Սարտր ՙԷկզիստենցիալիզմը դա մարդասիրություն է՚

Право

Գիրքը՝ «Իրավունքի և պետության տեսություն», հեղինակը Ներսեսյանց Վ.Ս., հանդիսանում է հիմնարար ուսումնական և գիտատեսական աշխատություն, որը նվիրված է իրավունքի և պետության ընդհանուր տեսության հիմնական սկզբունքների, կատեգորիաների և զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է պետության և իրավունքի ծագման, էության և փոխկապակցվածության հիմնահարցերը, ինչպես նաև դրանց դերը հասարակական հարաբերությունների կարգավորման համակարգում։ Գրքում մանրամասն վերլուծվում են պետության ձևերը, կառավարման և պետական կառուցվածքի տեսակները, իրավունքի աղբյուրները, իրավական նորմերի համակարգը և իրավական հարաբերությունների կառուցվածքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված իրավունքի սոցիալական նշանակությանը, իրավական պետության գաղափարին, օրինականության և իրավակարգի սկզբունքներին, ինչպես նաև մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության հիմնախնդիրներին։ Ներառված են նաև իրավական մտածողության ձևավորման տեսական հիմքերը և պետության ու իրավունքի զարգացման պատմափիլիսոփայական մոտեցումները։ Այս աշխատությունը նախատեսված է իրավագիտության ուսանողների, դասախոսների և պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով իրավունքի և պետության տեսության համակարգված և խորքային ընկալմանը։

История

Աշխատանքը նվիրված է Միրզա Յուսուֆ Ներսեսովի պատմագրական երկի՝ որպես Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրի ուսումնասիրությանը և դրա պատմագիտական արժեքի գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել երկում պահպանված տեղեկությունները, պարզել դրանց բնույթը, հավաստիության աստիճանը և նշանակությունը Ղարաբաղի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական ու մշակութային պատմության վերականգնման համար։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ աղբյուրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմական իրադարձությունների նկարագրություն, այլև որպես որոշակի ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական իրականությունն արտացոլող պատմագրական հուշարձան։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում Ղարաբաղի տարածքում տեղի ունեցած քաղաքական գործընթացներին, տեղական իշխանությունների և վարչական կառույցների գործունեությանը, տարբեր իշխանական խմբերի փոխհարաբերություններին, պատերազմներին, արտաքին ուժերի ազդեցությանը և տարածաշրջանի քաղաքական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի աղբյուրի տեղեկությունների համադրումը այլ հայկական, պարսկական, ռուսական և տարածաշրջանային գրավոր վկայությունների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս պարզելու առանձին հաղորդումների հավաստիությունը և վերականգնելու ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների առավել ամբողջական պատկերը։ Աշխատանքը կարևոր է նաև աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ պատմական երկի օգտագործումը պահանջում է հաշվի առնել հեղինակի ժամանակաշրջանը, տեղեկությունների ստացման հնարավոր աղբյուրները, հեղինակային դիրքորոշումները և պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման առանձնահատկությունները։ Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության ուսումնասիրության համար աղբյուրի արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու տարածաշրջանի բնակչության, հասարակական հարաբերությունների, տնտեսական կյանքի, վարչական համակարգի և մշակութային միջավայրի վերաբերյալ տեղեկություններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել նաև պատմական տեղանունների, անձնանունների, իշխանական տոհմերի և իրադարձությունների ժամանակագրության ուսումնասիրությունը, քանի որ նման տվյալները հնարավորություն են տալիս ճշգրտելու տարբեր պատմական գործընթացների ընթացքն ու փոխկապակցվածությունը։ Աղբյուրի քննադատական վերլուծությունը միաժամանակ թույլ է տալիս առանձնացնել այն տեղեկությունները, որոնք ունեն անմիջական սկզբնաղբյուրային նշանակություն, և դրանք տարբերակել հեղինակի մեկնաբանություններից կամ ավելի վաղ պատմական ավանդույթներից փոխանցված նյութերից։ Այս մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն դեպքում, երբ ուսումնասիրության առարկան բազմաշերտ և հակասական պատմական գործընթացներ ունեցող տարածաշրջան է։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ տվյալ պատմագրական երկի համակարգված ուսումնասիրությունն ու այլ աղբյուրների հետ համադրումը կարող են էականորեն ընդլայնել Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության վերաբերյալ գիտական պատկերացումները՝ արժեքավոր նյութ տրամադրելով տարածաշրջանի քաղաքական և հասարակական կյանքի, պատմական իրադարձությունների ժամանակագրության և պատմական հիշողության ձևավորման գործընթացների ուսումնասիրման համար։

Медицина

Այս աշխատությունը նվիրված է բարձր ռիսկի խմբի հղիներից ծնված երեխաների հոգեշարժական զարգացման խանգարումների վաղ ախտորոշման մեջ նեյրոսպեցիֆիկ էնոլազայի նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում է տվյալ կենսանշանի դերը նորածինների նյարդային համակարգի վնասվածքների գնահատման, կենտրոնական նյարդային համակարգի ախտահարումների վաղ հայտնաբերման և հետագա հոգեշարժական զարգացման կանխատեսման գործընթացում։ Աշխատությունում վերլուծվում են հղիության և ծննդաբերության ընթացքում առկա ռիսկի գործոնները, պերինատալ բարդությունների ազդեցությունը երեխայի նյարդաբանական վիճակի վրա, ինչպես նաև լաբորատոր և կլինիկական հետազոտությունների արդյունքները՝ գնահատելով նեյրոսպեցիֆիկ էնոլազայի մակարդակի կապը հոգեշարժական զարգացման շեղումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վաղ ախտորոշման, ժամանակին բուժական և վերականգնողական միջամտությունների կարևորությանը, որոնք կարող են նպաստել երեխաների զարգացման արդյունքների բարելավմանը։ Գիրքը նախատեսված է նեոնատոլոգների, մանկաբույժների, մանկական նյարդաբանների, լաբորատոր ախտորոշման մասնագետների, բժշկական գիտաշխատողների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են նորածինների նյարդաբանական առողջության գնահատման և զարգացման խանգարումների կանխարգելման ժամանակակից մոտեցումներով։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղի ինքնորոշման հիմնախնդրի քաղաքական և իրավաքաղաքական զարգացումների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ժամանակակից տարածաշրջանային և միջազգային քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հիմնախնդրի ձևավորման և զարգացման նախադրյալները, դրա շուրջ ձևավորված քաղաքական դիրքորոշումները, միջազգային հարաբերությունների ազդեցությունը և տարբեր ժամանակաշրջաններում խնդրի կարգավորման ուղղությամբ իրականացված գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինքնորոշման իրավունքի և տարածքային ամբողջականության սկզբունքների փոխհարաբերությանը, դրանց մեկնաբանություններին միջազգային իրավունքի և քաղաքական պրակտիկայի շրջանակներում, ինչպես նաև հակամարտության կարգավորման հնարավոր մոտեցումներին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են տարածաշրջանային անվտանգության համակարգի փոփոխությունները, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների զարգացումները, արտաքին դերակատարների ներգրավվածությունը և միջազգային կազմակերպությունների ու տարբեր պետությունների քաղաքական դիրքորոշումները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են աշխարհաքաղաքական փոփոխությունները, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությունը և միջազգային քաղաքական օրակարգի վերափոխումները ազդել հիմնախնդրի ընկալման և դրա շուրջ ընթացող գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև քաղաքական և դիվանագիտական նախաձեռնությունները, բանակցային գործընթացների առանձնահատկությունները, հասարակական ու քաղաքական գործոնների ազդեցությունը և հակամարտության երկարաժամկետ հետևանքները տարածաշրջանային կայունության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և միջազգային իրավունքի մասնագետներին, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ առաջարկելով հիմնախնդրի բազմակողմանի դիտարկում և դրա զարգացման վրա ազդող քաղաքական գործոնների համակարգված վերլուծություն։

Политология

Այս նյութը վերաբերում է Հայաստանի և Ռուսաստանի հարաբերությունների փոփոխությանը և Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հնարավոր վերակողմնորոշմանը դեպի ավելի բազմակողմ ու արևմտյան ուղղվածություն։ Հրապարակման հիմքում 2023 թվականի սեպտեմբերյան իրադարձություններից հետո Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարություններն են, որոնցում նա կասկածի տակ էր դնում գործող անվտանգության դաշինքների արդյունավետությունը՝ դրանք ազգային անվտանգության և շահերի պաշտպանության տեսանկյունից համարելով ոչ բավարար։ Նյութում այդ հայտարարությունները դիտարկվում են հատկապես Լեռնային Ղարաբաղում Ադրբեջանի ռազմական գործողությունից և տարածաշրջանում Հայաստանի համար ստեղծված նոր անվտանգային իրավիճակից հետո։ Հայաստանի և Ռուսաստանի միջև երկար տարիներ ձևավորված սերտ ռազմաքաղաքական հարաբերությունների համատեքստում կարևոր նշանակություն է ստանում Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպության շրջանակում Հայաստանի անդամակցությունը և այն ակնկալիքը, որ դաշնակիցները կաջակցեն անդամ պետությանը անվտանգության սպառնալիքների դեպքում։ Հոդվածը ցույց է տալիս, որ 2023 թվականի իրադարձություններից հետո այդ անվտանգության համակարգի նկատմամբ Հայաստանի իշխանությունների վստահությունը զգալիորեն նվազել էր։ Միաժամանակ նյութը անդրադառնում է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության վերանայման գործընթացին, որի շրջանակում երկիրը սկսեց ավելի ակտիվորեն զարգացնել հարաբերությունները Եվրոպական միության և արևմտյան գործընկերների հետ՝ միաժամանակ պահպանելով Ռուսաստանի հետ տնտեսական և այլ կապերի նշանակությունը։ Այսպիսով, հրապարակումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի արտաքին քաղաքականության վերափոխման պատճառները, ռուս-հայկական հարաբերությունների փոփոխվող բնույթը, տարածաշրջանային անվտանգության համակարգի վերաձևավորման գործընթացը և Հայաստանի՝ տարբեր միջազգային կենտրոնների միջև արտաքին քաղաքական հավասարակշռություն գտնելու փորձերը։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգում ակտիվների որակի կարգավորման արդիականացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանկային ակտիվների, հատկապես վարկային պորտֆելի որակի գնահատման, վերահսկման և կարգավորման գործող մեխանիզմներն են, ինչպես նաև դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարևորում է ակտիվների որակի կառավարման նշանակությունը բանկերի ֆինանսական կայունության, իրացվելիության, շահութաբերության և ռիսկերի արդյունավետ կառավարման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել բանկային ակտիվների կառուցվածքը, վարկային ռիսկի ձևավորման հիմնական աղբյուրները, խնդրահարույց և չաշխատող վարկերի առաջացման պատճառները, վարկային կորուստների գնահատման մոտեցումները և դրանց դիմաց անհրաժեշտ պահուստավորման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ակտիվների դասակարգման և որակի գնահատման չափանիշներին, բանկերի կողմից ռիսկերի բացահայտման ու կառավարման գործընթացներին, ինչպես նաև վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությանը։ Աշխատանքում ակտիվների որակի կարգավորումը դիտարկվում է ոչ միայն առանձին բանկի ներքին կառավարման խնդիր, այլև ամբողջ բանկային համակարգի ֆինանսական կայունության ապահովման կարևոր բաղադրիչ։ Այդ տեսանկյունից կարևորվում են Կենտրոնական բանկի վերահսկողական գործիքները, բանկերի կապիտալի բավարարության և ռիսկերի կառավարման պահանջները, ֆինանսական հաշվետվողականության թափանցիկությունը և բանկային համակարգի նկատմամբ վստահության պահպանումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային փորձին և բանկային վերահսկողության ժամանակակից սկզբունքներին՝ դրանց կիրառելիությունը գնահատելով Հայաստանի պայմաններում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ակտիվների որակի կարգավորման և միջազգային ֆինանսական ստանդարտների միջև համապատասխանության հարցը, քանի որ բանկային ոլորտի զարգացումը պահանջում է ռիսկերի գնահատման ավելի ճշգրիտ և կանխատեսելի մեխանիզմներ։ Աշխատանքի գործնական ուղղվածությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ակտիվների որակի արդյունավետ կարգավորումը կարող է նպաստել վարկային ռիսկերի նվազեցմանը, բանկերի ֆինանսական կորուստների կանխատեսմանը, կապիտալի արդյունավետ օգտագործմանը և ֆինանսական համակարգի կայունության ամրապնդմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել բանկային ոլորտի մասնագետներին, ֆինանսական վերլուծաբաններին, Կենտրոնական բանկի և այլ վերահսկող կառույցների աշխատակիցներին, տնտեսագետներին, ֆինանսների ոլորտի հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու Հայաստանի բանկային համակարգում ակտիվների որակի կարգավորման առկա մեխանիզմների ուժեղ և թույլ կողմերը և ներկայացնելու դրանց արդիականացման այնպիսի հնարավոր ուղղություններ, որոնք կարող են բարձրացնել բանկերի ռիսկակայունությունը, ֆինանսական կառավարման արդյունավետությունը և համակարգի ընդհանուր կայունությունը։