Փիլիսոփայության դասագիրք

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է կրթական ոլորտում խորհրդատվական գործունեություն իրականացնող մասնագետների մասնագիտական այրման և նրանց անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում երկարատև մասնագիտական լարվածության պայմաններում առաջացող հոգեբանական վիճակներն են, որոնք կարող են արտահայտվել հուզական սպառվածությամբ, աշխատանքի նկատմամբ վերաբերմունքի փոփոխությամբ, մասնագիտական ներգրավվածության նվազումով և սեփական արդյունավետության ընկալման փոփոխություններով։ Քննվում են խորհրդատուի աշխատանքի առանձնահատկությունները՝ մարդկանց հետ շարունակական հաղորդակցությունը, պատասխանատվությունը, բարդ իրավիճակներում աջակցություն ցուցաբերելու անհրաժեշտությունը, կազմակերպական պահանջները և մասնագիտական դերերի բազմազանությունը՝ որպես աշխատանքային ծանրաբեռնվածության և սթրեսի հնարավոր աղբյուրներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անձնային այնպիսի հատկանիշների ուսումնասիրությանը, որոնք տարբեր պայմաններում կարող են կապված լինել մասնագիտական լարվածությանը դիմակայելու կամ դրա նկատմամբ ավելի բարձր զգայունության հետ։ Դիտարկվում են ինքնակարգավորման կարողությունը, հուզական կայունությունը, հաղորդակցական առանձնահատկությունները, պատասխանատվության ընկալումը, մասնագիտական մոտիվացիան, ինքնագնահատականը և սթրեսային իրավիճակներին արձագանքելու անհատական ձևերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում անձնային և կազմակերպական գործոնների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ մասնագիտական այրումը նպատակահարմար է դիտարկել ոչ թե մեկ առանձնահատկության հետևանք, այլ աշխատանքի պայմանների, սոցիալական միջավայրի և անհատական ռեսուրսների փոխկապակցվածությամբ ձևավորվող բազմագործոն երևույթ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հոգեբանական գնահատման և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներ՝ տարբեր անձնային ցուցանիշների և մասնագիտական այրման բաղադրիչների միջև կապերը բացահայտելու համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև մասնագիտական բարեկեցությանը նպաստող գործոններին, թիմային և կազմակերպական աջակցության նշանակությանը, աշխատանքային դերերի հստակությանը և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններին։ Ստացված տեսական ընդհանրացումները կարող են օգտակար լինել կրթական կազմակերպություններում աշխատող մասնագետների աշխատանքային միջավայրի բարելավման և մասնագիտական այրման կանխարգելման ծրագրերի գիտական հիմնավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աշխատանքի հոգեբանության, անձի հոգեբանության, կրթական հոգեբանության և մասնագիտական բարեկեցության ուսումնասիրության մոտեցումները։

Այլ առարկաներ

Հեղինակ Հ. Ղազարյանը ներկայացնում է հատիկընդեղեն մշակաբույսերի հիմնական տեսակները՝ լոբազգիներ, ոլոռ, ոսպ և այլ կերային ու սննդային նշանակություն ունեցող մշակաբույսեր՝ բացատրելով դրանց կենսաբանական առանձնահատկությունները, աճի պայմանները և գյուղատնտեսական նշանակությունը։ Աշխատությունը մանրամասն անդրադառնում է սորտերի ստեղծման և շրջանացման գործընթացին՝ ընդգծելով ընտրասերման մեթոդները, փորձարարական դաշտային ուսումնասիրությունները և բարձր բերքատվություն ունեցող ու հիվանդություններին դիմացկուն սորտերի ստացման ուղիները։ Գրքում ներկայացվում են նաև հատիկընդեղեն մշակաբույսերի մշակության տեխնոլոգիաները՝ հողի պատրաստում, ցանք, պարարտացում, ոռոգում, բույսերի խնամք և բերքահավաք, ինչպես նաև ցանքաշրջանառության մեջ դրանց դերը հողի բերրիության պահպանման գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ազոտային ֆիքսացիայի կենսաբանական առանձնահատկություններին, որոնք կարևոր են հողի բնական հարստացման և կայուն գյուղատնտեսության զարգացման համար։ Աշխատությունը ներառում է նաև արտադրական փորձարկումների արդյունքներ, որոնք օգնում են ընտրել առավել արդյունավետ մշակության մեթոդներ տարբեր կլիմայական և հողային պայմաններում։ Այն նախատեսված է գյուղատնտեսական գիտնականների, ագրոնոմների, սերմնաբույծների և ուսանողների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները հատիկընդեղեն մշակաբույսերի սելեկցիայի և մշակության տեխնոլոգիաների ոլորտում։

Լեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Կ. Մելիք-Շահնազարյանի (Տմբլաչի Խաչան) ստեղծագործությունների լեզվական առանձնահատկություններին՝ ընդգծելով նրա գրական խոսքի ժողովրդախոսական հիմքերը և հումորային-երգիծական արտահայտչաձևերը։ Նյութում վերլուծվում է նրա լեզվի կառուցվածքը՝ պարզ խոսակցական շերտի, բարբառային տարրերի և ժողովրդական դարձվածքների ակտիվ կիրառությամբ, որոնք ստեղծում են անմիջական, կենդանի և ընթերցողին մոտ խոսքային միջավայր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեգնանքի, սարկազմի և սոցիալական քննադատության լեզվական արտահայտմանը, որտեղ պարզ բառապաշարի միջոցով փոխանցվում են խորքային իմաստներ և հասարակական դիտարկումներ։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է նրա լեզվի կապը բանավոր ավանդույթի հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես է գրական տեքստում վերարտադրվում խոսակցական մշակույթը և ժողովրդական մտածողության ձևերը։ Միաժամանակ դիտարկվում է նրա լեզվի դերը հայ երգիծական գրականության զարգացման համատեքստում՝ որպես յուրահատուկ ոճական համակարգ, որը համադրում է հումորն ու սոցիալական քննադատությունը։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է դատական իշխանության ինքնուրույնության սկզբունքի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետությունում իրականացված սահմանադրական բարեփոխումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում դատական իշխանության՝ օրենսդիր և գործադիր իշխանություններից ինստիտուցիոնալ և գործառութային տարանջատման, դատարանների ու դատավորների անկախության երաշխավորման, ինչպես նաև դատական համակարգի ինքնուրույն գործունեության համար անհրաժեշտ սահմանադրաիրավական մեխանիզմների վերլուծությունն է։ Ինքնուրույնության սկզբունքը դիտարկվում է իշխանությունների բաժանման և զսպումների ու հակակշիռների համակարգի շրջանակում, քանի որ անկախ և արդյունավետ դատական իշխանության առկայությունը իրավական պետության կարևորագույն նախապայմաններից է։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են «անկախություն» և «ինքնուրույնություն» հասկացությունների բովանդակությունն ու փոխհարաբերությունը, դրանց դրսևորումները դատական իշխանության կազմակերպական և գործառութային մակարդակներում, ինչպես նաև դատավորի անհատական անկախության և ամբողջ դատական համակարգի ինստիտուցիոնալ ինքնուրույնության տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի սահմանադրական զարգացման տարբեր փուլերին և այն փոփոխություններին, որոնց արդյունքում կատարելագործվել են դատական իշխանության կազմակերպման և գործունեության իրավական հիմքերը։ Ուսումնասիրության կարևոր հատվածը վերաբերում է 2005 և 2015 թվականների սահմանադրական փոփոխություններին, որոնց շրջանակում դատական իշխանության անկախության և ինքնուրույնության ապահովման հարցերը ստացել են նոր սահմանադրաիրավական լուծումներ։ Հատուկ նշանակություն ունի Բարձրագույն դատական խորհրդի ձևավորումը՝ որպես դատական իշխանության անկախության ապահովմանն ուղղված կարևոր ինստիտուցիոնալ մեխանիզմ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ դատավորների նշանակման և առաջխաղացման, կարգապահական պատասխանատվության, պաշտոնավարման երաշխիքների, դատավորների գործունեության գնահատման և դատական համակարգի կառավարման հարցերին՝ դրանք դիտարկելով դատական իշխանության ինքնուրույնության ապահովման տեսանկյունից։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև դատական իշխանության ֆինանսական, վարչական և կազմակերպական ինքնուրույնության խնդիրը, քանի որ դատական անկախությունը չի սահմանափակվում միայն դատավորի՝ որոշումներ կայացնելիս արտաքին ազդեցությունից զերծ լինելու պահանջով։ Դատարանների բնականոն գործունեության համար անհրաժեշտ են համապատասխան նյութական, ֆինանսական, մարդկային և կազմակերպական պայմաններ, որոնք պետք է ապահովեն դատական համակարգի կայուն և արդյունավետ աշխատանքը։ Աշխատության շրջանակում քննարկվում է նաև դատական իշխանության անկախության և հաշվետվողականության միջև հավասարակշռության հարցը։ Ինքնուրույն դատական իշխանությունը չի նշանակում վերահսկողությունից դուրս գործող համակարգ. իրավական պետության պայմաններում այն պետք է միաժամանակ լինի անկախ, արդյունավետ, թափանցիկ և օրենքի պահանջներին համապատասխան գործող։ Այդ պատճառով կարևոր է այնպիսի իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների ձևավորումը, որոնք կկանխեն ինչպես քաղաքական կամ վարչական միջամտությունը, այնպես էլ դատական իշխանության ներսում լիազորությունների չարաշահումը։ Սահմանադրական բարեփոխումների համատեքստում դատական իշխանության ինքնուրույնության ամրապնդումը դիտարկվում է որպես դատաիրավական համակարգի կայացման և իրավական պետության զարգացման կարևոր ուղղություն։ Հետազոտության մեջ կարող են վերլուծվել նաև դատական իշխանության և իշխանության մյուս ճյուղերի փոխհարաբերությունները՝ պարզելու համար, թե ինչ սահմանադրական երաշխիքներ և իրավական մեխանիզմներ են անհրաժեշտ դատական համակարգի նկատմամբ հնարավոր քաղաքական կամ վարչական ազդեցությունները սահմանափակելու համար։ Այդ համատեքստում կարևոր են դատավորների կարգավիճակի երաշխիքները, դատական կառավարման մարմինների լիազորությունները, դատարանակազմության սկզբունքները, դատական ինքնակառավարման հնարավորությունները և դատական իշխանության ներքին կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությունը դատական իշխանության գործնական ինքնուրույնության վրա՝ դիտարկելով ոչ միայն իրավական նորմերի փոփոխությունները, այլև դրանց կիրառման արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը դատական իշխանության ինքնուրույնությունը ներկայացնում է որպես իրավական պետության և ժողովրդավարական կառավարման հիմնարար սկզբունք՝ բացահայտելով դրա սահմանադրաիրավական հիմքերը, ինստիտուցիոնալ երաշխիքները, առկա խնդիրները և զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Այն կարող է հետաքրքրել սահմանադրական և դատական իրավունքով զբաղվող մասնագետներին, իրավաբաններին, գիտաշխատողներին, դատաիրավական ոլորտի մասնագետներին և իրավագիտություն ուսումնասիրող ուսանողներին։

Քաղաքագիտություն

Քաղաքագիտական, պատմագիտական և սահմանադրաիրավական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում խորհրդարանական մշակույթի ձևավորման ու կայացման պատմական, քաղաքական, իրավական և հասարակական նախադրյալների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում խորհրդարանական մշակույթի հասկացությունը, դրա հիմնական բաղադրիչները, ժողովրդավարական կառավարման համակարգում խորհրդարանի դերը և ներկայացուցչական իշխանության զարգացման տեսական հիմունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանում խորհրդարանական ավանդույթների ձևավորման պատմական փորձին, Առաջին Հանրապետության խորհրդարանական գործունեությանը և անկախության վերականգնումից հետո օրենսդիր իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են սահմանադրական կարգավորումների, քաղաքական բազմակարծության, կուսակցական համակարգի, ընտրական գործընթացների և քաղաքական մասնակցության ազդեցությունները խորհրդարանական մշակույթի կայացման վրա։ Քննարկվում են խորհրդարանական գործունեության կազմակերպման սկզբունքները, իշխանության և ընդդիմության փոխհարաբերությունները, քաղաքական երկխոսության, փոխզիջման, հրապարակայնության և հաշվետվողականության նշանակությունը ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական բարեփոխումները, խորհրդարանի լիազորությունների փոփոխությունները, օրենսդրական գործընթացների կատարելագործման հնարավորությունները և միջազգային խորհրդարանական փորձի համեմատական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում քաղաքացիական հասարակության, քաղաքական կրթության, հանրային վերահսկողության և ժողովրդավարական արժեքների տարածման դերին խորհրդարանական մշակույթի զարգացման գործընթացում։ Կարևորվում են քաղաքական ինստիտուտների նկատմամբ հասարակական վստահության ձևավորման, ներկայացուցչական ժողովրդավարության արդյունավետության բարձրացման և խորհրդարանական վարքագծի կայուն ավանդույթների հաստատման հիմնախնդիրները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտության, սահմանադրական իրավունքի, Հայաստանի նորագույն պատմության, պետական կառավարման և ժողովրդավարական ինստիտուտների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատանքը նվիրված է տպագիր արտադրանքի՝ գրքերի, թերթերի, ձեռագրերի և այլ փաստաթղթերի պահպանման ու վերականգնման հիմնախնդիրներին՝ դիտարկելով դրանց նյութական կայունության, վնասման պատճառների և պահպանման տեխնոլոգիաների համալիրը։ Վերլուծության մեջ ընդգծվում է, որ տպագիր նյութերը ժամանակի ընթացքում ենթարկվում են ֆիզիկական, քիմիական և կենսաբանական ազդեցությունների՝ խոնավություն, ջերմաստիճանի տատանումներ, լուսային ճառագայթում, թթվայնություն, ինչպես նաև միկրոօրգանիզմների և վնասատուների ազդեցություն, որոնք հանգեցնում են թղթի քայքայման և տեքստային տեղեկատվության կորուստների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կանխարգելիչ պահպանման մեթոդներին՝ պահեստավորման օպտիմալ պայմանների ապահովում, թթվազերծում, պատշաճ փաթեթավորում և թվայնացման գործընթացներ, որոնք նպաստում են տեղեկատվության երկարաժամկետ պահպանմանը։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև վերականգնման տեխնոլոգիաները՝ մեխանիկական ամրացում, քիմիական մշակման մեթոդներ, էջերի վերականգնում և վնասված հատվածների վերակազմավորում, որոնք կիրառվում են պատմական և մշակութային արժեք ունեցող փաստաթղթերի պահպանման համար։ Միաժամանակ ընդգծվում է գրադարանային և արխիվային հաստատությունների դերը այս գործընթացներում, ինչպես նաև միջազգային փորձի կիրառման կարևորությունը պահպանման և վերականգնման արդյունավետ համակարգերի ձևավորման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ տպագիր արտադրանքի պահպանումը ոչ միայն տեխնիկական, այլև մշակութային և գիտական նշանակություն ունեցող գործընթաց է՝ ուղղված տեղեկատվական ժառանգության պահպանմանը։