Закономерности изменения прочности и ползучести набухающих грунтов, их прогноз возможности применения в строительстве

Право

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքին որպես սոցիալական և պատմական երևույթի տեսական-իրավական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում իրավունքի ծագման, ձևավորման, զարգացման և հասարակական հարաբերությունների կարգավորման մեջ դրա ունեցած դերի բացահայտումն է։ Աշխատանքում իրավունքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես նորմերի և կանոնների ամբողջություն, այլև որպես հասարակության պատմական զարգացման ընթացքում ձևավորված սոցիալական ինստիտուտ, որը արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի տնտեսական, քաղաքական, մշակութային և արժեքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքի և հասարակության փոխազդեցությանը, իրավական նորմերի առաջացման սոցիալական նախադրյալներին և դրանց փոփոխությանը՝ հասարակական հարաբերությունների զարգացմանը զուգընթաց։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել իրավունքի վերաբերյալ հիմնական տեսական ուղղությունները՝ բնական իրավունքի, իրավական պոզիտիվիզմի, սոցիոլոգիական իրավագիտության, պատմական դպրոցի և այլ հայեցակարգերի մոտեցումները։ Այդ համատեքստում վերլուծվում են իրավունքի էության, բովանդակության, արժեքային նշանակության, սոցիալական պայմանավորվածության և պարտադիր բնույթի վերաբերյալ տարբեր տեսական դիրքորոշումները։ Կարևորվում է նաև իրավունքի և պետության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ պետական իշխանության գործունեությունը և իրավական կարգավորումը պատմականորեն ձևավորվել են փոխազդեցության պայմաններում։ Աշխատանքում կարող են քննության առնվել իրավունքի գործառույթները՝ հասարակական հարաբերությունների կարգավորումը, իրավունքների և ազատությունների պաշտպանությունը, սոցիալական կայունության ապահովումը, հակասությունների լուծումը և հասարակական վարքագծի սահմանների ձևավորումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում իրավական գիտակցության, իրավական մշակույթի և իրավական արժեքների նշանակությանը՝ իրավունքի իրական սոցիալական ազդեցությունը հասկանալու համար։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իրավունքի փոփոխական և միաժամանակ շարունակական բնույթը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են պատմական պայմանների փոփոխությունն ու հասարակական պահանջները նպաստում իրավական համակարգերի վերափոխմանը։ Աշխատանքի տեսական արդյունքները կարող են նպաստել իրավունքի էության և զարգացման օրինաչափությունների առավել խորքային ընկալմանը, իրավական երևույթների սոցիալական պայմանավորվածության բացահայտմանը և ժամանակակից իրավական գործընթացների գիտական մեկնաբանմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, իրավունքի տեսության և փիլիսոփայության մասնագետներին, պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Педагогика

Այս աշխատանքը ներկայացնում է «հուշագիր» (զեկուցագրի կամ վերլուծական գրության ձևով) հայկական դպրոցների վերաբերյալ՝ անդրադառնալով նրանց կազմակերպչական կառուցվածքին, կրթական բովանդակությանը և պատմական զարգացման առանձնահատկություններին տարբեր ժամանակաշրջաններում, հատկապես Ռուսական կայսրության և վաղ խորհրդային փուլերի համատեքստում։ Հեղինակը դիտարկում է հայկական դպրոցական համակարգի ձևավորումը որպես ազգային ինքնության պահպանման և մշակութային զարգացման կարևոր գործոն, որտեղ կրթությունը հանդես է գալիս ոչ միայն գիտելիքների փոխանցման, այլ նաև լեզվի, գրականության և պատմական հիշողության պահպանման միջոց։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, որ հայկական դպրոցները տարբեր ժամանակներում գործել են տարբեր իրավական և վարչական պայմաններում՝ եկեղեցական, մասնավոր, պետական կամ համայնքային հովանավորության ներքո, ինչը ազդել է ուսումնական ծրագրերի և մանկավարժական մոտեցումների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցման լեզվին, որտեղ հայերենը աստիճանաբար ամրապնդվել է որպես հիմնական կրթական լեզու՝ չնայած ռուսերեն և այլ լեզուների ազդեցությանը, հատկապես քաղաքային և բազմազգ միջավայրերում։ Նշվում է նաև ուսուցիչների պատրաստման խնդիրը, դասագրքերի ապահովումը և դպրոցների նյութատեխնիկական վիճակը, որոնք հաճախ տարբերվել են ըստ տարածաշրջանների և ֆինանսավորման աղբյուրների։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև կրթության բովանդակային հարցերը՝ պատմության, գրականության, բնական գիտությունների և կրոնական կրթության հարաբերակցությունը, ինչպես նաև կրթության գաղափարական ուղղվածությունը տարբեր ժամանակներում։ Ընդհանուր առմամբ, հուշագիրը ներկայացնում է հայկական դպրոցների զարգացումը որպես երկարատև և բազմաշերտ գործընթաց, որը ձևավորվել է քաղաքական, մշակութային և սոցիալական գործոնների փոխազդեցության արդյունքում և ունեցել է կարևոր դեր հայ ժողովրդի ազգային ինքնագիտակցության պահպանման գործում։

Экология

Աշխատությունը ներկայացնում է Կովկասում կենդանիների ակլիմատիզացիայի և ուսումնասիրման նպատակով ստեղծված մասնագիտական հասարակության գործունեությունը կարգավորող կանոնադրական փաստաթուղթը։ Այն արտացոլում է XX դարի սկզբի Կովկասում կենդանական աշխարհի գիտական ուսումնասիրության, օգտակար կենդանատեսակների պահպանման, բազմացման և նոր տեսակների տարածաշրջան ներմուծման կազմակերպչական ու գիտական մոտեցումները։ Հասարակության գործունեության առանցքում Կովկասի կենդանական աշխարհի համակողմանի ուսումնասիրությունն էր, տարածաշրջանային ֆաունայի վերաբերյալ գիտելիքների տարածումը, արդեն գոյություն ունեցող օգտակար կաթնասունների պահպանման ու բազմացման խթանումը և նոր տեսակների ակլիմատիզացիան։ Կարևոր նպատակներից էր նաև գիտականորեն կազմակերպված ակլիմատիզացիոն-կենդանաբանական այգու ստեղծումն ու համապատասխան օժանդակ հաստատությունների ձևավորումը, ինչը պետք է հնարավորություն տար կենդանիներին նոր բնական և կիսաբնական պայմաններում ուսումնասիրելու, նրանց հարմարվողականության առանձնահատկությունները բացահայտելու և օգտակար տեսակների տարածման հնարավորությունները գնահատելու։ Կանոնադրությունը, որպես կազմակերպության գործունեության իրավական և վարչական հիմք, կարող էր սահմանել հասարակության նպատակները, անդամակցության պայմանները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, կառավարման մարմինների կառուցվածքը, ընդհանուր ժողովների անցկացման կարգը, ֆինանսական միջոցների ձևավորման աղբյուրները և հասարակության գործունեության կազմակերպման այլ սկզբունքներ։ Փաստաթղթի բովանդակությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ կենդանիների ակլիմատիզացիան այդ ժամանակաշրջանում դիտարկվում էր ոչ միայն որպես կենդանաբանական, այլև գյուղատնտեսական և տնտեսական նշանակություն ունեցող գործընթաց։ Նոր կենդանատեսակների ներմուծումը և տեղական պայմաններին դրանց հարմարվելու հնարավորությունների ուսումնասիրությունը կապվում էին կենդանական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, որսորդական տնտեսության զարգացման և օգտակար տեսակների բազմացման հետ։ Հասարակության գործունեության մեջ գիտական հետազոտությունները զուգակցվում էին հանրակրթական և գիտամշակութային աշխատանքների հետ։ Կազմակերպվում էին հրապարակային ժողովներ և գիտական զեկուցումներ, որոնց միջոցով տարածվում էին կենդանիների ուսումնասիրման, պահպանության և ակլիմատիզացիայի վերաբերյալ գիտելիքները։ Այս գործունեությունը նպաստում էր Կովկասի կենդանական աշխարհի նկատմամբ գիտական հետաքրքրության մեծացմանը և տարածաշրջանի ֆաունայի վերաբերյալ համակարգված տեղեկությունների տարածմանը։ Հասարակության գործունեությունը կարևոր էր նաև բնության պահպանության գաղափարների զարգացման տեսանկյունից։ Կենդանիների պահպանության, հազվագյուտ տեսակների նկատմամբ ուշադրության և բնական հարստությունների ռացիոնալ օգտագործման հարցերը աստիճանաբար ընդգրկվում էին գիտական ու հասարակական կազմակերպությունների օրակարգում։ Այդ համատեքստում կանոնադրությունը կարելի է դիտարկել որպես ոչ միայն մեկ կազմակերպության ներքին գործունեությունը կարգավորող փաստաթուղթ, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի բնագիտական մտածողության, կենդանաբանության զարգացման և բնության նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքի արտահայտություն։ Փաստաթուղթը արժեքավոր է պատմագիտական և գիտության պատմության ուսումնասիրությունների համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել նախահեղափոխական Կովկասում կենդանաբանական գիտությունների, ակլիմատիզացիայի և բնապահպանական նախաձեռնությունների ինստիտուցիոնալ զարգացման մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել կենդանաբաններին, կենսաբաններին, բնապահպանության մասնագետներին, գիտության պատմաբաններին, Կովկասի բնության և մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև գրադարանագիտական և մատենագիտական ուսումնասիրություններ կատարող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր պատմական աղբյուր է, որն արտացոլում է Կովկասում կենդանիների գիտական ուսումնասիրման, պահպանության, բազմացման և ակլիմատիզացիայի կազմակերպման սկզբունքները և ցույց է տալիս այն ինստիտուցիոնալ հիմքերը, որոնց վրա հետագայում զարգացան տարածաշրջանի կենդանաբանական և կենդանիների պահպանության կառույցները։

История

Հրատարակությունը 20-րդ դարի սկզբի պաշտոնական հաշվետվական փաստաթուղթ է, որը ներկայացնում է Եվպատորիայի հայ առաքելական եկեղեցու և նրան կից ծխական ուսումնական հաստատության հոգաբարձական խորհրդի գործունեությունը 1909 թվականի ընթացքում։ Նյութը կարևոր սկզբնաղբյուր է տեղի հայկական համայնքի կրոնական, կրթական, վարչական և հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել եկեղեցական ու կրթական հաստատությունների կառավարման մեխանիզմների, ֆինանսական վիճակի և համայնքային գործունեության կազմակերպման մասին։ Հաշվետվության շրջանակում կարող են ներկայացված լինել հոգաբարձական խորհրդի կատարած աշխատանքները, ընդունված որոշումները, եկեղեցու և դպրոցի պահպանման հետ կապված ծախսերը, նվիրատվությունները, հանգանակությունները և եկամուտների այլ աղբյուրները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն ծխական դպրոցի վերաբերյալ տեղեկությունները, որոնք կարող են արտացոլել սովորողների թվաքանակը, ուսուցիչների կազմը, ուսումնական գործընթացի կազմակերպումը, առարկաների դասավանդումը և կրթական հաստատության նյութական կարիքները։ Փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև եկեղեցու դերը համայնքի սոցիալական ու մշակութային կյանքում, քանի որ հայկական եկեղեցական կառույցները հաճախ ոչ միայն կրոնական, այլև կրթական, բարեգործական և համայնքային գործառույթներ էին իրականացնում։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել եկեղեցական գույքի պահպանությանը, շենքերի վերանորոգմանը, դպրոցի ֆինանսավորմանը և կարիքավոր համայնականներին կամ սովորողներին ցուցաբերվող աջակցությանը վերաբերող տվյալները։ Ֆինանսական հաշվետվությունները և վարչական տեղեկությունները արժեքավոր նյութ են համայնքի տնտեսական հնարավորությունների, բարեգործական մասնակցության և հաստատությունների պահպանման ծախսերի ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ փաստաթուղթը կարող է տեղեկություններ պարունակել հոգաբարձուների, հոգևորականների, ուսուցիչների, բարերարների և համայնքային այլ գործիչների մասին՝ դրանով ունենալով նաև կենսագրական ու ծագումնաբանական աղբյուրի նշանակություն։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Ղրիմի հայկական համայնքների կազմակերպված կյանքի, ազգային կրթության պահպանման և եկեղեցու շուրջ ձևավորված հասարակական կառույցների գործունեության մասին Ռուսական կայսրության վերջին տասնամյակներում։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ գաղթավայրերի պատմության, Հայ առաքելական եկեղեցու, հայկական դպրոցների, համայնքային ինքնակազմակերպման և 20-րդ դարի սկզբի կրթամշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։

География

Այս աշխատությունը նվիրված է Երևանի և հարակից տարածքների երկրաբանական միջավայրում տեղի ունեցող փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ տեխնածին գործունեության ազդեցության համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում քաղաքային զարգացման, շինարարության, հանքային և ջրային ռեսուրսների օգտագործման, ճանապարհաշինության, ինժեներական ենթակառուցվածքների ընդլայնման և մարդու տնտեսական գործունեության այլ ձևերի հետևանքով երկրաբանական միջավայրում առաջացող փոփոխությունների բացահայտումն ու գնահատումն է։ Աշխատության մեջ երկրաբանական միջավայրը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված բնական համակարգ, որի բաղադրիչների վրա երկարատև և ինտենսիվ տեխնածին ներգործությունը կարող է առաջացնել ինչպես տեղային, այնպես էլ տարածականորեն ավելի ընդգրկուն փոփոխություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ապարների ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների փոփոխությանը, հողային և գրունտային պայմանների վերափոխմանը, ստորերկրյա ջրերի ռեժիմի վրա ազդեցությանը, մակերևութային և ստորգետնյա գործընթացների ակտիվացմանը, ինչպես նաև քաղաքային տարածքների երկրաբանական կայունության հետ կապված խնդիրներին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է տեխնածին գործոնների տարբեր տեսակների և դրանց ազդեցության մեխանիզմների վերլուծությունը։ Քննարկվում են շինարարական ծանրաբեռնվածությունների, հողի հեռացման կամ լցման, ստորգետնյա կառույցների կառուցման, ջրառի, հաղորդակցային ցանցերի և քաղաքային տարածքի ինտենսիվ յուրացման հնարավոր հետևանքները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այնպիսի վտանգավոր գործընթացների առաջացման կամ ակտիվացման հնարավորությանը, ինչպիսիք են գրունտների նստվածքը, էրոզիան, սողանքային երևույթները, ապարների ճաքավորումը և այլ ինժեներաերկրաբանական փոփոխություններ։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև գեոէկոլոգիական տեսանկյունից, քանի որ երկրաբանական միջավայրի փոփոխությունները կարող են անդրադառնալ ինչպես շենքերի և ենթակառուցվածքների անվտանգությանը, այնպես էլ քաղաքային տարածքի ընդհանուր կայունությանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք ծառայել տեխնածին ազդեցությունների գնահատման, երկրաբանական միջավայրի մոնիթորինգի և հնարավոր բացասական գործընթացների կանխատեսման համար։ Դրանք կարող են կիրառվել նաև քաղաքաշինական և ինժեներական նախագծերում՝ հաշվի առնելու տարածքի երկրաբանական առանձնահատկությունները և նվազեցնելու մարդու գործունեության հետ կապված ռիսկերը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել երկրաբանների, ինժեներ-երկրաբանների, գեոէկոլոգների, քաղաքաշինարարների, շինարարական ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Биология

Այս աշխատությունը վերաբերում է Հրազդան գետի աղտոտվածության ազդեցության ուսումնասիրությանը լճագորտի (Rana ridibunda) որոշ օրգանների մորֆոֆունկցիոնալ առանձնահատկությունների վրա՝ համադրելով էկոլոգիայի, հիդրոկենսաբանության և փորձարարական կենսաբանության մոտեցումները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել ջրային միջավայրի աղտոտվածության կենսաբանական հետևանքները՝ կենդանի օրգանիզմների օրգան-հյուսվածքային մակարդակում տեղի ունեցող փոփոխությունների միջոցով, ինչը թույլ է տալիս օգտագործել լճագորտը որպես բիոինդիկատոր տեսակ։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում են գետի տարբեր հատվածներում բնակվող գորտերի օրգանների՝ մասնավորապես լյարդի, երիկամների, մաշկի և վերարտադրողական համակարգի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունները, որոնք կարող են արտահայտվել բջջային դեգեներացիայով, հյուսվածքային վերակազմավորմամբ կամ ֆունկցիոնալ ակտիվության փոփոխությամբ։ Հրազդան գետի աղտոտվածության աղբյուրները, ներառյալ արդյունաբերական արտանետումները, կենցաղային կեղտաջրերը և գյուղատնտեսական քիմիական նյութերը, ձևավորում են բարդ էկոտոքսիկոլոգիական միջավայր, որը ազդում է ջրային էկոհամակարգերի կենսաբազմազանության և կայունության վրա։ Ստացված տվյալները հնարավորություն են տալիս գնահատել աղտոտվածության աստիճանը ոչ միայն քիմիական, այլև կենսաբանական ցուցանիշների միջոցով՝ ընդգծելով կենդանի օրգանիզմների զգայունությունը միջավայրային փոփոխությունների նկատմամբ։ Այսպիսով, աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի էկոլոգիական մոնիթորինգի, շրջակա միջավայրի պահպանության և կենսաբանական ինդիկացիայի մեթոդների զարգացման համար՝ նպաստելով ջրային էկոհամակարգերի առողջության գնահատման ավելի համապարփակ մոտեցումների ձևավորմանը։