում են հասարակության սոցիալ-տնտեսական զարգացման կարևոր ցուցանիշներից մեկը, որը բնութագրում է մարդկանց նյութական ապահովվածության մակարդակը և կյանքի որակը։ Եկամուտները ներկայացնում են այն դրամական և նյութական միջոցների ամբողջությունը, որոնք մարդիկ ստանում են աշխատանքի, ձեռնարկատիրական գործունեության, սեփականության օգտագործման, սոցիալական վճարների և այլ աղբյուրների միջոցով։ Բնակչության եկամուտների մակարդակը մեծ ազդեցություն ունի սպառման, խնայողությունների, ներդրումների, կրթության և ընդհանուր կենսամակարդակի վրա։ Եկամուտների հիմնական տեսակներից են աշխատավարձը, ձեռնարկատիրական շահույթը, կենսաթոշակները, նպաստները, կրթաթոշակները, տոկոսները, վարձակալությունից ստացվող վճարները և սոցիալական այլ փոխանցումները։ Ամենատարածված եկամտի ձևը աշխատավարձն է, որը քաղաքացիները ստանում են իրենց աշխատանքի դիմաց։ Շուկայական տնտեսության պայմաններում եկամուտների ձևավորման վրա ազդում են աշխատանքի պահանջարկն ու առաջարկը, մասնագիտական որակավորումը, կրթության մակարդակը, աշխատանքի արտադրողականությունը և տնտեսական զարգացման աստիճանը։ Բնակչության եկամուտների աճը նպաստում է սպառողական պահանջարկի մեծացմանը, ինչը դրական ազդեցություն է ունենում տնտեսության զարգացման վրա։ Միևնույն ժամանակ եկամուտների անհավասար բաշխումը կարող է հանգեցնել սոցիալական անհավասարության և աղքատության խորացման։ Այդ պատճառով պետությունները իրականացնում են սոցիալական և հարկային քաղաքականություն՝ նպատակ ունենալով ապահովել եկամուտների արդար բաշխում և բնակչության սոցիալական պաշտպանություն։ Բնակչության եկամուտների մակարդակի գնահատման համար օգտագործվում են տարբեր տնտեսական ցուցանիշներ, որոնցից կարևոր են միջին աշխատավարձը, մեկ շնչին ընկնող եկամուտը, իրական եկամուտը և կենսամակարդակի ցուցանիշները։ Իրական եկամուտը ցույց է տալիս, թե բնակչությունը որքան ապրանք և ծառայություն կարող է ձեռք բերել իր ստացած գումարով՝ հաշվի առնելով գնաճի մակարդակը։ Եթե գների աճը գերազանցում է եկամուտների աճին, ապա բնակչության իրական եկամուտները նվազում են, ինչը բացասաբար է անդրադառնում կենսամակարդակի վրա։ Ժամանակակից պայմաններում բնակչության եկամուտների ձևավորման վրա մեծ ազդեցություն ունեն նաև գլոբալացման գործընթացները, աշխատանքի միջազգային շուկան, տեխնոլոգիական զարգացումը և տնտեսական ճգնաժամերը։ Շատ երկրներում կարևոր դեր ունեն նաև արտասահմանից ստացվող դրամական փոխանցումները, որոնք նպաստում են ընտանիքների ֆինանսական վիճակի բարելավմանը։ Բնակչության եկամուտների բարձրացումը համարվում է յուրաքանչյուր պետության սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության կարևոր նպատակներից մեկը, քանի որ այն նպաստում է աղքատության կրճատմանը, սոցիալական կայունությանը և հասարակության բարեկեցության աճին:

Литература

Դանիել Վարուժան․ Բանաստեղծություններ — հայ նշանավոր բանաստեղծ Դանիել Վարուժան-ի ստեղծագործությունների ժողովածու է, որը հայ գրականության մեջ առանձնանում է իր հզոր պատկերավորությամբ, ազգային ոգով և խոր զգացմունքայնությամբ։ Վարուժանի պոեզիան համարվում է արևմտահայ գրականության ամենավառ էջերից մեկը, որտեղ միավորվում են հայրենասիրությունը, մարդկային աշխատանքի փառաբանումը, բնության գեղեցկությունը և կյանքի կենսական ուժը։ Նրա բանաստեղծություններում մեծ տեղ ունեն գյուղական կյանքը, հողի և մարդու կապը, գյուղացու աշխատանքը, ընտանիքի ու ազգային ավանդույթների արժեքը։ Հեղինակը հաճախ պատկերում է հայ ժողովրդի պատմական ճակատագիրը, ցավն ու պայքարը, սակայն միաժամանակ ստեղծագործությունները լի են կյանքի, ուժի և վերածննդի հավատով։ Վարուժանի լեզուն հարուստ է գունեղ պատկերներով, խորհրդանիշներով և երաժշտական հնչողությամբ, ինչը նրա պոեզիան դարձնում է արտահայտիչ և հուզիչ։ «Հացին երգը», «Ցեղին սիրտը», «Հեթանոս երգեր» և այլ ստեղծագործություններում հեղինակը փառաբանում է մարդու ստեղծագործ ուժը, բնության առատությունը և ազգային արժանապատվությունը։ Նրա պոեզիան ոչ միայն գեղարվեստական մեծ արժեք ունի, այլ նաև արտացոլում է ժողովրդի հոգևոր դիմագիծն ու մշակութային ինքնությունը։ Այս ժողովածուն կարևոր է այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ծանոթանալ հայ դասական պոեզիայի խորքին, ազգային մտածողությանը և բարձրարվեստ գրականությանը։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է չվճարող պարտատերերի (դեբիտորների) խնդիրներին և դրանց հաղթահարման արդյունավետ մեխանիզմներին անցումային տնտեսություններում՝ կենտրոնանալով Հայաստանի Հանրապետության օրինակին։ Գրքում ներկայացվում են չվճարումների առաջացման պատճառները, այդ թվում՝ ֆինանսական անշրջանակություն, իրավական միջավայրի խոցելիություններ և կառավարման սխալները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը ընկերությունների, բանկերի և պետական ֆինանսական համակարգի կայունության վրա։ Հեղինակը վերլուծում է պարտքային կառավարումն ու վերականգնման մեթոդները՝ ներառյալ իրավական ընթացակարգերը, վարկային քաղաքականության հարմարեցումը, ֆինանսական վերահսկողության բարելավումը և պարտքերի վարվողականության բարձրացման ռազմավարությունները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տարբեր գործիքներ՝ միջնորդության, կուտակային վարկային համակարգերի, ռիսկերի նվազեցման մեխանիզմների կիրառումը և միջազգային փորձի համեմատական վերլուծությունը, ինչն օգնում է արդյունավետորեն լուծել չվճարումների խնդիրը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է տնտեսագետների, ֆինանսական կառավարման մասնագետների, բանկային ոլորտի աշխատակիցների և պետական քաղաքականության մշակողների համար՝ նպաստելով անցումային տնտեսություններում պարտքային ռիսկերի նվազեցմանը և ֆինանսական կայունության ամրապնդմանը։

История

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև 20-րդ դարի սկիզբն ընկած ժամանակահատվածում Արցախի հասարակական և մշակութային միջավայրի զարգացման հիմնական ուղղությունների ու առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում կրթության, գրականության, մամուլի, թատրոնի, երաժշտության, արվեստի, գրահրատարակչության և հասարակական-մշակութային գործունեության տարբեր դրսևորումները՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի պատմական և սոցիալական գործընթացների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական հաստատությունների գործունեությանը, դպրոցական ցանցի զարգացմանը, ուսուցիչների և մտավորականների դերակատարությանը, ինչպես նաև կրթության տարածման նշանակությանը բնակչության մշակութային և հասարակական կյանքի ակտիվացման գործում։ Ուսումնասիրվում են գրական և հրապարակախոսական գործունեությունը, ընթերցանության մշակույթի ձևավորումը, գրքերի ու պարբերական հրատարակությունների տարածումը և դրանց ազդեցությունը հասարակական մտքի զարգացման վրա։ Կարևորվում է Շուշիի՝ որպես տարածաշրջանի նշանակալի կրթական և մշակութային կենտրոններից մեկի դերակատարությունը, որտեղ կենտրոնացած էին բազմաթիվ կրթական, գրական, թատերական և հասարակական նախաձեռնություններ։ Քննության են առնվում մշակութային ընկերությունների, բարեգործական կազմակերպությունների, ստեղծագործական խմբերի և անհատ գործիչների գործունեությունը, որոնք նպաստել են մշակութային արժեքների ստեղծմանը, պահպանմանը և տարածմանը։ Անդրադարձ է կատարվում թատերական ներկայացումներին, երաժշտական կյանքին, ժողովրդական մշակույթի դրսևորումներին, ազգային ավանդույթներին և դրանց փոխազդեցությանը ժամանակի նոր մշակութային երևույթների հետ։ Վերլուծվում է նաև տարածաշրջանի քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական իրադրության ազդեցությունը մշակութային զարգացման վրա, ինչպես նաև Կովկասի այլ կենտրոնների հետ ձևավորված մտավոր ու մշակութային կապերի նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի Արցախի հասարակության մտավոր և մշակութային ներուժի, կրթական ու ստեղծագործական նախաձեռնությունների և մշակութային հաստատությունների զարգացման մասին՝ միաժամանակ բացահայտելով դրանց դերը տարածաշրջանի պատմամշակութային ժառանգության ձևավորման և հետագա սերունդներին փոխանցման գործում։