Развитие речи у дошкольников с нарушением слуха в процессе игровой деятельности

Технология

Ջրամբարների տղմակալման կանխատեսումը և դրանց մաքրման արդյունավետ մեթոդների մշակումը վերաբերում է ջրային կառույցների երկարաժամկետ շահագործման ապահովմանը՝ նստվածքների կուտակման գործընթացների մոդելավորման, վերահսկման և նվազեցման միջոցով։ Տղմակալումը (sedimentation) հանդիսանում է բնական հիդրոլոգիական գործընթաց, որի ընթացքում գետային և մակերեսային հոսքերով տեղափոխված կոշտ մասնիկները նստում են ջրամբարի հատակին՝ աստիճանաբար նվազեցնելով նրա օգտակար ծավալը, ջրապահեստային կարողությունը և հիդրավլիկ արդյունավետությունը։ Կանխատեսման համար կիրառվում են հիդրոլոգիական և հիդրոդինամիկ մոդելներ, որոնք հաշվի են առնում ջրհավաք ավազանի էրոզիոն ակտիվությունը, հոսքի արագությունը, նստվածքի հատիկաչափական կազմը և կլիմայական գործոնները։ Ժամանակակից մոտեցումները ներառում են նաև GIS տեխնոլոգիաների և հեռազննման տվյալների օգտագործումը՝ ջրհավաք ավազանների վիճակի գնահատման և նստվածքային հոսքերի տարածական բաշխման վերլուծության համար։ Ջրամբարների մաքրման մեթոդները կարելի է բաժանել կանխարգելիչ և ուղղիչ միջոցառումների․ կանխարգելիչ միջոցառումներն ընդգրկում են հակաէրոզիոն աշխատանքներ ջրհավաք տարածքներում, անտառապատում, տեռասավորում և հողի պահպանման տեխնոլոգիաներ, մինչդեռ ուղղիչ մեթոդները ներառում են մեխանիկական դարցումներ, հիդրավլիկ լվացում, դրեդժինգ (dredging) և նստվածքների հեռացում մասնագիտացված տեխնիկայի միջոցով։ Բացի այդ, որոշ դեպքերում կիրառվում են կառուցվածքային լուծումներ՝ նստվածքների անցկացման հիդրոտեխնիկական համակարգեր կամ ջրամբարի շահագործման ռեժիմի փոփոխություն՝ նստվածքի կուտակումը նվազեցնելու նպատակով։ Կարևոր է նաև տնտեսական արդյունավետության գնահատումը, քանի որ մաքրման աշխատանքները հաճախ բարձր ծախսատար են և պահանջում են երկարաժամկետ պլանավորում։ Ընդհանուր առմամբ, ջրամբարների տղմակալման կանխատեսումը և մաքրման մեթոդների մշակումը հանդիսանում են համալիր ինժեներական խնդիր, որը համադրում է հիդրոլոգիան, էկոլոգիան և կառավարման գիտությունները՝ ապահովելու ջրային ռեսուրսների կայուն և արդյունավետ օգտագործումը։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երկրորդ կեսի հայ կոմպոզիտորների կամերային-գործիքային ստեղծագործություններում դաշնամուրի դերի, գործառույթի և գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է դաշնամուրային պարտիայի տեղն ու նշանակությունը տարբեր կամերային կազմերում՝ հաշվի առնելով դրա մեղեդային, հարմոնիկ, ռիթմական, տեմբրային և կառուցվածքային գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դաշնամուրի և այլ գործիքների փոխհարաբերությանը, ձայնային հավասարակշռությանը, երկխոսային և անսամբլային սկզբունքներին, ինչպես նաև դաշնամուրային հնչողության միջոցով երաժշտական կերպարների և գեղարվեստական գաղափարների ձևավորմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ հայ կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման առանձնահատկություններին և այն ստեղծագործական որոնումներին, որոնք բնորոշ էին XX դարի երկրորդ կեսի երաժշտական մշակույթին։ Վերլուծության ընթացքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ազգային երաժշտական մտածողության, հայկական ժողովրդական երաժշտության ինտոնացիոն և ռիթմական տարրերի, ինչպես նաև ժամանակակից կոմպոզիցիոն տեխնիկաների դրսևորումը կամերային ստեղծագործություններում։ Դաշնամուրի պարտիայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է փոխվել դրա գեղարվեստական գործառույթը՝ ավանդական ուղեկցող դերից մինչև լիարժեք համահեղինակային և կառուցվածքաստեղծ դեր։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են քննության առնվել նաև դաշնամուրային տեխնիկայի առանձնահատկությունները, ռեգիստրային և տեմբրային հնարավորությունների օգտագործումը, հնչերանգային լուծումները, պոլիֆոնիկ և հոմոֆոնիկ կառուցվածքները, ինչպես նաև կատարողական բարդությունները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն մեկտեղում է երաժշտատեսական և կատարողական վերլուծությունը՝ հնարավորություն տալով առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ կամերային երաժշտության զարգացման և դաշնամուրի դերի մասին այդ գործընթացում։ Այն կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, դաշնակահարներին, կոմպոզիտորներին, կատարողներին, արվեստաբաններին և հայ երաժշտական մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

История

1945–1965 թվականներին Հայաստանում կրթության և լուսավորության ոլորտները զարգանում էին խորհրդային պետական քաղաքականության շրջանակներում՝ նպատակ ունենալով վերացնել անգրագիտությունը, բարձրացնել բնակչության կրթական մակարդակը և պատրաստել որակյալ մասնագետներ տնտեսության ու գիտության համար։ Հետպատերազմյան տարիներին առաջնահերթ խնդիրներից էր դպրոցական ցանցի վերականգնումն ու ընդլայնումը, քանի որ պատերազմի հետևանքով շատ կրթական հաստատություններ վնասվել էին կամ ունեին նյութական սուղ պայմաններ։ Աստիճանաբար ներդրվեց պարտադիր յոթամյա, ապա ութամյա և միջնակարգ կրթության համակարգը, ինչը նպաստեց կրթության հասանելիության աճին։ Միևնույն ժամանակ մեծ ուշադրություն էր դարձվում ուսուցիչների պատրաստմանը և վերապատրաստմանը, քանի որ կրթական համակարգի արդյունավետությունը մեծապես կախված էր մանկավարժական կադրերի որակից։ Բարձրագույն կրթության ոլորտում զարգացան բուհերը, ընդլայնվեցին մասնագիտությունների շրջանակները, և ավելացավ ուսանողների թիվը, ինչը կապված էր երկրի արդյունաբերականացման և գիտության զարգացման պահանջների հետ։ Կարևոր դեր ուներ նաև գրագիտության և մշակութային լուսավորության տարածումը գյուղական բնակչության շրջանում՝ գրադարանների, մշակույթի տների և քարոզչական միջոցառումների միջոցով։ Սակայն կրթության ոլորտում կային նաև մի շարք խնդիրներ։ Դրանցից էին նյութատեխնիկական բազայի ոչ բավարար մակարդակը, դասագրքերի և ուսումնական միջոցների պակասը, ինչպես նաև որոշ դեպքերում կրթության գաղափարականացված բնույթը, որը սահմանափակում էր ազատ մտածողությունը։ Գյուղական և քաղաքային կրթական հնարավորությունների միջև դեռևս կային տարբերություններ, ինչը երբեմն ազդում էր կրթության որակի վրա։ Չնայած այդ դժվարություններին՝ 1945–1965 թվականներին կրթությունը Հայաստանում զգալի զարգացում ապրեց և դարձավ հասարակության սոցիալական առաջընթացի կարևոր հիմքերից մեկը՝ ապահովելով գրագիտության բարձր մակարդակ և մասնագիտական կադրերի ձևավորում։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական և հումանիտար գիտությունների ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական հավաքածուն՝ նպատակ ունենալով ընթերցողներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին և ուսանողներին տրամադրել արդիական տեղեկատվություն նոր հրատարակությունների մասին։ Ցանկում ընդգրկված են հասարակական-քաղաքական գիտություններին, բանասիրությանը, գրականագիտությանը, լեզվաբանությանը, պատմությանը, պատմական գիտություններին, աշխարհագրությանը, հնագիտությանը և ազգագրությանը վերաբերող աշխատություններ, որոնք արտացոլում են տվյալ ոլորտների ժամանակակից հետազոտական ուղղությունները, գիտական քննարկումները և տեսական զարգացումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական և կողմնորոշիչ աղբյուր՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, բացահայտել համապատասխան ուսումնասիրություններ և արդյունավետ կազմակերպել գիտահետազոտական ու ուսումնական աշխատանքը։ Այն կարևոր դեր է կատարում գիտելիքների տարածման և գիտական հաղորդակցության ապահովման գործում՝ նպաստելով հումանիտար և հասարակագիտական գիտությունների զարգացմանն ու նոր գիտական արդյունքների հասանելիությանը։

Сельское хозяйство

Աշխատությունը նվիրված է Արարատյան դաշտի հողակլիմայական պայմաններում պոմիդորի մշակության արդյունավետության բարձրացման ագրոտեխնիկական միջոցների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բույսերի տեղաբաշխման տարբեր սխեմաների և հանքային պարարտանյութերի կիրառման ազդեցությունը բույսերի աճի, զարգացման, բերքատվության և ստացվող բերքի որակական ցուցանիշների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնկման խտության, շարքերի ու բույսերի միջև հեռավորությունների ընտրությանը՝ հողային տարածքի, արևային լուսավորության, խոնավության և սննդատարրերի առավել արդյունավետ օգտագործման նպատակով։ Ուսումնասիրվում է ազոտական, ֆոսֆորական և կալիումական պարարտանյութերի տարբեր չափաբաժինների ու հարաբերակցությունների ազդեցությունը բույսերի վեգետատիվ աճի, ծաղկման, պտղակալման և պտուղների ձևավորման գործընթացների վրա։ Վերլուծվում է տեղաբաշխման սխեմաների և սնուցման պայմանների փոխազդեցությունը՝ բերքատվության բարձրացման համար առավել նպաստավոր տարբերակները որոշելու նպատակով։ Դիտարկվում են նաև պտուղների զանգվածը, քանակը, ապրանքային որակը և մշակության տնտեսական արդյունավետությունը բնութագրող ցուցանիշները։ Կարևորվում է պարարտանյութերի գիտականորեն հիմնավորված կիրառումը, որը հնարավորություն է տալիս ապահովել բույսերի սննդային պահանջները՝ միաժամանակ խուսափելով դրանց անհարկի օգտագործումից։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ Արարատյան դաշտի պայմաններին համապատասխան մշակության արդյունավետ տեխնոլոգիական մոտեցումների մշակման, հողային և նյութական ռեսուրսների նպատակային օգտագործման և միավոր տարածքից բարձր ու որակյալ բերքի ստացման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսների, բանջարաբույծների, ագրոնոմների, ֆերմերային տնտեսությունների մասնագետների, հետազոտողների և գյուղատնտեսական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության մեջ պատմական ողբերգության ժանրի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն դրամատիկական ստեղծագործությունները, որոնցում ազգային պատմության նշանակալի իրադարձությունները, հասարակական հակասությունները և պատմական անհատների ճակատագրերը վերածվում են ողբերգական բախումների գեղարվեստական հիմքի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական փաստի և գրական երևակայության հարաբերակցությանը՝ պարզաբանելով, թե հեղինակներն ինչպես են սկզբնաղբյուրներից, պատմագրական ավանդույթից և ազգային հիշողությունից վերցված նյութը վերափոխել դրամատիկական գործողության։ Ուսումնասիրվում են սյուժեի կառուցման, կերպարների ստեղծման, հակամարտությունների զարգացման և ողբերգական հանգուցալուծման սկզբունքները, ինչպես նաև պատմական միջավայրի վերարտադրման լեզվաոճական միջոցները։ Կարևորվում է անհատի և պատմական անհրաժեշտության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտքի, իշխանության և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունների քննությունը, որոնք ժանրի գաղափարական կառուցվածքում հաճախ ստանում են առանցքային նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայրենիքի, ազգային ինքնության, ազատության, պատմական հիշողության և հասարակական պատասխանատվության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությանը։ Պատմական հերոսների կերպարները դիտարկվում են ոչ միայն իրենց ժամանակաշրջանի իրադարձությունների մասնակիցներ, այլև որոշակի բարոյական ու գաղափարական խնդիրներ մարմնավորող գրական կերպարներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում եվրոպական դրամատուրգիական ավանդույթների և հայկական պատմագրական ու գրական ժառանգության փոխազդեցությանը՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը արևմտահայ դրամայի ժանրային զարգացման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև պատմական նյութի գեղարվեստական մեկնաբանության փոփոխություններին տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում և հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի վերաիմաստավորումը ծառայել ժամանակակից հասարակական ու մշակութային հարցերի արտահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, ժանրաբանական և պատմամշակութային մոտեցումները՝ նպաստելով արևմտահայ դրամատուրգիայի զարգացման, պատմական թեմատիկայի և ազգային գրական հիշողության փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։