Прогноз устойчивости откосов и склонов при переменном уровненном режиме водохранилищ

История

Ուսումնասիրությունը նվիրված է հայոց հին դիցարանի կարևորագույն աստվածուհիներից մեկի՝ Անահիտի պաշտամունքի պատմությանը, բովանդակությանը և նշանակությանը։ Աշխատության շրջանակում քննության են առնվում Անահիտի կերպարը, նրա տեղն ու դերը հայկական դիցաբանական համակարգում, ինչպես նաև աստվածուհու հետ կապված կրոնական պատկերացումները, ծիսական ավանդույթներն ու պաշտամունքային դրսևորումները։ Անահիտը հին հայկական կրոնական աշխարհընկալման մեջ կապվել է մայրության, պտղաբերության, բարօրության և կենսական ուժերի գաղափարների հետ, իսկ նրա պաշտամունքը կարևոր տեղ է զբաղեցրել նախաքրիստոնեական Հայաստանի հոգևոր կյանքում։ Դիցուհու պաշտամունքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայոց հեթանոսական կրոնի առանձնահատկությունները, աստվածային կերպարների գործառույթները և կրոնական ավանդույթների ձևավորման պատմական պայմանները։ Կարևոր է նաև Անահիտի կերպարի համադրական դիտարկումը հին արևելյան և հարակից ժողովուրդների դիցաբանական պատկերացումների համատեքստում, ինչը նպաստում է տարածաշրջանային մշակութային կապերի և կրոնական փոխազդեցությունների ուսումնասիրմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր նյութ է հայոց հին պատմությամբ, դիցաբանությամբ, կրոնագիտությամբ և նախաքրիստոնեական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։

Английский

Ձեռնարկը նախատեսված է տնտեսագետ ուսանողների, տնտեսության տարբեր ոլորտներում աշխատող մասնագետների, ինչպես նաև անգլերենով հրատարակված մասնագիտական գրականությունից օգտվել ցանկացողների համար ։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է օրթոգոնալ համակարգերի նկատմամբ գրիդի՝ ագահ ընտրության սկզբունքով գործող ալգորիթմների զուգամիտության տեսական ուսումնասիրությանը և ֆունկցիաների ու տարրերի մոտարկման խնդիրներում դրանց կիրառման մաթեմատիկական հիմնավորմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն իտերացիոն գործընթացներն են, որոնց յուրաքանչյուր քայլում տվյալ համակարգից ընտրվում է ընթացիկ մնացորդի հետ առավել նշանակալի կապ ունեցող տարրը, ինչի արդյունքում աստիճանաբար կառուցվում է սկզբնական օբյեկտի մոտարկումը։ Օրթոգոնալ համակարգերի հատկությունները հնարավորություն են տալիս ավելի հստակ վերլուծելու ընտրված տարրերի ներդրումը, մոտարկման սխալի փոփոխությունը և ալգորիթմի հաջորդական քայլերի վարքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն պայմաններին, որոնց դեպքում կառուցվող մոտարկումների հաջորդականությունը զուգամիտում է սկզբնական ֆունկցիային կամ դիտարկվող տարածության տարրին, ինչպես նաև զուգամիտության արագության և սխալի գնահատման հարցերին։ Քննվում են օրթոգոնալ համակարգերի լրիվության, գործակիցների վարքի, մնացորդների նորմերի և մոտարկումների կայունության միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ագահ ընտրության մեխանիզմի համեմատությունը դասական օրթոգոնալ շարքերի և լավագույն մոտարկման մոտեցումների հետ, քանի որ նման ալգորիթմների հիմնական առավելություններից մեկը մեծ համակարգից սահմանափակ թվով առավել նշանակալի բաղադրիչների հաջորդական ընտրության հնարավորությունն է։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել Հիլբերտյան և այլ ֆունկցիոնալ տարածություններում ձևակերպված խնդիրներ, օրթոգոնալ բազիսների և համակարգերի կառուցվածքային հատկություններ, ինչպես նաև ալգորիթմի արդյունավետության տեսական սահմաններ։ Զուգամիտության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս պարզել, թե ինչ պայմաններում իտերացիաների թվի աճին զուգընթաց մնացորդը նվազում է և ստացված ներկայացումը մոտենում է ցանկալի օբյեկտին։ Նման արդյունքները նշանակություն ունեն մոտարկումների տեսության, ֆունկցիոնալ անալիզի և հաշվողական մաթեմատիկայի համար՝ հատկապես այն խնդիրներում, որտեղ անհրաժեշտ է կառուցել սակավաթիվ բաղադրիչներով արդյունավետ ներկայացումներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է օրթոգոնալ համակարգերի տեսությունը, մոտարկումների մեթոդները և իտերացիոն ալգորիթմների մաթեմատիկական վերլուծությունը՝ կենտրոնանալով ագահ ընտրության մեթոդների զուգամիտության պայմանների և դրանց տեսական հատկությունների բացահայտման վրա։

Другие предметы

Город Эривань (историческое название современного Еревана) является одним из древнейших городских центров Южного Кавказа, чьё строительство и развитие происходили на протяжении нескольких тысячелетий в условиях сложной политической и культурной истории региона. Первые укреплённые поселения на территории города относятся к урартскому периоду (VIII–VI вв. до н.э.), когда на месте современного Еревана была основана крепость Erebuni Fortress (782 г. до н.э.), построенная по приказу царя Аргишти I как стратегический военный и административный центр. Эта крепость считается исходной точкой городской истории, поскольку именно вокруг неё постепенно формировалось постоянное поселение, развивавшееся благодаря выгодному географическому положению в Араратской долине. В последующие века город неоднократно переходил под власть различных государств — армянских царств, персидских династий, арабских халифатов, монгольских и тюркских завоевателей, что влияло на его планировку, архитектуру и характер застройки. В период персидского владычества Эривань развивалась как укреплённый административный центр с цитаделью, крепостными стенами, мечетями, караван-сараями и традиционной восточной городской структурой, где важную роль играли базары и ремесленные кварталы. Значительное развитие города началось в XIX веке после присоединения Восточной Армении к Российской империи, когда Эривань стала уездным, а затем губернским центром. В этот период началась постепенная трансформация городской застройки: расширялись улицы, строились административные здания, православные церкви, школы и военные учреждения, а традиционная восточная архитектура постепенно сочеталась с европейскими градостроительными принципами. После установления советской власти в 1920 году город начал активно перестраиваться по генеральным планам, разработанным архитекторами, среди которых особое место занимает Александр Таманян, предложивший концепцию современного Еревана с радиально-кольцевой планировкой, широкими проспектами и общественными площадями. В этот период были возведены ключевые здания, сформирован центр города, а также развита промышленная и культурная инфраструктура. Таким образом, строительство Эривани/Еревана представляет собой многослойный исторический процесс, в котором переплелись урартские, средневековые, персидские, российские и советские градостроительные традиции, сформировавшие современный облик столицы Армении.

История

Գիրքը նվիրված է Մուսա լեռան հերոսամարտին՝ ներկայացնելով այդ իրադարձությունների անմիջական մասնակիցների և ականատես վերապրողների վկայությունները։ 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում հայերի դեմ իրականացվող հալածանքների ու տեղահանությունների պայմաններում Մուսա լեռան շրջանի հայ բնակչությունը դիմեց ինքնապաշտպանության՝ կազմակերպելով դիմադրություն և փորձելով պաշտպանել իր կյանքն ու համայնքը։ Վերապրողների պատմությունները հնարավորություն են տալիս իրադարձությունները դիտարկել ոչ միայն պատմական փաստերի, այլև անձնական հիշողությունների, ապրումների և մարդկային փորձառության տեսանկյունից։ Դրանք կարող են ընդգրկել ինքնապաշտպանության կազմակերպման, բնակչության առօրյայի, դժվարությունների հաղթահարման, փրկության և հետագա կյանքի մասին հիշողություններ։ Ականատեսների խոսքը կարևոր սկզբնաղբյուր է, քանի որ փոխանցում է այնպիսի մանրամասներ, որոնք միշտ չէ, որ արտացոլվում են պաշտոնական փաստաթղթերում կամ պատմագիտական ընդհանրացումներում։ Վկայությունների հավաքումն ու պահպանումը նպաստում են Մուսա լեռան իրադարձությունների մասին պատմական հիշողության ամրապնդմանը և վերապրողների փորձառության փոխանցմանը հաջորդ սերունդներին։ Գիրքը նշանակալի նյութ է Հայոց ցեղասպանության պատմության, ինքնապաշտպանական մարտերի, բանավոր պատմության և պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար։

История

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ժողովի տասնութերորդ նիստի արձանագրությունը՝ փաստագրելով ժողովական աշխատանքի ընթացքը, քննարկման ներկայացված հարցերը և պաշտոնական գրառումները։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է 19-րդ դարի հայ հասարակական ու քաղաքական կյանքի, ազգային հաստատությունների գործունեության և հայ համայնքի ինքնակառավարման համակարգի ուսումնասիրության համար։ Արձանագրությունը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու ժողովի օրակարգային հարցերին, քննարկումների կազմակերպման ձևին, մասնակիցների արտահայտած տեսակետներին և որոշումների կայացման ընթացակարգերին։ Նման փաստաթղթերը ցույց են տալիս, թե ինչպես էին ազգային ներկայացուցչական մարմինները կազմակերպում համայնքային կյանքը, քննարկում ընդհանուր նշանակության խնդիրները և ձևավորում համատեղ որոշումներ։ Դրանք նաև պահպանում են ժամանակաշրջանի պաշտոնական խոսքի, վարչական ձևակերպումների և ժողովական մշակույթի առանձնահատկությունները։ Այլ նիստերի արձանագրությունների հետ համադրությամբ այս նյութը կարող է նպաստել ժողովի գործունեության շարունակականության, քննարկվող հարցերի զարգացման և հայ համայնքի կառավարման առաջնահերթությունների բացահայտմանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ քաղաքական ու վարչական պատմության, ազգային ինքնակառավարման ավանդույթների և 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։