Ծիսարան, որը կոչվում է Մաշտոց

Литература

«Ենիչերիները» խորագիրը վերաբերում է Օսմանյան կայսրության պատմության մեջ կարևոր դեր ունեցած ենիչերիական զորամիավորմանը, որի գործունեությունը սերտորեն կապված էր կայսրության ռազմական կազմակերպման, պետական կառավարման և հասարակական կյանքի հետ։ Ենիչերիները երկար ժամանակ կազմել են օսմանյան բանակի նշանակալի մասը՝ մասնակցելով ռազմական արշավանքների և քաղաքական իրադարձությունների, իսկ նրանց ինստիտուտի զարգացումն ու վերափոխումները կարևոր տեղ են զբաղեցնում Օսմանյան կայսրության պատմության մեջ։ Այս թեմային նվիրված պատմական կամ գեղարվեստական աշխատությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու զինվորական ծառայության կազմակերպմանը, զորքի ներքին կարգապահությանը, զինվորականների և իշխանության հարաբերություններին, ինչպես նաև ռազմական կառույցների ազդեցությանը հասարակական կյանքի վրա։ Հատորի շարունակական բնույթը ենթադրում է թեմայի հետագա զարգացում՝ ընթերցողին ներկայացնելով նախորդ մասում սկսված պատմողական կամ ուսումնասիրական նյութի հաջորդ փուլը։ Նման աշխատությունները կարևոր են ոչ միայն ռազմական անցյալի, այլև Օսմանյան կայսրության քաղաքական և սոցիալական կառուցվածքի վերաբերյալ պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում օսմանյան պատմությամբ, ռազմական հաստատությունների զարգացմամբ և հայալեզու պատմական գրականության պատմությամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու, թե ինչպես է ենիչերիների պատմական կերպարը ներկայացվել 19-րդ դարի հայալեզու գրականության մեջ։

Религия

Աստվածաշունչը քրիստոնեական հավատքի հիմնարար սուրբ գիրքն է, որն ընդգրկում է Հին և Նոր Կտակարանները՝ կազմելով քրիստոնեական դավանանքի, հոգևոր կյանքի և բարոյական ուսմունքի հիմնական աղբյուրը։ Այն միավորում է տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված կրոնական երկեր, որոնցում արտացոլված են արարչագործության, մարդկության պատմության, Աստծու և մարդու հարաբերությունների, հավատքի, ուխտի, արդարության, մեղքի, ապաշխարության և փրկության գաղափարները։ Հին Կտակարանը ներառում է պատմական, օրենսդրական, մարգարեական և իմաստասիրական գրություններ, ինչպես նաև աղոթքներ ու հոգևոր երգեր, իսկ Նոր Կտակարանը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքն ու ուսմունքը, առաքյալների գործունեությունը և վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորումը։ Սուրբ գիրքը դարեր շարունակ ծառայել է որպես քրիստոնեական պաշտամունքի, աղոթքի, կրոնական կրթության և աստվածաբանական մեկնության հիմք։ Հայ իրականության մեջ այն առանձնահատուկ տեղ ունի հոգևոր ու մշակութային ժառանգության պահպանման և փոխանցման գործում՝ նպաստելով հայերեն գրավոր լեզվի, թարգմանական գրականության, կրթության և ազգային ինքնագիտակցության զարգացմանը։ Հրատարակությունը կարևոր է հայերեն աստվածաշնչյան գրքի պատմության, կրոնական ընթերցանության ավանդույթների և 19-րդ դարի հայ տպագիր ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Другие предметы

Հայաստանում «նոր գրքերի» մասին ինֆորմացիոն ցանկերը սովորաբար ներկայացվում են որպես մատենագիտական կամ գրադարանային տեղեկատուներ, որտեղ համակարգված ձևով ամփոփվում են տարբեր հրատարակչությունների նոր լույս տեսած աշխատությունները։ Այդպիսի ցանկերի հիմնական նպատակն է ընթերցողներին, գրադարաններին և հետազոտողներին տրամադրել արագ կողմնորոշվելու հնարավորություն ժամանակակից գրական հոսքերում՝ ընդգրկելով գիտական, գեղարվեստական, ուսումնական և տեղեկատու բնույթի հրատարակություններ։ Օրինակ՝ Հայաստանում ակտիվորեն գործում են պարբերական «Նոր գիրք» նախագծերը, որտեղ յուրաքանչյուր շաբաթ կամ ամիս ներկայացվում են նոր հրատարակություններ տարբեր ոլորտներից՝ գրականություն, պատմություն, հասարակագիտություն, արվեստ և գիտություն, ինչը թույլ է տալիս հետևել հրատարակչական գործընթացների ընթացիկ զարգացումներին և գրքային շուկայի միտումներին ։ Բացի այդ, մատենագիտական ցանկերի ավելի մասնագիտական ձևաչափերը, որոնք պատրաստվում են գրադարանային և գիտական հաստատությունների կողմից, ընդգրկում են նաև գրքերի ամբողջական տվյալներ՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության վայր, տարեթիվ և թեմատիկ դասակարգում, ինչը նպաստում է գիտական տեղեկատվության համակարգմանն ու որոնելիության բարձրացմանը ։ Նման տեղեկատուները կարևոր դեր ունեն ազգային գրադարանային համակարգում՝ ապահովելով նոր գրականության մատչելիությունը և աջակցելով կրթական ու գիտական գործընթացներին, ինչպես նաև նպաստելով ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը Հայաստանում։

Медицина

Աշխատանքը նվիրված է թոքային տուբերկուլյոզով առաջին անգամ ախտորոշված հիվանդների և հիվանդության ռեցիդիվ ունեցող անձանց շրջանում կարճատև քիմիաթերապևտիկ բուժման արդյունավետության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել բուժման տարբեր մոտեցումների արդյունքները, պարզել հիվանդության առաջին դրսևորման և կրկնության դեպքերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրել այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել բուժման արդյունավետության վրա։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հիվանդների կլինիկական վիճակը, թոքերի ախտահարման տարածվածությունն ու բնույթը, հիվանդության ընթացքը, լաբորատոր և ռենտգենաբանական տվյալները, ինչպես նաև բուժման ընթացքում դիտվող փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կարճատև քիմիաթերապիայի ռեժիմների կիրառման արդյունավետությանը, բուժման նկատմամբ հիվանդների արձագանքին, բակտերիալ արտազատման դադարեցմանը, թոքային ախտահարումների հետընթացին և բուժման վերջնական արդյունքներին։ Համեմատական դիտարկումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբերություններ առաջին անգամ հայտնաբերված հիվանդների և ռեցիդիվների դեպքում բուժման ընթացքի ու արդյունքների միջև։ Ուսումնասիրվում են նաև այն հանգամանքները, որոնք կարող են պայմանավորել բուժման հաջողությունը կամ նվազեցնել դրա արդյունավետությունը, այդ թվում՝ հիվանդության կլինիկական ձևը, ախտահարման ծանրությունը, բուժման նկատմամբ հետևողականությունը, նախկին բուժման պատմությունը և հարակից գործոնները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել տուբերկուլյոզի բուժման առավել նպատակային ռազմավարությունների ընտրությանը և բուժման տևողության ու արդյունավետության հարաբերակցության գնահատմանը։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի ֆթիզիատրիայի և կլինիկական բժշկության համար, քանի որ տուբերկուլյոզի արդյունավետ բուժումը պահանջում է ոչ միայն հիվանդության արագ վերահսկում, այլև ռեցիդիվների և բուժման անբավարար արդյունքների նվազեցում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆթիզիատրների, թոքաբանների, կլինիկական բժիշկների, բժշկական հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար՝ որպես նյութ թոքային տուբերկուլյոզի տարբեր կլինիկական իրավիճակներում կարճատև քիմիաթերապևտիկ մոտեցումների արդյունավետության, սահմանափակումների և բուժման արդյունքների ուսումնասիրման համար։

Литература

Այս թեման վերաբերում է հայ XX դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից մեկի՝ Պարույր Սևակի կյանքին և ստեղծագործական գործունեությանը, ով մեծ դեր է ունեցել նորագույն շրջանի հայ պոեզիայի զարգացման, ազգային մտածողության խորացման և հասարակական գաղափարների արտահայտման գործում։ Պարույր Սևակը ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում և մկրտության ժամանակ ստացել է Պարույր Ղազարյան անունը։ Նա ստացել է բարձրագույն կրթություն Երևանի պետական համալսարանում, ապա ուսումը շարունակել է Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում, որտեղ ձևավորվել է նրա գրական աշխարհայացքը և ստեղծագործական ոճը։ Սևակի պոեզիան առանձնանում է խոր փիլիսոփայական մտածողությամբ, ազգային ինքնության խնդիրների վերլուծությամբ և մարդու ներաշխարհի բարդ զգացմունքների արտահայտմամբ։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ զուգակցվում են սիրո, հայրենիքի, պատմական հիշողության և մարդու բարոյական պատասխանատվության թեմաները։ Պարույր Սևակը մեծ ճանաչում է ստացել «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասի կյանքին և հայ ժողովրդի ողբերգական պատմությանը՝ դառնալով ազգային հիշողության և ցավի խորհրդանիշ։ Նրա այլ ստեղծագործություններում ևս արտացոլվում են ժամանակի սոցիալական և հոգևոր խնդիրները, մարդու ինքնաճանաչման որոնումները և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդումը։ Սևակը նաև զբաղվել է թարգմանական աշխատանքով՝ հայերեն ներկայացնելով համաշխարհային պոեզիայի կարևոր գործեր, ինչը նպաստել է հայ գրականության կապին միջազգային մշակույթի հետ։ Նրա կյանքը ավարտվել է 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայ գրականության ամենակարևոր արժեքներից մեկը՝ ազդելով նոր սերունդների գրողների և ընթերցողների վրա։

Литература

Այս ժողովածուն նվիրված է Արիստակես վարդապետի՝ Կեսարիայի արքեպիսկոպոսի և Մխիթարյան միաբանության ընդհանրական աբբայի քահանայական օծման հոբելյանին՝ որպես նրա հոգևոր ծառայության, եկեղեցական գործունեության և միաբանության կյանքում ունեցած դերի մեծարման արտահայտություն։ Հրատարակության խորագիրը մատնանշում է, որ միաբանության երախտապարտ անդամները հոբելյանական առիթով իրենց ստեղծագործություններն ու նվագները նվիրել են հոգևոր առաջնորդին՝ դրանք ներկայացնելով որպես սիրո, հարգանքի և երախտագիտության մշտնջենավոր հիշատակ։ Նման հոբելյանական ժողովածուները կարևոր տեղ էին զբաղեցնում Մխիթարյանների գրական և մշակութային կյանքում՝ միավորելով հոգևոր նվիրումը, գրական արտահայտությունը և միաբանության ներսում ձևավորված ավանդույթների պահպանումը։ Դրանք ոչ միայն արտահայտում էին անհատական կամ հավաքական գնահատանքը հոգևոր առաջնորդի հանդեպ, այլև ընդգծում էին միաբանության միասնականությունը, եկեղեցական ծառայության շարունակականությունը և հոգևոր ժառանգության փոխանցման կարևորությունը։ Նվագների ու ներբողական ստեղծագործությունների միջոցով հոբելյանը վերածվում էր հիշարժան մշակութային իրադարձության, որի նշանակությունը դուրս էր գալիս անձնական մեծարման շրջանակից՝ առնչվելով միաբանության ինքնությանը, հոգևոր արժեքներին և կրթական-գրական գործունեությանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Մխիթարյան միաբանության պատմությամբ, հայ հոգևոր գրականությամբ, հոբելյանական բանաստեղծական ստեղծագործություններով և 19-րդ դարի հայ կաթոլիկ մշակութային միջավայրով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր նյութ է հայ տպագիր գրքի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին գրական և հոգևոր միջոցներով նշանավորվում եկեղեցական առաջնորդների կյանքի կարևոր հանգրվանները և ինչպես էին այդպիսի իրադարձությունները պահպանվում գրավոր մշակույթի մեջ։