Սպառողական կոոպերատիվներում հաշվապահական հաշվառման կատարելագործման ուղիները (կաթ արտադրող գյուղացիական տնտեսությունների օրինակով)

Культура

Աշխատությունը նվիրված է պատմական քաղաքային միջավայրում մշակութային ժառանգության օբյեկտներին հարակից տարածքների ձևավորման, բարեկարգման և գեղագիտական կազմակերպման խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դիզայնի, ճարտարապետության և լանդշաֆտային նախագծման սկզբունքների համադրմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում պատմաճարտարապետական արժեք ներկայացնող կառույցների և ժամանակակից քաղաքային միջավայրի ներդաշնակ փոխհարաբերության ապահովումն է՝ հաշվի առնելով հուշարձանների պատմական նշանակությունը, տարածական առանձնահատկությունները, տեսողական ընկալումը և պահպանության պահանջները։ Ուսումնասիրվում են հուշարձանների շրջակայքում ձևավորված հրապարակների, փողոցների, հետիոտնային ուղիների, կանաչ տարածքների և հանրային օգտագործման այլ հատվածների կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է այնպիսի դիզայներական լուծումների ընտրությունը, որոնք չեն խաթարում պատմական միջավայրի ինքնատիպությունը և միաժամանակ նպաստում են տարածքի ժամանակակից գործառութային օգտագործմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քաղաքային կահավորանքի, լուսավորության, տեղեկատվական ցուցանակների, ուղղորդման համակարգերի, փոքր ճարտարապետական ձևերի և կանաչապատման միջոցների համադրությանը։ Տարածքի կազմակերպման ընթացքում կարևոր խնդիր է պատմական կառույցների տեսանելիության և տեսադաշտերի պահպանումը, քանի որ ոչ ճիշտ տեղադրված նոր տարրերը կարող են փոխել հուշարձանի ընկալումը և թուլացնել նրա դերը քաղաքային համայնապատկերում։ Քննարկվում են նաև հետիոտնային և տրանսպորտային շարժի փոխհարաբերությունը, այցելուների համար հասանելի միջավայրի ձևավորումը, հանգստի գոտիների տեղաբաշխումը և պատմամշակութային վայրերը միասնական զբոսաշրջային ու քաղաքային երթուղիների մեջ ներառելու հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքային միջավայրը դիտարկվում է որպես պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված ամբողջական համակարգ, որի վերակազմակերպումը պահանջում է պահպանության և զարգացման սկզբունքների հավասարակշռում։ Կարևորվում է նաև տարածքի ինքնության արտահայտումը դիզայնի միջոցով՝ տեղական ճարտարապետական ավանդույթների, բնական լանդշաֆտի, նյութերի և պատմամշակութային առանձնահատկությունների հաշվառմամբ։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ նպաստում է պատմական միջավայրի պահպանման և ժամանակակից քաղաքային դիզայնի միջև արդյունավետ կապի ձևավորման սկզբունքների բացահայտմանը՝ առաջարկելով պատմամշակութային տարածքները ոչ միայն որպես պահպանվող ժառանգություն, այլև որպես քաղաքի հասարակական և մշակութային կյանքի ակտիվ բաղադրիչ դիտարկելու մոտեցում։

Сельское хозяйство

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, մասնագետների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գյուղատնտեսական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոտեխնիկային, հողագիտությանը, ոռոգման համակարգերին, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական մեքենայացմանը և գյուղատնտեսության տնտեսագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով ոլորտի գիտատեխնիկական զարգացման ժամանակակից միտումները և կիրառական մոտեցումները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված և հուսալի ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և արտադրական պրակտիկայի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական և գործնական արժեքը և կիրառել այն ոլորտի զարգացման նպատակներով։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցում կերպարվեստի ինտեգրատիվ ուսուցման մեթոդական համակարգի մշակման, կազմակերպման և արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են ինտեգրատիվ ուսուցման տեսական և մանկավարժական հիմունքները, արվեստի կրթության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր ուսումնական առարկաների միջև բովանդակային և մեթոդական կապերի ձևավորման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կերպարվեստի ուսուցման գործընթացում սովորողների գեղագիտական ընկալման, ստեղծագործական մտածողության, պատկերավոր երևակայության և ինքնարտահայտման կարողությունների զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են կերպարվեստի փոխառնչությունները գրականության, երաժշտության, պատմության, բնագիտության, տեխնոլոգիայի և այլ ուսումնական առարկաների հետ՝ բացահայտելով միջառարկայական կապերի կիրառման մանկավարժական նշանակությունը։ Դիտարկվում են ինտեգրված դասերի կազմակերպման սկզբունքները, ուսումնական նյութերի ընտրության չափանիշները, թեմատիկ պլանավորման առանձնահատկությունները և ստեղծագործական առաջադրանքների մշակման մեթոդները։ Կարևորվում են տեսական գիտելիքների և գործնական գործունեության համադրումը, գեղարվեստական տարբեր արտահայտչամիջոցների կիրառումը և սովորողների անհատական ստեղծագործական հնարավորությունների բացահայտումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ներկայացվել ինտեգրատիվ ուսուցման մոդելներ, նախագծային աշխատանքների օրինակներ, խմբային ստեղծագործական գործունեության ձևեր և դասավանդման նորարարական տեխնոլոգիաներ։ Անդրադարձ է կատարվում արվեստի ստեղծագործությունների վերլուծության, գունային և կոմպոզիցիոն մտածողության զարգացման, մշակութային ժառանգության ճանաչման և գեղագիտական արժեքների ձևավորման մեթոդական մոտեցումներին։ Առանձնացվում են ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության, կրթական միջավայրի կազմակերպման, սովորողների տարիքային առանձնահատկությունների հաշվառման և ուսումնական արդյունքների գնահատման խնդիրները։ Կարևորվում է նաև ազգային և համաշխարհային արվեստի նմուշների կիրառումը՝ սովորողների մշակութային գիտելիքները հարստացնելու և տարբեր արվեստների փոխկապակցվածությունն ընկալելու նպատակով։ Աշխատությունը նշանակություն ունի կերպարվեստի դասավանդման մեթոդիկայի, միջառարկայական ուսուցման, գեղագիտական դաստիարակության և ժամանակակից հանրակրթության զարգացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել կերպարվեստի ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության հետազոտողների, մեթոդիստների և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի չափածո և արձակ լեգենդների գեղարվեստական, գաղափարական և ժանրային առանձնահատկությունների քննությանը՝ բացահայտելով դրանց տեղը բանաստեղծի ստեղծագործական ժառանգության մեջ և հայ գրականության լեգենդային մտածողության զարգացման համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է ժողովրդական բանահյուսական նյութը վերածվում ինքնուրույն գեղարվեստական իրականության և ինչպես են լեգենդի միջոցով արտահայտվում սիրո, մարդկային ճակատագրի, բարու և չարի, հավատարմության, գեղեցիկի, տառապանքի, մահվան և անմահության վերաբերյալ գաղափարները։ Իսահակյանի լեգենդներում առասպելական և ժողովրդական պատկերացումները միահյուսվում են հեղինակի անհատական աշխարհընկալման հետ՝ ստեղծելով պարզ թվացող, բայց գաղափարապես ու հոգեբանորեն բազմաշերտ ստեղծագործություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չափածո և արձակ լեգենդների համեմատական քննությունը։ Չափածո տարբերակներում բանաստեղծական ռիթմը, երաժշտականությունը, հակիրճությունը և պատկերների խտությունը նպաստում են զգացմունքի անմիջական արտահայտմանը։ Բանաստեղծական խոսքը հնարավորություն է տալիս լեգենդի սյուժետային հիմքի վրա ստեղծելու հուզականորեն լարված և խորհրդանշական աշխարհ, որտեղ յուրաքանչյուր պատկեր կարող է ունենալ միաժամանակ առասպելական, հոգեբանական և փիլիսոփայական նշանակություն։ Արձակ լեգենդներում, իր հերթին, ավելի մեծ հնարավորություն է ստեղծվում սյուժեի մանրամասն զարգացման, կերպարների հոգեբանական բացահայտման և միջավայրի նկարագրության համար։ Այս տարբերությունները, սակայն, չեն խախտում երկու ձևերի ներքին կապը․ և՛ չափածո, և՛ արձակ լեգենդներում պահպանվում է բանահյուսական մտածողության հիմքը՝ միահյուսված անհատական գեղարվեստական մեկնաբանության հետ։ Իսահակյանի լեգենդների կարևոր թեմաներից է սերը։ Սիրային հարաբերությունները հաճախ ներկայացվում են որպես մարդու կյանքի ամենաբարձր և միաժամանակ ամենախոցելի արժեքներից մեկը։ Սերը կարող է հաղթահարել ժամանակը, տարածությունը և նույնիսկ մահը, սակայն այն հաճախ կապված է նաև տառապանքի, բաժանման, զոհաբերության և անհնարինության հետ։ Այդ հակադրության շնորհիվ սիրային լեգենդները վերածվում են մարդու հոգևոր գոյության մասին խորհրդածության։ Սիրո կորուստը կարող է դառնալ ոչ միայն անձնական ողբերգություն, այլև մարդկային ճակատագրի ընդհանրական խորհրդանիշ։ Մահվան և անմահության թեման նույնպես առանցքային նշանակություն ունի։ Իսահակյանի լեգենդներում մահը հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես կյանքի վերջ, այլև որպես սիրո, հիշողության և հոգևոր արժեքների փորձության սահման։ Մարդը կարող է ֆիզիկապես հեռանալ, սակայն նրա սերը, անունը կամ գործը շարունակում են ապրել հիշողության և մշակույթի մեջ։ Այս մոտեցումը լեգենդներին հաղորդում է փիլիսոփայական խորություն և թույլ է տալիս մարդկային կյանքի անցողիկությունը հակադրել հոգևոր արժեքների շարունակականությանը։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությանը։ Իսահակյանը լայնորեն օգտագործում է ժողովրդական ավանդությունների, առասպելների և զրույցների գեղարվեստական ներուժը, սակայն դրանք պարզապես չի վերարտադրում։ Նա վերամշակում է բանահյուսական նյութը, փոխում շեշտադրումները, խորացնում կերպարների հոգեբանությունը և ստեղծում անհատական հեղինակային աշխարհ։ Այս գործընթացում ժողովրդական սյուժեն ձեռք է բերում նոր գաղափարական բովանդակություն՝ պահպանելով իր ազգային և մշակութային հիմքը։ Բանահյուսական տարրերի և հեղինակային երևակայության համադրումը հատկապես նկատելի է կերպարների կառուցման մեջ։ Լեգենդային հերոսները կարող են ունենալ առասպելական կամ խորհրդանշական բնույթ, սակայն նրանց ապրումները հաճախ խորապես մարդկային են։ Նրանք սիրում են, տառապում են, կորցնում են, ընտրություն են կատարում և պայքարում են իրենց ճակատագրի դեմ։ Այդ պատճառով ընթերցողը նրանց ընկալում է ոչ միայն որպես լեգենդի հերոսներ, այլև որպես մարդու ընդհանրացված կերպարներ։ Կարևոր դեր ունի նաև բնության պատկերումը։ Իսահակյանի լեգենդներում բնությունը հաճախ կապված է մարդկային զգացմունքների և իրադարձությունների հետ։ Բնապատկերները կարող են ընդգծել պատմության ողբերգականությունը, սիրո քնքշությունը կամ հերոսի ներքին վիճակը։ Բնությունն այս դեպքում պարզապես գործողությունների միջավայր չէ, այլ գեղարվեստական աշխարհի ակտիվ բաղադրիչ, որը հաճախ ձեռք է բերում խորհրդանշական իմաստ։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև լեզվի և ոճի առանձնահատկություններին։ Լեգենդների լեզուն միավորում է ժողովրդական խոսքի պարզությունն ու բանաստեղծական պատկերավորությունը։ Հեղինակը հաճախ օգտագործում է կրկնություններ, խորհրդանշական պատկերներ, հակադրություններ և երաժշտական կառուցվածքներ, որոնք ստեղծագործություններին հաղորդում են հեքիաթային և առասպելական մթնոլորտ։ Միաժամանակ լեզվի պարզությունը չի նշանակում գաղափարների պարզեցում․ կարճ ու հասանելի պատմությունների ներքո հաճախ թաքնված են մարդու գոյության և ճակատագրի վերաբերյալ խորքային հարցադրումներ։ Չափածո և արձակ լեգենդների համեմատությունը ցույց է տալիս, որ ժանրային ձևի փոփոխությունը փոխում է նաև գեղարվեստական արտահայտության հնարավորությունները։ Չափածոն ավելի մեծ տեղ է տալիս ռիթմին, հնչերանգին և զգացմունքի խտացված արտահայտությանը, մինչդեռ արձակը հնարավորություն է տալիս ավելի ազատ զարգացնելու պատմությունը և խորացնելու կերպարների ու իրավիճակների նկարագրությունը։ Սակայն երկու ձևերի հիմքում էլ պահպանվում է նույն ստեղծագործական սկզբունքը՝ ժողովրդական նյութի միջոցով անդրադառնալ համամարդկային արժեքներին և մարդու հոգևոր աշխարհի խնդիրներին։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ավետիք Իսահակյանի լեգենդները կարևոր տեղ են զբաղեցնում նրա ստեղծագործական ժառանգության մեջ՝ միավորելով բանահյուսական ավանդույթը, բանաստեղծական երևակայությունը, հոգեբանական խորությունը և փիլիսոփայական մտածողությունը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս տեսնելու, թե ինչպես կարող է հին լեգենդային նյութը նոր կյանք ստանալ անհատական հեղինակի մշակմամբ և վերածվել սիրո, կորստի, մահվան, հավատարմության և մարդկային հոգու անմահության մասին համամարդկային խոսքի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականությամբ, բանահյուսությամբ, լեգենդի ժանրով և Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով բացահայտել նրա չափածո և արձակ լեգենդների ներքին ընդհանրություններն ու գեղարվեստական տարբերությունները։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է 18-րդ դարի երկրորդ կեսին Հնդկաստանի հայկական համայնքում ձևավորված լուսավորական մտքի ներկայացուցիչների բարոյագիտական հայացքների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հնդկահայ լուսավորիչների գաղափարական ժառանգությունն է, նրանց պատկերացումները մարդու, հասարակության, բարոյականության, կրթության, աշխատանքի, առաքինության և հասարակական պատասխանատվության վերաբերյալ։ Ուսումնասիրությունը լուսաբանում է այն մտավոր և հասարակական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են տվյալ շրջանի հնդկահայ գործիչների աշխարհայացքը և բարոյափիլիսոփայական մոտեցումները՝ դրանք կապելով հայկական գաղթօջախի մշակութային կյանքի, կրթական շարժման և ազգային ինքնագիտակցության զարգացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բարոյական դաստիարակության նշանակությանը և այն գաղափարին, որ կրթությունն ու գիտելիքը կարող են նպաստել անհատի կատարելագործմանը, հասարակական առաջընթացին և ազգային կյանքի վերակազմավորմանը։ Քննարկվում են մարդու արժանապատվության, ազատության, պարտքի, պատասխանատվության, արդարության և բարու ու չարի վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես նաև անհատի անձնական բարոյականության և հասարակության բարօրության փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լուսավորական գաղափարների ներթափանցումն ու տեղայնացումը հայկական մտավոր միջավայրում և ցույց տալու, թե ինչպես են համաշխարհային լուսավորական մտածողության որոշ սկզբունքներ զուգորդվել հայկական հոգևոր, կրթական և մշակութային ավանդույթների հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև կրոնական և աշխարհիկ արժեքների փոխհարաբերության դիտարկումը, քանի որ այդ շրջանի բարոյագիտական մտածողության մեջ ավանդական արժեքները կարող էին միահյուսվել բանականության, կրթության և հասարակական բարեփոխումների գաղափարների հետ։ Հնդկահայ լուսավորիչների հայացքների քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու 18-րդ դարի հայ փիլիսոփայական և հասարակական մտքի զարգացման մասին, ինչպես նաև գնահատելու հայկական գաղթօջախների դերը ազգային մշակույթի և մտավոր կյանքի պատմության մեջ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության, բարոյագիտության, հայ փիլիսոփայական մտքի պատմության, հայագիտության և հայկական գաղթօջախների պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է Փարիզում տեղի ունեցող իրադարձությունների, հասարակական երևույթների կամ դրանց շուրջ ձևավորված արձագանքների ներկայացումը։ Այն կարող է անդրադառնալ ֆրանսիական մայրաքաղաքի քաղաքական, մշակութային և հասարակական կյանքին՝ դիտարկելով տարբեր իրադարձությունների նկատմամբ հանրային վերաբերմունքը, մտավորական շրջանակների դիրքորոշումները և ժամանակի հասարակական տրամադրությունները։ «Արձագանք» հասկացությունը ենթադրում է ոչ միայն իրադարձությունների արձանագրում, այլև դրանց մեկնաբանում, գնահատում և քննարկում, ինչի շնորհիվ նյութը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև որպես ժամանակաշրջանի հասարակական մտքի արտահայտություն։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել 19-րդ դարի վերջի եվրոպական և հայ հասարակական միջավայրերի փոխառնչությունների, Փարիզի՝ որպես քաղաքական ու մշակութային կենտրոնի ընկալման, ինչպես նաև հայերեն հրապարակախոսական գրականության ուսումնասիրության համար։ Վերնագրից հնարավոր չէ հստակ որոշել, թե կոնկրետ որ իրադարձություններին կամ թեմաներին է նվիրված գիրքը, ուստի այն բնութագրելիս կարևոր է պահպանել վերնագրով մատնանշվող ընդհանուր ուղղվածությունը՝ առանց որոշակի պատմական դեպքեր վերագրելու։