Готовые материалы

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է Միացյալ Նահանգների արտաքին քաղաքականությունը Մերձավոր Արևելքում 2000–2008 թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով տարածաշրջանային ռազմավարական շահերը, անվտանգության քաղաքականությունը և միջազգային հարաբերությունների հիմնական ուղղությունները։ Նյութում վերլուծվում են ԱՄՆ-ի ներգրավվածությունը Աֆղանստանում և Իրաքում իրականացված ռազմական գործողությունների համատեքստում, հակաահաբեկչական քաղաքականության ձևավորումը 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի իրադարձություններից հետո, ինչպես նաև էներգետիկ ռեսուրսների, հատկապես նավթի և գազի, ռազմավարական նշանակությունը տարածաշրջանում։ Աշխատությունը քննարկում է նաև դիվանագիտական հարաբերությունները տարածաշրջանային պետությունների հետ, խաղաղ գործընթացների խթանման փորձերը իսրայելա-պաղեստինյան հակամարտությունում, ինչպես նաև ԱՄՆ-ի քաղաքականության ազդեցությունը տարածաշրջանային կայունության և ուժերի հավասարակշռության վրա։ Վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ տվյալ ժամանակահատվածում ԱՄՆ արտաքին քաղաքականությունը բնութագրվում է անվտանգության առաջնահերթությամբ, ռազմական միջամտությունների ակտիվացմամբ և գլոբալ հակաահաբեկչական ռազմավարության ձևավորմամբ։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է տեղեկատվական պատերազմների երևույթը՝ ներկայացնելով, թե ինչպես են տեղեկատվությունը, մեդիան և հաղորդակցական տեխնոլոգիաները օգտագործվում որպես ազդեցության, վերահսկման և ռազմավարական մրցակցության գործիքներ ժամանակակից աշխարհում։ Գրքում վերլուծվում են տեղեկատվական ազդեցության հիմնական մեթոդները՝ ներառյալ քարոզչությունը, ապատեղեկատվությունը, կիբեռհարձակումները, հասարակական կարծիքի ձևավորումը և մեդիա մանիպուլյացիաները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև տեղեկատվական անվտանգության խնդիրներին, պետությունների և ոչ պետական դերակատարների դերին տեղեկատվական դաշտում, ինչպես նաև սոցիալական ցանցերի ազդեցությանը քաղաքական և հասարակական գործընթացների վրա։ Նյութում քննարկվում են տեղեկատվական պատերազմների պատմական օրինակներ և դրանց էվոլյուցիան թվային դարաշրջանում՝ ցույց տալով, թե ինչպես է տեղեկատվությունը դարձել ռազմավարական ռեսուրս։ Գիրքը համադրում է տեսական մոտեցումները և իրական դեպքերի վերլուծությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ ժամանակակից տեղեկատվական միջավայրի բարդությունն ու դրա ազդեցությունը ազգային և միջազգային անվտանգության վրա։

Աշխատությունը նվիրված է Կուրի ավազանի Հայաստանի Հանրապետության տարածքով անցնող գետերի ջրաքիմիական հետազոտությանը և դրանց որակի համալիր գնահատմանը։ Հեղինակը ներկայացնում է գետերի ջրերի ֆիզիկո-քիմիական բաղադրիչների կառուցվածքը, ջրի որակի ինդիկատորների վերլուծությունը, ինչպես նաև բնական և антրոպոգեն գործոնների ազդեցությունը ջրային ռեսուրսների որակի վրա։ Աշխատությունում իրականացվում է ջրի հիմնական աղտոտիչների հայտնաբերման և չափման գործընթացի վերլուծություն, ներկայացվում են ջրի հիդրոքիմիական ցուցանիշների համեմատական գնահատականներ, առաջարկվում են համալիր մեթոդներ՝ ջրի որակի դասակարգման, պոտենցիալ ռիսկերի գնահատման և շրջակա միջավայրի պահպանության համար։ Գիտական արդյունքները թույլ են տալիս ձևավորել արդյունավետ հիդրոէկոլոգիական կառավարման և ջրային ռեսուրսների պահպանության ռազմավարություններ՝ ապահովելու անվտանգ, առողջարար և կայուն ջրային մատակարարում բնակչության և գյուղատնտեսության համար։ Գիրքը օգտակար է հիդրոլոգների, բնապահպանների, ջրային կառավարման մասնագետների, գիտնականների, ուսանողների և պետական մարմինների համար, ովքեր զբաղվում են ջրային ռեսուրսների պահպանությամբ և վերլուծությամբ։

Այս թեման վերաբերում է «հաց» և «ջուր» հասկացությունների լեզվաճանաչողական (կոգնիտիվ-լեզվաբանական) ընկալմանը անգլերենում՝ հայերենի հետ համեմատական զուգադրությամբ՝ ընդգծելով, թե ինչպես են այս երկու հիմնական կենսական հասկացությունները ձևավորվում լեզվական և մշակութային գիտակցության մեջ։ Հայերենում «հաց» և «ջուր» բառերը կրում են ոչ միայն կենսաբանական անհրաժեշտության, այլ նաև մշակութային և արժեքային խոր իմաստներ․ «հացը» հաճախ ընկալվում է որպես գոյության, աշխատանքի արդյունքի և հյուրասիրության խորհրդանիշ, իսկ «ջուրը»՝ որպես մաքրության, կյանքի աղբյուրի և կենսական շարունակականության նշան։ Անգլերենում համապատասխանաբար bread և water հասկացությունները հիմնականում պահպանում են իրենց առաջնային՝ կենսաբանական և առօրյա իմաստները, սակայն bread-ը որոշ կոնտեքստներում կարող է ձեռք բերել ավելի լայն իմաստներ՝ օրինակ՝ «livelihood» կամ «income» (bread and butter արտահայտության մեջ), մինչդեռ water-ը հաճախ օգտագործվում է նաև փոխաբերական՝ «flow», «life force» կամ «emotional depth» իմաստներով տարբեր համատեքստերում։ Լեզվաճանաչողական մոտեցմամբ կարելի է նշել, որ երկու լեզուներում էլ այս հասկացությունները ձևավորում են հիմնական կոնցեպտուալ մոդելներ՝ կապված գոյատևման, մշակութային փորձի և խորհրդանշական մտածողության հետ, սակայն հայերենում դրանց շուրջ մշակութային-հավաքական արժեքավորումը ավելի ընդգծված է ավանդական կենցաղի և սոցիալական նորմերի ազդեցությամբ։ Այս զուգադրությունը ցույց է տալիս, որ հիմնական բնական հասկացությունները տարբեր լեզուներում կարող են ունենալ համընդհանուր հիմք, բայց միաժամանակ տարբեր մշակութային շերտավորում և իմաստային ընդլայնում։

Այս թեման վերաբերում է ահաբեկչության դեմ պայքարի միջազգային իրավական կարգավորման համակարգին, որի նպատակն է կանխել, ճնշել և պատժել ահաբեկչական գործողությունները՝ ապահովելով միջազգային անվտանգության և պետությունների համագործակցության արդյունավետ մեխանիզմներ։ Միջազգային իրավունքում ահաբեկչության դեմ պայքարը կարգավորվում է ինչպես համընդհանուր, այնպես էլ տարածաշրջանային պայմանագրերով, կոնվենցիաներով և ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի բանաձևերով, որոնք սահմանում են ահաբեկչության կանխարգելման, ֆինանսավորման արգելման և իրավական պատասխանատվության հիմնական սկզբունքները։ Կարևոր դեր ունի ՄԱԿ-ի շրջանակում ընդունված մի շարք կոնվենցիաների համակարգը, որոնք վերաբերում են ավիացիոն անվտանգության, պատանդառության, պայթուցիկ նյութերի անօրինական օգտագործման և ահաբեկչության ֆինանսավորման դեմ պայքարին։ Միևնույն ժամանակ, միջազգային իրավական կարգավորումը բախվում է մի շարք խնդիրների, այդ թվում՝ «ահաբեկչության» միասնական իրավական սահմանման բացակայությանը, պետությունների քաղաքական տարաձայնություններին և իրավական մեխանիզմների կիրառման անհավասարությանը։ Բացի այդ, կարևոր է մարդու իրավունքների և անվտանգության ապահովման միջև հավասարակշռության պահպանումը, քանի որ հակաահաբեկչական միջոցառումները չպետք է խախտեն հիմնարար ազատությունները և միջազգային մարդասիրական իրավունքի նորմերը։ Այսպիսով, ահաբեկչության դեմ պայքարի միջազգային իրավական կարգավորումը հանդիսանում է բարդ և բազմաշերտ համակարգ, որը պահանջում է պետությունների սերտ համագործակցություն, իրավական նորմերի շարունակական կատարելագործում և գլոբալ անվտանգության միասնական մոտեցումների ձևավորում։

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում արժեթղթերի շուկայի ձևավորման և կառավարման գործընթացներին, ինչպես նաև այդ ոլորտի զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական հիմնախնդիրներին։ Արժեթղթերի շուկան ֆինանսական համակարգի կարևոր բաղադրիչ է, որը ապահովում է կապիտալի ներգրավում, ներդրումների բաշխում և տնտեսության իրական հատվածի ֆինանսավորում։ Հայաստանի դեպքում արժեթղթերի շուկայի ձևավորումը կապված է անցումային տնտեսությունից շուկայական համակարգի անցման հետ, որի ընթացքում ստեղծվել են իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքեր՝ ներառյալ բորսայական կառույցներ, կարգավորող մարմիններ և ֆինանսական միջնորդներ։ Սակայն շուկայի զարգացման գործընթացում առաջանում են մի շարք խնդիրներ, ինչպիսիք են շուկայի ցածր իրացվելիությունը, սահմանափակ ներդրումային գործիքների բազմազանությունը, մասնակիցների փոքր թիվը և բնակչության ֆինանսական գրագիտության համեմատաբար ցածր մակարդակը։ Բացի այդ, կարևոր խնդիր է վստահության պակասը ֆինանսական ինստիտուտների նկատմամբ, ինչպես նաև կապիտալի շուկայի թույլ կապը իրական տնտեսության հետ։ Կարգավորման տեսանկյունից անհրաժեշտ է բարելավել իրավական դաշտը, բարձրացնել թափանցիկությունը, զարգացնել կորպորատիվ կառավարման չափանիշները և խթանել ներդրումային մշակույթի ձևավորումը։ Այսպիսով, արժեթղթերի շուկայի արդյունավետ զարգացումը Հայաստանում պահանջում է համակարգային մոտեցում, որը համադրում է պետական կարգավորումը, մասնավոր հատվածի ակտիվ մասնակցությունը և միջազգային փորձի կիրառումը՝ ֆինանսական կայունության և տնտեսական աճի ապահովման նպատակով։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գյուղատնտեսության ապահովագրության ներդրման արդյունավետության գնահատման մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ որպես ագրարային ոլորտի ռիսկերի կառավարման և պետական քաղաքականության կարևոր գործիք։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են գյուղատնտեսական արտադրությանը բնորոշ հիմնական ռիսկերը՝ կլիմայական, բնական, շուկայական և արտադրական, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը ֆերմերային տնտեսությունների կայունության և եկամտաբերության վրա։ Աշխատությունում ներկայացվում են գյուղատնտեսական ապահովագրության համակարգի ձևավորման նախադրյալները Հայաստանում, պետական աջակցման մեխանիզմները և մասնավոր ապահովագրական ընկերությունների ներգրավվածությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արդյունավետության գնահատման մեթոդաբանություններին՝ ներառյալ տնտեսական, վիճակագրական և համեմատական վերլուծության մոտեցումները, որոնք թույլ են տալիս գնահատել ապահովագրական ծրագրերի իրական ազդեցությունը գյուղատնտեսական արտադրության կայունության վրա։ Վերլուծվում են նաև միջազգային փորձի օրինակներ և դրանց կիրառելիությունը Հայաստանի պայմաններում։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ գյուղատնտեսության ապահովագրության արդյունավետ համակարգի ձևավորումը կարող է նպաստել ռիսկերի նվազեցմանը, գյուղատնտեսական եկամուտների կայունացմանը և գյուղական համայնքների սոցիալ-տնտեսական զարգացմանը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ագրարային ոլորտի մասնագետների, ապահովագրական համակարգի աշխատակիցների, պետական կառավարման ներկայացուցիչների և գյուղատնտեսական քաղաքականության մշակմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Charles Dowsettի հայագիտական գործունեության ուսումնասիրությանը և նրա ներդրման գնահատմանը հայագիտության զարգացման գործում։ Չարլզ Դաուսեթը բրիտանացի նշանավոր հայագետ էր, որը մեծ ճանաչում է ձեռք բերել հայկական պատմության, գրականության, աղբյուրագիտության և միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրությունների շնորհիվ։ Նրա գիտական գործունեության կարևոր ուղղություններից էին հայկական ձեռագրերի, պատմական աղբյուրների և միջնադարյան մատենագրական հուշարձանների հետազոտությունն ու թարգմանությունը, որոնց միջոցով հայ մշակութային ժառանգությունը հասանելի դարձավ միջազգային գիտական հանրությանը։ Դաուսեթի աշխատությունները նպաստել են Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմության վերաբերյալ բազմաթիվ հարցերի լուսաբանմանը, ինչպես նաև հայագիտական ուսումնասիրությունների զարգացմանը արևմտյան ակադեմիական շրջանակներում։ Նրա հետազոտություններին բնորոշ են աղբյուրագիտական ճշգրտությունը, համեմատական վերլուծության մեթոդների կիրառումը և հայկական նյութի ներկայացումը լայն պատմամշակութային համատեքստում։ Այսպիսով, Չարլզ Դաուսեթի գիտական ժառանգությունը կարևոր դեր է ունեցել հայագիտության միջազգային հեղինակության բարձրացման և հայկական պատմամշակութային արժեքների ճանաչման գործում։

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի բնական, հումքային և արտադրական պայմաններում բարձրամուր բետոնների ստացման տեխնոլոգիայի հետազոտմանը՝ նպատակ ունենալով մշակել այնպիսի բաղադրություններ և տեխնոլոգիական լուծումներ, որոնք կապահովեն բետոնի բարձր մեխանիկական ամրություն, երկարակեցություն և շահագործման հուսալիություն։ Ուսումնասիրվում են տեղական ցեմենտների, լցանյութերի, հանքային և քիմիական հավելումների հատկությունները, դրանց փոխազդեցությունը բետոնային խառնուրդի կառուցվածքի ձևավորման գործընթացում և ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի ֆիզիկամեխանիկական ցուցանիշների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրացեմենտային հարաբերակցության օպտիմալացմանը, բետոնի խտության բարձրացմանը, ծակոտկենության նվազեցմանը և միկրոկառուցվածքի կատարելագործմանը, որոնք որոշիչ նշանակություն ունեն բարձր ամրության ապահովման համար։ Հայաստանի կլիմայական և սեյսմիկ պայմանների հաշվառմամբ գնահատվում են նաև բետոնների դիմադրողականությունը ջերմաստիճանային տատանումների, սառեցման–հալեցման ցիկլերի և այլ արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել բազմահարկ շենքերի, կամուրջների, հիդրոտեխնիկական կառույցների և այլ պատասխանատու ինժեներական օբյեկտների նախագծման ու կառուցման ժամանակ՝ նպաստելով շինարարական կառույցների հուսալիության և տնտեսական արդյունավետության բարձրացմանը։ Այսպիսով, աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի շինանյութագիտության և ժամանակակից շինարարական տեխնոլոգիաների զարգացման համար՝ տեղական հումքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման պայմաններում։

Այս թեման վերաբերում է արտաքին առևտրի պետական կարգավորման տեսական հիմքերի և դրանց կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։ Արտաքին առևտրի պետական կարգավորումը ներառում է այն տնտեսական, իրավական և վարչական միջոցների համակարգը, որոնց միջոցով պետությունը ազդում է արտահանման և ներմուծման գործընթացների վրա՝ ազգային տնտեսության շահերը պաշտպանելու, տնտեսական աճը խթանելու և միջազգային տնտեսական հարաբերությունները կարգավորելու նպատակով։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են արտաքին առևտրի կարգավորման հիմնական տեսությունները, ազատ առևտրի և պրոտեկցիոնիզմի գաղափարները, մաքսային և ոչ մաքսային գործիքների կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պետության դերը համաշխարհային շուկաներում մրցունակության ապահովման գործում։ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով վերլուծվում են արտաքին առևտրի կառուցվածքը, արտահանման և ներմուծման միտումները, միջազգային տնտեսական ինտեգրման գործընթացները և համաշխարհային շուկաների ազդեցությունը երկրի տնտեսության վրա։ Ուշադրություն է դարձվում նաև տնտեսական անվտանգության, արտահանման խթանման, տեղական արտադրողների պաշտպանության և արտաքին տնտեսական քաղաքականության արդյունավետության խնդիրներին։ Թեման կարևոր է այն առումով, որ արտաքին առևտուրը փոքր և բաց տնտեսություն ունեցող երկրների զարգացման կարևոր գործոններից մեկն է, իսկ դրա արդյունավետ պետական կարգավորումը կարող է նպաստել տնտեսական կայունության, ներդրումների ներգրավման և միջազգային մրցունակության բարձրացմանը։

«Արագացումը կուսակցության ստրատեգիական կուրսն է. ՍՄԿԿ 27-րդ և ՀԿԿ 28-րդ համագումարի նյութերը» թեմայով գրականության հանձնարարական ցանկը ներառում է Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցության (ՍՄԿԿ) 27-րդ համագումարի և Հայաստանի Կոմունիստական կուսակցության (ՀԿԿ) 28-րդ համագումարի նյութերի հիման վրա կազմված փաստաթղթերի, ելույթների, բանաձևերի, հաշվետվությունների և դրանց գիտական մեկնաբանությունների ընտրանին, որոնք արտացոլում են 1980-ական թվականների երկրորդ կեսի քաղաքական բարեփոխումների՝ «արագացման» (ускорение) և հետագայում վերակառուցման (պերեստրոյկա) գաղափարական հիմքերը։ Այս գրականության ցանկում ընդգրկվում են համագումարների պաշտոնական զեկույցները, ԿՊԿ Կենտկոմի որոշումները, կուսակցական մամուլում հրապարակված վերլուծական հոդվածները, ինչպես նաև խորհրդային տնտեսության և կառավարման բարեփոխումների վերաբերյալ գիտական ուսումնասիրություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 27-րդ համագումարում առաջ քաշված սոցիալ-տնտեսական զարգացման արագացման ռազմավարությանը, որը նպատակ ուներ բարձրացնել արտադրողականությունը, տեխնոլոգիական մակարդակը և կառավարման արդյունավետությունը, ինչպես նաև ՀԿԿ 28-րդ համագումարի նյութերին, որտեղ այդ քաղաքական գիծը տեղայնացվել էր Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական զարգացման խնդիրների համատեքստում։ Հանձնարարական ցանկերում ներառվում են նաև մարքսիստ-լենինյան տեսության արդի մեկնաբանություններ, կուսակցական կրթության համար նախատեսված ձեռնարկներ և խորհրդային տնտեսագիտական վերլուծություններ, որոնք օգնում են հասկանալ այդ ժամանակաշրջանի գաղափարական և քաղաքական մոտեցումները։ Ընդհանուր առմամբ, այս գրականության ընտրանին ծառայում է որպես աղբյուր կուսակցական ռազմավարության ուսումնասիրության, խորհրդային քաղաքական համակարգի գործունեության վերլուծության և պատմական զարգացումների գիտական գնահատման համար։

Այս աշխատանքը նվիրված է արևային էներգիայի կիրառմամբ պտուղների և խաղողի չորացման նոր տեխնոլոգիայի մշակման և ներդրման հարցերին՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել արտադրության էներգաարդյունավետությունը, նվազեցնել արտադրական ծախսերը և ապահովել պատրաստի արտադրանքի որակի պահպանումը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են արևային չորացման համակարգերի կառուցվածքային և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները՝ ներառյալ ջերմային կուտակիչների կիրառումը, օդի շրջանառության օպտիմալացումը, խոնավության վերահսկումը և ավտոմատ կառավարման համակարգերի ներդրումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արևային էներգիայի ինտենսիվության փոփոխությունների ազդեցությանը չորացման գործընթացի վրա, ինչպես նաև տարբեր կլիմայական պայմաններում տեխնոլոգիայի արդյունավետության գնահատմանը։ Վերլուծվում են նաև ավանդական և նորարարական չորացման մեթոդների համեմատական ցուցանիշները՝ արտադրողականության, էներգախնայողության և սննդային արժեքի պահպանման տեսանկյունից։ Աշխատությունը ընդգծում է վերականգնվող էներգիայի կիրառման կարևորությունը գյուղատնտեսական վերամշակման ոլորտում և դրա ներդրման հնարավորությունները կայուն զարգացման համատեքստում։

Այս աշխատությունը նվիրված է 1917–1941 թվականներին խորհրդային հանրապետություններում բնակվող հայկական համայնքների ձևավորման, զարգացման և հասարակական կյանքի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է, թե ինչպես են Հայաստանի սահմաններից դուրս բնակվող հայերը հարմարվել նոր քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական պայմաններին՝ պահպանելով իրենց ազգային ինքնությունը, մշակույթը և համայնքային կառույցները։ Ուսումնասիրվում են հայ բնակչության տեղաբաշխման առանձնահատկությունները տարբեր խորհրդային հանրապետություններում, նրանց մասնակցությունը արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, գիտության, կրթության և մշակույթի զարգացման գործընթացներին, ինչպես նաև խորհրդային ազգային քաղաքականության ազդեցությունը հայկական համայնքների կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական և մշակութային հաստատությունների գործունեությանը, հայերեն մամուլի զարգացմանը, ազգային մշակութային միությունների աշխատանքին և համայնքային կապերի պահպանման ձևերին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է միգրացիոն գործընթացներին, ժողովրդագրական փոփոխություններին և այն խնդիրներին, որոնց բախվել են հայկական համայնքները խորհրդային պետական համակարգի ձևավորման և ամրապնդման տարիներին։ Այսպիսով, հետազոտությունը կարևոր աղբյուր է խորհրդահայության պատմության, սփյուռքագիտության և ազգային փոքրամասնությունների սոցիալական ու մշակութային զարգացման ուսումնասիրության համար՝ բացահայտելով հայ համայնքների դերն ու տեղը բազմազգ խորհրդային հասարակությունում։

Այս աշխատությունը նվիրված է 1935–1978 թվականներին հայ և բելառուս ժողովուրդների միջև ձևավորված գրական ու մշակութային կապերի փաստագրական ներկայացմանը՝ մատենագիտական նյութերի համակարգված հավաքագրման և դասակարգման միջոցով։ Այն ընդգրկում է այդ ժամանակահատվածում իրականացված գրական փոխազդեցությունները, թարգմանությունները, գրականագիտական ուսումնասիրությունները, հոդվածները, ժողովածուները և այլ հրատարակություններ, որոնք նպաստել են երկու ժողովուրդների մշակութային երկխոսության զարգացմանը։ Մատենագիտական ցանկում ներկայացվում են ինչպես հայ հեղինակների ստեղծագործությունների բելառուսերեն թարգմանությունները, այնպես էլ բելառուս գրողների երկերի հայերեն հրատարակությունները, ինչպես նաև գրական կապերին վերաբերող քննադատական և գիտական հրապարակումները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել գրական համագործակցության հիմնական ուղղություններին, գնահատել թարգմանական գործունեության ծավալն ու նշանակությունը և բացահայտել այն մշակութային միջավայրը, որի շրջանակներում զարգացել են հայ-բելառուսական հարաբերությունները։ Նման մատենագիտական ժողովածուները կարևոր աղբյուր են համեմատական գրականագիտության, թարգմանագիտության և մշակութային կապերի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ ապահովում են անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմք հետագա գիտական հետազոտությունների և գրական փոխազդեցությունների համակողմանի գնահատման նպատակով։