Разработка теоретических и технологических основ создания анодных материалов, применяемых в процессах гидроэлектроизвлечения металлов

Культура

Աշխատությունը ներկայացնում է Սանկտ Պետերբուրգում գործող հայկական գեղարվեստական ընկերության կազմակերպական և իրավական հիմքերը սահմանող կանոնադրական փաստաթուղթը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Ռուսաստանի հայկական համայնքի մշակութային կյանքի, հասարակական ինքնակազմակերպման և կերպարվեստի զարգացմանն ուղղված նախաձեռնությունների պատմության ուսումնասիրության համար։ Կանոնադրությունը՝ որպես կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող փաստաթուղթ, հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ընկերության նպատակների, կառավարման կառուցվածքի, անդամակցության սկզբունքների, ընդհանուր ժողովների և ղեկավար մարմինների իրավասությունների, ֆինանսական միջոցների ձևավորման ու օգտագործման և գործունեության կազմակերպման վերաբերյալ։ Նման փաստաթղթերում սովորաբար սահմանվում էին նաև անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, կազմակերպության ղեկավար մարմինների ընտրության և որոշումների ընդունման ընթացակարգերը, հաշվետվողականության սկզբունքները և միջոցառումների կազմակերպման ընդհանուր պայմանները։ Գեղարվեստական ընկերությունների կանոնադրությունները կարևոր աղբյուրներ են նաև տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային հաստատությունների պատմության համար, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել կազմակերպությունների պաշտոնական նպատակներն ու գործունեության թույլատրելի շրջանակները։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում հայկական համայնքի մշակութային գործունեության կազմակերպումը Ռուսաստանի կայսրության խոշորագույն մշակութային կենտրոններից մեկում, որտեղ հայկական ներկայությունն ուներ ավելի վաղ ձևավորված պատմական հիմքեր։ Փաստաթղթի ուսումնասիրությունը կարող է հնարավորություն տալ բացահայտելու, թե ինչ դեր էր վերապահվում կերպարվեստին ազգային մշակույթի պահպանման և ներկայացման գործում, ինչպես էին կազմակերպվում արվեստագետների ու արվեստասերների փոխհարաբերությունները և ինչպիսի ինստիտուցիոնալ միջոցներով էր նախատեսվում խթանել գեղարվեստական գործունեությունը։ Առանձին ուշադրության կարող են արժանանալ ցուցահանդեսների, ստեղծագործական հանդիպումների, կրթական նախաձեռնությունների կամ մշակութային այլ միջոցառումների կազմակերպմանը վերաբերող դրույթները, եթե դրանք ամրագրված են փաստաթղթում։ Միաժամանակ կանոնադրությունը կարելի է ուսումնասիրել որպես հասարակական կազմակերպությունների պատմության աղբյուր՝ համադրելով այն ժամանակաշրջանի այլ գեղարվեստական միավորումների կանոնադրությունների, հաշվետվությունների և գործավարական փաստաթղթերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարևոր նշանակություն ունի հայ-ռուսական մշակութային կապերի, Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի, հայկական կերպարվեստի և հասարակական-մշակութային կազմակերպությունների պատմության ուսումնասիրության համար։

Менеджмент

Գիրքը ուսումնասիրում է նպատակների ձևավորման և նպատակադրումների համակարգի դերը սոցիալական մենեջմենտում՝ ներկայացնելով սոցիալական կառավարման արդյունավետության ապահովման տեսական և գործնական հիմքերը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նպատակադրումների էությունը, դրանց ձևավորման փուլերը, ռազմավարական և օպերատիվ նպատակների տարբերությունները, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությունը կազմակերպական կառավարման գործընթացների հետ։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է սոցիալական կառավարման համակարգերում որոշումների կայացման մեխանիզմներին, նպատակների հիերարխիային և դրանց իրականացման վերահսկման գործիքներին։ Գրքում քննարկվում են նաև հասարակական կազմակերպությունների, պետական կառույցների և համայնքային համակարգերի կառավարման առանձնահատկությունները՝ նպատակների սահմանման և իրագործման համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական արդյունավետության չափման ցուցանիշներին, նպատակների համապատասխանությանը հասարակական պահանջներին և կառավարչական պատասխանատվության բարձրացմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում սոցիալական մենեջմենտում նպատակների և նպատակադրումների դերի վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով կառավարման մասնագետների, սոցիոլոգների և ուսանողների համար։

Религия

Կրոնական և ծիսագիտական բնույթի այս աշխատությունը ներկայացնում է Հայ եկեղեցու Սուրբ Պատարագի կարգը, դրա կառուցվածքը և աստվածպաշտական արարողությունների հաջորդականությունը։ Նյութում արտացոլվում են պատարագի ընթացքում կատարվող ծիսական գործողությունները, հոգևորականների ծառայության կարգը, աղոթքները, օրհնությունները և եկեղեցական արարողության հիմնական բաղադրիչները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատարագի տարբեր հատվածների հաջորդականությանը, դրանց ծիսական նշանակությանը և քրիստոնեական աստվածաբանության հետ ունեցած կապին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Հայ եկեղեցու պաշտամունքային ավանդույթները, ծիսական համակարգի առանձնահատկությունները և դրանց արտահայտությունը եկեղեցական արարողակարգում։ Այն կարևոր նյութ է նաև հայկական քրիստոնեական ծեսի պատմական զարգացման, եկեղեցական տերմինաբանության և պատարագային մշակույթի ուսումնասիրման համար։ Ծիսակարգի ներկայացումը հնարավորություն է տալիս համադրելու Հայ եկեղեցու աստվածպաշտական ավանդույթները քրիստոնեական այլ եկեղեցիների համապատասխան ծիսական համակարգերի հետ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել աստվածաբանների, եկեղեցու պատմության և ծիսագիտության մասնագետների, կրոնագետների, հայագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Политология

Այս գիրքը ուսումնասիրում է տեղեկատվական պատերազմների երևույթը՝ ներկայացնելով, թե ինչպես են տեղեկատվությունը, մեդիան և հաղորդակցական տեխնոլոգիաները օգտագործվում որպես ազդեցության, վերահսկման և ռազմավարական մրցակցության գործիքներ ժամանակակից աշխարհում։ Գրքում վերլուծվում են տեղեկատվական ազդեցության հիմնական մեթոդները՝ ներառյալ քարոզչությունը, ապատեղեկատվությունը, կիբեռհարձակումները, հասարակական կարծիքի ձևավորումը և մեդիա մանիպուլյացիաները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև տեղեկատվական անվտանգության խնդիրներին, պետությունների և ոչ պետական դերակատարների դերին տեղեկատվական դաշտում, ինչպես նաև սոցիալական ցանցերի ազդեցությանը քաղաքական և հասարակական գործընթացների վրա։ Նյութում քննարկվում են տեղեկատվական պատերազմների պատմական օրինակներ և դրանց էվոլյուցիան թվային դարաշրջանում՝ ցույց տալով, թե ինչպես է տեղեկատվությունը դարձել ռազմավարական ռեսուրս։ Գիրքը համադրում է տեսական մոտեցումները և իրական դեպքերի վերլուծությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրի բարդությունն ու դրա ազդեցությունը ազգային և միջազգային անվտանգության վրա։

История

Պատմագիտական և հնագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն պետական կազմավորումներից մեկի քաղաքական ու մշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարածաշրջանի քաղաքական կազմակերպման առանձնահատկությունները, իշխանության կառուցվածքը, բնակավայրերի և տարածքային կենտրոնների նշանակությունը, ինչպես նաև հարևան երկրների ու ժողովուրդների հետ ձևավորված հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական բախումներին, դիվանագիտական կապերին, տարածքային փոփոխություններին և այն պատմական գործընթացներին, որոնք ազդել են տվյալ պետական կազմավորման զարգացման վրա։ Ուսումնասիրվում են հնագույն գրավոր աղբյուրների հաղորդած տեղեկությունները և հնագիտական տվյալները՝ դրանց համադրման միջոցով պատմական իրադարձությունների ու ժամանակագրության վերաբերյալ պատկերացում կազմելու նպատակով։ Մշակութային պատմության շրջանակում դիտարկվում են բնակչության կենցաղը, նյութական մշակույթը, տնտեսական գործունեությունը, բնակավայրերի կառուցվածքը, կրոնական պատկերացումները և հասարակական հարաբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տարածաշրջանի տեղանուններին, ցեղային ու էթնիկական կազմի վերաբերյալ գիտական տեսակետներին և Հայկական լեռնաշխարհի հետագա պատմական զարգացման հետ հնարավոր առնչություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հին աշխարհի պատմության մասնագետների, հայագետների, հնագետների, աղբյուրագետների, ուսանողների և Հայկական լեռնաշխարհի վաղ պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Другие предметы

Այս աշխատությունը նվիրված է Կարսում իրականացված հնագիտական պեղումների արդյունքների և այդ ընթացքում հայտնաբերված IX դարի հայկական արձանագրության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ Կարսը վաղ միջնադարում եղել է Վանանդ գավառի և Շիրակի տարածաշրջանի կարևորագույն ռազմաքաղաքական կենտրոններից մեկը, իսկ IX–X դարերում աստիճանաբար վերածվել է Բագրատունյաց Հայաստանի նշանակալի կենտրոնի։ Աշխատության առանցքում դրված հնագիտական նյութի և վիմագրական աղբյուրի համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացում կազմել քաղաքի պատմական զարգացման, իշխանական տների հարաբերությունների և IX դարի վերջի քաղաքական իրադարձությունների վերաբերյալ։ Կարսի միջնաբերդը և քաղաքի ռազմավարական դիրքը նրան առանձնահատուկ նշանակություն էին հաղորդում, քանի որ այն վերահսկում էր Շիրակի մատույցները և կարևոր դեր ուներ տարածաշրջանի պաշտպանական համակարգում։ IX դարի վերջին Կարսը կապված էր Վանանդի հին իշխանական տոհմի և Բագրատունիների միջև իշխանության վերադասավորումների հետ։ 888 թվականին Վանանդի իշխան Սահակ Մլեհի ապստամբությունից հետո Վանանդը Կարսով միացվեց Բագրատունիների տիրույթներին, իսկ Աբաս սպարապետը Կարսն ամրացրեց և այնտեղ պալատ կառուցեց՝ քաղաքը դարձնելով հայոց սպարապետների նստավայր։ Հնագիտական պեղումների նշանակությունը հենց այս պատմական միջավայրի նյութական վկայությունները բացահայտելու մեջ է։ Պեղումների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել քաղաքի կառուցապատումը, պաշտպանական կառույցները, եկեղեցական և աշխարհիկ շինությունները, շինարարական տեխնիկան, օգտագործված նյութերը և տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային շերտերի փոխհարաբերությունը։ Նման նյութերը լրացնում են գրավոր աղբյուրները և թույլ են տալիս վերականգնել քաղաքի պատմական կերպարը ոչ միայն մատենագիտական հիշատակությունների, այլև անմիջական նյութական վկայությունների հիման վրա։ Աշխատության առանձնահատուկ արժեքը կապված է հայտնաբերված հայկական արձանագրության հետ։ Արձանագրությունը հայտնաբերվել է 1917 թվականին Կարսում՝ Սուրբ Առաքելոց Կաթողիկեի շենքի մոտ, և ըստ հետազոտական աղբյուրների՝ այն հայտնաբերել է Ս. Վ. Տեր-Ավետիսյանը։ Արձանագրության բովանդակությունը վերաբերում է Ատրներսեհի դստերը և Աբաս Հայոց սպարապետի կնոջը, դրանով իսկ կարևոր տեղեկություն հաղորդելով IX դարի վերջի իշխանական տոհմերի ազգակցական կապերի մասին։ Վիմագրական այս վկայությունը հատկապես արժեքավոր է պատմական անձանց նույնականացման և նրանց փոխհարաբերությունների վերականգնման տեսանկյունից։ Արձանագրության միջոցով հնարավոր է լրացնել պատմիչների հաղորդած տեղեկությունները և ավելի հստակեցնել Բագրատունիների ու հարակից իշխանական տների միջև գոյություն ունեցած ամուսնական ու քաղաքական կապերը։ Ատրներսեհի դստեր՝ Աբաս սպարապետի կնոջ լինելը կարևոր փաստ է, քանի որ այն վկայում է ոչ միայն ընտանեկան կապի, այլև ժամանակաշրջանի քաղաքական հարաբերությունների բնույթի մասին։ Հետագա պատմական աղբյուրներում նույնպես հիշատակվում է Ատրներսեհի և Աբասի փոխհարաբերությունների բարդ քաղաքական համատեքստը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկվել նաև որպես պատմական աղբյուրագիտության օրինակ, որտեղ հնագիտական նյութը և վիմագրական տվյալը համադրվում են մատենագիտական աղբյուրների հետ։ Այս մեթոդը հնարավորություն է տալիս ստուգել կամ լրացնել պատմիչների տեղեկությունները, ճշգրտել անձանց անունները, տոհմական պատկանելությունը, պաշտոնները և պատմական իրադարձությունների ժամանակագրությունը։ Հատկապես վաղ միջնադարի ուսումնասիրության համար նման արձանագրությունները մեծ արժեք ունեն, քանի որ դրանք հաճախ ստեղծվել են հենց ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանում և անմիջականորեն կապված են կոնկրետ անձանց, շինությունների կամ իրադարձությունների հետ։ Կարսի պատմական նշանակությունը հետագայում ևս շարունակվել է․ X դարի առաջին կեսին քաղաքը դարձավ Բագրատունյաց թագավորության կարևոր կենտրոն, իսկ 929 թվականին Աբաս թագավորը այն դարձրեց թագավորանիստ և ամրացրեց միջնաբերդը։ 930–940 թվականներին այնտեղ կառուցվեց Սուրբ Առաքելոց եկեղեցին, իսկ 961 թվականին Աշոտ Գ Ողորմածը արքունիքը տեղափոխեց Անի։ Այս հետագա զարգացումների ֆոնին IX դարի արձանագրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է քաղաքի՝ որպես Բագրատունյաց իշխանական կենտրոնի ձևավորման վաղ փուլի ուսումնասիրության համար։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ արձանագրությունը կարող է ծառայել որպես քաղաքական պատմության, տոհմաբանության և միջնադարյան հայկական վիմագրության ուսումնասիրության աղբյուր։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու իշխանական տիտղոսների կիրառությունը, ամուսնական դաշինքների դերը, Բագրատունյաց տոհմի ներքին հարաբերությունները և տարածաշրջանի իշխանական համակարգը։ Միաժամանակ պեղումների նյութերը կարող են պատկերացում տալ Կարսի քաղաքային մշակույթի և ճարտարապետական միջավայրի մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը Կարսի հնագիտական ուսումնասիրությունը և IX դարի հայկական արձանագրության հայտնաբերումն ու վերլուծությունը միավորում է մեկ պատմահնագիտական խնդրի շուրջ՝ բացահայտելու քաղաքի վաղ միջնադարյան նշանակությունը, Բագրատունյաց ժամանակաշրջանի քաղաքական ու տոհմական հարաբերությունները և նյութական ու վիմագրական աղբյուրների միջոցով լրացնելու Կարսի պատմության վերաբերյալ առկա գիտելիքները։