Сравнительная информативность лучевых методов в дифференциальной диагностике наиболее распространенных очаговых образований печени и особенности их визуализации при ее жировой дистрофии / Ճառագայթային մեթոդների համեմատական ինֆորմատիվությունը լյարդի առավել

Литература

Աշխատությունը նվիրված է հայ և պարսկալեզու միջնադարյան հոգևոր գրականության երկու նշանավոր ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ դրանց գաղափարական, փիլիսոփայական, կրոնական, գեղարվեստական և լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու և Աստծու հարաբերության, հոգևոր ինքնաճանաչման, մեղքի ու ապաշխարության, սիրո, բարոյական կատարելագործման և աստվածային ճշմարտության որոնման թեմաների արտահայտման տարբեր ձևերն են։ Քննվում է, թե քրիստոնեական և իսլամական սուֆիական մտածողության միջավայրերում ինչպես են մեկնաբանվում մարդու ներաշխարհը, երկրային գոյության սահմանափակությունը և հոգևոր վերափոխման հնարավորությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում աստվածային սիրո գաղափարին և դրա գեղարվեստական մարմնավորմանը՝ բացահայտելով նմանություններն ու տարբերությունները երկու հեղինակների աշխարհընկալման մեջ։ Համեմատական քննության կարևոր ուղղություններից է խոսողի և աստվածայինի միջև հաղորդակցության ձևը․ մի դեպքում գերակշռող աղոթական, խոստովանական ու ինքնաքննական կառուցվածքը համադրվում է մյուսի պատմողական, առակային, խորհրդանշական և ուսուցողական եղանակների հետ։ Ուսումնասիրվում են փոխաբերությունները, խորհրդանիշները, պատկերային համակարգերը, կրկնությունները և բանաստեղծական խոսքի այն միջոցները, որոնց օգնությամբ վերացական աստվածաբանական ու փիլիսոփայական գաղափարները ստանում են գեղարվեստական արտահայտություն։ Կարևորվում է նաև մարդու ներքին հակասությունների, հոգևոր ճանապարհի և բարոյական ինքնակատարելագործման պատկերումը՝ հաշվի առնելով երկու ստեղծագործությունների ձևավորման տարբեր պատմամշակութային ու կրոնական միջավայրերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև միստիկական մտածողության առանձնահատկություններին՝ խուսափելով երկու ավանդույթների մեխանիկական նույնացումից և յուրաքանչյուր երկի գաղափարական համակարգը դիտարկելով իր սեփական մշակութային համատեքստում։ Համեմատական գրականագիտական մեթոդը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն թեմատիկ ընդհանրությունները, այլև ժանրային կառուցվածքի, հեղինակային խոսքի, պատկերավորման և հոգևոր փորձառության ներկայացման սկզբունքային տարբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը նպաստում է հայ և պարսկալեզու միջնադարյան գրականությունների միջև համեմատական երկխոսության խորացմանը՝ ցույց տալով, թե տարբեր կրոնական ու մշակութային ավանդույթներում ինչպես կարող են ձևավորվել համամարդկային հարցադրումներ մարդու հոգևոր գոյության, սիրո, ինքնաճանաչման և աստվածայինի որոնման վերաբերյալ։

Политология

Այս աշխատությունը վերանայում և նոր տեսանկյունից ուսումնասիրում է միջազգային կազմակերպությունների դերն ու նշանակությունը ժամանակակից համաշխարհային քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական գործընթացներում։ Հեղինակը վերլուծում է միջազգային կազմակերպությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, դրանց գործառույթները, կառավարման կառուցվածքները և ազդեցությունը պետությունների միջև համագործակցության զարգացման վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում են գլոբալ կառավարման, միջազգային անվտանգության, տնտեսական ինտեգրման, մարդու իրավունքների պաշտպանության, զարգացման քաղաքականության և միջազգային իրավունքի հետ կապված հիմնահարցերը՝ գնահատելով, թե ինչպես են միջազգային կազմակերպությունները արձագանքում փոփոխվող աշխարհակարգի մարտահրավերներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կազմակերպությունների արդյունավետությանը, լեգիտիմությանը, անդամ պետությունների շահերի համադրմանը և միջազգային համագործակցության մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորություններին։ Հետազոտությունը ներկայացնում է ինչպես տեսական մոտեցումներ, այնպես էլ գործնական օրինակներ, որոնք օգնում են հասկանալ միջազգային կազմակերպությունների գործունեության ուժեղ և թույլ կողմերը, ինչպես նաև դրանց դերը համաշխարհային խնդիրների լուծման գործում։ Գիրքը հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքական գիտության, միջազգային իրավունքի, տնտեսագիտության և գլոբալ կառավարման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Հայկական տեղեկատվական համայնքային ռեսուրսները հետխորհրդային երկրներում աշխատությունը վերլուծական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է հետխորհրդային տարածքում ձևավորված հայկական տեղեկատվական և համայնքային ռեսուրսների վրա՝ դիտարկելով դրանց զարգացումը նոր քաղաքական և սոցիալական իրականության պայմաններում, որտեղ խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո հայկական համայնքները տարբեր երկրներում բախվել են ինքնակազմակերպման, տեղեկատվության փոխանցման և մշակութային կապերի պահպանման նոր մարտահրավերների, իսկ աշխատանքը անդրադառնում է լրատվամիջոցների, համայնքային կառույցների, կրթական և մշակութային հարթակների դերին՝ որպես հայկական ինքնության պահպանման և համայնքային կապերի ամրապնդման գործիքների, միաժամանակ վերլուծելով դրանց արդյունավետությունը, սահմանափակումները և փոխազդեցությունը տեղական հասարակությունների ու պետական համակարգերի հետ՝ ստեղծելով համապարփակ պատկեր տեղեկատվական միջավայրի և հայկական սփյուռքի գործունեության վերաբերյալ։

Биология

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է մարդու բջիջներում ԴՆԹ-ի և քրոմոսոմների վնասումների լոկալիզացիայի ուսումնասիրությանը՝ հիմնված ժամանակակից մոլեկուլային կենսաբանության և ցիտոգենետիկայի մեթոդների վրա։ Գրքում ներկայացվում են գենետիկական նյութի վնասման հիմնական տեսակները, դրանց առաջացման մեխանիզմները և բջջային վերականգնողական համակարգերի դերը գենոմի կայունության պահպանման գործում։ Հեղինակը վերլուծում է ԴՆԹ վնասումների տարածական բաշխումը քրոմոսոմներում՝ ընդգծելով քրոմատինի կառուցվածքի, գենային ակտիվության և ռեպլիկացիոն գործընթացների ազդեցությունը վնասումների առաջացման և կուտակման վրա։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև տարբեր գենոտոքսիկ գործոնների՝ ճառագայթման, քիմիական նյութերի և օքսիդատիվ սթրեսի ազդեցությունները, ինչպես նաև դրանց հետևանքով առաջացող քրոմոսոմային աբերացիաների ձևավորման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ԴՆԹ վերականգնման ուղիներին, բջջային ցիկլի հսկողության համակարգերին և վնասվածքների հայտնաբերման մոլեկուլային մեթոդներին։ Գիրքը նախատեսված է գենետիկների, մոլեկուլային կենսաբանների, բժշկական հետազոտողների, լաբորատոր մասնագետների և ուսանողների համար՝ առաջարկելով համակողմանի պատկերացում ԴՆԹ վնասումների լոկալիզացիայի և կենսաբանական նշանակության վերաբերյալ։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Ղևոնդ Վարդապետի «Պատմութիւն» երկի լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով ստեղծագործության բառապաշարային, քերականական և ոճական յուրահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է պատմագրական այս կարևոր աղբյուրի լեզվական կառուցվածքը, գրաբարի կիրառման առանձնահատկությունները, արտահայտչական միջոցները և հեղինակի լեզվաոճական մոտեցումները։ Ուսումնասիրության ընթացքում անդրադարձ է կատարվում բառերի ընտրությանը, դարձվածքների կիրառությանը, պատմական տերմինաբանությանը, նախադասությունների կառուցվածքին և լեզվական այն միջոցներին, որոնց միջոցով փոխանցվում են պատմական իրադարձությունների նկարագրությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկի լեզվի կապին տվյալ ժամանակաշրջանի հայ գրական լեզվի զարգացման հետ, ինչպես նաև դրա նշանակությանը հայոց լեզվի պատմական ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը ներկայացնում է Ղևոնդ Վարդապետի ստեղծագործության լեզուն ոչ միայն որպես պատմական հաղորդակցության միջոց, այլև որպես միջնադարյան հայ մշակույթի, մտածողության և գրական ավանդույթի արտահայտություն։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, գրականագետների, պատմաբանների, դասախոսների, ուսանողների և գրաբարի ու հայ միջնադարյան մատենագրության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Культура

Երաժշտագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է կոմիտասագիտության ձևավորմանը, զարգացման հիմնական փուլերին և հայ երաժշտագիտության համակարգում դրա զբաղեցրած տեղին ու նշանակությանը։ Քննության են առնվում Կոմիտաս Վարդապետի ստեղծագործական, գիտահետազոտական և երաժշտահասարակական գործունեության ուսումնասիրության պատմությունը, նրա երաժշտական ժառանգության գնահատման սկզբունքները և կոմիտասագիտական հետազոտությունների հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Կոմիտասի ժողովրդական երգերի հավաքչական ու մշակման գործունեությանը, հայկական ավանդական երաժշտության ուսումնասիրության մեթոդներին և ազգային երաժշտական մտածողության առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Վերլուծվում են հայ երաժշտագետների կողմից Կոմիտասի ստեղծագործությունների, երաժշտատեսական հայացքների, բազմաձայնության կիրառման սկզբունքների և ժողովրդական երաժշտության հետ նրա ստեղծագործական կապերի մեկնաբանությունները։ Քննարկվում են նաև կոմիտասագիտության զարգացման պատմական նախադրյալները, տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված գիտական մոտեցումները և Կոմիտասի ժառանգության վերաբերյալ հետազոտությունների աղբյուրագիտական ու մեթոդաբանական հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Կոմիտասի ձեռագրերի, երաժշտական գրառումների, նամակագրության և այլ վավերագրական նյութերի նշանակությունը նրա գործունեության համակողմանի ուսումնասիրության համար։ Անդրադարձ է կատարվում կոմիտասագիտության ազդեցությանը հայ ազգային երաժշտության պատմության լուսաբանման, երաժշտական կրթության զարգացման և մշակութային ժառանգության պահպանման գործընթացների վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել երաժշտագիտության, հայ երաժշտության պատմության, էթնոերաժշտագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։