Статьи и речи ( 1908 - 1918 )

Химия

Երկաթը, նիկելը և կոբալտը մետաղական քիմիական տարրեր են, որոնք պատկանում են անցումային մետաղների խմբին և ունեն կարևոր նշանակություն ինչպես արդյունաբերության, այնպես էլ կենսաբանական և տեխնոլոգիական գործընթացներում։ Երկաթը ամենատարածված և լայն կիրառվող մետաղներից է, որն առանձնանում է բարձր ամրությամբ և մագնիսական հատկություններով, և հիմնականում օգտագործվում է պողպատի ու համաձուլվածքների արտադրության մեջ՝ շինարարության, մեքենաշինության և տարբեր ինժեներական կառույցների համար։ Նիկելը հայտնի է իր կոռոզիակայունությամբ և ամրությամբ, հաճախ օգտագործվում է համաձուլվածքներում՝ պողպատին հավելելով դիմացկունություն բարձր ջերմաստիճանների և ագրեսիվ միջավայրերի նկատմամբ, ինչպես նաև կիրառվում է մարտկոցների և էլեկտրատեխնիկական սարքավորումների արտադրության մեջ։ Կոբալտը նույնպես արժեքավոր անցումային մետաղ է, որն ունի մագնիսական հատկություններ և լայնորեն օգտագործվում է բարձրորակ համաձուլվածքների, մշտական մագնիսների և հատուկ տեխնոլոգիական նյութերի ստեղծման մեջ, ինչպես նաև կարևոր դեր ունի կենսաբանական համակարգերում՝ որպես վիտամին B12-ի բաղադրիչ։ Այս երեք տարրերը հաճախ ուսումնասիրվում են միասին, քանի որ ունեն համեմատաբար մոտ ֆիզիկաքիմիական հատկություններ և կարող են ձևավորել կայուն համաձուլվածքներ, որոնք կիրառվում են ավիատիեզերական, ռազմական և բարձր տեխնոլոգիական արդյունաբերություններում։ Նրանց ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև քիմիական ռեակցիաների, էլեկտրաքիմիայի և նյութերի կառուցվածքի հասկացման համար, քանի որ դրանք ցուցաբերում են տարբեր օքսիդացման աստիճաններ և ակտիվ մասնակցություն են ունենում բազմաթիվ արդյունաբերական գործընթացներում։

География

Климатический очерк Северо-Восточной Армении с соседними районами характеризуется сложным сочетанием горного рельефа, высотной поясности и влияния как умеренно-континентальных, так и субтропических воздушных масс, что создаёт значительное разнообразие климатических условий на относительно небольшой территории. Северо-восточная часть страны, включающая Лорийскую и Тавушскую области, отличается более влажным климатом по сравнению с центральными и южными районами Армении, что связано с влиянием влажных воздушных потоков, поступающих с Кавказского хребта и Черноморского региона. В районах с пониженной высотой, таких как Иджеванская и Дебедская долины, лето тёплое и умеренно влажное, а зима относительно мягкая, с периодическими снегопадами, тогда как в более высокогорных зонах климат становится более суровым с продолжительной зимой и устойчивым снежным покровом. В таких населённых пунктах, как Dilijan, климат отличается повышенной влажностью, частыми осадками и густыми лесными массивами, что формирует уникальные природные условия, благоприятные для лесного хозяйства и рекреации. В районе Ijevan климат более тёплый и мягкий, с выраженным летним максимумом осадков, что способствует развитию сельского хозяйства и виноградарства. Лорийская область, включая такие промышленные центры как Alaverdi, характеризуется умеренно холодной зимой и прохладным летом, а также значительной облачностью и осадками в течение года. Соседние районы Грузии и Азербайджана оказывают дополнительное влияние на формирование воздушных масс, усиливая контрасты между влажными северными склонами и более засушливыми внутренними районами Кура-Араксинской низменности. В целом климат Северо-Восточной Армении отличается высокой мозаичностью, обусловленной сложным рельефом и перепадами высот, что делает его одним из наиболее разнообразных климатических регионов страны.

История

Այս աշխատանքը նվիրված է «Սովետական Արևելք» գաղափարի և դրա մշակութային արտացոլումների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով այն գրական-գաղափարական ուղղությունը, որը ձևավորվել է խորհրդային ժամանակաշրջանում Արևելքի ժողովուրդների բանահյուսական և էպիկական ավանդույթների վերաիմաստավորման հիման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են տարբեր ժողովուրդների էպոսները՝ հերոսական երգերը, ավանդական պատմությունները և բանահյուսական դրվագները, ներառվել խորհրդային մշակութային քաղաքականության շրջանակներում և ստացել նոր գաղափարական մեկնաբանություն՝ համապատասխանեցված սոցիալիստական ռեալիզմի սկզբունքներին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է, որ «Սովետական Արևելք» հասկացությունը ոչ միայն աշխարհագրական, այլև գաղափարական կատեգորիա էր, որի միջոցով փորձ էր արվում ներկայացնել Արևելքի ժողովուրդների պատմական անցյալը որպես դասակարգային պայքարի և սոցիալական առաջընթացի տրամաբանության մաս։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էպիկական ստեղծագործությունների վերախմբագրմանը, գրական մշակումներին և դրանց ներմուծմանը գրականություն, թատրոն և երաժշտություն, ինչը նպաստում էր ազգային մշակույթների ինտեգրմանը խորհրդային ընդհանուր մշակութային համակարգի մեջ։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ այս գործընթացը հաճախ ուղեկցվում էր ավանդական սյուժեների գաղափարական վերաիմաստավորմամբ և նոր կերպարային համակարգերի ստեղծմամբ, որտեղ հերոսները ներկայացվում էին որպես ժողովրդական պայքարի կամ սոցիալիստական իդեալների նախատիպեր։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է տարբեր արևելյան ժողովուրդների էպիկական ժառանգության համեմատական ուսումնասիրությանը՝ ցույց տալով ընդհանուր թեմաներ, ինչպիսիք են հերոսությունը, արդարության որոնումը և համայնքային արժեքները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է «Սովետական Արևելք» էպոսը որպես գաղափարական և մշակութային սինթեզի արդյունք, որտեղ ավանդական բանահյուսությունը վերափոխվում է խորհրդային մշակութային քաղաքականության ազդեցության ներքո։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է ազատության և անհրաժեշտության փոխհարաբերության փիլիսոփայական խնդրի մեկնաբանությանը մարքսիստական-լենինյան գաղափարախոսության և դիալեկտիկական մատերիալիզմի տեսական սկզբունքների շրջանակում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հարցի վրա, թե ինչպես են օբյեկտիվ օրինաչափությունները, հասարակական պայմանները և մարդու գիտակցված գործունեությունը փոխկապակցվում պատմական զարգացման ընթացքում։ Ազատությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես արտաքին պայմաններից լիովին անկախ կամ կամայական գործողություն, այլ որպես իրականության օրինաչափությունների ճանաչման և այդ գիտելիքի հիման վրա նպատակաուղղված գործունեություն իրականացնելու հնարավորություն։ Անհրաժեշտությունը ներկայացվում է որպես բնության, հասարակության և մտածողության մեջ գործող օբյեկտիվ կապերի ու օրինաչափությունների արտահայտություն, որոնք գոյություն ունեն անհատական ցանկություններից անկախ։ Քննարկվում է այն գաղափարը, որ մարդու ազատության հնարավորությունները ընդլայնվում են իրական աշխարհի օրինաչափությունների ճանաչման և դրանք գործնական գործունեության մեջ հաշվի առնելու միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազատության և անհրաժեշտության դիալեկտիկական կապին, պատճառականության, պատահականության, գիտակցության, ընտրության և պատասխանատվության խնդիրներին։ Փիլիսոփայական վերլուծությունը տարածվում է նաև հասարակական հարաբերությունների և պատմական գործընթացների վրա՝ դիտարկելով անհատի գործունեության, սոցիալական պայմանների և հասարակության զարգացման օրինաչափությունների փոխազդեցությունը։ Կարևորվում է պրակտիկայի դերը որպես մարդու գիտելիքների և նպատակների իրականացման ոլորտ, որտեղ տեսական ճանաչողությունը կապվում է հասարակական գործունեության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև նախորդ փիլիսոփայական ուղղություններում ազատության և անհրաժեշտության վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումներին՝ դրանք համադրելով մարքսիստական փիլիսոփայության հիմնական դրույթների հետ։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե խորհրդային փիլիսոփայական գրականության մեջ ինչպես էր մեկնաբանվում անհատի ազատության խնդիրը սոցիալական և պատմական պայմանավորվածության համատեքստում։ Միաժամանակ աշխատությունը կարող է դիտարկվել որպես տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական և փիլիսոփայական մտքի ուսումնասիրության աղբյուր, ուստի դրա դրույթները կարևոր է դիտարկել ստեղծման պատմական և քաղաքական միջավայրի շրջանակում։ Այն կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության պատմությամբ, քաղաքական գաղափարախոսությունների պատմությամբ, դիալեկտիկական մատերիալիզմով և խորհրդային մտավոր ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Технология

Ինժեներատեխնիկական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է փոսհորատման տեխնոլոգիական գործընթացի կատարելագործմանը և համապատասխան աշխատանքային օրգանի կառուցվածքային ու գործառական պարամետրերի հիմնավորմանը։ Քննության են առնվում հորատման գործընթացի կազմակերպման առանձնահատկությունները, հողի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների ազդեցությունը և կիրառվող տեխնիկական միջոցների աշխատանքի արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանող օրգանի երկրաչափական չափերի, կառուցվածքի, շարժման ռեժիմների և հողի հետ փոխազդեցության պայմանների ընտրությանը։ Վերլուծվում են հորատման որակի, արտադրողականության, էներգատարության և մեքենայի աշխատանքային կայունության վրա տարբեր տեխնոլոգիական ու կառուցվածքային պարամետրերի ազդեցությունները։ Քննարկվում են նաև աշխատանքային գործընթացի տեսական և փորձարարական ուսումնասիրման, տեխնիկական ցուցանիշների օպտիմալացման և արդյունավետ աշխատանքային ռեժիմների որոշման մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հիմնավորելու փոսհորատման սարքավորումների կառուցվածքային կատարելագործման և տեխնոլոգիական արդյունավետության բարձրացման ինժեներական լուծումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսական մեքենաշինության, հողամշակման տեխնիկայի, մեքենաների նախագծման և ագրոտեխնիկական գործընթացների մեքենայացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Այս աշխատանքը նվիրված է հայ գրականության պատմության համակարգված ուսումնասիրությանը՝ հիմնված մեխիթարյան միաբանության (Mechitaristen) գիտական և գրական ժառանգության վրա, որոնք XVIII–XIX դարերում մեծ դեր են ունեցել հայկական բանասիրության, պատմագրության և լեզվաբանական ուսումնասիրությունների զարգացման մեջ։ Հեղինակը փորձում է ներկայացնել հայ գրականության էվոլյուցիան որպես շարունակական գործընթաց՝ սկսած վաղ միջնադարյան հոգևոր և պատմագրական ստեղծագործություններից մինչև նոր ժամանակների գրական ձևավորումներ՝ ընդգծելով գրավոր ավանդույթի կայունությունն ու բազմազանությունը։ Աշխատության մեջ հատուկ ուշադրություն է դարձվում մեխիթարյանների գիտական մեթոդաբանությանը, որոնք հիմնվել են ձեռագրերի հավաքագրման, համեմատական վերլուծության, թարգմանությունների և քննադատական հրատարակությունների վրա՝ ձևավորելով հայագիտության եվրոպական դպրոցներից մեկը։ Նշվում է նաև նրանց դերը հայ դասական հեղինակների՝ Մովսես Խորենացու, Եղիշեի, Գրիգոր Նարեկացու և այլոց ստեղծագործությունների պահպանման և տարածման գործում, ինչը նպաստել է հայ մշակույթի միջազգային ճանաչմանը։ Աշխատությունը վերլուծում է նաև հայ գրականության թեմատիկ և ժանրային զարգացումը՝ ընդգծելով պատմագրության, կրոնական գրականության, պոեզիայի և թարգմանական գրականության փոխկապակցվածությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում է հայ գրականության տեղը եվրոպական գիտական մտքի մեջ, որտեղ մեխիթարյանների աշխատությունները դարձել են կարևոր աղբյուր արևելագիտության և բանասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է հայ գրականության պատմությունը մեխիթարյանների տեսլականով՝ որպես ազգային մշակույթի շարունակական և գիտականորեն հիմնավորված զարգացման գործընթաց։