Թեհրան քաղաքի շրջակա տարածքի ստորերկրյա ջրերի քիմիական աղտոտման նվազեցման ուղղությամբ բնապահպանական միջոցառումների ուսումնասիրություն

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Escherichia coli բակտերիայի նյութափոխանակային գործընթացների ուսումնասիրությանը խմորման պայմաններում՝ տարբեր քանակությամբ գլյուկոզի առկայության դեպքում։ Հետազոտության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է ջրածնի առաջացման և օգտագործման գործընթացների, ինչպես նաև բջջաթաղանթով պրոտոնների տեղափոխման մեխանիզմների վրա, որոնք կարևոր դեր են կատարում բակտերիալ բջջի էներգետիկ հավասարակշռության պահպանման և շրջակա միջավայրի փոփոխություններին հարմարվելու գործում։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես է սննդային միջավայրում գլյուկոզի կոնցենտրացիայի փոփոխությունն ազդում խմորման ինտենսիվության, նյութափոխանակային ուղիների ակտիվության, ջրածնի արտադրության և պրոտոնային հոսքերի կարգավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆերմենտային համակարգերի գործունեությանը, որոնք մասնակցում են ջրածնի փոխանակությանը և բջջային էներգիայի ձևավորման գործընթացներին։ Վերլուծվում են ջրածնի նյութափոխանակության և պրոտոնների շրջանառության միջև առկա փոխկապակցվածությունները՝ հաշվի առնելով բջջի ներքին թթվահիմնային հավասարակշռության, թաղանթային էներգետիկ վիճակի և նյութափոխանակային հարմարվողականության առանձնահատկությունները։ Տարբեր գլյուկոզային պայմանների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե սննդանյութի հասանելիությունն ինչպես կարող է փոխել բակտերիայի ֆիզիոլոգիական արձագանքը և էներգիայի ստացման ռազմավարությունը թթվածնի սահմանափակ կամ բացակայող պայմաններում։ Աշխատանքում կարևորվում է նաև տարբեր նյութափոխանակային համակարգերի փոխհամաձայնեցված գործունեությունը, որի շնորհիվ բջիջը կարողանում է պահպանել կենսագործունեության համար անհրաժեշտ պայմանները խմորման ընթացքում։ Ստացված արդյունքները նպաստում են բակտերիալ կենսաէներգետիկայի, խմորման կենսաքիմիական մեխանիզմների և միկրոօրգանիզմների նյութափոխանակային կարգավորման ավելի խորքային ըմբռնմանը։ Հետազոտությունը կարող է նաև կիրառական նշանակություն ունենալ կենսատեխնոլոգիայի և մանրէաբանական արտադրական գործընթացների ուսումնասիրության համար, հատկապես այն համակարգերում, որտեղ կարևոր են միկրոօրգանիզմների կողմից ջրածնի առաջացումը, ածխաջրերի յուրացումը և էներգետիկ փոխանակության արդյունավետ կառավարումը։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Ազատ գետի ավազանի բուսական աշխարհի բազմազանության, բուսական համակեցությունների կառուցվածքի, տարածման օրինաչափությունների և բնական բուսական պաշարների պահպանության ու արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է տարածքի ֆլորիստիկական կազմի բացահայտման, բուսատեսակների կարգաբանական պատկանելության, էկոլոգիական առանձնահատկությունների և տարբեր բնական պայմաններում դրանց տարածվածության գնահատման վրա։ Գետի ավազանը դիտարկվում է որպես միասնական բնական համակարգ, որտեղ բարձրության, ռելիեֆի, կլիմայական պայմանների, հողային ծածկույթի, ջրային ռեժիմի և մարդու տնտեսական գործունեության փոխազդեցությունը պայմանավորում է բուսական աշխարհի ձևավորումն ու տարածական տարբերակումը։ Ուսումնասիրության շրջանակում առանձնացվում են տարածքում հանդիպող բույսերի հիմնական կարգաբանական խմբերը, ընտանիքներն ու ցեղերը, գնահատվում է տեսակային հարստությունը և բացահայտվում են ֆլորայի բնորոշ առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է տեղական, հազվագյուտ, սահմանափակ տարածում ունեցող և պահպանության կարիք ունեցող տեսակների հայտնաբերումը, քանի որ դրանց առկայությունը կարևոր ցուցանիշ է տարածքի կենսաբազմազանության և բնապահպանական արժեքի գնահատման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում էնդեմիկ և ռելիկտային տարրերին, ինչպես նաև այն տեսակներին, որոնց պոպուլյացիաները կարող են զգայուն լինել բնական միջավայրի փոփոխությունների նկատմամբ։ Ֆլորիստիկական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել նաև տարբեր աշխարհագրական ծագում ունեցող բուսատեսակների հարաբերակցությունը և բացահայտել ուսումնասիրվող տարածքի կապերը Հայաստանի ու հարակից տարածաշրջանների բուսաշխարհագրական միավորների հետ։ Քննության են առնվում բույսերի կենսաձևերը, էկոլոգիական խմբերը և տարբեր միջավայրային պայմաններին հարմարվելու առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում է բուսականության ուղղաձիգ գոտիականությունը՝ հաշվի առնելով գետի ավազանի բարձրությունների տարբերությունները և դրանց հետ կապված ջերմաստիճանային, խոնավության ու հողային պայմանների փոփոխությունները։ Տարբեր բարձրադիր գոտիներում ձևավորված բուսական համակեցությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել բուսական ծածկույթի տարածական կազմակերպման հիմնական օրինաչափությունները։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա են անտառային, թփուտային, մարգագետնային, տափաստանային, ժայռային, ջրային և մերձջրային բուսականության տիպերը՝ կախված տարածքի բնական պայմաններից։ Դիտարկվում են դրանց տեսակային կազմը, կառուցվածքը, գերակշռող տեսակները և էկոլոգիական նշանակությունը։ Գետի և դրա վտակների հարակից հատվածներում ձևավորված բուսականությունը գնահատվում է նաև ջրային էկոհամակարգերի կայունության տեսանկյունից, քանի որ մերձափնյա բուսական ծածկույթը մասնակցում է հողերի պահպանությանը, էրոզիոն գործընթացների սահմանափակմանը և բազմաթիվ կենդանի օրգանիզմների կենսամիջավայրերի ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնական և մարդածին գործոնների ազդեցությանը։ Գյուղատնտեսությունը, արածեցումը, բնակավայրերի և ենթակառուցվածքների զարգացումը, հանգստի ու զբոսաշրջային գործունեությունը, բուսական ռեսուրսների հավաքը և հողօգտագործման փոփոխությունները կարող են տարբեր աստիճանի ազդեցություն ունենալ բնական բուսականության կառուցվածքի և տեսակային կազմի վրա։ Քննության են առնվում բուսական ծածկույթի խախտման հնարավոր դրսևորումները, բնական համակեցությունների փոխակերպումը և այն պայմանները, որոնց դեպքում կարող է նվազել որոշ տեսակների տարածվածությունն ու վերարտադրության հնարավորությունը։ Միաժամանակ գնահատվում են բնական վերականգնման գործընթացները և տարբեր համակեցությունների դիմադրողականությունը արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում օգտակար բույսերի ուսումնասիրությանը։ Տարածքում հանդիպող դեղաբույսերը, սննդային, կերային, մեղրատու, եթերայուղատու, դեկորատիվ և այլ տնտեսական նշանակություն ունեցող տեսակները դիտարկվում են որպես բնական ռեսուրս, որի օգտագործումը պետք է համատեղվի պաշարների պահպանության և բնական վերարտադրության ապահովման հետ։ Գնահատվում են դրանց տարածվածությունը, հնարավոր պաշարները և օգտագործման հեռանկարները՝ բացառելով այնպիսի շահագործումը, որը կարող է հանգեցնել բնական պոպուլյացիաների նվազմանը կամ կենսամիջավայրերի խախտմանը։ Այս համատեքստում կարևորվում է կայուն բնօգտագործման սկզբունքների կիրառումը, ըստ որոնց տնտեսական արժեք ունեցող բուսական ռեսուրսների օգտագործումը պետք է հիմնված լինի գիտական գնահատման և պարբերական վերահսկողության վրա։ Առանձին ուղղություն է հազվագյուտ և վտանգված տեսակների պահպանության խնդիրների ուսումնասիրությունը։ Բացահայտվում են դրանց հիմնական կենսավայրերը, տարածման սահմանափակող գործոնները և հնարավոր սպառնալիքները։ Տեսակների պահպանության համար դիտարկվում են ինչպես բնական կենսավայրերում իրականացվող միջոցառումները, այնպես էլ անհրաժեշտության դեպքում բուսաբանական այգիներում, սերմերի հավաքածուներում կամ այլ վերահսկվող պայմաններում պահպանման հնարավորությունները։ Կարևորվում է առավել արժեքավոր բուսական տարածքների առանձնացումը և դրանց նկատմամբ համապատասխան պահպանական ռեժիմի սահմանման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև հատուկ պահպանվող բնական տարածքների նշանակությունը տարածաշրջանի կենսաբազմազանության պահպանման գործում։ Բուսականության վիճակի գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել այն տարածքները, որոնք առանձնանում են բարձր տեսակային բազմազանությամբ, հազվագյուտ բույսերի առկայությամբ կամ յուրահատուկ բուսական համակեցություններով և կարող են առաջնահերթ նշանակություն ունենալ բնապահպանական ծրագրերի իրականացման համար։ Քննության է առնվում բուսականության երկարաժամկետ մոնիթորինգի անհրաժեշտությունը, քանի որ պարբերական դիտարկումները հնարավորություն են տալիս ժամանակին բացահայտել տեսակային կազմի, պոպուլյացիաների վիճակի և բուսական ծածկույթի կառուցվածքի փոփոխությունները։ Նման տվյալները կարևոր են նաև կլիմայական փոփոխությունների հնարավոր ազդեցությունները գնահատելու համար։ Ջերմաստիճանի և տեղումների ռեժիմի երկարաժամկետ փոփոխությունները կարող են ազդել բուսատեսակների տարածման սահմանների, ծաղկման և զարգացման ժամանակաշրջանների, ինչպես նաև բուսական համակեցությունների կառուցվածքի վրա։ Առանձին նշանակություն է տրվում ֆլորիստիկական և գեոբուսաբանական տվյալների քարտեզագրմանը։ Տեսակների և բուսականության տիպերի տարածական ներկայացումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կենսաբազմազանության կենտրոնները, խոցելի տարածքները և պահպանության համար առաջնահերթ հատվածները։ Այդպիսի տվյալները կարող են կիրառվել տարածքային պլանավորման, բնապահպանական գնահատումների և բնական ռեսուրսների կառավարման գործընթացներում։ Հետազոտության արդյունքները կարևոր հիմք են նաև գետի ավազանի էկոհամակարգային ծառայությունների գնահատման համար։ Բուսական ծածկույթը մասնակցում է հողի պահպանությանը, ջրային ռեժիմի կարգավորմանը, ածխածնի կուտակմանը, կենսաբազմազանության պահպանմանը և բնական լանդշաֆտների ձևավորմանը, ուստի դրա վիճակը անմիջականորեն կապված է ամբողջ ավազանի էկոլոգիական կայունության հետ։ Պահպանության և օգտագործման հեռանկարների համատեղ դիտարկումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել այնպիսի մոտեցումներ, որոնց դեպքում բնական պաշարների տնտեսական և հասարակական օգտագործումը չի հակասում կենսաբազմազանության երկարաժամկետ պահպանությանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է տարածքի ֆլորայի և բուսականության վերաբերյալ տվյալների համակարգմամբ, տեսակային կազմի ու բուսական համակեցությունների օրինաչափությունների բացահայտմամբ և դրանց էկոլոգիական վիճակի գնահատմամբ։ Կիրառական նշանակությունը կապված է բնապահպանական կառավարման, բուսական ռեսուրսների կայուն օգտագործման, հազվագյուտ տեսակների պահպանության, տարածքային պլանավորման և բնության պահպանության միջոցառումների գիտական հիմնավորման հետ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել բուսաբանության, ֆլորիստիկայի, գեոբուսաբանության, բույսերի էկոլոգիայի, կենսաբազմազանության պահպանության և բնօգտագործման ոլորտների հետազոտողների, բնապահպանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեության և XX դարի հայկական ազգային երաժշտական-կատարողական մշակույթի փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն նպատակ ունի լրացնել հայ երաժշտական կատարողական արվեստի պատմության մեջ առկա կարևոր բացը՝ ներկայացնելով սիմֆոնիկ նվագախմբի ձևավորման, զարգացման և ազգային մշակութային գործընթացներում ունեցած դերի ամբողջական պատկերը։ Ազգային գրադարանի շտեմարանի տվյալներով՝ աշխատությունը Նարեկ Վալենտինի Թովմասյանի 2002 թվականի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսությունն է, որը հրատարակվել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի կողմից։ Հետազոտության հիմնական առանցքը սիմֆոնիկ նվագախմբի և ազգային մշակույթի փոխազդեցությունն ու փոխադարձ ազդեցությունն է։ Աշխատության մեջ նվագախումբը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտական ստեղծագործությունների կատարող կոլեկտիվ, այլև որպես ազգային երաժշտական մշակույթի ձևավորման, պահպանման, տարածման և զարգացման կարևոր հաստատություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն պատմական ու մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանում ձևավորվել և զարգացել է պրոֆեսիոնալ սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը, ինչպես նաև այն դերակատարությունը, որ ունեցել են նվագախմբերը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի ձեռքբերումները հանրությանը ներկայացնելու և ազգային երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելու գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարմանը և դրանց մեկնաբանության առանձնահատկություններին։ Նվագախմբային կատարումը ներկայացվում է որպես այն միջավայրը, որտեղ ազգային երաժշտական լեզուն կարող է դրսևորվել մեծածավալ սիմֆոնիկ և գործիքային ստեղծագործություններում՝ միաժամանակ մտնելով համաշխարհային դասական երաժշտության հետ ստեղծագործական երկխոսության մեջ։ Հետազոտության կարևոր հատվածներից մեկը նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավարների և դիրիժորների գործունեության ուսումնասիրությունն է, քանի որ նրանց մասնագիտական սկզբունքներն էապես ազդել են երկացանկի ձևավորման, կատարողական ոճի և ազգային երաժշտության մեկնաբանման վրա։ Մասնավորապես, ուսումնասիրություններում ընդգծվում է Դավիթ Խանջյանի նշանակալի ներդրումը հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների մեկնաբանման և նվագախմբի գործունեության նոր որակների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ազգային և համաշխարհային երաժշտական ժառանգության համադրությունը։ Սիմֆոնիկ նվագախմբի երկացանկում հայկական ստեղծագործությունների ընդգրկումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված ազգային մշակութային դրսևորում, այլ որպես հայ երաժշտության՝ համաշխարհային սիմֆոնիկ ավանդույթի մեջ ներկայանալու միջոց։ Այս տեսանկյունից նվագախմբի գործունեությունը նպաստում է ինչպես ազգային երաժշտության պահպանմանը, այնպես էլ դրա նոր մեկնաբանությունների և կատարողական ավանդույթների ձևավորմանը։ Թեմայի շրջանակում կարևոր է նաև տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական քաղաքականության և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նվագախմբային կյանքի վրա, քանի որ պետական և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը մեծապես պայմանավորել է համերգային կյանքի կազմակերպումը, կատարողների պատրաստումը, երկացանկի ընտրությունը և նոր ստեղծագործությունների ներկայացումը։ Պատմական համատեքստում հարկ է տարբերակել ներկայիս Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ավելի վաղ գոյություն ունեցած նույնանուն կոլեկտիվներից. ներկայիս նվագախումբը հիմնադրվել է Սերգեյ Սմբատյանի կողմից 2005 թվականին, մինչդեռ խորհրդային շրջանում «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբ» անվանումը գործածվել է այլ նվագախմբի համար։ Ներկայիս կոլեկտիվի պետական կարգավիճակը ձևավորվել է ՀՀ կառավարության 2014 թվականի որոշմամբ, որտեղ նրա գործունեության նպատակների թվում ամրագրված են երաժշտարվեստի նկատմամբ հասարակության հոգևոր պահանջների բավարարումը և ազգային երաժշտական-կատարողական արվեստի ավանդույթների պահպանումն ու զարգացումը։ Աշխատության ընդհանուր նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը դիտարկել հայկական մշակույթի ավելի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է նվագախմբային կատարումը դարձել ազգային կոմպոզիտորական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման կարևոր միջոց, ինչպես են դիրիժորներն ու երաժիշտները մասնակցել ազգային կատարողական դպրոցի ձևավորմանը, և ինչպես է հայկական երաժշտությունը սիմֆոնիկ ժանրի միջոցով հաղորդակցվել համաշխարհային երաժշտական մշակույթի հետ։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտագետների, արվեստագետների, երաժշտական բուհերի ուսանողների, կատարողների և հայկական ազգային երաժշտական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ համադրում է պատմական, երաժշտագիտական և մշակութաբանական մոտեցումները և սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեությունը ներկայացնում է որպես ազգային մշակութային ինքնության պահպանման ու զարգացման կարևոր բաղադրիչ։

Другие предметы

Աշխատանքը ներկայացնում է Կարլ Մարքսի, Ֆրիդրիխ Էնգելսի, Վլադիմիր Լենինի և Իոսիֆ Ստալինի աշխատությունների հայերեն հրատարակությունների համակարգված մատենագիտական նկարագրությունը՝ ընդգրկելով 1920 թվականից մինչև 1950 թվականի հունվարի 1-ն ընկած ժամանակահատվածը։ Այն արժեքավոր աղբյուրագիտական և գրադարանագիտական նշանակություն ունեցող աշխատություն է, որի հիմնական նպատակը նշված հեղինակների երկերի հայերեն թարգմանությունների, առանձին հրատարակությունների և դրանց հրատարակչական տվյալների ամբողջական կամ հնարավորինս ընդգրկուն գրանցումն ու դասակարգումն է։ Նման մատենագիտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու խորհրդային վաղ շրջանի Հայաստանում քաղաքական, հասարակագիտական և գաղափարախոսական գրականության տարածման գործընթացը, հայերեն թարգմանական գրականության ձևավորումը և հրատարակչական գործունեության զարգացումը։ Աշխատության մեջ մատենագիտական գրառումները կարող են տեղեկություններ ներառել հրատարակության վերնագրի, հեղինակի, թարգմանչի, հրատարակչության, հրատարակության վայրի, տարեթվի, ծավալի և այլ գրքային հատկանիշների վերաբերյալ, ինչի շնորհիվ յուրաքանչյուր հրատարակություն հնարավոր է նույնականացնել և տարբերակել հետագա վերահրատարակություններից։ Ժամանակագրական ընդգրկումը հատկապես կարևոր է, քանի որ 1920–1950 թվականներն ընդգրկում են Հայաստանի քաղաքական, հասարակական և մշակութային կյանքի արմատական վերափոխումների ժամանակաշրջան, երբ տպագիր արտադրանքի բովանդակությունը, հրատարակչական քաղաքականությունը և գրականության տարածման ուղղությունները ենթարկվում էին էական փոփոխությունների։ Այդ պայմաններում քաղաքական գաղափարախոսությանը վերաբերող գրականության հայերեն թարգմանությունների մատենագիտական ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր տվյալներ տրամադրել ինչպես գրքի պատմության, այնպես էլ տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և հասարակական գործընթացների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարևոր է նաև հայերեն թարգմանական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս հետևելու օտարալեզու քաղաքական և փիլիսոփայական աշխատությունների հայերեն փոխանցման ծավալներին, հրատարակման հաճախականությանը և ժամանակի ընթացքում դրանց մատուցման ձևերի փոփոխությանը։ Մատենագիտական համակարգվածությունը հետազոտողին հնարավորություն է տալիս արագ հայտնաբերելու անհրաժեշտ հրատարակությունները, համեմատելու տարբեր տարիների և հրատարակչությունների արտադրանքը և ուսումնասիրելու դրանց տարածման աշխարհագրությունը։ Նման աղբյուրը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, գրականագետների, գրադարանագետների, մատենագետների և խորհրդային շրջանի մշակութային պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն միաժամանակ կարող է ծառայել որպես սկզբնական հիմք հետագա ուսումնասիրությունների համար՝ կապված հայերեն գրքի պատմության, հրատարակչական քաղաքականության, թարգմանական գործունեության և խորհրդային գաղափարախոսական գրականության տարածման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ոչ միայն մատենագիտական տեղեկությունների հավաքածու է, այլև կարևոր փաստագրական նյութ, որի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել XX դարի առաջին կեսին Հայաստանում քաղաքական գրականության հայերենացման, հրատարակման և շրջանառության գործընթացների մասին՝ պահպանելով տվյալ ժամանակաշրջանի գրքային ժառանգության վերաբերյալ համակարգված տեղեկությունը։

Финансы

Այս գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ֆինանսաարդյունաբերական խմբերի ձևավորման և զարգացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տնտեսության կազմակերպման և ֆինանսական կառավարման կարևորագույն ուղղություններից մեկը։ Աշխատանքում վերլուծվում են ֆինանսական և արդյունաբերական կառույցների փոխկապակցման առանձնահատկությունները, դրանց ստեղծման նախադրյալները, կառավարման մեխանիզմները և տնտեսական զարգացման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Գրքում քննարկվում են ֆինանսաարդյունաբերական խմբերի դերը ներդրումային գործընթացներում, արտադրության արդյունավետության բարձրացման, մրցունակության ամրապնդման և ազգային տնտեսության զարգացման գործում, ինչպես նաև ներկայացվում են ոլորտի առկա խնդիրներն ու զարգացման հնարավորությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսական ոլորտի մասնագետների, ձեռնարկատերերի, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, հետազոտողների, ուսանողների և Հայաստանի տնտեսական զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Другие предметы

Ըստ պատրաստման նյութի (կամ օգտագործվող նյութերի) շինությունները և առարկաները սովորաբար դասակարգվում են հետևյալ կերպ՝ փայտե՝ պատրաստված փայտանյութից, առանձնանում են թեթևությամբ և հեշտ մշակմամբ, բայց ունեն ցածր հրդեհակայունություն, քարե՝ կառուցված բնական քարից կամ աղյուսից, բնութագրվում են բարձր ամրությամբ և երկար ծառայության ժամկետով, մետաղական՝ պատրաստված պողպատից կամ այլ մետաղներից, կիրառվում են հիմնականում արդյունաբերական և մեծածավալ կառույցներում՝ բարձր դիմացկունության պատճառով, բետոնե և երկաթբետոնե՝ ամենատարածված ժամանակակից շինանյութերից են, ապահովում են բարձր ամրություն, կայունություն և հրդեհակայունություն, պլաստմասսային և կոմպոզիտային՝ ժամանակակից թեթև նյութեր են, որոնք ունեն բարձր դիմադրողականություն կոռոզիայի նկատմամբ և օգտագործվում են տարբեր տեխնիկական ու կենցաղային ոլորտներում։