Роль нейромедиаторов и нейропептидов в регуляции теплообмена организма

Культура

Սա Կիլիկյան Հայաստանի միջնադարյան գրքարվեստի բացառիկ և բարձրարժեք հուշարձաններից է, որը պահպանվում է Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում՝ 7651 համարի ներքո։ Ձեռագիրը ստեղծվել է XIII դարի վերջին քառորդում և առանձնանում է իր չափազանց հարուստ ու բազմազան պատկերազարդմամբ։ Այն հատկապես հայտնի է նրանով, որ նրա նկարազարդմանը մասնակցել են մի քանի վարպետներ, իսկ հետագա փուլում՝ 1320 թվականին, Սարգիս Պիծակը շարունակել և ավարտին է հասցրել ձեռագրի պատկերազարդումը։ Հիշատակարանի տեղեկություններից հայտնի է, որ Սեբաստիայի Ստեփանոս եպիսկոպոսը Կիլիկիայի Օշին արքայի հրամանով պալատական մատենադարանից ընտրել է այս ձեռագիրը և այն հանձնել Սարգիս Պիծակին՝ կիսատ մնացած պատկերազարդումն ավարտելու նպատակով։ Ձեռագրում արդեն իսկ առկա էին ավարտված, ուրվագծված և դեռևս չպատկերազարդված տեսարաններ, որոնց մի մասը Պիծակը լրացրել է գույներով, իսկ բաց թողնված հատվածները՝ նոր մանրանկարներով։ Ձեռագրի ամենանշանակալի առանձնահատկություններից մեկը մանրանկարների բացառիկ առատությունն է․ գրեթե բոլոր էջերը պատկերազարդված են, իսկ ընդհանուր առմամբ պահպանվել է ավելի քան 250 մանրանկար։ Դրանք ներկայացված են ոչ միայն ամբողջական էջերի, այլև տեքստի ներսում, լուսանցքներում, ֆրիզաձև շարքերով և միմյանց հետ սյուժետային կապ ունեցող պատկերային խմբերով։ Նման կառուցվածքը ձեռագիրը դարձնում է հատկապես արժեքավոր հայ միջնադարյան պատկերագրության և ձեռագրային ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Մանրանկարների խորքերում օգտագործված են ոսկեգույն, կարմիր, կապույտ և կանաչ երանգներ, որոնք ստեղծում են հարուստ և արտահայտիչ գունային միջավայր։ Հետազոտություններում նշվում է, որ XIII դարի կիլիկյան ձեռագրերում բնագրային մանրանկարները լայն տարածում էին ստացել, իսկ այս ձեռագրում դրանց կիրառությունը հասել է առանձնահատուկ կատարելության։ Պատկերազարդման համակարգի վրա նկատելի են տարբեր գեղարվեստական աղբյուրների ազդեցություններ։ Մանրանկարների մի մասը կապված է XI–XII դարերի բյուզանդական հարուստ պատկերազարդ ձեռագրերի ավանդույթի հետ, մասնավորապես՝ Ֆլորենցիայի Լաուրենցիանա գրադարանում պահպանվող ձեռագրի հետ, որից ուղղակիորեն ընդօրինակվել են մի շարք տեսարաններ։ Մյուս կարևոր աղբյուրը Հեթում Բ թագավորի Ճաշոցի պատկերագրական ավանդույթն է, որի ազդեցությունը դրսևորվում է ինչպես ֆրիզաձև, այնպես էլ ոսկե ֆոնով և ճարտարապետական տարրերով շրջանակված պատկերներում։ Ձեռագրի առանձնահատկությունն այն է, որ տարբեր նկարիչների ձեռագիրը նկատելի է պատկերների կատարման եղանակներում, գունային լուծումներում, կերպարների կառուցվածքում և կոմպոզիցիոն մոտեցումներում։ Սարգիս Պիծակի միջամտությունն առավել ակնհայտ է ավետարանիչների, առակների և այլաբանական պատկերների մի մասում։ Նրա արվեստին բնորոշ վառ գույները, նուրբ դիմագծերով մարդկային կերպարները և արտահայտիչ հայացքները կարևոր դեր են խաղում ձեռագրի ընդհանուր գեղարվեստական կերպարի ձևավորման գործում։ Ստեղծագործության նշանակությունը հատկապես մեծ է Կիլիկյան մանրանկարչության պատմության տեսանկյունից, քանի որ այն ներկայացնում է այդ դպրոցի պատկերագրական, տեխնիկական և գեղագիտական ավանդույթների բարդ փոխազդեցությունը։ Ձեռագիրը հետագայում ևս ունեցել է ազդեցություն․ Կիլիկյան մանրանկարչության օրինակները, այդ թվում այս ձեռագիրը, օգտագործվել են Ղրիմի հայկական մանրանկարչության դպրոցի վարպետների կողմից որպես նախօրինակ։ Հետազոտություններում նշվում է, որ Նիկողայոս Մելանավորը ամբողջությամբ կրկնօրինակել է այս ձեռագիրը՝ ստեղծելով դրա կարևոր վերարտադրությունը։ Այսպիսով, ձեռագիրը ոչ միայն XIII–XIV դարերի հայ գրքարվեստի բացառիկ նմուշ է, այլև կարևոր վկայություն Կիլիկյան Հայաստանի մշակութային միջավայրի, բյուզանդական և հայկական պատկերագրական ավանդույթների փոխազդեցության, ինչպես նաև միջնադարյան հայ մանրանկարիչների բարձր մասնագիտական վարպետության մասին։ Այն առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում արվեստաբանների, ձեռագրագետների, միջնադարյան մշակույթի պատմաբանների և հայկական մանրանկարչության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Культура

Հրատարակությունը ներկայացնում է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մշակույթին և արվեստին վերաբերող նոր հրատարակությունների մատենագիտական տեղեկատվությունը՝ ծառայելով որպես ընթացիկ տեղեկատու գիտական, կրթական և մշակութային ոլորտների մասնագետների համար։ Այն ներառում է տարբեր ժամանակահատվածներում լույս տեսած գրքերի, հոդվածների, ժողովածուների և այլ հրապարակումների համակարգված ցանկեր՝ դասակարգված ըստ թեմաների և գիտաճյուղերի։ Նյութը նպաստում է մշակույթի, արվեստի, գրականագիտության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի և հարակից ոլորտների վերաբերյալ տեղեկատվության արագ որոնմանն ու մատչելիությանը՝ ապահովելով գիտական հետազոտությունների և գրադարանային աշխատանքի համար անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմք։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է նաև մատենագիտական ուսումնասիրությունների, տեղեկատվական սպասարկման և ազգային մշակութային ժառանգության վերաբերյալ գրականության հաշվառման ու համակարգման գործընթացներում։ Այն նախատեսված է գրադարանավարների, մատենագետների, մշակույթի և արվեստի ոլորտի մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Գիտական-մշակութաբանական ուսումնասիրություն է, որտեղ հեղինակը փորձում է ներկայացնել պատմական Հայաստանի դերը որպես բազմաշերտ քաղաքակրթական տարածք և տարբեր էթնիկ ու մշակութային ազդեցությունների հատման ու փոխազդեցության կենտրոն։ Աշխատության մեջ քննարկվում է այն գաղափարը, որ Հայաստանը հնագույն ժամանակներից հանդես է եկել ոչ միայն որպես առանձին էթնոսի ձևավորման միջավայր, այլ նաև որպես տարածաշրջանային մշակութային համակարգերի փոխհանդիպման ու համադրման օջախ։ Հեղինակը անդրադառնում է պատմական աղբյուրներին, հնագիտական տվյալներին և մշակութային ժառանգությանը՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչպես են տարբեր ժողովուրդների, լեզուների և ավանդույթների փոխազդեցությունները ձևավորել հայկական քաղաքակրթության բազմաշերտ կառուցվածքը։ Գրքում կարևորվում է նաև «վեր էթնիկական մշակույթ» հասկացությունը, որը դիտարկվում է որպես ազգային սահմաններից դուրս գտնվող, ավելի լայն քաղաքակրթական միավորների համադրման արդյունք։ Նյութը ներկայացվում է միջգիտական մոտեցմամբ՝ համադրելով պատմություն, մշակութաբանություն և լեզվաբանություն, ինչի շնորհիվ ստեղծվում է Հայաստանի պատմական դերի ավելի լայն և համակողմանի պատկերացում։

История

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության կողմից Հայկական հարցի վերաբերյալ իրականացված քաղաքականության ուսումնասիրությանը 1918-1920 թվականներին՝ Առաջին Հանրապետության գոյության առանցքային ժամանակահատվածում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նորաստեղծ հայկական պետության առջև ծառացած տարածքային, քաղաքական, դիվանագիտական և ազգային խնդիրները, ինչպես նաև դրանց լուծման ուղղությամբ պետական իշխանությունների ձեռնարկած քայլերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանությունից հետո ստեղծված քաղաքական իրավիճակին, արևմտահայության ճակատագրին, Հայաստանի Հանրապետության և Օսմանյան կայսրության հարաբերություններին, ինչպես նաև տարածաշրջանում ձևավորված ուժերի հարաբերակցությանը։ Գիրքը ներկայացնում է հայկական դիվանագիտության գործունեությունը միջազգային հարթակներում՝ անդրադառնալով դաշնակից պետությունների, եվրոպական տերությունների, Միացյալ Նահանգների և հարևան երկրների հետ հարաբերություններին։ Քննարկվում են նաև Հայաստանի տարածքային պահանջների հիմնավորումները, Արևմտյան Հայաստանի խնդիրը, փախստականների և գաղթականների հարցերը, ազգային անվտանգության ապահովման անհրաժեշտությունը և պետական սահմանների ձևավորման գործընթացը։ Առանձին տեղ է հատկացվում Փարիզի խաղաղության խորհրդաժողովի, Սևրի պայմանագրի և միջազգային հանրության կողմից հայկական հարցի նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունքի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը դիտարկում է նաև Հայաստանի Հանրապետության ներքաղաքական և տնտեսական սահմանափակումները, ռազմական հնարավորությունները և արտաքին քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը Հայկական հարցի իրացման հեռանկարների վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի նպատակներ էր հետապնդում Հայաստանի առաջին հանրապետությունը, ինչ դիվանագիտական և քաղաքական միջոցներով էր փորձում պաշտպանել հայ ժողովրդի ազգային շահերը և ինչ պատճառներով այդ քաղաքականությունը բախվեց լուրջ խոչընդոտների։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է 1918-1920 թվականների հայոց պատմության, Առաջին Հանրապետության արտաքին քաղաքականության, Հայկական հարցի միջազգային դիվանագիտության և տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, դիվանագիտության ու միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, հայագետներին, ուսանողներին և հետազոտողներին։

Психология

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է այն հոգեբանական գործոններին, որոնք ազդում են ուսանողի անձնային զարգացման և աճի վրա նոր ուսումնական միջավայրում՝ ընդգծելով ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին ազդեցությունները։ Ներքին գործոնների շարքում առանձնացվում են ինքնագնահատականը, մոտիվացիան, ինքնակարգավորման կարողությունները, հուզական կայունությունը և նոր իրավիճակներին հարմարվելու ճկունությունը, որոնք միասին ձևավորում են ուսանողի վարքային և ճանաչողական արձագանքները ուսման գործընթացում։ Արտաքին գործոնների մեջ դիտարկվում են ուսումնական միջավայրի սոցիալ-հոգեբանական մթնոլորտը, դասախոս-ուսանող փոխհարաբերությունների որակը, խմբային ինտեգրացիան, ինչպես նաև ակադեմիական պահանջների մակարդակը և կրթական հաստատության աջակցող համակարգերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնց միջոցով ուսանողը հաղթահարում է ադապտացիոն դժվարությունները, ձևավորում նոր սոցիալական կապեր և աստիճանաբար զարգացնում ինքնուրույնություն ու պատասխանատվության զգացում։ Նշվում է նաև, որ անձնային աճը պայմանավորված է ոչ միայն ուսումնական հաջողություններով, այլ նաև ինքնաճանաչման, արժեքային կողմնորոշումների փոփոխության և կյանքի նպատակների հստակեցման գործընթացներով, որոնք ակտիվանում են նոր միջավայրում փորձառության ընդլայնման արդյունքում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ ուսանողի զարգացման դինամիկան նոր կրթական միջավայրում բազմագործոնային է և պայմանավորված է անձի ներքին ռեսուրսների ու սոցիալական միջավայրի փոխազդեցությամբ։

Сельское хозяйство

Աշխատանքը նվիրված է Արագածոտնի մարզի Թալինի տարածաշրջանում գյուղատնտեսական հողատեսքերի արդյունավետ օգտագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց բարելավման ուղիների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են տարածաշրջանի հողային ռեսուրսների կառուցվածքը, գյուղատնտեսական նշանակության հողերի տեսակները, դրանց տարածական բաշխվածությունը և օգտագործման ներկայիս մակարդակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հողերի բնական և տնտեսական առանձնահատկություններին, բերրիությանը, խոնավության ապահովվածությանը, ռելիեֆին, կլիմայական պայմաններին և մշակաբույսերի ընտրության վրա դրանց ազդեցությանը։ Աշխատանքում գնահատվում է հողատեսքերի օգտագործման արդյունավետությունը՝ հաշվի առնելով գյուղատնտեսական արտադրանքի ծավալները, բերքատվությունը, արտադրական ծախսերը և հողային ռեսուրսների պահպանման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև հողերի ոչ արդյունավետ օգտագործման պատճառները, այդ թվում՝ հողերի մասնատվածությունը, ոռոգման խնդիրները, ջրային ռեսուրսների սահմանափակ հասանելիությունը, տեխնիկական միջոցների անբավարարությունը, հողերի դեգրադացման գործընթացները և ժամանակակից ագրոտեխնիկական մեթոդների ոչ լիարժեք կիրառումը։ Կարևորվում է հողերի նպատակային օգտագործման և դրանց արտադրատնտեսական ներուժի առավել արդյունավետ իրացման խնդիրը՝ տարածաշրջանի բնական պայմաններին համապատասխան մշակաբույսերի և արտադրության ուղղությունների ընտրության միջոցով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են մշակվել հողերի բերրիության պահպանման և բարձրացման, ոռոգման համակարգերի արդյունավետ օգտագործման, ցանքաշրջանառության կատարելագործման, հողերի էրոզիայի և դեգրադացման կանխարգելման, ինչպես նաև ժամանակակից գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաների ներդրման առաջարկություններ։ Առանձին նշանակություն ունի գյուղատնտեսական արտադրողների տնտեսական շահերի և հողերի երկարաժամկետ պահպանության միջև հավասարակշռության ապահովումը, քանի որ հողօգտագործման արդյունավետությունը պետք է գնահատվի ոչ միայն կարճաժամկետ արտադրական արդյունքներով, այլև հողային ռեսուրսների կայունության պահպանմամբ։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև Թալինի տարածաշրջանի հողատեսքերի համեմատական գնահատում և դրանց առավել արդյունավետ օգտագործման տարբերակների հիմնավորում՝ ըստ բնակլիմայական պայմանների և տնտեսական նպատակահարմարության։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել գյուղատնտեսական հողերի ռացիոնալ օգտագործմանը, բերքատվության և արտադրողականության բարձրացմանը, հողերի որակի պահպանմանը և տարածաշրջանի գյուղատնտեսության կայուն զարգացմանը։