Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է շարժողական ակտիվության երկարատև սահմանափակման պայմաններում գլխուղեղի բջիջներում ընթացող կենսաքիմիական և նյարդաքիմիական փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով ներբջջային կալցիումային ազդանշանների, ֆոսֆոլիպիդային նյութափոխանակության և ԳԱԿԹ-ային նյարդահաղորդչական համակարգի փոխադարձ կապերի վրա։ Հետազոտության առանցքում այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով ֆիզիկական ակտիվության նվազումը կարող է ազդել նյարդային բջիջների իոնային հավասարակշռության, բջջաթաղանթների կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ վիճակի և արգելակող նյարդահաղորդման գործընթացների վրա։ Ներբջջային Ca²⁺-ը դիտարկվում է որպես կարևոր երկրորդային ազդանշանային գործոն, որը մասնակցում է նեյրոնների գրգռելիության, նյարդահաղորդիչների արտազատման, ֆերմենտային համակարգերի ակտիվության և բջջային նյութափոխանակության կարգավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կալցիումային հոմեոստազի հնարավոր փոփոխությունների և ֆոսֆոլիպիդների փոխակերպումների միջև կապերին, քանի որ թաղանթային լիպիդները ոչ միայն բջջային թաղանթների կառուցվածքային բաղադրիչներ են, այլև մասնակցում են ներբջջային ազդանշանային գործընթացներին։ Քննվում են ֆոսֆոլիպիդային նյութափոխանակության փոփոխությունները որպես նեյրոնային թաղանթների ֆունկցիոնալ վիճակի և ազդանշանային համակարգերի աշխատանքի հնարավոր ցուցանիշներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է ԳԱԿԹ համակարգի դերը՝ որպես կենտրոնական նյարդային համակարգի հիմնական արգելակող կարգավորման մեխանիզմներից մեկը, որը մասնակցում է նեյրոնային գրգռելիության և գրգռող ու արգելակող ազդակների հավասարակշռության պահպանմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պարզել, թե այս երեք համակարգերի փոփոխությունները որքանով են փոխկապակցված և կարող են արդյոք կազմել հիպոկինեզիայի նկատմամբ գլխուղեղի հարմարվողական կամ սթրեսային արձագանքի միասնական մեխանիզմի մաս։ Դիտարկվում են նաև փոփոխությունների ժամանակային բնույթը և դրանց հնարավոր դարձելիությունը՝ տարբերակելով հարմարվողական վերակազմավորումները բջջային գործառույթների խանգարման հետ կապված երևույթներից։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են սահմանափակ շարժողական ակտիվության պայմաններում կենտրոնական նյարդային համակարգի ֆունկցիոնալ վերափոխումների կենսաքիմիական հիմքերը հասկանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է նեյրոքիմիայի, նյարդաֆիզիոլոգիայի, բջջային կենսաբանության և կենսաքիմիայի մոտեցումները՝ ներկայացնելով ներբջջային ազդանշանային, թաղանթային և նյարդահաղորդչական համակարգերի փոխազդեցությունը որպես գլխուղեղի հարմարվողականության ուսումնասիրման կարևոր ուղղություն։

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշե Չարենցի կյանքի, ստեղծագործական ժառանգության և գրականագիտական ուսումնասիրման հետ կապված հարցերի քննությանը՝ ընդգծելով չարենցագիտական հետազոտությունների զարգացման համար նոր նյութերի, մեկնաբանությունների և գիտական մոտեցումների նշանակությունը։ Հետազոտության առանցքում բանաստեղծի ստեղծագործական աշխարհի բազմակողմ ուսումնասիրությունն է՝ նրա պոեզիայի թեմատիկ, գաղափարական, գեղարվեստական և լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրողի ստեղծագործական տարբեր շրջանների փոխկապակցվածությանը, աշխարհայացքի փոփոխություններին, գրական ուղղությունների ազդեցությանը և անհատական բանաստեղծական համակարգի ձևավորմանը։ Քննվում են հայրենիքի, պատմության, մարդու, ժամանակի, հեղափոխության, մշակույթի, սիրո և անհատական ճակատագրի թեմաների արտահայտման առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով 20-րդ դարի հայ գրականության և ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրողի լեզվի ուսումնասիրությունը՝ բառապաշարի, պատկերային համակարգի, խորհրդանշական շերտերի, ռիթմի, բանաստեղծական կառուցվածքի և ժանրային նորարարությունների տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրական ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով հայ դասական գրականության, համաշխարհային գրական շարժումների և ժամանակակից մշակութային երևույթների հետ ստեղծագործական կապերը։ Հետազոտությունը կարող է կարևորել ձեռագրերի, նամակների, արխիվային փաստաթղթերի, ժամանակակիցների հուշերի, մամուլի հրապարակումների և ստեղծագործությունների տարբեր հրատարակությունների ուսումնասիրությունը՝ որպես գրողի կենսագրության ու ստեղծագործական պատմության որոշ հարցերի ճշգրտման միջոց։ Առանձին նշանակություն ունի գրական քննադատության և չարենցագիտության պատմության դիտարկումը, որը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են մեկնաբանվել գրողի ստեղծագործությունները և ինչպես են փոխվել նրա ժառանգության գիտական գնահատման մոտեցումները։ Ուշադրություն է դարձվում նաև խորհրդային ժամանակաշրջանի գաղափարական միջավայրի ազդեցությանը գրողի ստեղծագործությունների ընկալման, հրատարակման և ուսումնասիրության վրա։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է չարենցագիտությունը որպես շարունակաբար զարգացող գրականագիտական ուղղություն, որտեղ նոր աղբյուրների շրջանառությունը, տեքստաբանական աշխատանքը և տարբեր մեկնաբանական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Եղիշե Չարենցի ստեղծագործական անհատականության և հայ գրականության պատմության մեջ նրա ժառանգության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական ապագայաբանության շրջանակում կանխատեսման տեսական, մեթոդաբանական և ճանաչողական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքական գործընթացների հնարավոր զարգացման ուղղությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Հետազոտության առանցքում քաղաքական ապագայի վերաբերյալ գիտականորեն հիմնավորված դատողությունների ձևավորման հնարավորություններն ու սահմանափակումներն են, ինչպես նաև քաղաքական երևույթների բարձր փոփոխականության, բազմագործոն բնույթի և անորոշության ազդեցությունը կանխատեսումների վրա։ Քաղաքական կանխատեսումը դիտարկվում է ոչ թե որպես ապագայի միանշանակ որոշում, այլ որպես առկա միտումների, պատճառահետևանքային կապերի, հնարավոր փոփոխությունների և այլընտրանքային սցենարների համակարգված ուսումնասիրություն։ Ժամանակակից ռազմավարական ապագայաբանության մոտեցումները ևս սովորաբար շեշտադրում են ոչ թե մեկ անխուսափելի ապագայի կանխագուշակումը, այլ մի քանի հնարավոր ապագաների ուսումնասիրությունը և դրանց նկատմամբ պատրաստվածության զարգացումը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանխատեսման օբյեկտի և ժամանակային հորիզոնի սահմանմանը, քաղաքական գործընթացների վերաբերյալ տեղեկատվության ընտրությանը, փոփոխականների առանձնացմանը և ստացված արդյունքների հավաստիության գնահատմանը։ Քննվում են կանխատեսման տարբեր մեթոդաբանական մոտեցումներ՝ միտումների վերլուծությունը, փորձագիտական գնահատումները, սցենարային մեթոդները, համեմատական վերլուծությունը, մոդելավորումը և հավանականային գնահատումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում քաղաքական կանխատեսումների ստուգելիության խնդիրը, քանի որ գիտական կանխատեսումը պահանջում է հնարավորինս հստակ սահմանված արդյունքներ, ժամանակային շրջանակներ և պայմաններ, որոնց դեպքում հնարավոր կլինի հետագայում գնահատել դրա համապատասխանությունը իրական զարգացումներին։ Ուսումնասիրվում է նաև քաղաքական ապագայի վրա մարդկային ընտրությունների, ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների, միջազգային միջավայրի, տնտեսական գործընթացների, տեխնոլոգիական զարգացման և անսպասելի իրադարձությունների ազդեցությունը։ Այս հանգամանքները սահմանափակում են երկարաժամկետ կանխատեսումների որոշակիությունը և մեծացնում այլընտրանքային սցենարների կիրառման նշանակությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կանխատեսողի սուբյեկտիվ գնահատականների, տեղեկատվական սահմանափակումների և ճանաչողական կողմնակալությունների հնարավոր ազդեցությանը։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքական կանխատեսումը կապվում է նաև որոշումների ընդունման և ռազմավարական պլանավորման հետ, քանի որ ապագայի հնարավոր տարբերակների ուսումնասիրությունը կարող է օգտագործվել ռիսկերի, հնարավորությունների և քաղաքական ընտրությունների հետևանքների վերլուծության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքականագիտության, ապագայաբանության, քաղաքական վերլուծության և կանխատեսման մեթոդաբանության մոտեցումները՝ քաղաքական ապագան ներկայացնելով որպես անորոշ և բազմատարբերակ գործընթաց, որի գիտական ուսումնասիրությունը պահանջում է հավանականային, սցենարային և քննադատական մտածողության համատեղ կիրառում։

Աշխատությունը նվիրված է տնտեսության մեջ պետության դերի, տնտեսական գործընթացների կարգավորման տեսական հիմքերի, մեթոդաբանական մոտեցումների և կիրառական գործիքների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում շուկայական ինքնակարգավորման և պետական միջամտության փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն պայմանների բացահայտումը, որոնց դեպքում պետական քաղաքականությունը կարող է նպաստել մակրոտնտեսական կայունությանը, մրցակցային միջավայրի ձևավորմանը, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը և սոցիալ-տնտեսական զարգացմանը։ Քննվում են պետական կարգավորման անհրաժեշտությունը հիմնավորող հիմնական տնտեսական մոտեցումները՝ շուկայի ձախողումների, արտաքին ազդեցությունների, հանրային բարիքների, տեղեկատվական անհամաչափության, մենաշնորհային դիրքերի և սոցիալական անհավասարության խնդիրների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ուղղակի և անուղղակի կարգավորման մեթոդներին, հարկաբյուջետային և դրամավարկային քաղաքականության փոխազդեցությանը, պետական ծախսերի ու հարկային գործիքների ազդեցությանը, ներդրումային և կառուցվածքային քաղաքականությանը, ինչպես նաև մրցակցության պաշտպանության մեխանիզմներին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական կարգավորման նպատակների և գործիքների համապատասխանության խնդիրը, քանի որ նույն տնտեսական միջոցառումը տարբեր ինստիտուցիոնալ և մակրոտնտեսական պայմաններում կարող է ունենալ տարբեր հետևանքներ։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են տնտեսական քաղաքականության մշակման, իրականացման և արդյունքների գնահատման մեթոդաբանական սկզբունքները՝ ներառելով ցուցանիշների համակարգի ձևավորումը, կանխատեսումը, ծրագրային պլանավորումը և տնտեսական որոշումների արդյունավետության գնահատումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պետության կարգավորիչ գործունեության սահմաններին և պետական միջամտության հնարավոր թերություններին՝ վարչարարական ծախսերի, ոչ արդյունավետ որոշումների, կարգավորիչ բեռի և ինստիտուցիոնալ սահմանափակումների տեսանկյունից։ Առանձին նշանակություն ունի պետական կառավարման մարմինների և մասնավոր հատվածի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ արդյունավետ տնտեսական քաղաքականությունը պահանջում է հստակ իրավական միջավայր, կանխատեսելի կանոններ և համապատասխան ինստիտուցիոնալ կարողություններ։ Գործնական հիմնախնդիրների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև տնտեսական ճգնաժամերի, կառուցվածքային փոփոխությունների և զարգացման տարբեր փուլերում պետական կարգավորման գործիքների ընտրության առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տնտեսական տեսության, մակրոտնտեսագիտության, ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության և պետական տնտեսական քաղաքականության մոտեցումները՝ ներկայացնելով պետական կարգավորումը որպես շուկայական տնտեսության գործունեության վրա ազդող բազմագործոն և փոփոխվող մեխանիզմ։

Աշխատությունը նվիրված է պետական կառավարման համակարգում տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների կիրառման, հանրային ծառայությունների թվայնացման և պետական մարմինների գործունեության էլեկտրոնային կազմակերպման հետ կապված տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում պետական կառավարման ավանդական մեխանիզմներից թվային կառավարման համակարգերի անցման նախադրյալներն են, այդ գործընթացի կազմակերպական, իրավական, տեխնոլոգիական և սոցիալական բաղադրիչները, ինչպես նաև պետական մարմինների, քաղաքացիների և կազմակերպությունների միջև էլեկտրոնային փոխգործակցության զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հանրային ծառայությունների մատուցման պարզեցմանը, վարչարարական ընթացակարգերի թվայնացմանը, տեղեկատվական համակարգերի փոխգործունակությանը և պետական տվյալների արդյունավետ օգտագործմանը։ Քննվում է թվային տեխնոլոգիաների ազդեցությունը կառավարման արդյունավետության, ծառայությունների հասանելիության, վարչարարական ծախսերի և պետական մարմինների աշխատանքի թափանցիկության վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրավական կարգավորման խնդիրը, քանի որ էլեկտրոնային փաստաթղթաշրջանառությունը, թվային նույնականացումը, էլեկտրոնային ստորագրությունը, տվյալների փոխանակումը և առցանց ծառայությունների մատուցումը պահանջում են համապատասխան իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքեր։ Ուսումնասիրվում են նաև անձնական տվյալների պաշտպանության, տեղեկատվական անվտանգության և պետական տեղեկատվական համակարգերի հուսալիության հետ կապված մարտահրավերները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական տարբեր կառույցներում կիրառվող տեղեկատվական համակարգերի համատեղելիությանը և տվյալների կրկնակի հավաքագրման նվազեցմանը, ինչը կարող է նպաստել վարչարարության արդյունավետ կազմակերպմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է նաև թվային անհավասարության խնդիրը՝ հաշվի առնելով քաղաքացիների տեխնոլոգիական հասանելիության, թվային գրագիտության և էլեկտրոնային ծառայություններից օգտվելու կարողությունների տարբերությունները։ Կարևորվում է պետական ծառայողների մասնագիտական պատրաստվածությունը և կառավարման մշակույթի փոփոխությունը, քանի որ տեխնոլոգիական լուծումների ներդրումն ինքնին բավարար չէ առանց համապատասխան կազմակերպական վերափոխումների։ Էլեկտրոնային մասնակցության գործիքները դիտարկվում են նաև պետություն–հասարակություն հաղորդակցության ընդլայնման տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով քաղաքացիներին ավելի արագ ստանալ տեղեկատվություն և մասնակցել հանրային կառավարման որոշ գործընթացներին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է թվային կառավարման ներդրումը որպես համալիր պետական վերափոխման գործընթաց, որը միավորում է տեխնոլոգիական արդիականացումը, իրավական կարգավորումը, կազմակերպական բարեփոխումները, տեղեկատվական անվտանգությունը և հանրային ծառայությունների որակի բարձրացումը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային գրադարանում պահպանվող բացիկների հավաքածուի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես ազգային մշակութային, պատմական և տեսողական ժառանգության արժեքավոր մաս։ Հավաքածուում ընդգրկված նյութերը կարող են կարևոր սկզբնաղբյուր հանդիսանալ Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմության, քաղաքային միջավայրի, ճարտարապետության, արվեստի, հասարակական կյանքի, նշանավոր անձանց և տարբեր ժամանակաշրջանների առօրյա մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բացիկին ոչ միայն որպես փոստային հաղորդակցության միջոցի, այլև որպես ժամանակաշրջանի տեսողական հիշողությունը պահպանող փաստաթղթի։ Լուսանկարչական և պատկերազարդ բացիկներում պահպանված քաղաքային տեսարանները, փողոցները, հրապարակները, պատմական շենքերը, հուշարձանները, եկեղեցիները, բնապատկերները և մշակութային կառույցները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել բնակավայրերի արտաքին տեսքի և ճարտարապետական միջավայրի փոփոխությունները։ Հավաքածուի առանձին հատվածներ կարող են ներկայացնել նաև գրողների, արվեստագետների, գիտնականների և հասարակական գործիչների դիմանկարներ, արվեստի ստեղծագործությունների վերարտադրություններ, տոնական ու հոբելյանական պատկերներ և պատմական իրադարձությունների հետ կապված նյութեր։ Կարևոր նշանակություն ունի բացիկների մատենագիտական և նկարագրական մշակումը՝ հեղինակության, հրատարակչության, ստեղծման կամ տպագրության ժամանակաշրջանի, պատկերված վայրի կամ անձի և այլ բնութագրիչների հնարավոր նույնականացմամբ։ Նման աշխատանքը նպաստում է հավաքածուի համակարգմանը և հետազոտողների համար դրա տեղեկատվական արժեքի բարձրացմանը։ Առանձին ուշադրության է արժանի նաև բացիկների ֆիզիկական պահպանությունը, քանի որ թղթային կրիչների երկարաժամկետ պահպանումը պահանջում է համապատասխան պայմաններ և մասնագիտական մոտեցում։ Թվայնացումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել բնօրինակների հաճախակի օգտագործման անհրաժեշտությունը և միաժամանակ ընդլայնել դրանց հասանելիությունը՝ ստեղծելով որոնելի թվային հավաքածուներ։ Բացիկների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև պատկերագրության, լուսանկարչության և հրատարակչական մշակույթի պատմության տեսանկյունից, քանի որ դրանց ձևավորումը, տպագրական տեխնիկան և գեղարվեստական լուծումները արտացոլում են տարբեր ժամանակաշրջանների գեղագիտական մոտեցումները։ Ընդհանուր առմամբ հավաքածուն կարող է ծառայել որպես բազմաբնույթ աղբյուր պատմաբանների, արվեստաբանների, ճարտարապետության և քաղաքաշինության հետազոտողների, ազգագրագետների, գրադարանագետների և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվողների համար՝ նպաստելով տեսողական պատմական հիշողության պահպանմանը, ուսումնասիրմանն ու հանրայնացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ավիափոխադրումներ իրականացնող կազմակերպությունների տնտեսական և կառավարչական արդյունավետության գնահատմանը և դրա բարձրացման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի քաղաքացիական ավիացիայի ոլորտի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում ավիաընկերության ֆինանսական, գործառնական, կազմակերպական և շուկայական գործունեության փոխկապակցվածությունն է, քանի որ ոլորտի արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն եկամուտների և ծախսերի հարաբերակցությամբ, այլև օդանավերի օգտագործման մակարդակով, երթուղային ցանցի կառուցվածքով, ուղևորահոսքով, սպասարկման որակով, մրցակցային միջավայրով և կառավարման համակարգով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ծախսերի կառուցվածքի ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով վառելիքի, օդանավերի տեխնիկական սպասարկման, օդանավակայանային ծառայությունների, անձնակազմի, ապահովագրության, լիզինգի և վարչական կառավարման հետ կապված ծախսերի նշանակությունը։ Քննվում են օդանավերի պարկի արդյունավետ օգտագործման, չվերթների հաճախականության և երթուղիների ընտրության, նստատեղերի զբաղվածության, ժամանակացույցերի կազմակերպման և առևտրային քաղաքականության կատարելագործման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ուղևորների պահանջարկի ուսումնասիրությունը և շուկայավարման գործիքների կիրառումը՝ ծառայությունների մրցունակության բարձրացման, հաճախորդների ներգրավման և տարբեր շուկաներում ընկերության դիրքերի ամրապնդման նպատակով։ Հայաստանի պայմաններում ոլորտը դիտարկվում է նաև երկրի աշխարհագրական դիրքի, միջազգային օդային հաղորդակցության նշանակության, արտաքին շուկաների հետ կապերի և ուղևորափոխադրումների պահանջարկի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել աշխատանքի արտադրողականությունը, մեկ ուղևորի կամ չվերթի հաշվով ծախսերը, եկամտաբերությունը, օդանավերի օգտագործման ինտենսիվությունը և այլ տնտեսական ցուցանիշներ։ Անդրադարձ է կատարվում թվային տեխնոլոգիաների կիրառմանը՝ տոմսերի վաճառքի, պահանջարկի կանխատեսման, հաճախորդների սպասարկման և կառավարչական որոշումների տեղեկատվական ապահովման ոլորտներում։ Առանձին նշանակություն ունի ռիսկերի կառավարումը, քանի որ ավիափոխադրումների ոլորտը զգայուն է վառելիքի գների, արժութային տատանումների, պահանջարկի փոփոխությունների և արտաքին տնտեսական գործոնների նկատմամբ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ավիաընկերության արդյունավետության բարձրացումը որպես համալիր կառավարչական խնդիր՝ համադրելով ֆինանսական կառավարումը, գործառնական պլանավորումը, շուկայավարումը, ծառայությունների որակը և ռազմավարական կառավարումը՝ Հայաստանի ավիացիոն շուկայի առանձնահատկությունների հաշվառմամբ։

Աշխատությունը նվիրված է տեղեկատվության տեսության և գաղտնագրության շրջանակում տվյալների պահպանման ու գաղտնիության ապահովման հիմնարար օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ Շենոնի տեսական մոտեցումների հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում հաղորդագրության, բանալու և գաղտնագրված ներկայացման միջև տեղեկատվական կապերն են, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնց դեպքում գաղտնագրման համակարգը կարող է ապահովել սկզբնական տեղեկության վերաբերյալ անորոշության անհրաժեշտ մակարդակ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում էնտրոպիայի գաղափարը, որը հնարավորություն է տալիս քանակապես բնութագրել տեղեկատվական աղբյուրի անորոշությունը և վերլուծել, թե գաղտնագրման արդյունքում որքան տեղեկություն կարող է պահպանվել կամ հասանելի մնալ տարբեր կողմերի համար։ Քննվում են պայմանական էնտրոպիայի, փոխադարձ տեղեկատվության, ավելցուկայնության և բանալու տեղեկատվական բնութագրերի փոխկապակցվածությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կատարյալ գաղտնիության տեսական գաղափարին, որի դեպքում գաղտնագրված տվյալների դիտարկումը ինքնին չպետք է լրացուցիչ տեղեկություն տրամադրի սկզբնական հաղորդագրության վերաբերյալ։ Այս սկզբունքը հնարավորություն է տալիս գնահատել գաղտնագրման համակարգերի տեսական սահմանները՝ անկախ կոնկրետ տեխնիկական իրականացման առանձնահատկություններից։ Ուսումնասիրվում է նաև բանալիների դերը տեղեկատվության պաշտպանության գործընթացում, բանալու անորոշության և հաղորդագրության անորոշության հարաբերակցությունը, ինչպես նաև համակարգի տեղեկատվական կայունության գնահատման ընդհանուր չափանիշները։ Տեղեկությունների պահպանման խնդիրը դիտարկվում է ոչ միայն գաղտնիության, այլև տեղեկատվական ամբողջականության և տվյալների ներկայացման արդյունավետության ընդհանուր համատեքստում։ Մաթեմատիկական մոդելների միջոցով հնարավոր է նկարագրել հաղորդագրությունների և գաղտնագրված ներկայացումների հավանականային բաշխումները, համեմատել տարբեր տեսական կառուցվածքներ և բացահայտել դրանց տեղեկատվական հատկությունները։ Աշխատանքի կարևոր կողմերից է նաև տեղեկատվության տեսության և գաղտնագրության միջև կապի ներկայացումը, քանի որ Շենոնի գաղափարները ձևավորել են գաղտնագրման համակարգերի անվտանգության քանակական վերլուծության հիմնարար լեզուն։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև աղմկոտ հաղորդակցման միջավայրում տեղեկատվության պահպանման և վերականգնման տեսական հարցերը՝ տարբերակելով տվյալների գաղտնիության և հաղորդման հուսալիության խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տեղեկատվության տեսության, հավանականությունների տեսության և գաղտնագրության մաթեմատիկական մոտեցումները՝ նպաստելով տվյալների գաղտնիության, տեղեկատվական անորոշության և պաշտպանված պահպանման հիմնարար սկզբունքների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ընդհանուր իրավասության դատարանների կազմակերպման և գործունեության իրավական ու ինստիտուցիոնալ հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ դատական իշխանության կառուցվածքի, իրավասությունների և արդարադատության իրականացման սկզբունքների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում ընդհանուր իրավասության դատարանների տեղն է պետական իշխանության համակարգում, դրանց կազմավորման սկզբունքները, գործերի քննության իրավասության սահմանները և դատական ատյանների միջև գործառութային փոխհարաբերությունները։ Քննվում են դատական իշխանության անկախության, դատավորների անաչառության, օրենքի առջև հավասարության, արդար դատաքննության, դատական պաշտպանության մատչելիության և դատական ակտերի հիմնավորվածության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում առաջին ատյանի դատարանների գործունեությանը՝ քաղաքացիական և քրեական գործերի, ինչպես նաև օրենքով դրանց վերապահված այլ հարցերի քննության տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով, որ դատական համակարգի կառուցվածքն ու իրավասությունների բաշխումը տարբեր ժամանակաշրջաններում ենթարկվել են օրենսդրական փոփոխությունների։ Ուսումնասիրվում են նաև դատական ակտերի վերանայման մեխանիզմները, վերաքննիչ և վճռաբեկ դատական վերահսկողության նշանակությունը, ինչպես նաև տարբեր ատյանների փոխկապակցվածությունը միասնական դատական պրակտիկայի ձևավորման գործընթացում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դատարանների տարածքային և առարկայական իրավասության սահմանման խնդիրը, քանի որ այն անմիջականորեն կապված է գործերի արդյունավետ բաշխման և անձի՝ օրենքով սահմանված իրավասու դատարանի կողմից իր գործի քննության իրավունքի ապահովման հետ։ Անդրադարձ է կատարվում դատական կառավարման, դատարանների նյութատեխնիկական ապահովման, դատական ծառայության և գործերի արդյունավետ կազմակերպման խնդիրներին։ Դատական համակարգի արդյունավետությունը դիտարկվում է ոչ միայն գործերի քննության արագության, այլև դատական պաշտպանության որակի, ընթացակարգային երաշխիքների պահպանման և դատական իշխանության նկատմամբ հանրային վստահության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև դատաիրավական բարեփոխումները և դրանց ազդեցությունը դատարանների կառուցվածքի, մասնագիտացման ու գործունեության կազմակերպման վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ընդհանուր իրավասության դատարանների համակարգը որպես սահմանադրական պետության և մարդու իրավունքների դատական պաշտպանության կարևոր ինստիտուտ՝ համադրելով սահմանադրական իրավունքի, դատական իշխանության կազմակերպման և դատավարական իրավունքի տեսական ու կիրառական մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի պետական կառավարման սկզբնական շրջանում արտաքին հարաբերությունների կազմակերպմանը և այդ ոլորտի համար պատասխանատու պետական մարմնի գործունեությանը 1920–1922 թվականներին։ Հետազոտության առանցքում նորաստեղծ խորհրդային իշխանության արտաքին քաղաքական գործառույթների ձևավորումն է՝ Հարավային Կովկասում տեղի ունեցող ռազմաքաղաքական վերափոխումների, խորհրդային հանրապետությունների միջև հարաբերությունների և տարածաշրջանային նոր քաղաքական համակարգի կայացման պայմաններում։ Քննվում են կառույցի ստեղծման նախադրյալները, իրավասությունների շրջանակը, կազմակերպական կառուցվածքը, պաշտոնական գրագրությունը և արտաքին հարաբերությունների իրականացման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի արտաքին քաղաքական հնարավորությունները արագ փոփոխվում էին՝ պայմանավորված խորհրդայնացմամբ, Ռուսաստանի խորհրդային իշխանության ազդեցությամբ, հարևան հանրապետությունների հետ հարաբերություններով և Հարավային Կովկասի խորհրդային հանրապետությունների աստիճանական քաղաքական ու վարչական մերձեցմամբ։ Ուսումնասիրվում են Վրաստանի, Ադրբեջանի, Թուրքիայի և խորհրդային Ռուսաստանի հետ հարաբերություններին վերաբերող խնդիրները, սահմանային ու տարածքային հարցերի շուրջ ընթացող քաղաքական գործընթացները, տնտեսական հաղորդակցության, բնակչության տեղաշարժերի և տարածաշրջանային հարաբերությունների հետ կապված հարցերը։ Դիվանագիտական գործունեությունը դիտարկվում է ոչ միայն պաշտոնական բանակցությունների, այլև նոտաների, զեկուցագրերի, հրահանգների, հաղորդագրությունների և միջգերատեսչական գրագրության միջոցով։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կենտրոնական խորհրդային իշխանության և հանրապետական կառույցների իրավասությունների հարաբերակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ տարիներին արտաքին քաղաքական ինքնուրույնության շրջանակը շարունակաբար վերափոխվում էր։ Հետազոտության համար նշանակալի են պետական արխիվային փաստաթղթերը, պաշտոնական որոշումները, դիվանագիտական գրագրությունը և ժամանակաշրջանի մամուլը, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել կառույցի գործունեության հիմնական ուղղությունները և գնահատել դրա տեղը պետական կառավարման համակարգում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև 1922 թվականին Անդրկովկասյան խորհրդային հանրապետությունների միավորման գործընթացներին, որոնց հետևանքով արտաքին հարաբերությունների ոլորտում հանրապետական մարմինների լիազորությունները էականորեն վերակազմավորվեցին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է խորհրդային իշխանության հաստատման առաջին տարիներին Հայաստանի արտաքին քաղաքական հաստատությունների ձևավորման և աստիճանական վերափոխման պատմությունը՝ այն դիտարկելով Հարավային Կովկասի քաղաքական վերակազմավորման և խորհրդային պետական համակարգի կենտրոնացման ավելի լայն համատեքստում։

Աշխատությունը նվիրված է գրաֆների տեսության շրջանակում համեմատելիության գրաֆների ներկման խնդիրների տեսական ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման արդյունավետ ալգորիթմների մշակմանը։ Հետազոտության առանցքում գրաֆի գագաթներին գույների այնպիսի վերագրման խնդիրն է, որի դեպքում հարակից գագաթները ստանում են տարբեր գույներ, իսկ օգտագործվող գույների քանակը հնարավորության դեպքում հասցվում է նվազագույնի։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում համեմատելիության գրաֆների կառուցվածքային առանձնահատկություններին, որոնք կապված են մասնակի կարգավորված բազմությունների և տրանզիտիվ կողմնորոշումների հետ։ Դիտարկվում են գրաֆի քրոմատիկ թվի որոշման, թույլատրելի ներկումների կառուցման և համապատասխան օպտիմալացման խնդիրները։ Ուսումնասիրվում է, թե գրաֆների տվյալ դասի կառուցվածքային հատկությունների օգտագործումը ինչպես կարող է պարզեցնել ընդհանուր դեպքում հաշվարկային առումով բարդ ներկման խնդիրները և հնարավորություն տալ կառուցելու մասնագիտացված ալգորիթմներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մաթեմատիկական մոդելների և ալգորիթմական մոտեցումների համադրումը, որի միջոցով հնարավոր է սահմանել խնդրի մուտքային տվյալները, սահմանափակումները, նպատակային չափանիշները և լուծման ստացման հաջորդականությունը։ Քննվում են գագաթների ու կողերի ներկայացման տարբեր եղանակները, տրանզիտիվ հարաբերությունների հայտնաբերումը, կառուցվածքային բաղադրիչների առանձնացումը և դրանց օգտագործումը ներկման գործընթացում։ Ալգորիթմների մշակման ընթացքում կարևոր նշանակություն ունի դրանց կոռեկտության հիմնավորումը և հաշվարկային բարդության գնահատումը՝ ժամանակային ու հիշողության ծախսերի տեսանկյունից։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր մոտեցումների արդյունավետությունը և պարզել, թե գրաֆի չափը, խտությունը և կառուցվածքային առանձնահատկությունները ինչպես են ազդում հաշվարկների վրա։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև կատարյալ գրաֆների տեսության հետ առնչությունները, քանի որ համեմատելիության գրաֆները կարևոր տեղ են զբաղեցնում այն դասերի շարքում, որոնց կառուցվածքային հատկությունները թույլ են տալիս մի շարք օպտիմալացման խնդիրներ լուծել ավելի արդյունավետ մեթոդներով։ Նման խնդիրներն ունեն նաև կիրառական նշանակություն՝ ժամանակացույցերի կազմման, ռեսուրսների բաշխման, առաջադրանքների համաձայնեցման և փոխադարձ անհամատեղելիության հարաբերություններով համակարգերի մոդելավորման ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը միավորում է դիսկրետ մաթեմատիկայի, գրաֆների տեսության, կոմբինատորային օպտիմալացման և ալգորիթմների տեսության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով զարգացնել համեմատելիության գրաֆների ներկման խնդիրների լուծման տեսական հիմքերն ու արդյունավետ հաշվարկային մեթոդները։

Աշխատությունը նվիրված է ազգային անվտանգության և քաղաքական իշխանության լեգիտիմության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի պետական կառավարման և հասարակական-քաղաքական հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում այն տեսական մոտեցումն է, ըստ որի՝ ազգային անվտանգությունը չի սահմանափակվում միայն արտաքին և ռազմական սպառնալիքների կանխմամբ, այլ ներառում է նաև պետական ինստիտուտների կայունությունը, արդյունավետ կառավարումը, իրավունքի գերակայությունը, հասարակության և իշխանության միջև վստահությունը, ժողովրդավարական մեխանիզմների գործունեությունն ու պետության դիմակայունությունը։ Քաղաքական իշխանության լեգիտիմությունը դիտարկվում է որպես հասարակության կողմից իշխանության իրավաչափության և պետական ինստիտուտների ընդունելիության հետ կապված բազմաբաղադրիչ երևույթ։ Ուսումնասիրվում են լեգիտիմության ձևավորման իրավական, քաղաքական և հասարակական հիմքերը, այդ թվում՝ սահմանադրական կարգը, ընտրական գործընթացները, քաղաքական մասնակցությունը, հաշվետվողականությունը, պետական մարմինների գործունեության թափանցիկությունը և քաղաքացիական հասարակության ներգրավվածությունը։ Հայաստանի ազգային անվտանգության ռազմավարական մոտեցումներում պետական կառավարման արդյունավետությունը, իրավունքի գերակայությունը, ժողովրդավարական արժեքների ամրապնդումը և պետական ու հասարակական ինստիտուտների զարգացումը ներկայացվել են անվտանգության ապահովման կարևոր բաղադրիչների շարքում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է, թե ինչպես կարող են պետական հաստատությունների նկատմամբ հանրային վստահության փոփոխությունները, քաղաքական հակասությունները, կառավարման արդյունավետության խնդիրները և հասարակական բևեռացումը փոխազդել երկրի ներքին կայունության ու անվտանգության համակարգի հետ։ Միաժամանակ լեգիտիմության և անվտանգության միջև կապը չի ներկայացվում որպես պարզ միակողմանի պատճառահետևանքային հարաբերություն. հաշվի են առնվում տնտեսական, սոցիալական, իրավական, տեղեկատվական, տարածաշրջանային և արտաքին քաղաքական գործոնները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ճգնաժամային իրավիճակներում պետական կառավարման արդյունավետությանը, որոշումների ընդունման մեխանիզմներին և հանրային հաղորդակցությանը։ Քննվում է նաև ժողովրդավարական վերահսկողության և անվտանգության հաստատությունների արդյունավետ գործունեության համատեղելիության խնդիրը՝ մարդու իրավունքների պաշտպանության և սահմանադրական կարգի պահպանման տեսանկյունից։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ազգային անվտանգության հիմնախնդիրները դիտարկել քաղաքական գիտության ավելի լայն շրջանակում՝ կապելով պետական ինստիտուտների կայունությունը, իշխանության լեգիտիմությունը, հասարակական վստահությունը և քաղաքական համակարգի դիմակայունությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքականագիտության, ազգային անվտանգության տեսության, պետական կառավարման և սահմանադրական ինստիտուտների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով քաղաքական իշխանության լեգիտիմությունը որպես անվտանգության ներքին միջավայրի վերլուծության կարևոր, սակայն ոչ միակ գործոն։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային գրադարանի գործունեության, պատմամշակութային ժառանգության և տեղեկատվական ռեսուրսների ներկայացմանը Վիքիպեդիա առցանց հանրագիտարանում՝ այն դիտարկելով թվային հաղորդակցության, հանրային գիտելիքի տարածման և մշակութային հաստատությունների հանրահռչակման համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում գրադարանի վերաբերյալ հանրագիտարանային բովանդակության ստեղծման, համակարգման, խմբագրման և հարստացման գործընթացներն են, ինչպես նաև թվային միջավայրում հաստատության պատմության և գործունեության մասին հավաստի ու մատչելի տեղեկատվության ներկայացման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրադարանի պատմության, հավաքածուների, մատենագիտական գործունեության, հրատարակությունների, մշակութային ծրագրերի և թվայնացման նախաձեռնությունների վերաբերյալ նյութերի հանրագիտարանային ձևաչափով ներկայացմանը։ Քննվում է Վիքիպեդիայի՝ որպես բաց և համատեղ խմբագրվող տեղեկատվական հարթակի նշանակությունը գրադարանների, գրքերի, հեղինակների, մշակութային գործիչների և ազգային գրավոր ժառանգության վերաբերյալ գիտելիքի տարածման գործում։ Կարևորվում են տեղեկատվության ստուգելիության, չեզոք ներկայացման, հեղինակավոր աղբյուրների օգտագործման և նյութերի կառուցվածքային կազմակերպման սկզբունքները, որոնք անհրաժեշտ են հանրագիտարանային բովանդակության որակի պահպանման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրադարանային մասնագետների և վիքիհամայնքի համագործակցության հնարավորություններին, որոնց միջոցով գրադարանային և մատենագիտական տվյալները կարող են ավելի լայն հասանելիություն ստանալ թվային միջավայրում։ Հատուկ նշանակություն ունի հայերեն բովանդակության ընդլայնումը, քանի որ ազգային մշակույթի, գրականության, տպագրության և գրադարանային ժառանգության վերաբերյալ նյութերի թվային ներկայացումը նպաստում է հայալեզու տեղեկատվական տարածքի զարգացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև թվայնացված նյութերի, գրադարանային շտեմարանների և հանրագիտարանային հոդվածների միջև տեղեկատվական կապերի ձևավորման հնարավորությունները։ Նման գործունեությունը նպաստում է ոչ միայն հաստատության ճանաչելիության բարձրացմանը, այլև ընթերցողների, հետազոտողների և լայն հանրության համար մշակութային ու մատենագիտական տեղեկությունների հասանելիության ընդլայնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ավանդական գրադարանային գործունեության և ժամանակակից թվային հանրագիտարանային միջավայրի փոխգործակցությունը՝ ընդգծելով բաց գիտելիքի, թվային մշակույթի և ազգային գրավոր ժառանգության հանրայնացման նշանակությունը տեղեկատվական հասարակության պայմաններում։

Աշխատությունը նվիրված է պետական սեփականության վրա հիմնված ձեռնարկությունների ապապետականացման գործընթացի կառավարման տնտեսական, կազմակերպական և ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ շուկայական հարաբերությունների անցման պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում պետական սեփականության կառուցվածքի փոփոխության, մասնավոր հատվածի ձևավորման, ձեռնարկությունների կառավարման նոր մեխանիզմների ներդրման և սեփականության իրավունքի վերափոխման գործընթացների փոխկապակցվածությունն է։ Ապապետականացումը դիտարկվում է որպես ավելի լայն տնտեսական վերափոխումների բաղադրիչ, որը կարող է ներառել ոչ միայն սեփականության փոխանցում մասնավոր սուբյեկտներին, այլև պետական մասնակցության ձևերի փոփոխություն, կառավարման ապակենտրոնացում, մրցակցային միջավայրի զարգացում և ձեռնարկությունների տնտեսական ինքնուրույնության ընդլայնում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անցումային տնտեսության պայմաններում համապատասխան քաղաքականության նպատակների, սկզբունքների և իրականացման մեխանիզմների ձևավորմանը։ Քննվում են պետական ձեռնարկությունների գնահատման, վերակազմակերպման և կառավարման արդյունավետության խնդիրները, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել սեփականության կառուցվածքի փոփոխության տնտեսական հետևանքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական կառավարման մարմինների դերը՝ իրավական և կազմակերպական միջավայրի ձևավորման, գործընթացների համակարգման, պետական գույքի կառավարման և իրականացվող ծրագրերի վերահսկման տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ապապետականացման սոցիալական հետևանքներին՝ զբաղվածության, աշխատաշուկայի, ձեռնարկությունների սոցիալական պարտավորությունների և բնակչության տարբեր խմբերի տնտեսական հնարավորությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրվում է մրցակցային միջավայրի ձևավորման նշանակությունը, քանի որ սեփականության ձևի փոփոխությունն ինքնին չի երաշխավորում արտադրողականության կամ կառավարման արդյունավետության բարձրացում, եթե համապատասխան շուկաներում բացակայում են մրցակցային պայմանները և արդյունավետ ինստիտուցիոնալ կարգավորումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել ապապետականացման և սեփականաշնորհման տարբեր ձևերն ու դրանց կիրառման առանձնահատկությունները՝ ուշադրություն դարձնելով սեփականության իրավունքի հստակեցմանը, ներդրումային միջավայրին և կորպորատիվ կառավարման մեխանիզմների ձևավորմանը։ Հայաստանի տնտեսական վերափոխումների փորձը դիտարկվում է հետխորհրդային համակարգից շուկայական տնտեսության անցման ընդհանուր գործընթացների համատեքստում՝ առանձնացնելով ազգային տնտեսության կառուցվածքային և կառավարչական առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս գնահատել պետական ձեռնարկությունների վերափոխումը ոչ միայն որպես սեփականության ձևի փոփոխություն, այլև որպես տնտեսական կառավարման համակարգի ինստիտուցիոնալ վերակառուցման գործընթաց՝ կապված պետության, մասնավոր հատվածի և շուկայի միջև գործառույթների ու պատասխանատվության նոր հարաբերակցության ձևավորման հետ։