Развитие английской поэзии XX века Тед Хьюз

История

Աշխատությունը նվիրված է 1878-1914 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում, մասնավորապես Արևմտյան Հայաստանի վեց հիմնական նահանգներում՝ Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի, Խարբերդի, Դիարբեքիրի և Սեբաստիայի վիլայեթներում, հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ առկա վիճակագրական տվյալների ուսումնասիրությանը և համեմատական վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում Օսմանյան կառավարության և Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքարանի կողմից հավաքագրված ու հրապարակված ժողովրդագրական տվյալներն են, դրանց ձևավորման մեթոդաբանությունը, հավաստիության աստիճանը, տարբերությունների պատճառները և քաղաքական նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է նրանով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում հայ բնակչության թվաքանակի և դրա հարաբերակցության հարցը մյուս էթնիկ ու կրոնական խմբերի նկատմամբ դուրս էր գալիս զուտ ժողովրդագրական վիճակագրության շրջանակներից և անմիջականորեն առնչվում էր Հայկական հարցին, միջազգային դիվանագիտությանը և Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում բարեփոխումների իրականացման խնդրին։ Աշխատանքը ներկայացնում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ վիճակագրական տվյալները կարող էին դառնալ քաղաքական ու դիվանագիտական պայքարի կարևոր գործիք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բեռլինի պայմանագրից հետո ձևավորված իրավիճակին, երբ արևմտահայաբնակ նահանգներում բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերաբերյալ տվյալները կարևոր նշանակություն ստացան բարեփոխումների անհրաժեշտության և դրանց տարածքային ու քաղաքական հիմնավորման քննարկումներում։ Հետազոտության կարևոր բաժիններից է Օսմանյան պաշտոնական վիճակագրության և Հայոց պատրիարքարանի տվյալների համադրումը։ Ուսումնասիրության մեջ մանրամասն անդրադարձ է կատարվում պատրիարքարանի կողմից 1878-1880 և 1913-1914 թվականներին կազմակերպված մարդահամարներին, դրանց անցկացման ընթացքին, հարցաթերթերի բովանդակությանը, տեղական հոգևոր և վարչական կառույցների մասնակցությանը, ինչպես նաև այն դժվարություններին ու խոչընդոտներին, որոնց հանդիպել են տվյալների հավաքագրման ընթացքում։ Միաժամանակ վերլուծվում են Օսմանյան վիճակագրության առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող էին ազդել բնակչության հաշվառման ամբողջականության ու արդյունքների վրա։ Համեմատական տվյալները ցույց են տալիս, որ երկու կառույցների ներկայացրած թվերը էականորեն տարբերվում էին միմյանցից, հատկապես վեց նահանգների հայ բնակչության հաշվարկներում, ինչն ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում է ոչ միայն որպես վիճակագրական մեթոդների տարբերության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրության համատեքստում։ Աշխատանքը փորձում է պարզել, թե որքանով կարող էին վարչական սահմանները, հաշվառման մեթոդները, կրոնական պատկանելության հիմքով բնակչության դասակարգումը, տեղական իշխանությունների գործունեությունը, միգրացիաները և այլ ժողովրդագրական գործընթացներ ազդել վերջնական թվերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այն հարցին, թե ինչպես էր բնակչության թվաքանակի խնդիրը ներկայացվում միջազգային դիվանագիտական գործընթացներում, հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ հայկական բարեփոխումների հարցը կրկին ակտիվորեն հայտնվում էր միջազգային օրակարգում։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ ոչ միայն ներկայացնում է վիճակագրական թվերը, այլև փորձում է գնահատել դրանց՝ որպես պատմական աղբյուրների արժեքը, սահմանափակումները և փոխադարձ համադրելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել որևէ մեկ վիճակագրական համակարգի տվյալները մեխանիկորեն ընդունելուց և խնդիրը դիտարկել ավելի լայն՝ քաղաքական, վարչական, ժողովրդագրական և աղբյուրագիտական համատեքստում։ Աշխատանքի կարևորությունը հատկապես ընդգծվում է Հայոց ցեղասպանության նախօրյակի ժողովրդագրական պատկերը վերականգնելու տեսանկյունից, քանի որ նախապատերազմյան հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ տարբեր տվյալները հետագայում նշանակալի դեր են ունեցել ինչպես պատմագիտական ուսումնասիրություններում, այնպես էլ զոհերի թվաքանակի և ցեղասպանության ժողովրդագրական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներում։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Օսմանյան կայսրության բազմազգ և բազմակրոն հասարակության ժողովրդագրական կառուցվածքի մասին՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն հայերի բացարձակ թվաքանակին, այլև նրանց տեսակարար կշռին տվյալ տարածքների ընդհանուր բնակչության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, աղբյուրագիտության, վիճակագրական վերլուծության և Հայկական հարցի պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելու համար արևմտահայության թվաքանակի վերաբերյալ տվյալների ձևավորման, ներկայացման և քաղաքական օգտագործման առանձնահատկությունները 1878-1914 թվականներին։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, արևմտահայության ժողովրդագրությամբ և Հայոց ցեղասպանության նախապատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է ֆերմենտացիայի գործընթացի վերջնական փուլերի ռեդօքս կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը և այդ գիտելիքների կիրառման հնարավորություններին օրգանական թափոնների կենսաբանական վերամշակման ոլորտում։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ միկրոօրգանիզմների նյութափոխանակության ընթացքում օքսիդավերականգնման հավասարակշռությունը կարևոր դեր է կատարում վերջնական նյութափոխանակային արգասիքների ձևավորման, էներգիայի ստացման և ֆերմենտացիոն գործընթացի ուղղության որոշման մեջ։ Ռեդօքս վիճակի փոփոխությունները կարող են ազդել վերականգնված և օքսիդացված միացությունների հարաբերակցության, էլեկտրոնների փոխանցման և տարբեր վերջնական արտադրանքների կուտակման վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ֆերմենտացիայի ընթացքում տեղի ունեցող էլեկտրոնների փոխանցման գործընթացները, նիկոտինամիդային կոֆերմենտների՝ NAD⁺/NADH համակարգի հավասարակշռությունը և այն նյութափոխանակային ուղիները, որոնց միջոցով միկրոօրգանիզմները վերականգնող համարժեքների ավելցուկը կամ պակասը հավասարակշռում են։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆերմենտացիայի վերջին փուլերին, երբ սկզբնական սուբստրատների փոխակերպման արդյունքում ձևավորվում են վերջնական կամ միջանկյալ օրգանական միացություններ, որոնց հարաբերակցությունը կարող է կախված լինել բջջի ռեդօքս վիճակից։ Այս գործընթացների վերահսկումը կարող է հնարավորություն տալ նպատակային կերպով փոփոխել ֆերմենտացիայի արտադրանքների կազմը և բարձրացնել օրգանական նյութերի կենսաբանական վերամշակման արդյունավետությունը։ Հետազոտության կիրառական ուղղությունը կապված է օրգանական թափոնների վերամշակման հետ։ Կենցաղային, գյուղատնտեսական և սննդարդյունաբերական օրգանական թափոնները պարունակում են զգալի քանակությամբ կենսաքայքայվող նյութեր, որոնք համապատասխան միկրոբիոլոգիական պայմաններում կարող են ենթարկվել ֆերմենտացիայի և վերածվել ավելի պարզ միացությունների։ Այդ գործընթացը կարող է նվազեցնել թափոնների ծավալը, սահմանափակել շրջակա միջավայրի աղտոտումը և միաժամանակ հնարավորություն ստեղծել արժեքավոր երկրորդային արտադրանքների ստացման համար։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե ինչպես կարելի է ռեդօքս պայմանների կառավարումն օգտագործել թափոնների քայքայման արագությունն ու ուղղությունը վերահսկելու նպատակով։ Կարող են ուսումնասիրվել այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են սուբստրատի բաղադրությունը, միկրոօրգանիզմների տեսակը, միջավայրի թթվայնությունը, ջերմաստիճանը, վերականգնման աստիճանը և տարբեր մետաբոլիտների կոնցենտրացիաները։ Այս պարամետրերի փոփոխությունը կարող է ազդել միկրոօրգանիզմների նյութափոխանակության վրա և որոշել, թե որ վերջնական արտադրանքներն են գերակշռելու։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կարևոր լինել կենսավառելիքների, օրգանական թթուների, սպիրտների և այլ կենսատեխնոլոգիական արտադրանքների ստացման համար, եթե համապատասխան ֆերմենտացիոն համակարգերը հնարավոր լինի նպատակային ուղղորդել։ Միաժամանակ ռեդօքս կարգավորման մեխանիզմների կիրառումը կարող է նպաստել օրգանական թափոնների ավելի վերահսկելի կենսաքայքայմանը և թափոնների կառավարման գործընթացների արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև ֆերմենտացիոն համակարգերի փորձարարական ուսումնասիրություն՝ տարբեր ռեդօքս պայմաններում ստացվող մետաբոլիտների կազմի և քանակի համեմատությամբ։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն պայմանները, որոնց դեպքում միկրոօրգանիզմների նյութափոխանակությունն առավել արդյունավետ է օգտագործում օրգանական սուբստրատը և ապահովում ցանկալի վերջնական արտադրանքների ձևավորում։ Գիտական առումով ուսումնասիրությունը կարևոր է մանրէային նյութափոխանակության կարգավորման մեխանիզմների ավելի խորքային ըմբռնման համար, իսկ գործնական առումով՝ շրջանաձև տնտեսության և կենսաբանական թափոնների վերամշակման տեխնոլոգիաների զարգացման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մանրէաբաններին, կենսաքիմիկոսներին, կենսատեխնոլոգներին, բնապահպաններին, թափոնների կառավարման մասնագետներին և արդյունաբերական կենսատեխնոլոգիայի ոլորտում աշխատող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է ֆերմենտացիայի կենսաքիմիական մեխանիզմների հետազոտությունը և օրգանական թափոնների օգտահանման կիրառական խնդիրները՝ ցույց տալով, որ ռեդօքս հավասարակշռության նպատակային կառավարումը կարող է դառնալ կենսաբանական վերամշակման գործընթացների արդյունավետության բարձրացման կարևոր գործիք։

Литература

Սա գրականագիտական և համեմատական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Ուիլյամ Սարոյանի ստեղծագործական ժառանգության ընկալմանը ամերիկյան գրականագիտության և քննադատության մեջ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Սարոյանի արձակի, դրամատուրգիայի և կարճ պատմվածքների վերաբերյալ տարբեր քննադատական մոտեցումները, նրա տեղը XX դարի ամերիկյան գրական գործընթացներում, ինչպես նաև ազգային ինքնության, միգրացիայի և մարդասիրական արժեքների թեմատիկ արտահայտումները նրա ստեղծագործություններում։ Քննարկվում են ամերիկյան գրական քննադատության հիմնական ուղղությունները՝ կապված Սարոյանի ոճի գնահատման հետ, այդ թվում՝ մոդեռնիստական, հումանիստական և էթնոմշակութային մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ-ամերիկյան ինքնության արտացոլմանը, Սարոյանի լեզվաոճական առանձնահատկություններին և նրա ստեղծագործությունների ընկալման փոփոխություններին տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ամերիկյան գրականագիտության, համեմատական գրականության և սփյուռքահայ ուսումնասիրությունների ոլորտներում՝ բացահայտելով Սարոյանի գրական ժառանգության քննադատական ընկալման բազմաշերտ պատկերը։

Биология

Կենսաքիմիական և ֆիզիոլոգիական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է առնետների տարբեր օրգաններում NO-սինթազի և արգինազի իզոֆերմենտների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում լյարդում, ուղեղում և երիկամներում համապատասխան ֆերմենտային համակարգերի ակտիվության առանձնահատկությունները և դրանց մասնակցությունը արգինինի նյութափոխանակության գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում NO-սինթազի և արգինազի տարբեր իզոֆերմենտների փոխազդեցությանը, ընդհանուր սուբստրատի օգտագործման առանձնահատկություններին և դրանց միջև հնարավոր նյութափոխանակային փոխկապակցվածությանը։ Վերլուծվում են տարբեր հյուսվածքներում ֆերմենտային ակտիվության փոփոխությունները, օրգանային առանձնահատկությունները և համապատասխան կենսաքիմիական գործընթացների կարգավորման մեխանիզմները։ Քննարկվում են նաև ազոտի օքսիդի առաջացման և արգինինի փոխանակության ուղիների հարաբերակցության ուսումնասիրման փորձարարական մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները տարբեր օրգաններում այդ ֆերմենտային համակարգերի ֆիզիոլոգիական նշանակության և փոխադարձ կարգավորման վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կենսաքիմիայի, մոլեկուլային կենսաբանության, ֆիզիոլոգիայի և փորձարարական կենսաբժշկության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Биология

Այս աշխատանքը նվիրված է խոզի սրտի կենսաբանորեն ակտիվ ատրիոպեպտիդների կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ բնութագրմանը, որոնք հանդիսանում են պեպտիդային հորմոնների խումբ և կարևոր դեր ունեն օրգանիզմի ջրաղ-աղային հավասարակշռության, արյան ճնշման կարգավորման և սրտանոթային համակարգի հոմեոստազի պահպանման գործընթացներում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է ատրիոպեպտիդների մոլեկուլային կառուցվածքը, ամինաթթվային կազմը, կենսասինթեզի առանձնահատկությունները և դրանց ակտիվ կենսաբանական ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց ֆիզիոլոգիական ազդեցություններին՝ ներառյալ նատրիուրեզի խթանումը, վազոդիլատացիան և ռենին-անգիոտենզին-ալդոստերոնային համակարգի կարգավորումը։ Վերլուծվում են նաև տարբեր փորձարարական մոդելներում դրանց գործողության մեխանիզմները և ընկալիչների հետ փոխազդեցության առանձնահատկությունները։ Այս ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն սրտանոթային հիվանդությունների պաթոֆիզիոլոգիայի հասկացման և նոր բուժական մոտեցումների մշակման համար, քանի որ ատրիոպեպտիդային համակարգը դիտարկվում է որպես պոտենցիալ թիրախ հիպերտոնիայի և սրտային անբավարարության բուժման մեջ։

История

Աշխատությունը նվիրված է V–VIII դարերի հայ սրբախոսական (ագիոգրաֆիկ) գրականության պատմագիտական արժեքի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այդ ժանրի աղբյուրագիտական նշանակությունը հայ միջնադարյան պատմության վերականգնման գործում։ Գրքում վերլուծվում են սրբերի վարքագրությունները, նահատակությունների նկարագրությունները և եկեղեցական ավանդությունները՝ որպես պատմական իրականության արտացոլման յուրահատուկ ձևեր։ Հեղինակը ներկայացնում է սրբախոսական տեքստերի ձևավորման պատմական և մշակութային պայմանները, դրանց գաղափարական հիմքերը և լեզվաոճական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այս ստեղծագործությունները պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանի սոցիալական հարաբերությունների, քաղաքական իրավիճակի, կենցաղի և մտածողության մասին արժեքավոր տեղեկություններ։ Աշխատության մեջ համադրվում են գրավոր աղբյուրների քննություն և պատմական համեմատական վերլուծություն՝ ցույց տալու համար սրբախոսական գրականության դերը որպես միջնադարյան պատմության կարևոր երկրորդային, բայց հաճախ անփոխարինելի աղբյուր։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հայագետների, պատմաբանների, բանասիրագետների և եկեղեցական գրականության հետազոտողների համար՝ նպաստելով V–VIII դարերի հայ մշակույթի և պատմական գիտակցության խորքային ըմբռնմանը։