Թուրքերենի ինքնուսույց

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Ալբերտո Մորավիայի երկու վեպերի հայերեն և ռուսերեն թարգմանությունների լեզվի զուգադրական քննությանը՝ բնագրի և թարգմանական տարբերակների միջև լեզվական, ոճական և թարգմանական համապատասխանությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության հիմքում գեղարվեստական թարգմանության լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությունն է, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ինչպես են իտալերեն բնագրի բառային, դարձվածային, քերականական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկությունները փոխանցվում հայերեն և ռուսերեն։ Աշխատության մեջ կարող են համեմատվել երկու թարգմանությունների բառապաշարը, խոսքի տարբեր շերտերը, դարձվածաբանական միավորները, առածներն ու ասացվածքները, նորակազմությունները, փոխաբերական արտահայտությունները և մշակութային իրողություններն արտահայտող բառերն ու կապակցությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդախոսակցական և բարբառային տարրերին, որոնք հատկապես նշանակալի են առաջին վեպի լեզվական կառուցվածքում․ ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ այդ ստեղծագործությունը հարուստ է ժողովրդախոսակցական բառերով, բարբառային ձևերով, դարձվածքներով, առածներով ու ասացվածքներով և նորակազմություններով։ Մյուս վեպի լեզվական համակարգը համեմատաբար տարբեր բնույթ ունի՝ ավելի գրական և քաղաքային-բուրժուական բառապաշարով ու ոճական կառուցվածքով, իսկ շարահյուսական առումով բարդ կառուցվածքները միաժամանակ ներկայացվում են ընթերցողին բավական հստակ և պարզ ձևով։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե թարգմանիչներն ինչպիսի ռազմավարություններ են ընտրել բնագրի իմաստային և ոճական նրբերանգները պահպանելու համար։ Այդ նպատակով կարող են քննվել բառացի և ազատ թարգմանության հարաբերակցությունը, բառերի փոխարինումը, բացատրական թարգմանությունը, իմաստային ընդլայնումը կամ սեղմումը, քերականական վերակառուցումները, փոխհատուցումը և այլ թարգմանական փոխակերպումներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում լեզվական նորմին․ հայերեն և ռուսերեն տարբերակների համեմատական ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հայերեն թարգմանության որոշ շեղումներ գրական նորմից կարող են դիտարկվել որպես թարգմանչական գիտակցված ընտրություն, որի շնորհիվ առավել ցայտուն է փոխանցվում ժողովրդախոսակցական խոսքի բնույթը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև լեզվամշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ գեղարվեստական ստեղծագործության թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է փոխանցել ոչ միայն բառերի ուղղակի իմաստը, այլև տվյալ հասարակության մշակութային պատկերացումները, խոսքային վարքի առանձնահատկությունները և ազգային-մշակութային ենթատեքստը։ Աշխատության մեջ կարող են առանձնացվել նաև դարձվածքների, առածների և ասացվածքների թարգմանության խնդիրները, քանի որ դրանց բառացի փոխանցումը հաճախ չի ապահովում բնագրի իմաստային կամ ոճական համարժեքությունը։ Այս ուղղությամբ հեղինակի առանձին ուսումնասիրությունները ևս անդրադառնում են համապատասխան միավորների թարգմանության խնդիրներին։ Նորակազմությունների ուսումնասիրությունը ևս կարևոր է, քանի որ գեղարվեստական թարգմանության ընթացքում կարող են առաջանալ նոր բառեր, բառապատճենումներ և այլ լեզվական նորամուծություններ, որոնք հետագայում կարող են ազդեցություն ունենալ թարգմանական լեզվի և նույնիսկ ժամանակակից գրական լեզվի զարգացման վրա։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն գնահատել հայերեն և ռուսերեն թարգմանությունների համարժեքության աստիճանը, այլև բացահայտել յուրաքանչյուր լեզվի կառուցվածքային և արտահայտչական հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է ցույց տալ, թե նույն բնագրային միավորը ինչպես է տարբեր կերպ վերարտադրվում երկու թիրախային լեզուներում և ինչպիսի կորուստներ, ձեռքբերումներ կամ իմաստային ու ոճական փոփոխություններ են առաջանում այդ գործընթացում։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն միավորում է թարգմանագիտության, համեմատական լեզվաբանության, լեզվաոճաբանության և լեզվամշակութաբանության խնդիրները՝ գեղարվեստական կոնկրետ նյութի հիման վրա։ Այս թեմայով Զարուհի Ոսկանյանի 2014 թվականի թեկնածուական ատենախոսությունը պաշտպանվել է «Ընդհանուր և համեմատական լեզվաբանություն» մասնագիտությամբ, իսկ հետագա հրապարակումներում ևս ուսումնասիրվել են տվյալ թարգմանությունների լեզվական ընդհանուր բնութագրերն ու առանձին խնդիրներ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել թարգմանագետներին, լեզվաբաններին, գրականագետներին, իտալերենից հայերեն և ռուսերեն թարգմանության մասնագետներին, համեմատական լեզվաբանությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև գեղարվեստական թարգմանության տեսության և պրակտիկայի խնդիրներով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Медицина

Բժշկագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է քրոնիկական դակրիոցիստիտի բուժման առանձնահատկությունների և մոդիֆիկացված դակրիոցիստոռինոստոմիայի վիրաբուժական եղանակի կիրառման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում արցունքատար համակարգի անատոմիական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները, արցունքապարկի քրոնիկական բորբոքման առաջացման պատճառները, հիվանդության զարգացման մեխանիզմները և կլինիկական հիմնական դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արցունքատար ուղիների անցանելիության խանգարումների ախտորոշմանը, հիվանդների նախավիրահատական հետազոտությանը և վիրաբուժական բուժման ցուցումների որոշմանը։ Վերլուծվում են դակրիոցիստոռինոստոմիայի ավանդական և ձևափոխված եղանակների առանձնահատկությունները, դրանց կիրառման հնարավոր առավելությունները, սահմանափակումները և բուժման արդյունավետության գնահատման չափանիշները։ Քննարկվում են նաև արցունքապարկի և քթի խոռոչի միջև արցունքի արտահոսքի նոր ուղու ձևավորման սկզբունքները, վիրաբուժական միջամտության տեխնիկական կատարելագործման հնարավորությունները և հետվիրահատական վերականգնման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են բորբոքային գործընթացների վերահսկման, կրկնակի նեղացումների կանխարգելման, արցունքահոսության նվազեցման և արցունքատար համակարգի ֆունկցիայի վերականգնման հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում բուժման կարճաժամկետ և երկարաժամկետ արդյունքների գնահատմանը, հնարավոր բարդությունների վերլուծությանը և հիվանդների կյանքի որակի բարելավման նշանակությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ակնաբուժության, ակնապլաստիկ վիրաբուժության, քիթ-կոկորդ-ականջաբանության և արցունքատար համակարգի հիվանդությունների բուժման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Другие предметы

Հրատարակությունը ազգային մատենագիտության կարևոր տեղեկատու աղբյուր է, որի հիմնական նպատակը Հայաստանի Հանրապետությունում և հայկական սփյուռքի տարբեր համայնքներում լույս տեսնող տպագիր նյութերի համակարգված հաշվառումն ու մատենագիտական ներկայացումն է։ Այն հնարավորություն է տալիս մեկ միասնական տեղեկատվական համակարգում արձանագրել գրքերը, պարբերական և շարունակվող հրատարակությունները, թերթերում ու ամսագրերում հրապարակված հոդվածները, գրախոսությունները, ատենախոսությունների սեղմագրերը և տպագիր արտադրանքի այլ տեսակներ։ Յուրաքանչյուր նյութ ներկայացվում է ընդունված մատենագիտական նկարագրության սկզբունքներով՝ ներառելով հրատարակությունը նույնականացնելու և համապատասխան գրականությունը որոնելու համար անհրաժեշտ տվյալները։ Նյութերի դասակարգված և համակարգված կազմակերպումը հնարավորություն է տալիս օգտվողին կողմնորոշվել գիտության, կրթության, գրականության, արվեստի, հասարակական կյանքի և այլ բնագավառներին վերաբերող հրատարակությունների բազմազանության մեջ։ Հրատարակության առանձնահատուկ նշանակությունը պայմանավորված է ազգային տպագիր ժառանգության շարունակական փաստագրմամբ, քանի որ հաջորդական համարներում հավաքված մատենագիտական գրառումները ժամանակի ընթացքում ձևավորում են հայկական հրատարակչական գործունեության ծավալուն տեղեկատվական պատկերը։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված գրականության թեմատիկ ուղղությունները, հեղինակային կազմը, հրատարակչական ակտիվությունը և տպագիր մշակույթի զարգացման միտումները։ Տեղեկատուն գործնական նշանակություն ունի գրադարանավարների և մատենագետների համար՝ նպաստելով հավաքածուների համալրմանը, մատենագիտական որոնմանը և տեղեկատու սպասարկմանը, իսկ գիտական հետազոտությունների շրջանակում այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր գրքի պատմության, մամուլի, մշակույթի, գիտության և հրատարակչական գործի ուսումնասիրության համար։ Կարևորվում է նաև սփյուռքահայ տպագիր արտադրանքի ընդգրկումը, որի շնորհիվ հայկական տպագիր ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն Հայաստանի սահմաններում, այլև աշխարհասփյուռ հայկական մշակութային կենտրոնների համատեքստում։ Պարբերաբար կազմվող նման մատենագիտական ցանկերը նպաստում են տպագիր տեղեկատվության պահպանմանը, որոնելիությանը և գիտական շրջանառությանը՝ միաժամանակ ապահովելով հայկական գրքի ու մամուլի պատմության փաստագրական շարունակականությունը։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ազգային մատենագիտական համակարգի կարևոր բաղադրիչ է և արժեքավոր տեղեկատվական գործիք՝ հայկական տպագիր արտադրանքի հաշվառման, պահպանման և բազմակողմանի ուսումնասիրման համար։

Религия

Աստվածաշունչը քրիստոնեական հավատքի հիմնարար սուրբ գիրքն է, որը միավորում է Հին և Նոր կտակարանների գրությունները և ներկայացնում քրիստոնեական դավանանքի, հոգևոր կյանքի ու բարոյական ուսուցման հիմնական դրույթները։ Այն ներառում է տարբեր ժամանակներում ստեղծված պատմական, կրոնական, իմաստության և մարգարեական բնույթի գրություններ, որոնցում անդրադարձ է կատարվում աշխարհի արարմանը, մարդկության պատմությանը, Աստծո և մարդու հարաբերությանը, հավատքի պահպանմանը և բարոյական պատասխանատվությանը։ Հին կտակարանը ներկայացնում է աստվածաշնչյան ավանդության վաղ շրջանի պատմություններն ու ուսմունքները, աստվածային պատվիրանները, սաղմոսներն ու մարգարեական խոսքերը։ Նոր կտակարանը կենտրոնանում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության և ուսմունքի, նրա առակների ու պատգամների, ինչպես նաև առաքյալների գործունեության և վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորման վրա։ Ժողովածուն կարևոր նշանակություն ունի քրիստոնեական աստվածաբանության, եկեղեցական ավանդության, պաշտամունքի և հոգևոր դաստիարակության համար։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հավատքի հիմնադրույթներին, աղոթքներին, բարոյական սկզբունքներին և մարդկային կյանքի իմաստի, սիրո, արդարության ու ներողամտության վերաբերյալ խորհրդածություններին։ Միաժամանակ այն կարևոր գրական և մշակութային ժառանգություն է, որի լեզուն, պատկերները և գաղափարները դարերի ընթացքում ազդեցություն են ունեցել հայ հոգևոր կյանքի, գրականության, արվեստի ու հասարակական մտածողության վրա։

Культура

Ճարտարապետության հիմունքներ-ը ճարտարապետական կրթության հիմքային ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ճարտարապետության տեսական և գործնական հիմունքները՝ սկսած տարածքի ընկալումից և ձևավորման սկզբունքներից մինչև շենքերի նախագծման հիմնական կանոններ, աշխատությունում բացատրվում են կոմպոզիցիայի, մասշտաբի, համամասնության և ձևի կազմակերպման սկզբունքները, ինչպես նաև ճարտարապետական լուծումների կապը ֆունկցիայի և գեղագիտական պահանջների հետ, միաժամանակ դիտարկվում են շինարարական նյութերի և կոնստրուկտիվ համակարգերի հիմնական տեսակները, քաղաքաշինական միջավայրի ձևավորման սկզբունքները և տարածական կազմակերպման մեթոդները, հատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագծային մտածողության զարգացմանը և էսքիզավորման հմտություններին, աշխատությունը նաև ներառում է օրինակներ պատմական և ժամանակակից ճարտարապետությունից՝ օգնելով հասկանալ ճարտարապետության զարգացման տրամաբանությունը և կիրառական մոտեցումները, նպատակ ունենալով ձևավորել ճարտարապետական մտածողություն և նախագծային կարողություններ։

Лингвистика

Այս գիրքը ուսումնասիրում է փոխաբերացման գործընթացը հոգելեզվաբանական տեսանկյունից՝ բացահայտելով, թե ինչպես է մարդկային միտքը լեզվի միջոցով ձևավորում փոխաբերական իմաստներ։ Գրքում վերլուծվում են փոխաբերության ընկալման և արտադրության ճանաչողական մեխանիզմները, դրանց կապը մտածողության, հիշողության և ընկալման գործընթացների հետ։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև տարբեր լեզվական համակարգերում փոխաբերությունների կառուցվածքային առանձնահատկություններին և դրանց մշակութային պայմանավորվածությանը։ Նյութում քննարկվում են փոխաբերության դերը խոսքի իմաստավորման, հաղորդակցության արդյունավետության և լեզվական ստեղծագործականության մեջ։ Գիրքը համադրում է հոգեբանության, լեզվաբանության և ճանաչողական գիտությունների մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ փոխաբերական մտածողության խորքային մեխանիզմները։