Թողարկողներ, բաժնետերեր, ներդրողներ

Другие предметы

Գյուղատնտեսական և մատենագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանում խաղողագործության զարգացման, գիտական ուսումնասիրության և արտադրական փորձի վերաբերյալ հրատարակված գրականության համակարգմանը և մատենագիտական ներկայացմանը։ Ցանկի հիմնական նպատակն է ապահովել խաղողագործության ոլորտին առնչվող գիտական, ուսումնական և մասնագիտական աղբյուրների որոնման ու ուսումնասիրության հնարավորությունը՝ նպաստելով Հայաստանի խաղողագործական ժառանգության և գիտատեխնիկական փորձի պահպանմանը։ Մատենագիտական ցանկում կարող են ընդգրկված լինել խաղողի մշակության պատմությանը, Հայաստանի հողակլիմայական պայմաններին, խաղողի տեղական և ներմուծված սորտերին, սելեկցիային ու ամպելոգրաֆիային վերաբերող աշխատություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն խաղողի այգիների հիմնադրման, հողի մշակության, ոռոգման, պարարտացման, վազերի էտի և ձևավորման, ինչպես նաև հիվանդությունների ու վնասատուների ուսումնասիրությանը նվիրված հրապարակումները։ Դիտարկվում են խաղողագործության արտադրողականության բարձրացման, բերքի որակի բարելավման և տարբեր բնակլիմայական գոտիներում մշակության առանձնահատկությունների վերաբերյալ մասնագիտական աղբյուրների թեմատիկ խմբավորման հնարավորությունները։ Մատենագիտական նկարագրությունները կարող են ներառել հեղինակների անունները, աշխատությունների վերնագրերը, հրատարակության վայրն ու տարեթիվը և աղբյուրների նույնականացման համար անհրաժեշտ այլ տեղեկություններ։ Ցանկը կարևոր տեղեկատվական աղբյուր է Հայաստանի խաղողագործության պատմության, գիտական մտքի զարգացման և գյուղատնտեսական հետազոտությունների հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսության մասնագետներին, խաղողագործներին, ագրոնոմներին, գիտաշխատողներին, ուսանողներին, գրադարանավարներին և գյուղատնտեսական գրականության մատենագիտական ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

История

Այս աշխատությունը կապված է հայ պատմագրության ամենահին և կարևոր աղբյուրներից մեկի՝ History of Armenia-ի հետ, որը վերագրվում է Movses Khorenatsi-ին և համարվում է հայ ժողովրդի ծագման, պետականության և մշակութային հիշողության հիմնարար գրավոր հուշարձաններից։ Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի պատմությունը սկսած առասպելական և հնագույն ժամանակներից մինչև վաղ միջնադար՝ համադրելով պատմական փաստերը, ավանդազրույցները և ազգագրական նյութերը։ Այն ընդգրկում է հայ թագավորների, իշխանական տների, քաղաքական իրադարձությունների և հարևան ժողովուրդների հետ հարաբերությունների նկարագրություններ՝ ստեղծելով ամբողջական պատմական պատկերը։ Հեղինակը հատուկ ուշադրություն է դարձնում հայ ինքնության ձևավորմանը, լեզվի, մշակույթի և պետականության գաղափարի զարգացմանը՝ ներկայացնելով դրանք որպես շարունակական պատմական գործընթաց։ Այս աշխատությունը կարևոր աղբյուր է ոչ միայն պատմաբանների, այլև լեզվաբանների, մշակութաբանների և հայագիտական հետազոտությունների համար, քանի որ այն ձևավորել է հայ պատմական մտածողության հիմքերը և մեծ ազդեցություն ունեցել հետագա պատմագրության վրա։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի հայ գրականության մեջ Արցախի պատմական, մշակութային և գեղարվեստական կերպավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրական ստեղծագործություններն ու հեղինակային մոտեցումներն են, որոնց միջոցով տարածաշրջանը ներկայացվել է որպես պատմական հիշողության, ազգային մշակույթի, բնաշխարհի և հասարակական կյանքի նշանակալի տարածք։ Քննվում է, թե արձակ, չափածո, հրապարակախոսական և հուշագրական բնույթի տարբեր գործերում ինչպես են արտացոլվել տեղական բնակավայրերը, բնությունը, պատմական հուշարձանները, ավանդությունները, հասարակական հարաբերությունները և մարդկանց կենցաղը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրական կերպարի ձևավորման միջոցներին՝ բնապատկերային նկարագրություններին, պատմական հիշողության վերաիմաստավորմանը, ժողովրդական բանահյուսության տարրերի կիրառմանը և հեղինակների գաղափարագեղագիտական դիրքորոշումների դրսևորմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե դարի տարբեր փուլերում ինչպես է փոփոխվել տարածաշրջանի ընկալումն ու ներկայացումը և ինչպիսի կապեր են ձևավորվել պատմական իրականության ու գեղարվեստական մեկնաբանության միջև։ Կարևորվում է նաև գրականության և բանահյուսության փոխազդեցությունը, քանի որ ժողովրդական ավանդությունները, պատմական զրույցները, երգերն ու տեղական մշակութային հիշողությունը կարող էին դառնալ գրական ստեղծագործությունների պատկերային և թեմատիկ աղբյուր։ Հետազոտության մեջ տարածաշրջանային թեմատիկան դիտարկվում է XIX դարի հայ գրականության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ այն կապելով պատմական վեպի, ճանապարհորդական գրականության, հայրենագիտական արձակի և ազգային թեմատիկայով պոեզիայի զարգացման հետ։ Գրական նյութի համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու կրկնվող կերպարները, խորհրդանշական պատկերները և տարածության գեղարվեստական ընկալման առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունները կարող են դիտարկվել որպես ժամանակաշրջանի մշակութային պատկերացումները պահպանող աղբյուրներ՝ անհրաժեշտ տարբերակմամբ գեղարվեստական պատկերման և պատմական փաստի միջև։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը նպաստում է XIX դարի հայ գրականության տարածական ու պատմամշակութային շերտերի առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը և բացահայտում է Արցախի թեմայի տեղը տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական գրական ու մշակութային մտածողության մեջ։

История

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Վանի թագավորության (Ուրարտու) ժամանակաշրջանի դամբարանային ճարտարապետությանը՝ ընդգծելով հնագույն հայկական լեռնաշխարհի պետականության հոգևոր և նյութական մշակույթի առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը վերլուծում է դամբարանների կառուցվածքային տիպերը, քարե և ժայռափոր համալիրների ճարտարապետական լուծումները, թաղման ծեսերի հետ կապված տարածական կազմակերպումը և դրանց կապը սոցիալական ու կրոնական պատկերացումների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դամբարանների տեղաբաշխման աշխարհագրական օրինաչափություններին, կառուցվածքային տեխնիկային, օգտագործված շինանյութերին և ինժեներական մոտեցումներին, ինչպես նաև թագավորական և վերնախավային թաղումների առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրությունը նաև դիտարկում է Ուրարտուի դամբարանային ճարտարապետության ազդեցությունը հետագա հայկական ճարտարապետական ավանդույթների վրա՝ ընդգծելով մշակութային շարունակականության և փոխակերպումների գործընթացները։ Աշխատությունը կարևոր է հնագետների, ճարտարապետության պատմաբանների և հայագիտության ոլորտի հետազոտողների համար՝ նպաստելով Վանի թագավորության նյութական մշակույթի խորքային ուսումնասիրմանը։

Другие предметы

Վարորդական տեսական քննությունների հարցաշարեր - Խումբ 10 ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է վարորդական տեսական քննությունների ամենաբարձր, ավարտական և համալիր մակարդակի պատրաստման համար և ընդգրկում է առավել բարդ, բազմաշերտ և խորացված իրավիճակային հարցաշարեր։ Գրքում ներկայացված են հարցեր, որոնք վերաբերում են ճանապարհային երթևեկության կանոնների ամբողջական կիրառմանը տարբեր բարդ պայմաններում, խաչմերուկներում և արտակարգ իրավիճակներում ճիշտ կողմնորոշմանը, առաջնահերթության որոշման ամենաբարդ դեպքերին, ինչպես նաև վթարների կանխարգելման և անվտանգության ապահովման ռազմավարություններին։ Աշխատությունը շեշտադրում է ոչ միայն կանոնների տեսական իմացությունը, այլ նաև դրանց արագ, ճշգրիտ և պատասխանատու կիրառումը իրական ճանապարհային իրավիճակներում, որտեղ կարևոր են ուշադրությունը, կանխատեսումը և արագ որոշում կայացնելու կարողությունը։ Ներառված են նաև հարցեր, որոնք վերաբերում են վարորդական էթիկային, ռիսկերի նվազեցմանը և ճանապարհային մշակույթի բարձրացմանը։ Գիրքը նպատակ ունի ավարտական կերպով ամրապնդել սովորողների գիտելիքները և ապահովել լիարժեք պատրաստվածություն տեսական քննությանը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի պոեզիայի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական ժառանգության հիմնական թեմաների, գաղափարների, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և բանաստեղծական մտածողության բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանաստեղծի քնարերգությունն է, որի միջոցով արտահայտվում են սիրո, կարոտի, հայրենիքի, մարդկային ճակատագրի, մենության, բնության և հոգևոր որոնումների թեմաները։ Ուսումնասիրվում է Իսահակյանի պոեզիայի ձևավորման ընթացքը, դրա կապը հայ ազգային գրական ավանդույթի, ժողովրդական բանահյուսության և համաշխարհային գրական-գեղագիտական ազդեցությունների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական հերոսի ներաշխարհին, նրա զգացմունքային ապրումներին, հիշողություններին և կյանքի իմաստի որոնումներին։ Աշխատությունը բացահայտում է նաև հայրենիքի թեմայի կարևորությունը, որը բանաստեղծի ստեղծագործության մեջ հաճախ միահյուսվում է ժողովրդի պատմական ճակատագրի, կորստի, օտարության և վերադարձի գաղափարների հետ։ Սիրային քնարերգության ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են սիրո, բաժանման, սպասման և կարոտի հոգեբանական նրբերանգները, ինչպես նաև կնոջ կերպարի գեղարվեստական ներկայացումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բնության պատկերներին, որոնք հաճախ ոչ միայն նկարագրական նշանակություն ունեն, այլև արտացոլում են քնարական հերոսի ներքին վիճակը և հոգեբանական ապրումները։ Հետազոտվում են բանաստեղծական լեզվի պարզությունն ու երաժշտականությունը, ժողովրդական խոսքի և պատկերավորման տարրերի կիրառությունը, կրկնությունները, խորհրդանիշները, մակդիրները, համեմատությունները և այլ գեղարվեստական միջոցները։ Իսահակյանի պոեզիան դիտարկվում է նաև ազգային ինքնության և համամարդկային արժեքների համադրության տեսանկյունից, քանի որ նրա ստեղծագործություններում հայկական պատմական ու մշակութային փորձառությունը հաճախ ստանում է համամարդկային հնչեղություն։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանաստեղծի անհատական ոճի ձևավորման առանձնահատկությունները և նրա տեղը հայ նորագույն քնարերգության զարգացման պատմության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, բանասերներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ պոեզիայի սիրահարներին՝ որպես Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական աշխարհի և գեղարվեստական մտածողության ուսումնասիրության նյութ։