Синтезы некоторых органических реактивов переработкой вторичного сырья химической промышленности сочетанием фото- и термохимических процессов

Экономика

Գործազրկության էությունը վերաբերում է այն իրավիճակին, երբ աշխատունակ և աշխատելու պատրաստ մարդիկ չեն կարողանում գտնել համապատասխան աշխատանք՝ չնայած ակտիվորեն փնտրում են այն։ Այն համարվում է կարևոր մակրոտնտեսական խնդիր, քանի որ ազդում է ինչպես անհատի եկամտի և կյանքի որակի, այնպես էլ երկրի տնտեսական աճի և արտադրողականության վրա։ Գործազրկությունը կարող է առաջանալ տարբեր պատճառներով՝ տնտեսական անկումների, տեխնոլոգիական փոփոխությունների, կառուցվածքային անհամապատասխանությունների կամ աշխատաշուկայի ժամանակավոր անհավասարակշռությունների հետևանքով։ Գործազրկության հիմնական տեսակներն են՝ ֆրիկցիոն (կարճաժամկետ՝ աշխատանք փոխելու կամ նոր աշխատանք փնտրելու ժամանակ առաջացող), կառուցվածքային (երբ աշխատողների հմտությունները չեն համապատասխանում շուկայի պահանջներին), ցիկլային (տնտեսական անկումների հետևանքով առաջացող), սեզոնային (տարվա որոշ եղանակներին աշխատանքների նվազման հետևանքով) և թաքնված գործազրկություն (երբ մարդիկ աշխատում են իրենց ներուժից ցածր արդյունավետությամբ)։ Գործազրկության բնական մակարդակը այն մակարդակն է, որը գոյություն ունի տնտեսությունում նույնիսկ կայուն տնտեսական աճի պայմաններում և ներառում է ֆրիկցիոն և կառուցվածքային գործազրկությունը։ Այն չի կարող ամբողջությամբ վերացվել, քանի որ միշտ կան մարդիկ, ովքեր փոխում են աշխատանքը կամ նոր են մտնում աշխատաշուկա, ինչպես նաև կան կառուցվածքային փոփոխություններ տնտեսության մեջ։ Բնական մակարդակը համարվում է այն «նորմալ» գործազրկության մակարդակը, որի դեպքում տնտեսությունը գտնվում է երկարաժամկետ հավասարակշռության մեջ, իսկ ինֆլյացիան չի արագանում։

Математика

Ֆիզիկայի, բյուրեղագիտության և նյութագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հաստ բյուրեղների խախտված կառուցվածքային շերտերի հետազոտման և ախտորոշման ռենտգենագրական մեթոդների տեսական ու փորձարարական հիմունքների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բյուրեղային նյութերի կառուցվածքային կազմակերպման առանձնահատկությունները, բյուրեղային ցանցի անկատարությունները և դրանց ազդեցությունը ռենտգենյան ճառագայթների դիֆրակցիայի ու տարածման գործընթացների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաստ բյուրեղներում կառուցվածքային խախտումների առաջացման հնարավոր պատճառներին, դեֆորմացված շերտերի բնութագրերին և դրանց հայտնաբերման ֆիզիկական սկզբունքներին։ Վերլուծվում են ռենտգենագրական հետազոտության մեթոդների կիրառման հնարավորությունները բյուրեղների ներքին կառուցվածքի, շերտերի հաստության, բյուրեղային ցանցի աղավաղումների և կառուցվածքային անհամասեռությունների գնահատման համար։ Քննարկվում են ռենտգենյան ճառագայթների դինամիկական դիֆրակցիայի առանձնահատկությունները, դիֆրակցիոն պատկերների ձևավորման օրինաչափությունները և փորձարարական տվյալների մեկնաբանման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել ռենտգենյան տոպոգրաֆիայի, դիֆրակցիոն չափումների, կառուցվածքային արատների տեղորոշման և բյուրեղների որակի գնահատման մեթոդաբանական մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում հետազոտական արդյունքների նշանակությանը բյուրեղային նյութերի հատկությունների ուսումնասիրության, դրանց կառուցվածքային կատարելության վերահսկման և կիսահաղորդչային ու օպտիկական նյութերի արտադրության տեխնոլոգիաների զարգացման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պինդ մարմնի ֆիզիկայի, ռենտգենյան բյուրեղագիտության, նյութագիտության, կիսահաղորդչային ֆիզիկայի և բյուրեղային կառուցվածքների հետազոտությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1918-1930 թվականներին Հայաստանում Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտեի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո հայ ժողովրդի ծանր սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական իրավիճակի, փախստականների ու որբերի խնդիրների, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության գոյության առաջին տարիների պատմական համատեքստում։ Կազմակերպությունը սկզբնավորվել էր 1915 թվականին՝ Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանությունների և կոտորածների հետևանքով առաջացած մարդասիրական աղետին արձագանքելու նպատակով, իսկ 1918 թվականին գործունեության ընդլայնմանը զուգահեռ ստացավ Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտե անվանումը։ 1919 թվականի օգոստոսին այն ԱՄՆ Կոնգրեսի հատուկ ակտով վերակազմավորվեց որպես Near East Relief՝ պահպանելով լայնածավալ մարդասիրական առաքելությունը։ Աշխատության առանցքային թեմաներից է Հայաստանի տարածքում բնակչությանը ցուցաբերված օգնությունը, որը ներառում էր սննդամթերքի, հագուստի, կենցաղային անհրաժեշտ պարագաների և այլ նյութական միջոցների տրամադրում։ Հատկապես ծանր էր որբերի, անապահով ընտանիքների, գաղթականների և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքով տեղահանված մարդկանց վիճակը, ուստի նպաստամատույց գործունեության կարևոր ուղղություն դարձավ նրանց ֆիզիկական գոյության ապահովումը և հետագա սոցիալական վերականգնումը։ Կազմակերպության գործունեությունը Հայաստանում սերտորեն առնչվում էր նաև որբանոցների, հիվանդանոցների, դպրոցների և այլ բարեգործական հաստատությունների ստեղծման ու պահպանման աշխատանքներին։ ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի պատմական փաստաթղթերը ցույց են տալիս, որ 1920 թվականին Հայաստանի Հանրապետությունում և Անդրկովկասում գործող որբանոցներն ու հիվանդանոցները փոխանցվել էին Near East Relief-ի կառավարմանը, ինչը վկայում է կազմակերպության՝ շտապ օգնությունից դեպի ավելի երկարաժամկետ սոցիալական և վերականգնողական աշխատանքի անցնելու մասին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել կազմակերպության և Հայաստանի Հանրապետության պետական կառույցների, ինչպես նաև այլ միջազգային ու բարեգործական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում օգնության արդյունավետ կազմակերպումը պահանջում էր սննդի և այլ բեռների տեղափոխում, դրանց բաշխման համակարգի ստեղծում, տեղական մասնագետների և աշխատակիցների ներգրավում, ինչպես նաև տարբեր հաստատությունների գործունեության համակարգում։ Միաժամանակ կազմակերպության գործունեությունը երբեմն ուղեկցվում էր քաղաքական կասկածներով և դրա իրական նպատակների վերաբերյալ քննարկումներով, թեև իր պաշտոնական դիրքորոշմամբ այն ընդգծում էր մարդասիրական և ոչ քաղաքական առաքելությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ամերիկյան հասարակության կողմից կազմակերպված դրամահավաքների ուսումնասիրությունը։ Ամերիկյան քաղաքացիների անհատական նվիրատվությունները կազմակերպության գործունեության հիմնական ֆինանսական աղբյուրներից էին, իսկ մարդասիրական քարոզարշավները լայն արձագանք էին ստանում եկեղեցական, հասարակական և բարեգործական շրջանակներում։ 1915-1930 թվականների ընթացքում կազմակերպությունը հավաքագրել և տնօրինել է հսկայական միջոցներ՝ օգնություն հասցնելով տարածաշրջանի տարբեր ժողովուրդների և համայնքների ներկայացուցիչներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի որբախնամության խնդիրը։ Հայոց ցեղասպանությունից հետո հազարավոր երեխաներ հայտնվել էին առանց ընտանիքի և սոցիալական պաշտպանության, և նրանց համար ստեղծվեցին բազմաթիվ որբանոցներ ու խնամքի կենտրոններ։ Կազմակերպության պատմական գործունեության վերաբերյալ աղբյուրները նշում են, որ մինչև 1930 թվականը այն խնամք է տրամադրել ավելի քան 132,000 որբերի, որոնց մեծ մասը հայեր էին։ Որբանոցների գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն սննդով և կացարանով․ երկարաժամկետ ծրագրերում կարևոր էին նաև կրթությունը, մասնագիտական պատրաստությունը, առողջապահական սպասարկումը և երեխաներին ինքնուրույն կյանքի նախապատրաստելը։ Այս առումով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կազմակերպության դերը ոչ միայն որպես արտակարգ իրավիճակներում օգնություն տրամադրող կառույցի, այլև որպես սոցիալական վերականգնման և մարդկային կապիտալի պահպանման գործոն։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև բժշկական օգնության կազմակերպումը։ Հիվանդանոցների, բուժկետերի և առողջապահական ծառայությունների գործունեությունը հատկապես կարևոր էր այն պայմաններում, երբ պատերազմը, սովը, համաճարակները և բնակչության տեղաշարժերը զգալիորեն վատթարացրել էին հանրային առողջության վիճակը։ Նպաստամատույց ծրագրերի միջոցով իրականացվող առողջապահական աշխատանքը լրացնում էր սննդի և կացարանի ապահովման ծրագրերը՝ ձևավորելով օգնության համալիր համակարգ։ Մեկ այլ կարևոր ուղղություն է կրթական և մասնագիտական վերականգնումը։ Կազմակերպության երկարաժամկետ ծրագրերում դպրոցների և մասնագիտական ուսուցման կենտրոնների ստեղծումը նպատակ ուներ ոչ միայն պահպանել երեխաների և երիտասարդների ֆիզիկական գոյությունը, այլև նրանց տալ կրթություն և մասնագիտություն՝ հետագայում ինքնուրույն կյանք վարելու հնարավորությամբ։ Այս մոտեցումը ցույց է տալիս, որ մարդասիրական օգնությունը աստիճանաբար վերածվում էր սոցիալական վերակառուցման ծրագրի։ Հայաստանի համար կազմակերպության գործունեության առանձնահատկությունն այն էր, որ այն իրականացվում էր նորանկախ պետականության ձևավորման, տնտեսական դժվարությունների, բնակչության տեղաշարժերի և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Այդ հանգամանքները մեծացնում էին արտաքին մարդասիրական օգնության նշանակությունը և միաժամանակ բարդացնում դրա կազմակերպումն ու բաշխումը։ ԱՄՆ-ի կողմից տրամադրվող պետական և մասնավոր օգնության ընդհանուր ծավալները նույնպես զգալի էին. 1920 թվականի ամերիկյան պաշտոնական փաստաթղթերում Հայաստանի և Անդրկովկասի օգնության համար արձանագրված են մի քանի աղբյուրներից ձևավորված միլիոնավոր դոլարների հատկացումներ, որոնց թվում՝ Near East Relief-ի նվիրատվությունները։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս գնահատելու Ամերկոմի գործունեության երկարաժամկետ հետևանքները Հայաստանի հասարակական կյանքում։ Կազմակերպության գործունեությունը նպաստեց հազարավոր մարդկանց փրկությանը, որբերի խնամքին, առողջապահական ու կրթական հաստատությունների պահպանմանը և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքներից տուժած բնակչության վերականգնմանը։ Միևնույն ժամանակ դրա պատմությունը կարելի է դիտարկել հայ-ամերիկյան հարաբերությունների և միջազգային մարդասիրական համագործակցության զարգացման ավելի լայն համատեքստում։ 1930 թվականին Near East Relief-ի գործունեությունը վերափոխվեց Near East Foundation-ի ստեղծմամբ, ինչը խորհրդանշում էր արտակարգ օգնության փուլից դեպի ավելի երկարաժամկետ զարգացման ծրագրերի անցումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, ցեղասպանագետներին, մարդասիրական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սփյուռքագետներին և հայ-ամերիկյան հարաբերությունների ուսումնասիրողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու 1918-1930 թվականներին Հայաստանում իրականացված ամերիկյան մարդասիրական լայնածավալ գործունեության հիմնական ուղղությունները, դրա կազմակերպական մեխանիզմները և ազդեցությունը հայ բնակչության սոցիալական ու ժողովրդագրական վերականգնման վրա՝ ընդգծելով այն կարևոր դերը, որն ունեցել է միջազգային օգնությունը հետցեղասպանական և հետպատերազմյան Հայաստանի ամենածանր տարիներին։

Информатика

Ուսումնասիրությունը նվիրված է գերավելի մեծ ինտեգրալ սխեմաների ավտոմատացված ֆիզիկական նախագծման ընթացքում ենթաշերտային աղմուկների հաշվառման միջոցների մշակմանը։ Աշխատության կենտրոնում միկրոէլեկտրոնային կառուցվածքներում առաջացող աղմուկային երևույթների մոդելավորման, գնահատման և նախագծման գործընթացում դրանց ազդեցությունը հաշվի առնելու խնդիրն է։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են կիսահաղորդչային ենթաշերտում աղմուկի տարածման մեխանիզմները, դրա առաջացման աղբյուրները և ինտեգրալ սխեմայի առանձին բաղադրիչների աշխատանքի վրա հնարավոր ազդեցությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թվային և անալոգային հանգույցների փոխազդեցությանը, ազդանշանների ամբողջականության պահպանմանը և այն դեպքերին, երբ ենթաշերտային փոխազդեցությունները կարող են հանգեցնել նախագծված համակարգի աշխատանքի խափանումների կամ պարամետրերի անցանկալի փոփոխությունների։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է համապատասխան մաթեմատիկական և հաշվողական մոդելների մշակումը, որոնք հնարավորություն են տալիս ավտոմատացված նախագծման համակարգերում գնահատել աղմուկի մակարդակը և դրա տարածման ազդեցությունը դեռևս նախագծման փուլում։ Ուսումնասիրվում են նաև ֆիզիկական տեղաբաշխման և միացումների այնպիսի լուծումներ, որոնք կարող են նվազեցնել աղմուկային փոխազդեցությունները և բարձրացնել ինտեգրալ սխեմայի կայունությունն ու հուսալիությունը։ Ավտոմատացված մոտեցումների կիրառումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել նախագծման ժամանակը, մեծացնել վերլուծության ճշգրտությունը և կանխարգելիչ կերպով բացահայտել հնարավոր խնդիրները՝ առանց ամբողջական ֆիզիկական նախատիպի պատրաստման անհրաժեշտության։ Աշխատության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ժամանակակից բարձր ինտեգրման աստիճան ունեցող միկրոսխեմաների նախագծման, դրանց էլեկտրական բնութագրերի օպտիմալացման և աշխատանքի հուսալիության բարձրացման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել միկրոէլեկտրոնիկայի և էլեկտրոնային նախագծման մասնագետներին, ինտեգրալ սխեմաների նախագծողներին, կիսահաղորդչային տեխնոլոգիաների և EDA համակարգերի հետազոտողներին, ինչպես նաև էլեկտրոնիկայի, համակարգչային ճարտարագիտության և հարակից ոլորտների ասպիրանտներին ու ուսանողներին։

Экономика

Գիտատնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի ագրարային ոլորտում գույքային ապահովագրության ձևավորման, գործող վիճակի և հետագա զարգացման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում է գյուղատնտեսական գործունեությանը բնորոշ գույքային ռիսկերի շրջանակը, դրանց ազդեցությունը տնտեսավարող սուբյեկտների ֆինանսական կայունության և արտադրական գործունեության շարունակականության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղատնտեսական գույքի, տեխնիկական միջոցների, շինությունների, բերքի և արտադրության հետ կապված այլ նյութական արժեքների ապահովագրական պաշտպանության կազմակերպմանը։ Քննարկվում են ապահովագրական համակարգի գործունեության տնտեսական և կազմակերպական մեխանիզմները, ապահովագրական ծառայությունների հասանելիությունը, ռիսկերի գնահատման և ապահովագրական պայմանների ձևավորման առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում է նաև պետության, ապահովագրական կազմակերպությունների և գյուղատնտեսական տնտեսությունների համագործակցության նշանակությունը ոլորտի արդյունավետ զարգացման համար։ Վերլուծության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են սահմանափակել ապահովագրության տարածումը գյուղատնտեսությունում, ինչպես նաև դիտարկվում են համակարգի կատարելագործման և ապահովագրական պաշտպանության ընդլայնման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է նպաստել ագրարային ոլորտում ռիսկերի կառավարման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորման և գյուղատնտեսական տնտեսությունների ֆինանսական կայունության բարձրացման վերաբերյալ մասնագիտական ուսումնասիրություններին։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ապահովագրության մասնագետների, ագրարային ոլորտի հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Философия

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հումանիզմի գաղափարի արդի մեկնաբանությանը և դրա տեղին ժամանակակից աշխարհում առաջացող սոցիալական, քաղաքական և մշակութային հիմնախնդիրների համատեքստում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է հումանիզմը որպես մարդակենտրոն արժեքային համակարգ, որը շեշտադրում է մարդու արժանապատվությունը, իրավունքները, ազատությունը և պատասխանատվությունը հասարակության ու բնության նկատմամբ։ Վերլուծվում է, թե ինչպես գլոբալացման, տեխնոլոգիական առաջընթացի, թվային միջավայրի ընդլայնման և սոցիալական անհավասարությունների խորացման պայմաններում փոխվում է հումանիստական արժեքների ընկալումը և կիրառելիությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մարտահրավերներին, որոնք կապված են մարդու և տեխնոլոգիայի հարաբերակցության, էթիկական ընտրությունների բարդացման և մշակութային ինքնության պահպանման խնդիրների հետ։ Աշխատությունը նաև քննարկում է հումանիզմի դերը որպես համընդհանուր արժեքային հիմք, որը կարող է նպաստել սոցիալական համերաշխության, կրթության զարգացման և կայուն խաղաղության հաստատման գործընթացներին՝ միաժամանակ ենթարկվելով նոր ժամանակների քննադատական վերաիմաստավորման։