Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է ազգային անվտանգության և քաղաքական իշխանության լեգիտիմության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի պետական կառավարման և հասարակական-քաղաքական հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում այն տեսական մոտեցումն է, ըստ որի՝ ազգային անվտանգությունը չի սահմանափակվում միայն արտաքին և ռազմական սպառնալիքների կանխմամբ, այլ ներառում է նաև պետական ինստիտուտների կայունությունը, արդյունավետ կառավարումը, իրավունքի գերակայությունը, հասարակության և իշխանության միջև վստահությունը, ժողովրդավարական մեխանիզմների գործունեությունն ու պետության դիմակայունությունը։ Քաղաքական իշխանության լեգիտիմությունը դիտարկվում է որպես հասարակության կողմից իշխանության իրավաչափության և պետական ինստիտուտների ընդունելիության հետ կապված բազմաբաղադրիչ երևույթ։ Ուսումնասիրվում են լեգիտիմության ձևավորման իրավական, քաղաքական և հասարակական հիմքերը, այդ թվում՝ սահմանադրական կարգը, ընտրական գործընթացները, քաղաքական մասնակցությունը, հաշվետվողականությունը, պետական մարմինների գործունեության թափանցիկությունը և քաղաքացիական հասարակության ներգրավվածությունը։ Հայաստանի ազգային անվտանգության ռազմավարական մոտեցումներում պետական կառավարման արդյունավետությունը, իրավունքի գերակայությունը, ժողովրդավարական արժեքների ամրապնդումը և պետական ու հասարակական ինստիտուտների զարգացումը ներկայացվել են անվտանգության ապահովման կարևոր բաղադրիչների շարքում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է, թե ինչպես կարող են պետական հաստատությունների նկատմամբ հանրային վստահության փոփոխությունները, քաղաքական հակասությունները, կառավարման արդյունավետության խնդիրները և հասարակական բևեռացումը փոխազդել երկրի ներքին կայունության ու անվտանգության համակարգի հետ։ Միաժամանակ լեգիտիմության և անվտանգության միջև կապը չի ներկայացվում որպես պարզ միակողմանի պատճառահետևանքային հարաբերություն. հաշվի են առնվում տնտեսական, սոցիալական, իրավական, տեղեկատվական, տարածաշրջանային և արտաքին քաղաքական գործոնները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ճգնաժամային իրավիճակներում պետական կառավարման արդյունավետությանը, որոշումների ընդունման մեխանիզմներին և հանրային հաղորդակցությանը։ Քննվում է նաև ժողովրդավարական վերահսկողության և անվտանգության հաստատությունների արդյունավետ գործունեության համատեղելիության խնդիրը՝ մարդու իրավունքների պաշտպանության և սահմանադրական կարգի պահպանման տեսանկյունից։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ազգային անվտանգության հիմնախնդիրները դիտարկել քաղաքական գիտության ավելի լայն շրջանակում՝ կապելով պետական ինստիտուտների կայունությունը, իշխանության լեգիտիմությունը, հասարակական վստահությունը և քաղաքական համակարգի դիմակայունությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքականագիտության, ազգային անվտանգության տեսության, պետական կառավարման և սահմանադրական ինստիտուտների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով քաղաքական իշխանության լեգիտիմությունը որպես անվտանգության ներքին միջավայրի վերլուծության կարևոր, սակայն ոչ միակ գործոն։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային գրադարանի գործունեության, պատմամշակութային ժառանգության և տեղեկատվական ռեսուրսների ներկայացմանը Վիքիպեդիա առցանց հանրագիտարանում՝ այն դիտարկելով թվային հաղորդակցության, հանրային գիտելիքի տարածման և մշակութային հաստատությունների հանրահռչակման համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում գրադարանի վերաբերյալ հանրագիտարանային բովանդակության ստեղծման, համակարգման, խմբագրման և հարստացման գործընթացներն են, ինչպես նաև թվային միջավայրում հաստատության պատմության և գործունեության մասին հավաստի ու մատչելի տեղեկատվության ներկայացման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրադարանի պատմության, հավաքածուների, մատենագիտական գործունեության, հրատարակությունների, մշակութային ծրագրերի և թվայնացման նախաձեռնությունների վերաբերյալ նյութերի հանրագիտարանային ձևաչափով ներկայացմանը։ Քննվում է Վիքիպեդիայի՝ որպես բաց և համատեղ խմբագրվող տեղեկատվական հարթակի նշանակությունը գրադարանների, գրքերի, հեղինակների, մշակութային գործիչների և ազգային գրավոր ժառանգության վերաբերյալ գիտելիքի տարածման գործում։ Կարևորվում են տեղեկատվության ստուգելիության, չեզոք ներկայացման, հեղինակավոր աղբյուրների օգտագործման և նյութերի կառուցվածքային կազմակերպման սկզբունքները, որոնք անհրաժեշտ են հանրագիտարանային բովանդակության որակի պահպանման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրադարանային մասնագետների և վիքիհամայնքի համագործակցության հնարավորություններին, որոնց միջոցով գրադարանային և մատենագիտական տվյալները կարող են ավելի լայն հասանելիություն ստանալ թվային միջավայրում։ Հատուկ նշանակություն ունի հայերեն բովանդակության ընդլայնումը, քանի որ ազգային մշակույթի, գրականության, տպագրության և գրադարանային ժառանգության վերաբերյալ նյութերի թվային ներկայացումը նպաստում է հայալեզու տեղեկատվական տարածքի զարգացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև թվայնացված նյութերի, գրադարանային շտեմարանների և հանրագիտարանային հոդվածների միջև տեղեկատվական կապերի ձևավորման հնարավորությունները։ Նման գործունեությունը նպաստում է ոչ միայն հաստատության ճանաչելիության բարձրացմանը, այլև ընթերցողների, հետազոտողների և լայն հանրության համար մշակութային ու մատենագիտական տեղեկությունների հասանելիության ընդլայնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ավանդական գրադարանային գործունեության և ժամանակակից թվային հանրագիտարանային միջավայրի փոխգործակցությունը՝ ընդգծելով բաց գիտելիքի, թվային մշակույթի և ազգային գրավոր ժառանգության հանրայնացման նշանակությունը տեղեկատվական հասարակության պայմաններում։

Աշխատությունը նվիրված է պետական սեփականության վրա հիմնված ձեռնարկությունների ապապետականացման գործընթացի կառավարման տնտեսական, կազմակերպական և ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ շուկայական հարաբերությունների անցման պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում պետական սեփականության կառուցվածքի փոփոխության, մասնավոր հատվածի ձևավորման, ձեռնարկությունների կառավարման նոր մեխանիզմների ներդրման և սեփականության իրավունքի վերափոխման գործընթացների փոխկապակցվածությունն է։ Ապապետականացումը դիտարկվում է որպես ավելի լայն տնտեսական վերափոխումների բաղադրիչ, որը կարող է ներառել ոչ միայն սեփականության փոխանցում մասնավոր սուբյեկտներին, այլև պետական մասնակցության ձևերի փոփոխություն, կառավարման ապակենտրոնացում, մրցակցային միջավայրի զարգացում և ձեռնարկությունների տնտեսական ինքնուրույնության ընդլայնում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անցումային տնտեսության պայմաններում համապատասխան քաղաքականության նպատակների, սկզբունքների և իրականացման մեխանիզմների ձևավորմանը։ Քննվում են պետական ձեռնարկությունների գնահատման, վերակազմակերպման և կառավարման արդյունավետության խնդիրները, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել սեփականության կառուցվածքի փոփոխության տնտեսական հետևանքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական կառավարման մարմինների դերը՝ իրավական և կազմակերպական միջավայրի ձևավորման, գործընթացների համակարգման, պետական գույքի կառավարման և իրականացվող ծրագրերի վերահսկման տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ապապետականացման սոցիալական հետևանքներին՝ զբաղվածության, աշխատաշուկայի, ձեռնարկությունների սոցիալական պարտավորությունների և բնակչության տարբեր խմբերի տնտեսական հնարավորությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրվում է մրցակցային միջավայրի ձևավորման նշանակությունը, քանի որ սեփականության ձևի փոփոխությունն ինքնին չի երաշխավորում արտադրողականության կամ կառավարման արդյունավետության բարձրացում, եթե համապատասխան շուկաներում բացակայում են մրցակցային պայմանները և արդյունավետ ինստիտուցիոնալ կարգավորումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել ապապետականացման և սեփականաշնորհման տարբեր ձևերն ու դրանց կիրառման առանձնահատկությունները՝ ուշադրություն դարձնելով սեփականության իրավունքի հստակեցմանը, ներդրումային միջավայրին և կորպորատիվ կառավարման մեխանիզմների ձևավորմանը։ Հայաստանի տնտեսական վերափոխումների փորձը դիտարկվում է հետխորհրդային համակարգից շուկայական տնտեսության անցման ընդհանուր գործընթացների համատեքստում՝ առանձնացնելով ազգային տնտեսության կառուցվածքային և կառավարչական առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս գնահատել պետական ձեռնարկությունների վերափոխումը ոչ միայն որպես սեփականության ձևի փոփոխություն, այլև որպես տնտեսական կառավարման համակարգի ինստիտուցիոնալ վերակառուցման գործընթաց՝ կապված պետության, մասնավոր հատվածի և շուկայի միջև գործառույթների ու պատասխանատվության նոր հարաբերակցության ձևավորման հետ։

Աշխատությունը նվիրված է 1941–1945 թվականներին Խորհրդային Հայաստանի բնակչության աշխատանքային, տնտեսական և հասարակական մասնակցությանը Խորհրդային Միության պատերազմական ջանքերին՝ հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացնելով թիկունքի գործունեության և հանրապետության նյութական ու մարդկային ռեսուրսների ներգրավման վրա։ Հետազոտության առանցքում արդյունաբերական ձեռնարկությունների աշխատանքն է պատերազմի պայմաններում, արտադրական ծրագրերի վերակազմավորումը, ռազմաճակատի կարիքների համար անհրաժեշտ արտադրանքի թողարկումը, աշխատանքային կարգապահության փոփոխությունները և աշխատուժի վերաբաշխումը։ Քննվում է բանվորների, գյուղացիների, ինժեներատեխնիկական աշխատողների, կանանց և երիտասարդների մասնակցությունը տնտեսական գործընթացներին, ինչպես նաև այն սոցիալական պայմանները, որոնցում կազմակերպվում էր թիկունքի աշխատանքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գյուղատնտեսության դերին՝ պարենային ապահովման, հումքի արտադրության և պետական մատակարարումների իրականացման տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տրանսպորտի, էներգետիկայի և կապի համակարգերի նշանակությանը, քանի որ պատերազմի տարիներին դրանց անխափան գործունեությունը կարևոր էր տնտեսության տարբեր ճյուղերի փոխկապակցված աշխատանքի համար։ Ներկայացվում են բնակչության մասնակցությամբ կազմակերպված օգնության տարբեր ձևերը՝ ռազմաճակատի համար միջոցների և անհրաժեշտ պարագաների հավաքագրումը, վիրավորների ու տարհանված բնակչության աջակցության նախաձեռնությունները և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կանանց և երիտասարդների աշխատանքի ուսումնասիրությունը, քանի որ աշխատունակ բնակչության զգալի մասի զորակոչի պայմաններում նրանք ավելի մեծ դեր ստանձնեցին արդյունաբերական, գյուղատնտեսական և այլ ոլորտներում։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում պատերազմի սոցիալական հետևանքներին՝ աշխատանքային ծանրաբեռնվածությանը, նյութական սահմանափակումներին, պարենային դժվարություններին և առօրյա կյանքի փոփոխություններին։ Թեման դիտարկվում է նաև խորհրդային ժամանակաշրջանի պատմագրության և հիշողության քաղաքականության համատեքստում՝ հաշվի առնելով, որ աշխատավորության ներդրման ներկայացումը հաճախ կապված էր ժամանակի պաշտոնական գաղափարախոսության և հերոսականացման ձևերի հետ։ Այդ պատճառով պատմական նյութերի քննադատական համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել փաստական տվյալները դրանց ժամանակաշրջանային մեկնաբանություններից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է պատերազմի տարիներին Հայաստանի թիկունքի տնտեսական և հասարակական կյանքի բազմակողմ պատկերը՝ բացահայտելով հանրապետության բնակչության աշխատանքային մասնակցությունը ընդհանուր պատերազմական մոբիլիզացիային և դրա ազդեցությունը Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական զարգացման վրա։

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական հաստատություններում մանկավարժական խորհրդատվության կազմակերպման տեսական, մեթոդական և գործնական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես ուսուցման, դաստիարակության և սովորողների անհատական զարգացմանն աջակցող մասնագիտական գործունեություն։ Հետազոտության առանցքում խորհրդատվական աշխատանքի արդյունավետ իրականացման համար անհրաժեշտ մանկավարժական, հոգեբանական, կազմակերպական և հաղորդակցական պայմանների բացահայտումն է։ Քննվում է ուսուցչի, սովորողի, ծնողի, դասղեկի, դպրոցի ղեկավարության և աջակցող մասնագետների համագործակցության նշանակությունը՝ ընդգծելով, որ խորհրդատվությունը առավել արդյունավետ է, երբ այն իրականացվում է փոխադարձ վստահության, հարգանքի, գաղտնիության, անհատական մոտեցման և կառուցողական հաղորդակցության սկզբունքներով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սովորողների կրթական դժվարությունների, ուսումնական մոտիվացիայի, դպրոցական միջավայրին հարմարվելու, միջանձնային հարաբերությունների և մասնագիտական կողմնորոշման հետ կապված հարցերի ժամանակին բացահայտմանը։ Ներկայացվում են խորհրդատվական աշխատանքի հիմնական միջոցներն ու ձևերը՝ անհատական և խմբային զրույցները, դիտարկումը, մանկավարժական իրավիճակների վերլուծությունը, հարցազրույցը, հետադարձ կապը, ծնողների հետ խորհրդատվական հանդիպումները և մասնագետների միջև համագործակցությունը։ Կարևորվում է սովորողի տարիքային և անհատական առանձնահատկությունների հաշվառումը, քանի որ նույն խնդրի դեպքում կիրառվող մանկավարժական մոտեցումները կարող են տարբեր լինել՝ կախված երեխայի զարգացման մակարդակից, կրթական կարիքներից և սոցիալական միջավայրից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ներառական կրթական միջավայրում խորհրդատվության նշանակությանը, որտեղ անհրաժեշտ է հաշվի առնել սովորողների կրթական կարիքների բազմազանությունը և ապահովել նրանց լիարժեք մասնակցությունը դպրոցական կյանքին։ Ուսուցչի խորհրդատվական կարողությունները դիտարկվում են որպես մասնագիտական կոմպետենտության բաղադրիչ՝ ներառելով ակտիվ լսելու, խնդիրները ճանաչելու, համապատասխան մանկավարժական աջակցություն ընտրելու, համագործակցություն կազմակերպելու և աշխատանքի արդյունքները գնահատելու հմտությունները։ Միաժամանակ սահմանազատվում են մանկավարժական խորհրդատվության և մասնագիտացված հոգեբանական կամ այլ մասնագիտական աջակցության գործառույթները՝ կարևորելով անհրաժեշտության դեպքում համապատասխան մասնագետների ներգրավումը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է խորհրդատվությունը որպես հանրակրթական համակարգում աջակցող կրթական միջավայրի ձևավորման կարևոր մեխանիզմ, որը նպաստում է սովորողի կրթական առաջընթացին, ուսուցիչ-սովորող և դպրոց-ընտանիք համագործակցության ամրապնդմանը, խնդիրների վաղ բացահայտմանը և կրթական գործընթացի արդյունավետ կազմակերպմանը։

Աշխատությունը նվիրված է պատմական Արցախում ձևավորված և սերնդեսերունդ փոխանցված ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության ժանրային, լեզվական, գաղափարական և մշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ժողովրդական հեքիաթները, ավանդությունները, առասպելական պատմությունները, զրույցները, երգերը, առակները, ասացվածքները, առածները, հանելուկները, օրհնանքները, անեծքները, ծիսական բանաձևերը և բանավոր մշակույթի այլ դրսևորումներն են, որոնց միջոցով արտացոլվում են տեղական բնակչության պատմական հիշողությունը, աշխարհընկալումը, կենցաղը և արժեքային պատկերացումները։ Ժողովրդական ստեղծագործությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես գեղարվեստական նյութ, այլև որպես պատմամշակութային հիշողության պահպանման կարևոր միջոց, որի մեջ տարբեր ժամանակաշրջանների իրադարձությունները կարող են պահպանված լինել բանավոր ավանդության վերափոխված և գեղարվեստականացված ձևերով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղական բարբառային խոսքին, բառապաշարին, դարձվածքներին, պատկերավոր արտահայտություններին և պատմողական կառուցվածքներին, որոնք նյութին հաղորդում են տարածաշրջանային յուրահատկություն։ Քննվում է բանահյուսական կերպարների համակարգը, բարու և չարի, արդարության, քաջության, աշխատանքի, ընտանիքի, հայրենի բնաշխարհի և համայնքային համերաշխության վերաբերյալ ժողովրդական պատկերացումների արտահայտումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև բնաշխարհի դերը. լեռները, գետերը, աղբյուրները, անտառները, բնակավայրերը, վանքերն ու այլ տեղավայրեր հաճախ հանդես են գալիս որպես ավանդությունների և տեղական պատմությունների ձևավորման կենտրոններ՝ միավորելով իրական աշխարհագրությունը և ժողովրդական երևակայությունը։ Ուսումնասիրվում են ընտանեկան ու համայնքային ծեսերի հետ կապված բանահյուսական նյութերը, տոնական սովորույթները, աշխատանքային երգերը և առօրյա հաղորդակցության մեջ պահպանված բանավոր ձևերը։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տեղական նյութի ընդհանրությունները հայկական բանահյուսության այլ տարածաշրջանային ավանդույթների հետ և միաժամանակ առանձնացնել դրա տեղային բնորոշ գծերը։ Կարևորվում է նաև բանահավաքչական աշխատանքի նշանակությունը, քանի որ բանավոր ժառանգության գրառումը, դասակարգումը և գիտական ուսումնասիրությունը նպաստում են այնպիսի նյութերի պահպանմանը, որոնք հասարակական ու լեզվական փոփոխությունների հետևանքով կարող են աստիճանաբար դուրս գալ կենդանի գործածությունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը բանահյուսական նյութի միջոցով ներկայացնում է տարածաշրջանի պատմամշակութային հիշողությունը, լեզվական միջավայրը և ժողովրդական աշխարհընկալումը՝ միավորելով բանագիտության, ազգագրության, բարբառագիտության և մշակութային պատմության ուսումնասիրության մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության գոյության տարիներին կրթության, գիտության և մշակույթի ոլորտներում տեղի ունեցած զարգացումների պատմագիտական ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով նորաստեղծ պետականության կայացման բարդ պայմանների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում ազգային կրթական համակարգի կազմակերպումը, դպրոցական ցանցի գործունեությունը, ուսուցչական կադրերի պատրաստումը, կրթության կառավարման մարմինների ձևավորումը և մշակութային հաստատությունների գործունեությունն են։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն դժվարություններին, որոնց պայմաններում իրականացվում էր կրթական քաղաքականությունը՝ պատերազմների հետևանքներին, սոցիալ-տնտեսական ծանր իրավիճակին, բնակչության տեղաշարժերին, նյութական միջոցների և մասնագետների պակասին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են պետության և հասարակական շրջանակների նախաձեռնությունները՝ ուղղված դպրոցների գործունեության վերականգնմանը, կրթության հասանելիության ընդլայնմանը և ազգային կրթական միջավայրի ձևավորմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայերենի և ազգային պատմամշակութային ժառանգության դերը ուսումնական գործընթացում, ինչպես նաև դասագրքերի, ուսումնական ծրագրերի և մանկավարժական գրականության ստեղծման ու տարածման խնդիրը։ Դիտարկվում է բարձրագույն կրթության կազմակերպման ուղղությամբ կատարված աշխատանքը, այդ թվում՝ պետական համալսարանի հիմնադրումը՝ որպես գիտակրթական համակարգի ինստիտուցիոնալացման կարևոր քայլ։ Մշակութային կյանքի ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում գրականությանը, մամուլին, թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, հրատարակչական գործունեությանը, գրադարանային և լուսավորական աշխատանքին։ Քննվում է մտավորականության դերակատարությունը հասարակության մշակութային կյանքում և պետական կառույցների ու հասարակական կազմակերպությունների մասնակցությունը կրթամշակութային նախաձեռնություններին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մամուլին և հրատարակչական գործունեությանը՝ որպես հասարակական մտքի, քաղաքական քննարկումների և մշակութային հաղորդակցության կարևոր հարթակների։ Կրթությունն ու մշակույթը դիտարկվում են նաև պետականաշինության տեսանկյունից, քանի որ նոր հանրապետության պայմաններում դրանց զարգացումը կապված էր մասնագետների պատրաստման, հանրային հաստատությունների կայացման և ազգային մշակութային ժառանգության պահպանման խնդիրների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես էին կարճատև պետականության և ծանր ճգնաժամային պայմաններում միաժամանակ փորձեր կատարվում ձևավորելու կրթական ու մշակութային հաստատությունների կայուն համակարգ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի կարևոր ոլորտներից մեկը՝ համադրելով կրթության պատմության, մշակութային պատմության և պետականաշինության ուսումնասիրության մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի զինված ուժերում 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին իրականացված արդիականացման գործընթացների պատմաքաղաքական և ռազմավարական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում զինված ուժերի կազմակերպական կառուցվածքի, տեխնոլոգիական ապահովվածության, կառավարման համակարգերի և պաշտպանական արդյունաբերության զարգացման միջև փոխկապակցվածությունն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1980-ական թվականներից ձևավորված պաշտպանական արդյունաբերության նոր քաղաքականությանը, որի շրջանակում զինված ուժերի արդիականացումը աստիճանաբար կապվեց ազգային արդյունաբերական կարողությունների ընդլայնման, միջազգային համագործակցության, համատեղ արտադրության և տեխնոլոգիական կարողությունների զարգացման հետ։ Թուրքիայի պաշտպանական արդյունաբերության պետական մարմնի պատմական տվյալներով՝ 1985 թվականին ստեղծված համապատասխան կառույցի նպատակներից էին զինված ուժերի արդիականացումը և ժամանակակից տեխնոլոգիաների վրա հիմնված ազգային պաշտպանական արդյունաբերության զարգացումը, իսկ 1990–2000 թվականներին գնումների քաղաքականության մեջ պատրաստի արտադրանքի ձեռքբերումից աստիճանաբար անցում էր կատարվում համատեղ արտադրության ուղղությամբ։ 2000-ականներից ավելի մեծ նշանակություն ստացավ հիմնական հարթակների նախագծման և տեղական արդյունաբերական կարողությունների զարգացման մոտեցումը։ Հետազոտության շրջանակում այս փոփոխությունները դիտարկվում են նաև ՆԱՏՕ-ին Թուրքիայի անդամակցության և դաշինքի շրջանակում փոխգործունակության պահանջների համատեքստում։ 21-րդ դարի սկզբին ՆԱՏՕ-ն իր անդամների ռազմական կարողությունների վերափոխման կարևոր ուղղություններ էր համարում ժամանակակից, ավելի կիրառելի և տեղակայման համար հարմար ուժերի ձևավորումը, ինչն ընդհանուր միջավայր էր ստեղծում նաև Թուրքիայի ռազմական բարեփոխումների համար։ Քննվում են պաշտպանական պլանավորման, կառավարման և հրամանատարական համակարգերի փոփոխությունները, ռազմական տեխնոլոգիաների արդիականացումը, ինչպես նաև տեղական գիտահետազոտական ու արտադրական ներուժի դերի աճը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ արդիականացումը միայն տեխնիկական վերազինում չէ, այլ ներառում է նաև անձնակազմի պատրաստության, կազմակերպական կառուցվածքի, ռազմավարական պլանավորման և ռազմական կառավարման փոփոխություններ։ Կարևորվում է պաշտպանական արդյունաբերության և պետական քաղաքականության փոխհարաբերությունը, քանի որ տեղական արտադրական ներուժի զարգացումը դիտարկվում էր արտաքին մատակարարումներից կախվածությունը նվազեցնելու և տեխնոլոգիական կարողությունները ընդլայնելու քաղաքականության շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Թուրքիայի զինված ուժերի վերափոխումը որպես ռազմական, քաղաքական, տեխնոլոգիական և արդյունաբերական գործոնների փոխազդեցությամբ պայմանավորված երկարաժամկետ գործընթաց՝ այն տեղադրելով նաև ՆԱՏՕ-ի ռազմական վերափոխումների և տարածաշրջանային անվտանգության փոփոխվող միջավայրի համատեքստում։

Աշխատությունը նվիրված է առևտրային բանկերի իրացվելիության ռիսկի ձևավորման պատճառների, գնահատման մեթոդների և կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում բանկի՝ իր ընթացիկ և ապագա ֆինանսական պարտավորությունները ժամանակին կատարելու կարողությունն է՝ առանց գործունեության կայունությունը խաթարող զգալի կորուստների կամ ֆինանսավորման անհամաչափ ծախսերի առաջացման։ Իրացվելիության ռիսկը դիտարկվում է որպես բանկային ռիսկերի կառավարման առանցքային ուղղություններից մեկը, որը սերտորեն կապված է ակտիվների և պարտավորությունների կառուցվածքի, ֆինանսավորման աղբյուրների կայունության, դրամական հոսքերի և ֆինանսական շուկաների վիճակի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ակտիվների իրացվելիության աստիճանին, ավանդների ու այլ ներգրավված միջոցների ժամկետայնությանը, ինչպես նաև դրանց միջև առաջացող ժամկետային անհամապատասխանություններին։ Քննվում են դրամական միջոցների ներհոսքերի և արտահոսքերի գնահատման, իրացվելիության բացերի բացահայտման և տարբեր ժամանակային հորիզոններում բանկի ֆինանսական պահանջմունքների կանխատեսման մոտեցումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ակտիվների և պասիվների կառավարման համակարգը, որի միջոցով հնարավոր է հավասարակշռել եկամտաբերության, ռիսկի և անհրաժեշտ իրացվելիության մակարդակի միջև հարաբերակցությունը։ Դիտարկվում են ֆինանսավորման աղբյուրների կենտրոնացման, ավանդային բազայի փոփոխությունների, վարկային պորտֆելի կառուցվածքի և շուկայական պայմանների ազդեցությունները բանկի իրացվելիության դիրքի վրա։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում նաև սթրեսային իրավիճակներում իրացվելիության կառավարմանը, երբ սովորական ֆինանսավորման աղբյուրների հասանելիությունը կարող է սահմանափակվել կամ դրամական միջոցների պահանջարկը՝ կտրուկ փոփոխվել։ Այս համատեքստում կարևորվում են իրացվելիության պահուստների ձևավորումը, արտակարգ ֆինանսավորման պլանավորումը և տարբեր անբարենպաստ սցենարների նկատմամբ բանկի դիմադրողականության գնահատումը։ Ուսումնասիրվում է նաև բանկային վերահսկողության և կարգավորման դերը՝ որպես ֆինանսական հաստատությունների իրացվելիության պահպանման և համակարգային ռիսկերի սահմանափակման գործոն։ Հայաստանի առևտրային բանկերի նյութերի դիտարկումը հնարավորություն է տալիս տեսական մոտեցումները համադրել ազգային ֆինանսական համակարգի գործնական առանձնահատկությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է բանկային գործի, ֆինանսական ռիսկերի կառավարման, ակտիվների և պարտավորությունների կառավարման ու ֆինանսական կայունության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել իրացվելիության ռիսկի գնահատման և վերահսկման արդյունավետ մեխանիզմները։

Աշխատությունը նվիրված է Նախիջևանի քաղաքական, վարչական, ռազմական և ազգամիջյան զարգացումների ուսումնասիրությանը 1917–1921 թվականների բեկումնային ժամանակաշրջանում՝ Հարավային Կովկասում Ռուսական կայսրության փլուզումից մինչև խորհրդային կարգերի հաստատման և տարածաշրջանի նոր քաղաքական կարգավիճակի ձևավորման փուլը։ Հետազոտության առանցքում այն գործընթացներն են, որոնք ծավալվեցին 1917 թվականի հեղափոխություններից հետո առաջացած իշխանական ճգնաժամի, Անդրկովկասյան կառավարման համակարգերի փոփոխության և նոր ազգային պետությունների ձևավորման պայմաններում։ Քննվում են տեղական իշխանության մարմինների գործունեությունը, տարբեր քաղաքական ու ռազմական ուժերի ազդեցությունը և տարածաշրջանի նկատմամբ Հայաստանի ու Ադրբեջանի առաջին հանրապետությունների հավակնություններն ու քաղաքականությունները՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի ավելի լայն տարածաշրջանային հակամարտությունների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայ և մահմեդական բնակչության փոխհարաբերություններին, զինված բախումներին, բնակչության տեղաշարժերին և պատերազմի ու քաղաքական անկայունության սոցիալական հետևանքներին։ Դիտարկվում է նաև Օսմանյան կայսրության, հետագայում՝ քեմալական Թուրքիայի և Խորհրդային Ռուսաստանի դերակատարությունը, քանի որ նրանց քաղաքական ու ռազմական ներգրավվածությունը զգալիորեն ազդում էր Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության և տարածքային հարցերի լուծման ընթացքի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է 1918–1920 թվականներին իշխանության արագ փոփոխությունների և տեղական վարչական կազմավորումների ուսումնասիրությունը՝ պարզաբանելու համար, թե ինչպես էին քաղաքական կենտրոնների որոշումները փոխազդում տեղում ձևավորված իրադրության հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 1920–1921 թվականների խորհրդայնացման գործընթացներին և այն դիվանագիտական պայմանավորվածություններին, որոնց շրջանակում ձևավորվեց Նախիջևանի հետագա քաղաքական ու վարչական կարգավիճակը։ Պատմագիտական քննության ընթացքում կարևոր նշանակություն ունեն տարբեր ծագման սկզբնաղբյուրների համադրումը և հակամարտող կողմերի փաստաթղթերում ներկայացված պնդումների քննադատական գնահատումը, քանի որ նույն իրադարձությունների նկարագրություններն ու տարածքային հարցերի մեկնաբանությունները կարող են էապես տարբերվել։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական հասկանալ Ռուսական կայսրության հետկայսերական տարածքում պետական սահմանների ձևավորման բարդ գործընթացները, հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների պատմական հանգամանքները և արտաքին ուժերի ազդեցությունը տարածաշրջանի քաղաքական վերափոխումների վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը կարևոր է Նախիջևանի նորագույն պատմության, Հարավային Կովկասի քաղաքական վերաձևավորման և 1917–1921 թվականների տարածաշրջանային հակամարտությունների պատմագիտական ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է ֆիզիկայի խորացված ուսուցմամբ դասարաններում էլեկտրադինամիկայի դասավանդման գիտամեթոդական հիմքերի, ուսումնական բովանդակության ընտրության և արդյունավետ կազմակերպման խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այնպիսի ուսուցման համակարգի ձևավորումն է, որը հնարավորություն է տալիս սովորողներին ոչ միայն յուրացնել էլեկտրական և մագնիսական երևույթների հիմնական օրենքներն ու հասկացությունները, այլև հասկանալ դրանց միջև ներքին կապերը, զարգացնել ֆիզիկական մտածողությունը և ձեռք բերել տեսական գիտելիքները խնդիրների լուծման ու փորձարարական աշխատանքի ընթացքում կիրառելու կարողություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խորացված դասընթացի բովանդակության կառուցվածքին, թեմաների հաջորդականությանը և գիտական նյութի մատչելի ներկայացմանը՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային առանձնահատկություններն ու նախնական պատրաստվածությունը։ Քննվում են էլեկտրական դաշտի, էլեկտրական հոսանքի, մագնիսական դաշտի, էլեկտրամագնիսական ինդուկցիայի, տատանումների, ալիքների և էլեկտրամագնիսական երևույթների փոխկապակցված ուսուցման մեթոդական սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մաթեմատիկական ապարատի նպատակային կիրառմանը, քանի որ խորացված ուսուցման պայմաններում ֆիզիկական օրենքների քանակական ներկայացումը և դրանց հիման վրա խնդիրների լուծումը նպաստում են երևույթների առավել խորքային ընկալմանը։ Դիտարկվում են տարբեր բարդության հաշվարկային, որակական և փորձարարական խնդիրների կիրառման հնարավորությունները՝ որպես գիտելիքների ամրապնդման, վերլուծական մտածողության և ինքնուրույն աշխատանքի զարգացման միջոց։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ցուցադրական և լաբորատոր փորձերին, մոդելավորմանը, գրաֆիկական ներկայացումներին և ժամանակակից թվային միջոցների օգտագործմանը, որոնք կարող են առավել տեսանելի դարձնել անմիջական դիտարկման համար դժվար հասանելի ֆիզիկական գործընթացները։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում են նաև միջառարկայական կապերը, հատկապես մաթեմատիկայի և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հետ, ինչպես նաև տեսական գիտելիքի և տեխնիկական կիրառությունների փոխկապակցումը։ Ուսուցման արդյունավետությունը դիտարկվում է ոչ միայն յուրացված փաստերի ծավալով, այլև սովորողների՝ պատճառահետևանքային կապեր բացահայտելու, ֆիզիկական մոդելներ կառուցելու, փորձի արդյունքները մեկնաբանելու և հիմնավորված եզրակացություններ կատարելու կարողություններով։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է ֆիզիկայի դասավանդման մեթոդիկայի, մանկավարժության և առարկայական խորացված ուսուցման մոտեցումները՝ նպաստելով էլեկտրադինամիկայի համակարգված, գիտականորեն հիմնավորված և սովորողների ճանաչողական ակտիվությունը զարգացնող դասավանդման կազմակերպմանը։

Հրատարակությունը բնապահպանական և մատենագիտական ուղղվածություն ունեցող հանձնարարական գրականության ցանկ է, որի հիմնական նպատակը Սևանա լճի պահպանության, բնական պաշարների արդյունավետ օգտագործման և էկոլոգիական խնդիրների վերաբերյալ ընթերցողներին համապատասխան գրականության հետ ծանոթացնելն է։ Նյութը կարող է ընդգրկել գիտական, գիտահանրամատչելի, հասարակական-քաղաքական և տեղեկատվական բնույթի աշխատություններ, որոնք տարբեր տեսանկյուններից ներկայացնում են լճի բնական առանձնահատկությունները, ջրային պաշարները, կենսաբազմազանությունը, տնտեսական նշանակությունը և բնապահպանական վիճակը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում ջրի մակարդակի փոփոխության, ջրային հաշվեկշռի, լճային էկոհամակարգի պահպանության և մարդու տնտեսական գործունեության հետևանքով առաջացող խնդիրների վերաբերյալ գրականությանը։ Մատենագիտական նյութերի միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում ծանոթանալու լճի պահպանության պատմական փուլերին, գիտական ուսումնասիրությունների հիմնական ուղղություններին և բնապահպանական խնդիրների հասարակական ընկալմանը։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել ձկնային պաշարների, ջրային ու մերձափնյա բուսականության, կենդանական աշխարհի և բնական միջավայրի պահպանությանը վերաբերող հրապարակումները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև լճի ջրահավաք ավազանի գետերին, գյուղատնտեսական ու արդյունաբերական գործունեության ազդեցությանը, ջրի որակի պահպանման և աղտոտման կանխարգելման խնդիրներին։ Հանձնարարական բնույթը ենթադրում է, որ գրականությունը ոչ միայն համակարգվում է ըստ թեմաների, այլև ընտրվում է ընթերցողին տվյալ խնդրի վերաբերյալ առավել նպատակային տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Նման ցանկերը կարող են նախատեսված լինել գրադարանների, ուսումնական հաստատությունների, բնապահպանական թեմաներով հետաքրքրվող ընթերցողների և հանրային իրազեկման աշխատանք իրականացնող մասնագետների համար։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկություններից է բնապահպանական գիտելիքի տարածման և հասարակության ուշադրությունը բնական ժառանգության պահպանության խնդիրների վրա կենտրոնացնելու գործառույթը։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև Սևանա լճի վերաբերյալ տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված նյութերի թեմատիկ շրջանակը բացահայտելու և համապատասխան աղբյուրների որոնումը հեշտացնելու համար։ Մատենագիտական տեսանկյունից նման աշխատանքը ներկայացնում է որոշակի ժամանակաշրջանի գիտական և հասարակական հետաքրքրությունների պատկերը՝ ցույց տալով, թե լճի պահպանության որ խնդիրներն են առավել հաճախ արտացոլվել գրականության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը համատեղում է մատենագիտական տեղեկատվությունը և բնապահպանական լուսավորության նպատակները՝ նպաստելով Սևանա լճի բնական արժեքների, էկոլոգիական նշանակության և պահպանության անհրաժեշտության վերաբերյալ գիտելիքների տարածմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ջրամբարների և ջրանցքների շահագործման գործընթացների կազմակերպման, տեխնիկական վիճակի պահպանման և ջրային ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության բարձրացման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հիդրոտեխնիկական համակարգերի աշխատանքի այնպիսի կազմակերպումն է, որը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ջրի կորուստները, բարելավել ջրաբաշխումը, բարձրացնել կառույցների հուսալիությունը և ապահովել ջրային պաշարների առավել նպատակային օգտագործումը։ Ջրամբարները դիտարկվում են որպես ջրային հոսքերի կարգավորման, պաշարների կուտակման և տարբեր սպառողների ջրամատակարարման կարևոր ինժեներական օբյեկտներ, իսկ ջրանցքները՝ որպես ջրի տեղափոխման ու բաշխման հիմնական ենթակառուցվածքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ջրամբարների աշխատանքային ռեժիմների ընտրությանը՝ հաշվի առնելով ներհոսքի փոփոխականությունը, ջրի պահանջարկը, սեզոնային պայմանները և անհրաժեշտ պահուստների ձևավորումը։ Քննվում են ջրանցքներում ջրի տեղափոխման ընթացքում առաջացող ֆիլտրացիոն, գոլորշիացման և տեխնիկական կորուստները, ինչպես նաև դրանց նվազեցման կազմակերպական ու ինժեներական հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ջրանցքների թողունակության, հիդրավլիկական ռեժիմների և ջրաբաշխման գործընթացների ուսումնասիրությունը, քանի որ համակարգի տարբեր հատվածների աշխատանքի անհամապատասխանությունը կարող է հանգեցնել ջրի ոչ արդյունավետ օգտագործման։ Դիտարկվում են նաև հիդրոտեխնիկական կառույցների տեխնիկական վիճակի վերահսկման, պարբերական սպասարկման և ժամանակին վերականգնման խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նստվածքների կուտակման, հուների ձևափոխման և ջրատար կառույցների մաշվածության ազդեցությանը համակարգերի շահագործման արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է ջրի հաշվառման և կառավարման տեղեկատվական ապահովումը, քանի որ հոսքերի վերաբերյալ ճշգրիտ տվյալները անհրաժեշտ են ջրաբաշխման հիմնավորված որոշումների ընդունման համար։ Քննվում են ավտոմատացված վերահսկման և կարգավորման համակարգերի կիրառման հնարավորությունները, որոնք կարող են նպաստել ջրային հոսքերի ավելի ճկուն կառավարմանը և արտակարգ իրավիճակներին արագ արձագանքելուն։ Աշխատությունը կարող է ընդգրկել նաև շահագործման տնտեսական կողմերը՝ տեխնիկական սպասարկման ծախսերի, ջրի կորուստների և ենթակառուցվածքների արդիականացման արդյունավետության համադրմամբ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը միավորում է հիդրոտեխնիկայի, հիդրավլիկայի, ջրային տնտեսության և շահագործման կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել ջրամբարների ու ջրանցքների տեխնիկական հուսալիությունը, ջրաբաշխման ճշգրտությունը և ջրային ռեսուրսների օգտագործման ընդհանուր արդյունավետությունը։

Աշխատությունը նվիրված է վեցարժեք քրոմ պարունակող արդյունաբերական հոսքաջրերի մաքրման և շրջակա միջավայրի համար դրանց վտանգավորության նվազեցման արդյունավետ մոտեցումների գիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում Cr(VI) միացություններով աղտոտված ջրային միջավայրերի բնութագրումն է, դրանց էկոլոգիական վտանգավորության գնահատումը և մաքրման այնպիսի տեխնոլոգիական սկզբունքների հիմնավորումը, որոնք կարող են ապահովել աղտոտիչի պարունակության զգալի նվազեցում ու մաքրված ջրի որակի բարելավում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վեցարժեք քրոմի բարձր շարժունակությանը և թունաբանական նշանակությանը, ինչի պատճառով դրա պարունակության վերահսկումը կարևոր խնդիր է արդյունաբերական կեղտաջրերի կառավարման ոլորտում։ Քննվում են ջրային միջավայրում քրոմի տարբեր քիմիական ձևերի վարքը և այն ֆիզիկաքիմիական գործոնները, որոնք կարող են ազդել դրանց կայունության, փոխակերպման ու հեռացման արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում համեմատական տեսանկյունից կարող են դիտարկվել ֆիզիկաքիմիական մաքրման տարբեր սկզբունքներ՝ գնահատելով դրանց կիրառելիությունը կոնկրետ հոսքաջրերի կազմի և աղտոտվածության աստիճանի պայմաններում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում վնասազերծման գործընթացի արդյունավետության վրա ջրի թթվահիմնային հատկությունների, ուղեկցող իոնների, աղտոտիչների ընդհանուր կազմի և մշակման պայմանների ազդեցության գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև քրոմի առավել վտանգավոր ձևերի փոխակերպման և հետագա հեռացման ընդհանուր մեխանիզմների նշանակությունը՝ առանց անտեսելու երկրորդային թափոնների առաջացման և դրանց անվտանգ կառավարման խնդիրը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մաքրման արդյունքում առաջացող նստվածքների կամ այլ մնացորդային նյութերի բնութագրմանը, քանի որ աղտոտիչի տեղափոխումը ջրային փուլից մեկ այլ փուլ ինքնին դեռ չի նշանակում բնապահպանական վտանգի ամբողջական վերացում։ Տեխնոլոգիայի արդյունավետությունը դիտարկվում է ոչ միայն աղտոտիչի հեռացման աստիճանի, այլև գործընթացի կայունության, ռեսուրսատարության, կիրառման հնարավորության և բնապահպանական անվտանգության տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ մետաղամշակման, գալվանական և այլ արդյունաբերական արտադրություններից առաջացող քրոմ պարունակող հոսքաջրերի կառավարման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է շրջակա միջավայրի քիմիայի, ջրամաքրման տեխնոլոգիաների, ֆիզիկաքիմիական գործընթացների և արդյունաբերական էկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով ծանր մետաղներով աղտոտված ջրերի մաքրման ավելի արդյունավետ և էկոլոգիապես հիմնավորված մեթոդների զարգացմանը։