Сорбция фенола из водных растворов и его дальнейшие превращения

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է իսպանական հրաշապատում հեքիաթի ոճապատկերային համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով ժանրի գեղարվեստական լեզվի, պատկերավորման միջոցների և կառուցվածքային առանձնահատկությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության կենտրոնում հրաշապատում հեքիաթի այն ոճական և պատկերային համակարգն է, որի միջոցով ձևավորվում են ֆանտաստիկ աշխարհը, կերպարների բնութագրերը, իրադարձությունների զարգացումը և ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական մթնոլորտը։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում հեքիաթային խոսքի բառապաշարին, դարձվածքաբանությանը, համեմատություններին, փոխաբերություններին, մակդիրներին, կրկնություններին, խորհրդանշական պատկերներին և այլ ոճական հնարքներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հարցի բացահայտումը, թե ինչպես են այս միջոցները մասնակցում հրաշապատում իրականության կառուցմանը և ինչպես են դրանք տարբերակում հեքիաթային խոսքը առօրյա կամ ոչ գեղարվեստական խոսքից։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև հեքիաթների կերպարային համակարգի լեզվական արտահայտման եղանակները՝ հերոսների, հակառակորդների, կախարդական էակների, օգնականների և այլ կերպարների նկարագրության առանձնահատկություններով։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տարածության և ժամանակի պատկերավորմանը, քանի որ հրաշապատում հեքիաթում դրանք հաճախ կազմակերպվում են պայմանական և խորհրդանշական սկզբունքներով։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև կայուն բանաձևերի և կրկնվող կառուցվածքների քննությունը, որոնք բնորոշ են բանավոր ավանդույթին և ապահովում են հեքիաթի կառուցվածքային ամբողջականությունն ու հիշվողությունը։ Իսպանական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ազգային մշակութային առանձնահատկությունները, ժողովրդական պատկերացումները, արժեքային համակարգը և պատմամշակութային միջավայրի ազդեցությունը հեքիաթի գեղարվեստական լեզվի ձևավորման վրա։ Միաժամանակ աշխատությունը կարող է անդրադառնալ եվրոպական և ընդհանուր բանահյուսական ավանդույթների հետ առնչություններին՝ պարզելու համար, թե որ ոճական ու պատկերային տարրերն ունեն համամարդկային բնույթ, իսկ որոնք են պայմանավորված իսպանական մշակութային առանձնահատկություններով։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև լեզվաբանության և գրականագիտության սահմանագծում, քանի որ ոճապատկերային համակարգի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել լեզվական կառուցվածքը, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցները և դրանց ստեղծած իմաստային ու գեղագիտական ազդեցությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել իսպանական բանահյուսության, հեքիաթագիտության և համեմատական գրականագիտության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հրաշապատում հեքիաթը որպես մշակութային հիշողության և գեղարվեստական մտածողության կարևոր ձև։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, բանագետներին, լեզվաբաններին, ոճաբաններին, իսպանագետներին, թարգմանիչներին, ինչպես նաև իսպանական և եվրոպական ժողովրդական բանահյուսությամբ զբաղվող հետազոտողներին ու ուսանողներին։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ անվանի կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Հարությունյանի դաշնամուրային ստեղծագործության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա երաժշտական լեզվի, ոճական առանձնահատկությունների և ստեղծագործական մտածողության հիմնական գծերը։ Վերլուծվում են կոմպոզիտորի դաշնամուրային երկերի կառուցվածքային, մեղեդային, ռիթմական և հարմոնիկ առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը հայկական ժողովրդական երաժշտական ավանդույթների և համաշխարհային դասական երաժշտության սկզբունքների հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են դաշնամուրային ստեղծագործությունների գեղարվեստական բովանդակությունը, կատարողական խնդիրները և մեկնաբանման առանձնահատկությունները՝ ներկայացնելով հեղինակի ներդրումը հայկական դաշնամուրային մշակույթի զարգացման գործում։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Ալեքսանդր Հարությունյանի ստեղծագործական ժառանգության գնահատման, հայ կոմպոզիտորական դպրոցի առանձնահատկությունների բացահայտման և դաշնամուրային արվեստի տեսական ու կատարողական հարցերի ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, դաշնակահարների, արվեստի ոլորտի մասնագետների և երաժշտական ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է էքստրապոլյացիայի մեթոդի տեսական և մեթոդաբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ հասարակական գործընթացների կանխատեսման և սոցիալական զարգացման հնարավոր միտումների բացահայտման համատեքստում։ Քննարկվում են սոցիալական կանխատեսման էությունը, դրա ճանաչողական նշանակությունը, գիտական կանխատեսման հիմնական սկզբունքները և հասարակական երևույթների զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրման մեթոդները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անցյալի և ներկայի տվյալների հիման վրա ապագա փոփոխությունների հնարավոր ուղղությունների որոշմանը, սոցիալական գործընթացների շարունակականության ու փոփոխականության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև պատմական միտումների ընդհանրացման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում են էքստրապոլյացիայի կիրառման տրամաբանական, փիլիսոփայական և մեթոդաբանական նախադրյալները, քանակական ու որակական ցուցանիշների նշանակությունը և կանխատեսումների հիմնավորվածության գնահատման խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում հասարակական զարգացման տնտեսական, ժողովրդագրական, քաղաքական և մշակութային գործընթացների կանխատեսման առանձնահատկություններին, դրանց փոխկապակցվածությանը և սոցիալական համակարգերի բարդ կառուցվածքի ազդեցությանը կանխատեսումների ճշգրտության վրա։ Կարևորվում են մեթոդի կիրառման սահմանները, հասարակական փոփոխությունների ոչ գծային բնույթը, անսպասելի իրադարձությունների ազդեցությունը և անցյալում արձանագրված օրինաչափությունները ապագայի վրա մեխանիկորեն տարածելու վտանգները։ Դիտարկվում են նաև էքստրապոլյացիայի փոխհարաբերությունները գիտական կանխատեսման այլ մեթոդների՝ մոդելավորման, համեմատական վերլուծության, փորձագիտական գնահատման և սցենարային մոտեցումների հետ։ Հետազոտությունը նպաստում է սոցիալական կանխատեսման գիտական հիմքերի հստակեցմանը, հասարակական գործընթացների զարգացման հնարավոր տարբերակների գնահատմանը և կառավարման որոշումների մեթոդաբանական հիմնավորմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփաների, սոցիոլոգների, քաղաքագետների, տնտեսագետների, սոցիալական հետազոտությունների մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Политология

ԵԱՀԿ-ն՝ Եվրոպայում անվտանգության և համագործակցության կազմակերպությունը, միջազգային կառույց է, որը զբաղվում է անվտանգության, մարդու իրավունքների, ժողովրդավարության և հակամարտությունների կարգավորման հարցերով Եվրոպայում, Կենտրոնական Ասիայում և Հյուսիսային Ամերիկայում։ Հայաստան–Ադրբեջան հարաբերությունների համատեքստում ԵԱՀԿ-ն հատկապես հայտնի է իր դերակատարությամբ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացում։ Այդ նպատակով ստեղծվել էր ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը, որը համանախագահությամբ առաջնորդվում էր ԱՄՆ-ի, Ռուսաստանի և Ֆրանսիայի կողմից և նպատակ ուներ խաղաղ բանակցությունների միջոցով գտնել հակամարտության լուծում։ Խմբի հիմնական աշխատանքը եղել է կողմերի միջև երկխոսության խթանումը, առաջարկությունների ներկայացումը և խաղաղ կարգավորման տարբերակների մշակումը։ Հայաստան–Ադրբեջան հակամարտությունը սկսվել է դեռ խորհրդային շրջանի վերջին տարիներին և վերաճել զինված բախումների, որոնք հատկապես սրվել են 1990-ականներին, 2016 թվականի ապրիլյան պատերազմում և 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմում։ Այս գործընթացներում ԵԱՀԿ-ն փորձել է հանդես գալ որպես միջնորդական հարթակ, սակայն հակամարտության վերջնական կարգավորումը չի իրականացվել նրա շրջանակներում։ 2020 թվականի պատերազմից հետո տարածաշրջանային իրավիճակը զգալիորեն փոխվել է, և Մինսկի խմբի գործունեությունը փաստացի նվազել է։ Չնայած դրան, ԵԱՀԿ-ն շարունակում է ընդգծել խաղաղության, սահմանների հստակեցման, ուժի չկիրառման և դիվանագիտական բանակցությունների կարևորությունը Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների կարգավորման համար։ Կազմակերպությունը նաև ուշադրություն է դարձնում մարդու իրավունքների, փախստականների խնդիրների և տարածաշրջանային անվտանգության հարցերին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է մասնավոր արտասահմանյան փոխանցումների բարձր մակարդակ ունեցող երկրներում արտաքին առևտրի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Քննարկվում են միջազգային մասնավոր դրամական փոխանցումների տնտեսական նշանակությունը, դրանց ձևավորման հիմնական աղբյուրները և ազդեցությունը ազգային տնտեսության արտաքին առևտրային հարաբերությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտերկրից ստացվող ֆինանսական միջոցների և ներմուծման ու արտահանման ծավալների փոխկապակցվածությանը, ներքին սպառման, համախառն պահանջարկի և արժութային շուկայի վրա դրանց հնարավոր ազդեցություններին։ Ուսումնասիրվում են մասնավոր փոխանցումների դերը բնակչության եկամուտների ձևավորման, վճարային հաշվեկշռի կայունության, արտարժույթի առաջարկի և տնտեսական ակտիվության փոփոխությունների գործընթացներում։ Դիտարկվում են արտաքին առևտրի կառուցվածքը, ապրանքային և աշխարհագրական ուղղությունները, առևտրային հաշվեկշռի փոփոխությունները և միջազգային շուկաներում ազգային տնտեսության մրցունակության վրա ազդող գործոնները։ Կարևորվում են դրամական փոխանցումների հնարավոր ազդեցությունները ազգային արժույթի փոխարժեքի, ներմուծվող ապրանքների նկատմամբ պահանջարկի, տեղական արտադրության զարգացման և արտահանման հնարավորությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել վիճակագրական, համեմատական և տնտեսաչափական վերլուծության մեթոդներ՝ մասնավոր արտասահմանյան փոխանցումների և արտաքին առևտրի ցուցանիշների միջև առկա կապերը գնահատելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի տնտեսության առանձնահատկություններին, աշխատանքային միգրացիայի տնտեսական հետևանքներին, արտերկրում աշխատող քաղաքացիների փոխանցումների նշանակությանը և արտաքին տնտեսական կախվածության հետ կապված հիմնախնդիրներին։ Առանձնացվում են փոխանցումների օգտագործման սպառողական և ներդրումային ուղղությունները, ինչպես նաև դրանց հնարավոր ազդեցությունները արտադրական ներուժի, ձեռնարկատիրության և արտահանման զարգացման վրա։ Քննարկվում են միջազգային առևտրի խթանման, արտահանման կառուցվածքի բազմազանեցման, ներմուծումից կախվածության նվազեցման և մասնավոր ֆինանսական հոսքերը տնտեսական զարգացման նպատակներին ծառայեցնելու հնարավորությունները։ Կարևորվում է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը՝ մասնավոր փոխանցումների բարձր մակարդակ ունեցող երկրների արտաքին առևտրային քաղաքականությունների և տնտեսական զարգացման մոդելների համեմատության միջոցով։ Աշխատությունը կարող է նպաստել մասնավոր դրամական փոխանցումների և արտաքին առևտրի փոխազդեցության տնտեսական օրինաչափությունների բացահայտմանը, արտաքին տնտեսական քաղաքականության կատարելագործմանը և ֆինանսական հոսքերի արդյունավետ օգտագործման մեխանիզմների մշակմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ արտաքին առևտրի ռազմավարական պլանավորման, տնտեսական կանխատեսումների, ներդրումային քաղաքականության և մակրոտնտեսական կայունության ապահովման գործընթացներում։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, միջազգային առևտրի մասնագետների, ֆինանսական վերլուծաբանների, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցների, հետազոտողների և տնտեսագիտական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Հովհաննես Թումանյանի հեքիաթների գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց գաղափարական բովանդակությունը, կերպարների կառուցման եղանակները, լեզվական ինքնատիպությունը և ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությունը։ Հետազոտության մեջ հեքիաթները դիտարկվում են ոչ միայն որպես մանկական ընթերցանության համար նախատեսված ստեղծագործություններ, այլև որպես բարձրարժեք գրական երկեր, որոնցում միահյուսվում են ժողովրդական իմաստությունը, բարոյական գաղափարները, հումորը, կյանքի իրական դիտարկումները և հեղինակի գեղարվեստական աշխարհընկալումը։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում այն բանին, թե ինչպես է հեղինակը ժողովրդական հեքիաթային նյութը վերամշակում և վերածում ինքնուրույն գրական ստեղծագործության՝ պահպանելով բանահյուսական պարզությունն ու անմիջականությունը, միաժամանակ հաղորդելով դրանց նոր գեղարվեստական խորություն։ Առանձին ուսումնասիրվում են հեքիաթների սյուժետային կառուցվածքը, պատմողական ընթացքը, հակադրությունների կիրառումը, կրկնությունները, երկխոսությունները և գործողությունների դինամիկան։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կերպարների համակարգին՝ մարդկանց, կենդանիների և այլ հեքիաթային կերպարների միջոցով մարդկային տարբեր բնավորությունների, թերությունների և արժանիքների ներկայացմանը։ Հեղինակի հումորը և երգիծական մոտեցումը հնարավորություն են տալիս բացահայտելու ագահությունը, խաբեությունը, տգիտությունը, անարդարությունը և այլ բացասական երևույթներ, մինչդեռ ազնվությունը, աշխատասիրությունը, խելքը, բարությունը և արդարությունը ներկայացվում են որպես դրական արժեքներ։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների վերլուծությունը։ Հեքիաթների ժողովրդական խոսքի երանգավորումը, պարզ ու կենդանի լեզուն, դարձվածքները, առածանման արտահայտությունները, բառախաղերը և հնչերանգային բազմազանությունը ստեղծում են անմիջական ու պատկերավոր պատմողական միջավայր։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող է դիտարկվել նաև բնության և կենդանական աշխարհի անձնավորումը, որը թույլ է տալիս երեխաներին մատչելի ձևով ներկայացնել մարդկային հարաբերություններն ու հասարակական երևույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեքիաթների երկակի ընկալմանը․ դրանք միաժամանակ հասանելի են երեխային՝ իրենց հետաքրքիր սյուժեով և հումորով, և մեծահասակ ընթերցողին՝ սոցիալական, բարոյական ու փիլիսոփայական ենթատեքստերով։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ այս ստեղծագործությունների գեղարվեստական արժեքը պայմանավորված է ժողովրդական ավանդույթի և անհատական հեղինակային արվեստի ներդաշնակ համադրությամբ։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, մանկական գրականությամբ, բանահյուսությամբ և գրական կերպարի ու ոճի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսուցիչների, ուսանողների և ընթերցողների համար։